[Alternative Universe - เมลวินไม่ได้ติดไวรัสกลายพันธุ์และมีร่างกายเป็ปกติ]
ซ่า... ครืนนน... ซ่า...
เสียงสายฝนภายนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของคอนโดหรูชั้นยี่สิบสี่กำลังเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ลมพายุพัดกรรโชกแรงจนหน้าต่างกระจกหนาสั่นะเืเป็ระยะ ท้องฟ้าเบื้องนอกดำทะมึนราวกับผืนผ้าใบที่เปื้อนน้ำหมึกสีเข้ม
แสงสายฟ้าแลบแปลบปลาบพาดผ่านก้อนเมฆเป็เส้นสายสีเงินสะท้อนแสงวาบเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะดวงเล็กตรงมุมห้องที่ส่องสว่างสีส้มนวลบางเบา ช่วยขับเน้นให้เห็นเงาของเฟอร์นิเจอร์ภายในห้องแชร์ร่วมกันระหว่างผมกับเพื่อนสนิท
ผมขมวดคิ้วมุ่น ปลายนิ้วเรียวพยายามสไลด์หน้าจอโทรศัพท์มือถือซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความหงุดหงิดระคนแปลกใจ
"อะไรกันวะ... เน็ตดับงั้นเหรอ?"
ผมบ่นพึมพำกับตัวเอง
หน้าจอมือถือแสดงสัญลักษณ์กากบาทตรงมุมขวาบน พร้อมข้อความสั้นๆ ว่า
'ไม่มีบริการ (No Service)'
แม้กระทั่งระบบ Wi-Fi ความเร็วสูงของคอนโดที่ปกติจะเชื่อมต่อโดยอัตโนมัติก็ดับหายไปสนิท ไม่เหลือคลื่นสัญญาณให้เห็นเลยแม้แต่ขีดเดียว ผมพยายามรีสตาร์ตเครื่องใหม่ถึงสองรอบ แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม คือการตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง
"คีท สัญญาณเน็ตห้องเราล่มเหรอ? มือถือของเมลก็ไม่มีสัญญาณเลยเนี่ย เมลจะทักไปถามเื่งานกลุ่มกับพวกไอ้ภพสักหน่อย"
ผมหันไปเอ่ยปากถามร่างสูงใหญ่ของเพื่อนสนิทที่นั่งเอนกายพิงพนักโซฟาตัวยาวอยู่ข้างๆ
คีทหันมามองผม ดวงตาคมกริบคู่นั้นนิ่งสงบราวกับคาดการณ์ทุกอย่างไว้ล่วงหน้า แววตาของมันทอประกายลึกลับพาดผ่านชั่ววินาทีหนึ่ง ก่อนที่มันจะคลี่ยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนอย่างที่ชอบทำเป็ประจำเสมอเวลาอยู่กับผม
"คงเป็เพราะพายุฝนข้างนอกนั่นแหละเมล ฝนกระหน่ำหนักขนาดนี้ ระบบสัญญาณหลักของตึกคงล่มชั่วคราวแหละครับ เมลไม่ต้องคิดมากหรอกนะ"
น้ำเสียงทุ้มนุ่มตอบกลับมาอย่างราบเรียบและใจเย็น
ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ พยักหน้ารับคำของมันอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่ความรู้สึกกระวนกระวายใจยังคงรบกวนไม่หยุด ความเงียบในห้องที่ถูกกลบด้วยเสียงฝนด้านนอกทำให้ผมรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ผมตัดสินใจลุกขึ้นยืนจากโซฟา กะว่าจะเดินไปเปิดประตูหน้าห้องเพื่อเช็กดูระบบอินเทอร์เน็ตที่กล่องควบคุมบริเวณโถงทางเดินด้านนอก หรืออาจจะลองเดินไปเคาะห้องข้างๆ เพื่อถามไถ่ว่าพวกเขาประสบปัญหาไม่มีสัญญาณเหมือนกันหรือไม่
แต่ทว่า... เมื่อผมเดินไปหยุดอยู่หน้าประตูดิจิทัลล็อก (Digital Door Lock) บานใหญ่หน้าห้อง ผมเอื้อมมือไปััหน้าจอเพื่อสแกนรหัสผ่านอย่างเคยชิน แต่หน้าจอกลับส่งเสียงเตือนแหลมเล็กยาวและไม่ยอมทำงาน
ตึ๊ดๆๆ... รหัสผ่านถูกระงับชั่วคราว โปรดยืนยันด้วยคีย์การ์ดหลักร่วมกับรหัสผ่านความปลอดภัยขั้นสูง
ผมเบิกตากว้างด้วยความงุนงงสับสน
"เฮ้ย ทำไมประตูล็อกแบบนี้วะ?"
