(ภพ)
ั้แ่ผมกลับมาผมก็พยายามทำตัวให้ยุ่งอยู่ตลอดเวลาเพราะไม่อยากฟุ้งซ่านในเื่ที่ไม่ควร..ยอมรับว่าเื่ที่เกิดขึ้นทำให้ผมเสียศูนย์ไปไม่น้อยเลย ผมที่ไม่เคยแม้แต่จะชายตามองเพศเดียวกันในเชิง18+มาก่อนทำเอาผมถึงกับไปไม่เป็ภาพในคืนเร่าร้อนยังตราตรึงไม่ได้หายไปไหนยิ่งอยากลืมยิ่งกลับจำ เราทั้งคู่คงมีวาสนาต่อกันแค่นี้จริงๆ
ผมไม่ได้ให้ช่องทางติดต่อใดๆกับเขาส่วนเขาก็ไม่เคยขอแถมยังหลบหน้าผมจนวันสุดท้ายคือวันที่ผมกับเพื่อนๆจะต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ ไม่มีคำพูดและไม่มีคำบอกลามีแต่สายตาที่ผมอ่านไม่ออกถูกส่งมาให้แค่นั้น..ก็แค่วันไนท์สินะ..
คืนนั้นผมพูดออกไปเพราะความสับสนและประหม่าอายที่อีกคนเรียกผมว่า 'เมีย' แต่เขาดันคิดจริงจังในคำพูดของผมจนผมแอบน้อยใจอยู่ลึกๆและก็ตัดสินใจที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าและพยายามที่จะลืมความสัมพันธ์คืนเดียวที่เคยมีร่วมกัน
"มึงก็เป็ผู้ชายไม่มีอะไรให้เสียหายสักหน่อยทำเป็สาวน้อยที่ไม่เคยนอนกับใครไปได้" ผมพูดบอกกับตัวเองเบาๆพร้อมกับแค่นหัวเราะออกมาแบบไร้อารมณ์..'แต่ที่ผ่านมามึงเป็ฝ่ายเสียบนะโว๊ย!ไอ้ภพ' ความคิดนี้แว่บเข้ามาในหัวก่อนที่ผมจะรีบปัดทิ้งแล้วลุกขึ้นไปชงกาแฟดำมาหนึ่งแก้วพร้อมกับคว้าแล็ปท็อปแล้วเดินไปที่ห้องทำงาน
ครืด ครืด ครืด
เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานสั่นเตือนทำให้ผมต้องละสายตาจากหน้าจอแล็ปท็อปเพื่อมองว่าใครโทรมา พอเห็นรายชื่อที่โทรเข้ามาผมก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย..เมื่อไหร่กันที่ผมรู้สึกเบื่อไอ้เพื่อนเวรนี่..เบื่อความแสนรู้และความรู้เยอะของมัน
"อืม..มีไร"
[เสียงไร้อารมณ์สุดๆคิดถึงผัวหรือไง]
"ไม่กวนตีนกูสักวันมึงจะตายเหรอ"
[แหม..กูก็แค่หยอกเล่นเองป่ะ]
"มึงมีอะไรก็รีบๆพูดมากูกำลังทำงานอยู่ อย่าลีลา"
[ยังมีงานอะไรให้มึงทำอีกผับก็ไปเฝ้าทุกคืน..มึงทำงานมากไปป่าววะทั้งกลางวันกลางคืนเลย พักบ้าง"
มันร่ายยาวมาจนผมต้องยกมือถือให้ออกห่างจากหู แสนรู้แล้วยังเสือกขี้บ่นอีกนะมึง!
"งานที่บริษัทครอบครัวกูไหม..สรุปมึงมีอะไร"
[..คืนนี้กูกับพวกไอ้เวย์ไอ้วาแล้วก็ไอ้ปรีคงไม่ได้ไปที่ผับมึงนะ พวกกูว่าจะไปสำรวจผับเปิดใหม่สักหน่อยว่ามีอะไรเด็ดบ้าง]
"เห๊อะ! เดี๋ยวกูจะบอกน้องพายดีไม่ดีกูจะยุให้น้องมีผัวใหม่ที่ดีที่รวยและหนุ่มกว่ามึงสัก10ปี"
[ไอ้สัดภพ!หุบปากไปเลย..เมียกูแสนดีและรักกูมากไม่มีทางไปทำอะไรแบบที่มึงพูดมาหรอก]
"ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน..อย่ามั่นใจอะไรนักเลยมึงเผื่อใจไว้บ้างเพราะถ้าถึงวันนั้นขึ้นมาจริงๆจะได้ไม่สาหัสมากนัก"
[ไอ้สัดภพ! ปากดีนะมึงกูขอแช่งให้ผัวมึงกลับมาจับมึงปล้ำ สาธุ แค่นี้แหละ..กูไปโทรหาเมียเด็กของกูดีกว่าคุยกับมึงแล้วอารมณ์เสีย]
"ไอ้เวรจับมึงปล้ำน่ะสิ!!ไอ้@$%@&#ตู้ด ตู้ดด.."
