หมายความว่าไง? ทุกคนเผยความสงสัยเช่นนั้นออกมายกเว้นสีหน้าของเอิร์ลที่ไม่ได้ผิดปกติ แต่มีเหงื่อไหลย้อยออกมาแทน ลนลานแล้วลนลานแล้ว
“เอาล่ะที่ผมหยิบออกมาตรงนี้คือไวน์หายากที่ใช้วิธีผลิตแบบพิเศษ ซึ่งผลิตขึ้นมาจากทางตะวันออกอันไกลโพ้นเท่าที่ผมรู้ มันเป็ไวน์ระดับสูงสุดเลยล่ะครับ”
“ไวน์ถูกๆ” ซึ่งทำให้ดูเป็ของชั้นสูงโดยติดฉลากที่เขียนด้วยตัวฮิรางานะว่า “โบโฌเลส์ นูโว1”
ที่ผมเตรียมเอาไว้ถูกรินใส่แก้วไวน์เปล่าที่วางอยู่บนโต๊ะซึ่งไม่มีใครนั่งอยู่
“ไวน์นี้จะช่วยหาตัวคนร้ายให้ครับ”
ผมชูแก้วไวน์ขึ้นไปทางโคมระย้าไวน์สะท้อนแสงส่องประกายระยิบระยับ จากนั้นก็เดินไปทางทุกคนที่ยืนอยู่ห่างจากโต๊ะแล้วส่งแก้วไวน์ให้นายพลทั้ง ๆ อย่างนั้น
“ลองดื่มดูหน่อยไหมครับ?”
นายพลทำท่าสงสัยแต่ก็ดื่มเข้าไปทั้ง ๆ อย่างนั้นจนหมดแก้ว
“รสชาติเป็ยังไงบ้างครับ?”
“อืม!นี่มันวิเศษมาก! เป็รสชาติที่ไม่เคยลิ้มลองมาก่อนเลยจนถึงตอนนี้! อร่อย!เอิร์ลเองก็เอาบ้างไหม?”
หวายพูดแบบโมโนโทนเลยทีเดียว นายพลโยนเื่ไปทางเอิร์ล “ตามคำแนะนำของผม”
“หา? ครับ งั้นก็......”
เบื้องหน้าของเอิร์ลที่ยอมพยักหน้าจนได้พอเห็นผมหยิบ “แก้วที่วางอยู่ตรงที่นั่งของพระาา” ซึ่งเป็ที่นั่งบุคคลสำคัญของโต๊ะแล้วเริ่มเทไวน์ลงไป สีหน้าเขาก็เปลี่ยนทันที
“อย่างน้อยๆ ก็ขอฟังความเห็นด้านรสชาติของเอิร์ลด้วยนะครับ”
“เอ่อผม......!”
“เอาน่าเอาน่า”
ผมจับเอิร์ลไว้ไม่ให้ถอยหลังแล้วยัดเยียดแก้วไวน์ให้ถือ
“เอ้าๆ ดื่มรวดเดียวเลย”
ผมพูดกับเอิร์ลด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้าแต่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนเอิร์ลก็ไม่ยอมนำแก้วไปแตะปากแถมยังมีเหงื่อปนน้ำมันไหลย้อยอีกต่างหาก
“เป็อะไรไปเอิร์ล ไม่ดื่มรึ?”
“อ๊ะเอ่อ คือว่า......”
คำพูดขององค์าาทำให้เขาทำตาล่อกแล่กพร้อมกับมือที่ถือแก้วอยู่สั่นเล็กน้อย โอ๊ะโอ จะยอมให้แก้วตกไม่ได้เด็ดขาด
“......ไม่ดื่มเหรอครับ? ถ้างั้นผมขอล่วงเกินช่วยยกแก้วให้ละกันนะครับ”
“หา!? อุ๊บ! อึก!?”
ผมยกแก้วขึ้นมาแล้วบังคับเทเข้าไปในปากของเอิร์ลทำให้เอิร์ลสำลักแล้วกลืนไวน์เข้าไปหลายอึก จากนั้นเขาก็ตกตะลึงกับความจริงข้อนั้น
“อุ!อ๊า! อ๊ากก! ชะ ช่วยด้วย! พิษ! ติดพิษแล้ว! ตายแน่! ตายแหนนนนนน่!”