ผมพึมพำและลองกดปุ่มเพื่อใช้รหัสผ่านปกติอีกครั้ง แต่หน้าจอกลางประตูก็ยังขึ้นไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ แสดงสถานะการตั้งระบบล็อกสองชั้น (Dual Lock System) ซึ่งระบบนี้จะทำงานก็ต่อเมื่อมีคนตั้งใจล็อกความปลอดภัยขั้นสูงสุดจากด้านในห้องเท่านั้น เพื่อป้องกันไม่ให้คนในห้องออกไปข้างนอกหรือคนนอกบุกรุกเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุมัติจากโฮสต์หลัก
ผมรีบหันไปมองหาคีย์การ์ดสำรองของผมที่ปกติจะวางทิ้งไว้บนเคาน์เตอร์ครัวใกล้ๆ ประตู แต่ตรงนั้นกลับว่างเปล่า ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย
"คีท... คีทได้มาตั้งอะไรที่ประตูหรือเปล่า? ทำไมมันล็อกแ่าขนาดนี้ แล้วคีย์การ์ดของเมลหายไปไหนหมดเนี่ย?"
ผมส่งเสียงถามคีทพลางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับมัน
ร่างสูงใหญ่ของคีทค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืนจากโซฟาอย่างเชื่องช้า ส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเิเของมันบวกกับแผงอกกว้างกำยำสร้างแรงกดดันแผ่ซ่านออกมาในความมืดสลัว มันก้าวเท้าเดินตรงมาหาผมด้วยท่วงท่าสง่างาม
เงาดำอันเหยียดยาวของมันกลับทาบทับปกคลุมร่างของผมจนหมดสิ้น แสงสลัวจากหน้าต่างกระจกจับต้องใบหน้าลูกครึ่งไทย-เยอรมันที่หล่อเหลาราวกับรูปสลัก ทว่าดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นกลับสะท้อนรอยยิ้มลึกลับที่ชวนให้ผมรู้สึกเย็นะเืไปถึงกระดูกสันหลัง
สิ่งที่อยู่ในมือหนาของคีทคือพวงกุญแจและคีย์การ์ดสำรองทั้งหมดของห้องที่ถูกร้อยรวมกันไว้ มันควงพวงกุญแจนั้นไปมาเชื่องช้า ก่อนจะกุมมันไว้ในอุ้งมือแน่นด้วยรอยยิ้มเย็นเฉียบ
"คีทเก็บไว้เองแหละเมล"
คีทพูดด้วยเสียงกระซิบแ่เบาแต่ชัดเจนท่ามกลางเสียงฟ้าร้องครืนครั่นด้านนอก
"เก็บไว้ทำไมวะ? แล้วทำไมต้องล็อกห้องแ่าขนาดนี้? สัญญาณเน็ตสัญญาณมือถือก็หายไปหมด คีททำอะไรกันแน่เนี่ย? เอาคีย์การ์ดมาให้เมลเลยนะ!"