หนอย!ไอ้เพื่อนหอกกูยังด่าไม่หนำใจเลยวางซะแล้ว ผมได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่คนเดียว..'ปล้ำ'คำๆนี้ทำเอาผมหน้าร้อนวูบวาบท่าจะบ้าไปแล้วไอ้ภพมึงเลิกคิดตามคำพูดของไอ้เพื่อนเวรนั่นได้แล้ว..ผมสะบัดหน้าแรงๆเพื่อขับไล่ความคิดที่น่าอายนั่น..
....
P.H.O.b Bar 21.09 น.
(เตโช)
ผมมองสำรวจภายในบาร์ของเมียอย่างทึ่งๆการดีไซน์ในลักษณะไทยร่วมสมัยและยังแฝงความคลาสสิกไว้ไม่ว่าจะเป็เฟอร์นิเจอร์หรือโครงสร้างจะใช้ไม้เป็ส่วนประกอบซะส่วนใหญ่มีบางจุดที่ใช้อิฐเปลือยร่วมด้วย บรรยากาศสบายๆ มีดนตรีสด เครื่องดื่มที่บาร์ก็มีพร้อมเสิร์ฟทุกชนิดทั้ง แชมเปญ จิน วอดก้า รัม ฯผมที่ชอบความเป็ส่วนตัวและ้าที่จะมองให้เห็นทุกมุมก็เลยเลือกที่จะเดินขึ้นมานั่งที่ชั้น 2 ส่วนจุดเด่นของร้านก็จะเป็โซนที่นั่งที่มีให้เลือกทั้งด้านในและโซนเอาท์ดอร์
ผมมานั่งที่นี่ั้แ่ 2 ทุ่มแล้วบอกตรงๆว่าอยากมาแอบดูเมียทำงานแล้วก็จะมาสอดส่องด้วยว่าเมียเขาจะฮอตและอ้อร้อกับลูกค้ามากน้อยแค่ไหน..ถ้าพอกรุบกริบผมก็จะปล่อยผ่านแต่ถ้าเยอะเกินผมคงไม่ปล่อยไว้แน่ คงต้องพาไปปรับทัศนคติในแบบฉบับของผมกันบ้าง..
ผมยอมรับว่าทันทีที่ได้เห็นรูปกับวีดีโอที่พี่นายส่งมาทำให้ผมนั่งไม่ติดจนต้องรีบนั่งเครื่องมาที่นี่แบบเร่งด่วน หวง หึง ทุกคนที่เข้าใกล้เมียของผมเกินความจำเป็ เข้าใจในการทำงานของเมียแต่ผมไม่มีวันเข้าใจคนที่มาวอแวเมียของผมเกินความจำเป็อย่างแน่นอน ใกล้ๆ4 ทุ่มเมียของผมก็มาปรากฏตัวที่ชั้นล่างของผับความคิดแรกที่เห็นเมียคือ.. คิดถึง คิดถึงฉิบหาย
แต่พอผมพิจารณาการแต่งตัวของเมียพาให้ผมหงุดหงิดอยู่ไม่น้อยเป็เ้าของบาร์ต้องแต่งตัวขนาดนี้เลยเหรอวะ! อะไรคือการใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวรัดรูปแถมยังปลดกระดุมจนเกือบถึงสะดือนั่นอีกถึงจะมีเสื้อเบลเซอร์สูทสวมทับอีกทีก็เหอะเพราะมันไม่ได้ช่วยปกปิดหน้าอกแน่นๆล่ำๆของเมียผมได้เลย แล้วกางเกงสแลคขาเต่อสีดำนั่นอีกจะแนบเนื้อไปไหนกัน หงุดหงิดฉิบหาย! แล้วไอ้พวกลูกค้าเวรนั่นอีกจะมองเหี้ยอะไรกันนักหนามึงไม่เคยเห็นเมียชาวบ้านหรือไงกันไอ้พวกแมวขโมย!
"ขอโทษนะครับกรุณาเอามือของคุณออกไปจากเอวคนของผมด้วย!"
ความอดทนของผมได้สิ้นสุดลงหลังจากทนนั่งมองเมียของตัวเองเดินทักทายและพูดคุยกับลูกค้าในร้านมาได้สักพัก แค่จับมือทักทายและส่งยิ้มทั้งปากและตายังพอทนได้แต่นี่ขนาดใช้แขนมาโอบกอดเอวเมียของผมจากทางด้านหลัง ใครที่เห็นเมียตัวเองโดนโอบกอดแบบนี้แล้วทนได้ก็เื่ของพวกคุณมึงแต่กูคนหนึ่งละที่จะไม่ขอทนอย่างแน่นอน! ใครจะว่ากูไม่มีเหตุผลก็ช่าง กูไม่แคร์ ไม่สน กูรู้ว่ามันคืองาน..แต่กูหวง! จบนะ.
"คุณเตโช !! ...."
ผมหันไปมองหน้าของคนในอ้อมแขนที่ผมเพิ่งจะแย่งมาจากไอ้ลูกค้าเวรนั่นมาสดๆร้อนๆอย่างคาดโทษ
"ว่าไงครับที่รัก..คิดถึงจัง!ขอโทษที่มาช้า ไม่โกรธกันนะคนดี"
"..! !.."
เอาสิทธิ์อะไรมาหึงเขาคะคุณเตโช ?
>ยังไม่ได้แก้คำผิด<
2K