เ้าคางคกบีบคอตัวเองดิ้นทุรนทุรายเผยสีหน้าอึดอัดทรมาน แขนสั่นพั่บ ๆ พร้อมลงไปกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น
อะไรกันหว่าคนเราเนี่ย แค่คิดไปเองก็เป็ได้ถึงขนาดนี้เลยแฮะ
“อ๊ากกกก!ทะ ทรมาน! พิษมัน! พิษมันนน! ชะ ช่วยด้วย......!”
“อ่าพอได้แล้วล่ะครับ แก้วเมื่อกี้น่ะ แบบว่า เป็แก้วใหม่นะครับ”
“ตะตายยยย......อะไรนะ?”
เอิร์ลหยุดดิ้นทุรนทุรายพร้อมทำหน้าตางงงวยจากนั้นก็ลุกขึ้นมาแล้วคลายมือจากคอ
“......ไม่เป็อะไรเลย”
“เื่นั้นก็แหงอยู่แล้วล่ะครับเพราะนี่มันก็แค่ไวน์ถูก ๆ ขอโทษนะครับที่บังคับให้ดื่ม แต่ว่า”
ผมหยุดไปจังหวะหนึ่งแล้วจึงถามถึงส่วนที่เป็ใจความสำคัญ
“ทำไมถึงคิดว่าใส่พิษลงไปล่ะครับ?”
“อุ!?”
สีหน้าของเอิร์ลแข็งเป็น้ำแข็งถูกต้องแล้ว เมื่อกี้ชายคนนี้ได้เผยความลับออกมาเอง กลัวพิษที่ไม่ได้ใส่ลงไปแล้วก็ดิ้นทุรนทุรายคิดว่าดื่มพิษไปแล้ว ถ้าเป็คนที่ไม่รู้เื่อะไรล่ะก็ไม่มีทางออกอาการ
แบบนั้นแน่นอนความลับรั่วไหลแล้ว
“......นี่มันเื่อะไรกัน?”
ดยุคถามผม
“พิษไม่ได้อยู่ในไวน์ที่คุณโอริก้ามอบให้แต่ถูกทาไว้ในแก้วของพระาาต่างหากล่ะครับ”
“ในแก้ว......? อย่างนี้นี่เองก็สมเหตุสมผลแล้วที่ตรวจหาพิษจากในไวน์ไม่เจอ”
“เพราะผมใช้เวทมนตร์ตรวจสอบพิษก็เลยรู้ได้ทันทีเลยน่ะครับ คนที่ก่ออาชญากรรมจริง ๆ คือพ่อครัวหรือเด็กเสิร์ฟหรือไม่ก็อะไรทำนองนั้นล่ะครับ อาจจะตั้งใจมาจัดการแก้วหลังจบเื่แต่พอดีนายพลได้มาคุมที่เกิดเหตุไว้ก่อน ก็เลยไม่สามารถเข้ามายุ่งกับห้องนี้ได้แล้วก็คนร้ายตัวจริงที่อยู่เื้ัคดีนี้ ก็คิดอยู่ว่าจะไล่ต้อนยังไงดี......แต่ก็ง่ายผิดคาดเลยนะครับ”
ก็นะไม่ว่าจะดูยังไงก็คิดเป็อย่างอื่นไปไม่ได้นอกจากคนร้ายคือหมอนี่แหละผมคิดจะทำให้หมอนี่ไม่สามารถตอแหลได้อยู่หรอกแต่ง่ายเกินไปขนาดนี้มันก็รู้สึกว่าไร้เล่ห์เหลี่ยมสิ้นดีเลยแฮะ ก็เป็ทริคง่าย ๆ(ถึงมันจะไม่ใช่ของระดับที่เรียกแบบนั้นได้ก็เถอะ) นี่นา
ถ้ารู้ว่าไม่ได้ใส่พิษลงไปในไวน์ต่อให้ไม่ใช่ผมก็ต้องมีใครบางคนรู้สึกตัวถึงข้อเท็จจริงนั้นได้อยู่บางแหละ
เอาเถอะถึงจะเป็คนร้ายกาก ๆ แต่ผมก็อยากลองเล่นบทนักสืบดูซักครั้งอยู่แล้วน่ะนะ
“......ฮึ่ม!”