ผมถามมันด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความหวาดระแวงและหวาดกลัวระคนปนเป
"ข้างนอกพายุฝนมันอันตรายเกินไปครับเมล ลมพัดแรงจนหน้าต่างตึกข้างๆ แตกกระจายเกลื่อนถนน คีทเป็ห่วงเมล คีทอยากให้เมลอยู่แต่ในห้องนี้อย่างปลอดภัย... แค่มีคีทอยู่ข้างๆ เมลก็พอแล้วไม่ใช่เหรอครับ? เมลไม่ต้องออกไปไหนหรอกนะ"
คำพูดที่ฟังดูอ่อนโยนและเปี่ยมล้นด้วยความห่วงใยนั้นช่างขัดกับน้ำเสียงที่แฝงความกดดันและแววตาสั่นระริกราวกับคนบ้าคลั่งของมัน คีทก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวผมอีกหนึ่งก้าว บีบให้ผมต้องก้าวถอยหลังหนีจนแผ่นหลังของผมชนเข้ากับบานประตูที่ปิดสนิทอย่างไร้ทางออก
"คีทบ้าหรือเปล่า? แค่ฝนตกพายุเข้า ทำไมต้องยึดกุญแจและล็อกประตูปิดตายห้องแบบนี้? เอาคีย์การ์ดมาให้เมลเลยนะ เมลกลัวว่าถ้าเกิดไฟไหม้หรือไฟดับแล้วระบบสำรองไม่ทำงาน เราจะติดอยู่ในนี้กันหมด!"
ผมพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นและยื่นมือออกไปเพื่อขอการ์ดคืน
ทว่าคีทกลับยกมือขึ้นสูงหลบเลี่ยงการเอื้อมจับของผมอย่างง่ายดาย แววตาคมปลาบคู่นั้นจับจ้องมาที่ผมราวกับราชสีห์ที่มองดูลูกแกะตัวน้อยๆ ที่กำลังดิ้นรนอยู่ในกรงเล็บของมัน
"ไม่มีอะไรต้องกลัวเลยครับเมล คอนโดของเรามีระบบป้องกันอัคคีภัยและไฟสำรองที่ดีที่สุด คีทเตรียมการและตรวจสอบทุกอย่างไว้พร้อมหมดแล้ว... เมลเชื่อใจคีทนะ อยู่ในห้องนี้กับคีทเถอะครับ"
ผมยืนมองเพื่อนสนิทตรงหน้าด้วยความรู้สึกสับสนอลหม่านในอก สมองของผมหมุนติ้วพยายามทำความเข้าใจกับพฤติกรรมที่ผิดแปลกไปของมัน ความอึดอัดและระแวงค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาจับกุมจิตใจ
ั้แ่ย้ายมาอยู่คอนโดนี้และเข้ามหาวิทยาลัยปีหนึ่งมาด้วยกัน คีทคอยทำตัวเป็ผู้ปกครองและบงการชีวิตผมอ้อมๆ มาโดยตลอดโดยที่ผมไม่เคยรู้ตัวเลยสักครั้ง
เมื่อลองนึกทบทวนดูดีๆ... ตอนเปิดเทอมใหม่ๆ ผมจำได้ว่าเคยมีดาวคณะคนสวยและผู้หญิงอีกหลายคนพยายามเข้ามาคุย ทำความรู้จัก และขอเบอร์ติดต่อผมอยู่บ่อยครั้งตามประสาวัยรุ่น แต่จู่ๆ หลังจากนั้นไม่กี่วัน พวกเธอก็ค่อยๆ ห่างเหินและหายหน้าไปอย่างน่าประหลาด บางคนมองผมด้วยสายตารังเกียจหรือหวาดระแวงราวกับผมทำเื่ชั่วร้ายลับหลัง บางคนก็บล็อกช่องทางติดต่อของผมไปอย่างไร้สาเหตุ
