ณ ห้องทำงานชั้นบนสุดที่หรูหราในขณะที่มิวสิคตะหวาดคนทั้งคู่ไปทั้งหมดก็ตกอยู่ในความเงียบทั้งหมดรอบตัวรอบนอกบรรยาศร้อนๆหนาวๆตามด้วยเสียงหอบหายใจของหญิงสาวที่กำลังโกรธจัดเป็อย่างมากในขณะนี้
อลิซ: ฉันไม่เป็ตัวประกันอะไรทั้งนั้น!
มิวสิค:แต่พวกมันเอาเธอมาค้ำประกัน!
อลิซ:แต่ฉันไม่ได้มีส่วนรู้เห็นกับมันพวกมันนะพวกมันให้ฉันมาช่วยคุยเท่านั้นถ้ารู้ว่าโดนหลอกคงไม่มาอยู่ตรงนี้หรอก!
มิวสิค: ที่มาอยู่ตรงนี้ไม่ใช่ว่าโง่!
อลิซ: ไอบ้านี่!
เดชา: อลิซ! คุณมิวสิคเขาเป็มาเฟียคนที่มีอำนาจล้นมือเธอต่อกรกับเขาไม่ได้หรอก!
อลิซ:ที่ฉันมายืนตรงนี้ไม่ใช่เพราะพวกแกหรือไง!
พจณี:ใครใช้ให้แกโง่เองละ! 5555
อลิซ:หึ! หรอ! ปลิงควายแบบพวกแกมีสิทธิ์อะไรมาว่าคนอื่นโง่!
เดชา พจณี : นี่!
แพทนัม: ด่านายปะวะ เมื่อกี้นายด่าเธอว่าโง่นะ (กระซิบกับแม็กเวลล์)
แม็กเวลล์: มึงเงียบปาก! ดูหน้านายด้วย !
มิวสิค: สรุปจะเอากันยังไง! พูดมา !
อลิซ: ฉันไม่เป็ตัวประกันให้ใครทั้งนั้น! หนี้ใครก็ไปเก็บกับคนนั้น!
มิวสิค: เธอไม่มีสิทธิ์เลือก! เพราะพวกมันเซ็นสัญญาแล้วรับเงินฉันไปแล้ว!
อลิซ: หนี้เท่าไหร่พูดมาจะจ่ายเอง!
มิวสิค: ของใหม่20ล้าน ของเก่าอีก 30ล้าน เท่ากับ50ล้านยังไม่รวมดอก!
อลิซ: วะ..ว่าไงนะ 50ล้าน ! นี่พวกแกกู้ไปทำบ้าอะไรเยอะแยะขนาดนั้นวะ!
เดชา: ก็ตอนนั้นฉันกะว่าจะกู้มาต่อยอดไปๆมาๆมันก็หมดไง!
อลิซ:แล้วมันใช่ปันหาของฉันไหม! วันๆพลานแต่เงินพ่อของฉันแต่ไม่รู้จักช่วยหาเงินเข้าบ้าน ไอปลิงควายเอ้ย!
พจณี: อีเด็กนี่! ปากดีแบบนี้ไปอยู่ในซ่องเถอะ!
อลิซ:หมายความว่าไง!
มิวสิค:พอกันได้หรือยัง! แกร๊ก! (เสียงปืนขึ้นเล็งมาที่สองแม่ลูก)
พจณี: อะ..เอ่อคุณมิวสิคค่ะคอ..คือว่าฉันเอามันมาส่งให้คุณแล้วพวกฉันไปได้แล้วใช่ไหมค่ะ
มิวสิค: รีบไสหัวไปให้พ้นหน้ากูเดี๋ยวนี้!
หลังจากสองแม่ลูกออกจากห้องทำงานไปแล้ว
อลิซ: ฉันไม่เกี่ยวนะ!
มิวสิค: ทำไมตอนนี้ไม่เห็นเก่งเหมือนตอนนั้นเลย!
อลิซ: แต่นี้มันไม่ใช่หนี้ฉันไม่ใช่ปันหาของฉันทำไมฉันต้องมารับอะไรแบบนี้ด้วย!
มิวสิค: นั้นมันปันหาของพวกเธอไม่เกี่ยวกับฉัน! ฉันมีหน้าที่แค่รับสินค้ามาขายให้มันได้กำไรก็เท่านั้นสิ่งที่ฉันจ่ายฉันต้องได้กลับคืนมามากเท่าตัวหวังว่าเธอจะเข้าใจ!
อลิซ:เข้าใจบ้าอะไรละ! ไอบ้า! ไอคนประสาท! ฉันจะกลับบ้าน!
มิวสิค: ถ้ากล้าก้าวขาออกจากห้องโดยที่ฉันไม่ได้รับอนุญาตพ่อเธอจะไม่ปลอดภัยทันที!
อลิซ: กึก! (เสียงหยุดฝีเท้า) ้าอะไรกันแน่!
มิวสิค: คิดว่ามีอะไรที่ทำให้ฉัน้าดีละ!
อลิซ: แต่ฉันไม่ยอมขายตัวเด็ดขาด!
มิวสิค: ฉันมีสองตัวเลือกให้เธอ 1ไปเป็ผู้หญิงขายตัวในซ่อง! หรือข้อ 2 มาเป็เด็กในผับของฉัน!
อลิซ: โอ้ยยย ! ตัวเลือกไหนก็ไม่เอา!
มิวสิค: ถ้าไม่เลือกฉันจะให้เธอไปอยู่ซ่องเอาไหม! ไปรับรองอารมณ์ไอพวกเฒ่าหัวงูพวกหื่นกามขี้ยา!
อลิซ: นายปะ..ปล่อยฉันไปเถอะนะฉันไม่ได้อยากมาทำแบบนี้ ฮึก! ฮึก! ( เสียงสะอื้น)
มิวสิค: ถ้าเธอทำงานครบกำหนดตามสัญญาเธอจะเป็อิสระ!
อลิซ: สัญญาเท่าไหร่ (ในเมื่อไม่มีทางเลือกก็ต้องน้อมรับค่อยหาหนทางหนี)
มิวสิค: 1 ปี ! แล้วหลังจากนั้นเธอจะเป็อิสระทันที!
อลิซ: ได้ฉันตกลงก็ได้
มิวสิค: พาเธอไปเพนท์เฮ้าส์! ให้อยู่ห้องข้างล่างห้องเก็บของ!
แม็กเวลล์: ครับนาย ปัง!(เสียงเปิดปร
ะตู)
มิวสิคมองตามแผ่นหลังบางจนลับสายตาจนประตูปิดลงหึ!นี้พึ่งแค่เริ่มต้นเกมมันยังไม่จบอย่าพึ่งรีบตรอมใจละฉันไม่อยากหมดสนุกเร็วๆ