เ้าคางคกออกตัววิ่งไปทางประตูด้วยความเร็วเต็มที่ยอมแพ้แล้วเหรอ แย่จัง สุดท้าย ชายคนนี้ก็ไร้ความสามารถไม่รู้จักคิดหน้าคิดหลังกล่าวคือหลงเข้าใจผิดว่าตัวเองเลอเลิศแต่จริง ๆ ก็แค่ตัวร้ายกระจอก ๆ สินะ แต่ว่าเพราะ้าจะฆ่าาาด้วยความคิดบ้า ๆ แบบนั้นแหละ โทษถึงได้หนัก
“【สลิป】”
“เหวอ!?”
โครม!เอิร์ลล้มกลิ้งอย่างแรง จนท้ายทอยกระแทกพื้น
“โน!”
ลูกเตะอันรุนแรงของคุณโอริก้าที่เหมือนกับอัดความแค้นที่มีมาจนถึงตอนนี้เอาไว้ถูกะเิใส่ท้องของเขา จนหมดสติคาที่อยู่ตรงนั้น อูย ท่าทางจะเจ็บ
ถึงจะเป็การกระทำที่เกินไปหน่อยในฐานะทูตแต่ก็ไม่มีใครว่าอะไรล่ะนะ
◇ ◇ ◇
“จากรายงานของนายพลคนที่ลงมือมีสองคนคือเด็กเสิร์ฟกับคนทดสอบพิษ ดูเหมือนจะเจอพิษที่
เหมือนกับที่ทาอยู่ในแก้วจากคฤหาสน์ของเอิร์ลบัลซ่าด้วยแถมเ้าตัวยังสารภาพด้วยว่าพยายามจะลักพาตัวซู เท่านี้เื่ก็ลงตัวพอดี”
ดยุคนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ในห้องหนึ่งของพระราชวังพลางพูดออกมาแบบนั้นอย่างมีความสุข
ภายในห้องนอกจากดยุคก็มี องค์าา เ้าหญิงยูมิน่า ราชินียูเอล และคุณชาร์ลล็อตโดยทุกคนนั่งบนเก้าอี้รอบโต๊ะ และกำลังเพลิดเพลินอยู่กับน้ำชา
“เอิร์ลจะเป็ยังไงต่อเหรอครับ?”
“การลอบสังหารพระาาคงเป็อย่างอื่นไปไม่ได้นอกจากการก่อฏ เ้าตัวจะถูกปะา บ้านจะถูกริบทรัพย์สมบัติและทำลายทิ้งส่วนที่ดินก็จะถูกยึดเหมือนกัน”
เอาเถอะท่าทางจะเป็เื่ธรรมดาล่ะนะ ความรู้สึกผิดอะไรนั่นก็......ไม่รู้สึกเลยด้วยสิกรรมตามสนองแล้วล่ะ ไม่มีที่ว่างเหลือให้เห็นใจเลยสินะ
“แล้วครอบครัวของเอิร์ลล่ะ?”
“ผู้ที่เกี่ยวข้องทุกคนจะถูกปะาทั้งหมด......ประมาณนั้นล่ะนะส่วนทางครอบครัวจะโดนถอดบรรดาศักดิ์ขุนนาง แล้วเนรเทศออกนอกอาณาจักรถึงเ้านั่นจะไม่มีลูกเมีย แต่พวกญาติเองก็เป็พวกกีดกันมนุษย์สัตว์ก็เลยเหมาะเจาะพอดีเลย เท่านี้คนที่ขัดขวางท่านพี่ก็ลดลงไปเยอะเลยล่ะ”
ดยุคพูดด้วยท่าทางมีความสุขงี้นี่เอง ดูจากรูปการแล้วถือเป็การสกัดกั้นพวกขุนนางที่กีดกันมนุษย์สัตว์คนอื่นไปในตัวสินะ
“ยังไงก็เถอะรบกวนเ้าไว้มากเลยนะ เราอยากตอบแทนผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเราเอาไว้ว่าแต่มีอะไรที่้ารึเปล่าล่ะ?”