ในตอนนั้นผมสับสนและได้แต่หันไปปรึกษากับคีท ซึ่งมันก็มักจะยิ้มแย้มและปลอบโยนผมด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและคำพูดเป่าหูสารพัด
'เมลอย่าคิดมากเลยนะ ผู้หญิงพวกนั้นบางทีก็อาจจะมีคนรักอยู่แล้ว หรือไม่ก็แค่เข้ามาหวังผลประโยชน์จากเมลเท่านั้นแหละ คีทไม่อยากเห็นเมลต้องเสียใจเพราะคนพวกนั้นเลย... ในโลกนี้มีแค่คีทคนเดียวที่คอยอยู่เคียงข้างและไม่มีวันหักหลังเมลนะ'
คำพูดปลอบใจแสนดีเ่าั้ผุดขึ้นมาในหัวของผม ตอนนี้ผมเพิ่งตระหนักรู้ลึกๆ ว่าคีทต่างหากที่เป็คนใช้จิตวิทยาอันแยบยลในการจัดฉาก ปล่อยข่าวลือเสียหาย หรือเป่าหูให้ผมรู้สึกระแวงผู้หญิงเ่าั้จนผมเป็ฝ่ายตัดความสัมพันธ์และยอมถอยออกมาเอง
คีทพยายามตัดช่องทางการสังคมและสกัดกั้นผู้หญิงทุกคนรอบตัวผม เพื่อทำให้รอบตัวของผมไม่มีเพื่อนสนิทที่เป็ผู้หญิงหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่คนเดียว แม้กระทั่งเพื่อนผู้ชายในกลุ่มเรียน คีทก็คอยกีดกันอ้างเหตุผลต่างๆ นานาจนผมต้องกลับคอนโดมาอยู่กับมันทันทีหลังเลิกเรียน
คีทค่อยๆ สร้างสภาพแวดล้อมที่ทำให้ผมรู้สึกโดดเดี่ยว และทำให้มันกลายเป็ที่พึ่งพิงเพียงคนเดียวในชีวิตของผม ผมยอมรับว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาผมพึ่งพาคีทในทุกสิ่งทุกอย่างจนแทบจะไม่สามารถยืนหยัดและใช้ชีวิตได้ด้วยตัวเองหากไม่มีมันอยู่ข้างกาย
และในคืนนี้... กรงขังล่องหนที่มันค่อยๆ ถักทอขึ้นมาอย่างเชื่องช้า บัดนี้ได้กลายเป็กรงขังจริงๆ ที่ปิดตายทุกช่องทางหนี สัญญาณโทรศัพท์ถูกรบกวน อินเทอร์เน็ตถูกตัด ประตูดิจิทัลล็อกแ่า คีทจงใจกักขังผมไว้ให้อยู่กับมันเพียงลำพัง
"เมล... เหนื่อยไหมครับ? ดื่มนี่สักหน่อยนะ จะได้รู้สึกผ่อนคลายขึ้น"
เสียงทุ้มหวานอันแสนอบอุ่นของคีทปลุกผมออกจากห้วงความคิดที่สับสนวุ่นวาย มันเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์และถือแก้วไวน์ทรงสูงที่บรรจุของเหลวสีแดงเข้มกลิ่นหอมหวานเย้ายวนเดินกลับมาส่งให้ผม แววตาของมันที่จ้องมองมายังเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและห่วงใยประหนึ่งเพื่อนแสนดีคนเดิมที่ผมคุ้นเคยมานานปี
ผมมองแก้วไวน์แดงในมือของมันด้วยความรู้สึกอึดอัดล้าแรงในอก ลมพายุและสายฝนภายนอกห้องที่โหมกระหน่ำอย่างน่ากลัวยิ่งตอกย้ำความโดดเดี่ยวและเหนื่อยล้าของผม ร่างกายและจิตใจที่สับสน้าที่พึ่งพิงอย่างรุนแรง ผมจึงยื่นมืออันสั่นเทาออกไปรับแก้วไวน์นั้นมาประคองไว้
"ขอบใจ..."
ผมพึมพำแ่เบาก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มเพื่อหวังจะใช้ฤทธิ์แอลกอฮอล์ดับความปั่นป่วนในอก รสชาติของไวน์แก้วนั้นหวานหอมละมุนลิ้นและดื่มง่ายอย่างประหลาดจนผมเผลอดื่มรวดเดียวหมดแก้วแรกไปอย่างรวดเร็ว
คีทคลี่ยิ้มบางๆ อย่างพึงพอใจ แววตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยประกายบางอย่าง มันรับแก้วเปล่าไปและรินไวน์แก้วที่สองส่งให้ผมทันที
"ดื่มอีกนิดนะครับเมล มันจะช่วยให้เมลหลับสบายขึ้น คืนนี้พายุเข้าหนัก ลมพัดเสียงดัง คีทจะคอยโอบกอดและปกป้องเมลเองนะ"
ผมรับแก้วที่สองมาจิบดื่มด้วยสมองที่เริ่มมึนงง ทว่าหลังจากดื่มไวน์แก้วที่สองเข้าไปได้ไม่กี่อึก ร่างกายของผมก็เริ่มเกิดอาการผิดปกติอย่างรุนแรง ความร้อนผ่าววูบวาบแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูเนื้อ สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน หัวสมองหนักอึ้งและหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว ขาทั้งสองข้างของผมอ่อนแรงลงอย่างเฉียบพลันจนไม่สามารถทรงตัวอยู่ได้ ร่างกายวูบไหวพยุงตัวเองไม่อยู่จนขาทรุดลงไปดื้อๆ
"อึก... คีท... ทำไมเมล... รู้สึกแปลกๆ..."
ผมครางแ่ในลำคอ พยายามยื่นมือไปคว้าจับสิ่งยึดเหนี่ยว
แต่ก่อนที่ร่างของผมจะร่วงลงสู่พื้นห้อง อ้อมแขนแกร่งและอบอุ่นของคีทก็ขยับเข้ามารองรับกระชับร่างของผมเอาไว้ได้ทันเวลา มันสวมกอดรวบร่างของผมเข้ามาแนบชิดกับอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของคีทที่หอมละมุนปนกลิ่นไวน์แดงอบอวลรอบตัว ยิ่งทำให้เรี่ยวแรงของผมหดหายสับสนไปหมด
คีทช้อนอุ้มร่างของผมขึ้นมาในอ้อมแขนอย่างง่ายดายราวกับตัวผมเบาหวิว มันเดินพาร่างของผมเข้าไปในห้องนอนใหญ่ที่ปิดไฟสลัว แสงจากหน้าต่างกระจกด้านนอกสะท้อนความมืดและประกายฝนเข้ามาพอให้เห็นโครงร่างเตียงกว้างสีเข้มขรึม
"ปล่อย... คีท... ปล่อยเมล..."
ผมพยายามเอ่ยประท้วงและขยับตัวขัดขืน แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับแ่เบาและแหบแห้ง เรี่ยวแรงต้านทานของผมมีค่าไม่ต่างอะไรกับแมวน้อยที่พยายามดิ้นรนในอ้อมกอดของั์ใหญ่
คีทวางร่างของผมลงบนที่นอนนุ่มอย่างแ่เบาทะนุถนอม ทว่าตัวของมันกลับตามลงมาคร่อมทับและกักขังผมไว้ใต้ร่างแกร่งทันที ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างของมันกดตรึงข้อมือของผมไว้กับผืนเตียง แววตาคมกริบที่ก้มลงมองมาในความสลัวเต็มไปด้วยความคลั่งรักดิบเถื่อนและแรงปรารถนาอันบ้าคลั่งที่พรั่งพรูออกมาโดยไร้การควบคุมอีกต่อไป
"คีทบอกแล้วไงครับว่าไม่มีวันปล่อยเมลไปเด็ดขาด..."
เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนตัวผมสั่นเทา
"คีท... คีททำอะไร... กับไวน์..."