าาพูดเข้าเื่กับผมแบบนั้นแต่บอกตรง ๆ ว่าปัจจุบันนี้ไม่มีอะไรเดือดร้อนเลยนี่สิ
“ไม่ล่ะครับยังไงก็อย่าได้ใส่ใจเลย ผมแค่บังเอิญแวะไปหาท่านดยุคเท่านั้นเองครับแล้วก็เื่นั้นถือว่าเป็โชคดีสำหรับองค์าา ช่วยคิดประมาณนั้นทีละกันนะครับ”
ที่จริงมันก็ไม่ใช่เื่ที่ยิ่งใหญ่อะไรด้วย【รีคัฟเวอรี่】เองเดิมทีก็เป็เพราะพระเ้าผมถึงสามารถใช้ได้ถ้าเกิดไปรับคำขอบคุณซะขนาดนั้นกลัวว่าจะโดนลงทัณฑ์เอาน่ะสิ ......หือ? ลงทัณฑ์เนี่ยคงโดนจากพระเ้าสินะแค่ฟ้าผ่าอย่างเดียวนี่แหละที่ต้องขอทีเถอะ
“ท่านโทยะไม่รู้จักโลภไม่เปลี่ยนเลยนะ”
ดยุคยิ้มเจื่อนๆ พลางดื่มชาฝรั่ง แล้ววางลงไปบนจานรองที่อยู่บนโต๊ะ
“ถ้าคนรู้จักเดือดร้อนก็ต้องช่วยเป็ธรรมดาจริงไหมครับ? แล้วผมก็ไม่ได้ช่วยเพราะ้าของตอบแทนผมช่วยก็เพราะอยากช่วย เื่มันก็แค่นั้นล่ะครับ”
นี่ใจจริงเลยนะในทางตรงกันข้าม อย่างเอิร์ลบัลซ่าน่ะ ต่อให้มาบอกว่า ช่วยทีเถอะ~ คิดว่าผมจะช่วยไหมล่ะผมก็รู้จักนิสัยของดยุคอยู่แล้วด้วย ก็เพราะคน ๆนั้นกำลังเดือดร้อนเลยให้ยืมพลังเท่านั้นเอง
“เป็คนที่ประหลาดมากเลยนะคะคุณน่ะ เพราะทั้ง【รีคัฟเวอรี่】กับ【สลิป】คนที่ใช้เวทไร้ธาตุได้สองอย่างแบบนี้ไม่ค่อยมีนักหรอกค่ะ”
คุณชาร์ลล็อตยิ้มพลางพูดคุยกับผมพอโดนจอมเวทหลวงชมเื่เวทมนตร์แล้ว ชักรู้สึกจั๊กจี้ยังไงไม่รู้แฮะ
“ไม่หรอกท่านโทยะยังใช้เวทไร้ธาตุอย่างอื่นได้อีกนะ คราวนี้เองก็ใช้【เกท】มาที่เมืองหลวงเหมือนเคยตรวจสอบพิษก็ได้ แล้วถ้าจำไม่ผิดตอนสร้างโชงิก็บอกว่าใช้เวทไร้ธาตุด้วยนี่”
“เอ๋?”
คำพูดของดยุคทำให้ชาร์ลล็อตตัวแข็งทื่ออา......ควรบอกไปตรง ๆ สินะ
“เอ่อครับ ก็นะ ถ้าเป็เวทไร้ธาตุล่ะก็ ใช้ได้ทั้งหมดเลยครับ น่าจะนะ”
ไม่เคยเรียนรู้พลาดด้วยสิอ๊ะ ตอนใช้【แอปพอร์ต】พลาดไปหนหนึ่งสินะแต่ก็เรียนรู้มาได้เรียบร้อยดีน่ะแหละ
“ทั้งหมด......!? ถ้านั่นเป็เื่จริงล่ะก็......ถือว่าเป็เื่ที่สุดยอดมากเลยล่ะค่ะ! ชะ ช่วยรอสักครู่นะคะ!”
คุณชาร์ลล็อตออกจากห้องไปอย่างเร่งรีบ......รู้สึกเหมือนพูดอะไรไม่ดีออกไปเลยแฮะ
“โชงิเองก็ได้ท่านโทยะสร้างให้สินะตอนแรกอัลคะยั้นคะยอให้ลองเล่นน่าดูเลย แต่ก็สนุกมาก! ทำเอาติดจนหมกมุ่นเลยล่ะแต่ว่า ที่บอกว่าใช้เวทมนตร์สร้างนี่หมายความว่าไงรึ?”
อ๊ะาาเองก็ติดงอมแงมจริง ๆ ด้วย พี่น้องนี่คล้ายกันดีจังเลยน้า
2K