ผมหอบหายใจถี่กระชั้น แก้มสองข้างแดงซ่านร้อนผ่าวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์และยาคลายประสาทชนิดอ่อนที่ผสมอยู่
"คีทแค่ช่วยให้เมลผ่อนคลายและไม่คิดวิ่งหนีไปจากคีทต่างหากครับ... เมลรู้ไหมว่าคีทรักเมลมากขนาดไหน? รักมาตลอดั้แ่เด็ก รักจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว เมลเป็ของคีทคนเดียวเท่านั้น และคีทไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งเมลไปจากอ้อมแขนของคีทเด็ดขาด!"
ถ้อยคำสารภาพรักอันดิบเถื่อนดังก้องสะท้อนในหัวสมองของผม หัวใจเต้นระรัวแรงด้วยความตื่นตระหนกและสะท้านไหว ัับีบคั้นจากมือหนาและท่วงท่าครอบงำของคีทกลับทำให้ร่างกายของผมร้อนวูบวาบ ปราศจากหนทางขัดขืนและยินยอมสมยอมต่อโชคชะตาที่มันกำหนดขึ้นมาแต่โดยดีในที่สุด...
---
สายฝนเบื้องนอกยังคงเทกระหน่ำไม่ขาดสาย เสียงพายุพัดกระแทกหน้าต่างบานใหญ่ดังสนั่นเป็ระยะ ท่ามกลางความสลัวรางของห้องนอน คีทมองร่างของเมลที่นอนทอดกายอยู่ใต้ร่างของคีทด้วยหัวใจที่เต้นระทึกรัวแรงจนแทบทะลุอก ใบหน้าหวานของเมลแดงก่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนหอบสะท้านเป่ารดผิวเตียง แววตาปรือฉ่ำน้ำชวนลุ่มหลงและสับสนด้วยฤทธิ์ไวน์ที่ผสมยาผ่อนคลายฤทธิ์บางเบาที่คีทแอบเตรียมไว้เพื่อลดทอนแรงต้าน
ความรัก ความ้า และความอยากที่คีทเฝ้าสะกดกลั้นสะสมมาตลอดเวลาหลายสิบปี บัดนี้พร้อมที่จะพรั่งพรูออกมาทั้งหมดในคืนพายุคลั่งที่ปราศจากสิ่งกีดขวางใดๆ สัญญาณทุกอย่างถูกตัดขาด โลกใบนี้เหลือเพียงแค่คีทและเมลในห้องนี้ชั่วนิรันดร์
คีทอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป คีทโน้มตัวลงไปประกบปิดริมฝีปากบางของเมลทันที
"อื้อ... คีท..."
เมลส่งเสียงครางประท้วงในลำคอแ่เบา พยายามจะหันใบหน้าหนีัั
แต่คีทไม่ยอมให้เมลทำเช่นนั้น คีทใช้ฝ่ามือร้อนผ่าวประคองพวงแก้มเนียนของเมลไว้แน่น บดเบียดเรียวปากลงไปอย่างหนักหน่วงลึกซึ้ง คีทละเลียดชิมกลิ่นไวน์รสหวานปนความอบอุ่นที่ซึมซาบอยู่บนกลีบปากนุ่ม ก่อนจะค่อยๆ สอดแทรกเรียวลิ้นอุ่นชื้นเข้าไปรุกรานในโพรงปากหวานละมุนอย่างโหยหากระหาย คีทเกี่ยวกระหวัดกวาดต้อนเรียวลิ้นเล็กที่พยายามหลบเลี่ยง รัดตรึงอย่างแแ่จนเมลสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เสียงครางเครือสะอึกสั่นดังหลุดออกมาเมื่อคีทเน้นย้ำรอยจูบให้รุนแรงและเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจเพื่อจารึกความเป็เ้าของ
รสจูบที่ดูดดื่มยาวนานส่งผลให้แรงต้านทานอันน้อยนิดของเมลค่อยๆ ดับมอดลง อ้อมแขนบางที่เคยดันหน้าอกของคีทไว้ไร้เรี่ยวแรงและตกลงข้างตัว คีทค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกมาช้าๆ จ้องมองหยาดน้ำรักใสๆ ที่เชื่อมโยงระหว่างเรียวปากของเราสองคนในความมืดสลัว
"เมลหวานเหลือเกินครับ... หวานจนคีทแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว"
คีทกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยอารมณ์รักและถนอมใคร่
ฝ่ามือหนาของคีทเลื่อนต่ำลงมายังกระดุมเสื้อเชิ้ตของเมล คีทค่อยๆ ปลดเปลื้องมันออกทีละเม็ดอย่างประณีตราวกับแกะห่อของขวัญล้ำค่าที่สุดในชีวิต เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยออกจากเรือนร่างบาง ตามด้วยกางเกงที่ถูกรูดถอดจนกระจัดกระจายไปกองบนพื้นห้อง จนกระทั่งเรือนร่างขาวเนียนละเอียดของเมลปรากฏสู่สายตาอย่างหมดจด ผิวพรรณขาวผุดผ่องไร้รอยตำหนิตัดกับผ้าปูเตียงสีเข้ม ยอดอกสีชมพูละมุนขยับขึ้นลงตามแรงหอบหายใจถี่กระชั้นน่าเอ็นดู
คีทก้มลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวระหง กดจูบหนักๆ ตามลาดไหล่เนียนสร้างรอยรักสีกุหลาบจางๆ พร้อมระบายลมหายใจร้อนผ่าวรดผิวเนื้อจนเมลสะดุ้งกายสั่น เขาใช้ฝ่ามือลูบไล้นวดเฟ้นเอวบางและสะโพกสอบของเมลอย่างทะนุถนอม ความอบอุ่นจากอุ้งมือของคีททำให้เมลบิดเร้ากายส่งเสียงครางเครือ
"อ๊ะ... คีท... มันเสียว... อย่าแกล้งเมล..."
"คีทไม่ได้แกล้งครับเมล... อดทนหน่อยนะคนดี คีทรักเมลเหลือเกิน..."
คีทปลอบประโลมเสียงนุ่มนวลพลางขยับกายไปโอบกอดเมลจากด้านหลัง ดึงร่างบางเข้ามาจนแผ่นหลังเนียนแนบชิดกับอกแกร่งร้อนผ่าวของคีท
คีทส่งฝ่ามือร้อนลูบไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบแล้วเลื่อนลงต่ำ ััโอบล้อมประคองแก่นกายอันอบอุ่นและอ่อนไหวของเมลไว้เต็มอุ้งมือ คีทเริ่มขยับฝ่ามือรูดรั้งตัวตนของเมลด้วยจังหวะที่นุ่มนวล สม่ำเสมอ ปรนเปรอบำบัดความ้าให้เมลอย่างอ่อนโยนสยิวซ่าน โดยปราศจากการสอดใส่ คีทไม่อยากสร้างความเจ็บช้ำให้เมล คีท้าเพียงมอบความสุขสมวาบหวามอันอบอุ่นจนเมลพ่ายแพ้และยินยอมอยู่ในกรงขังแห่งรักนี้แต่โดยดี
"อื้อออ... ฮ่า... คีท... เมลไม่ไหว... อ๊ะ..."
เมลครางกระเส่าหลุดเสียงครางหวานหู ร่างกายสั่นระทวยคามือคีท ขาเรียวเกร็งและพยายามขยับสะโพกเบียดสะท้านเข้าหาฝ่ามือหนาของคีทตามสัญชาตญาณความ้าที่ถูกกระตุ้นเร้าจนกู่ไม่กลับ
คีทใช้เรียวปากระดมจูบและขบเม้มเบาๆ บริเวณต้นคอขาวระหง ปลายลิ้นร้อนชื้นไล้เลียยอดอกสีชมพูอ่อนสลับไปมาเพื่อกระตุ้นอารมณ์สวาทให้ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น เขาเร่งจังหวะขยับฝ่ามือรูดรั้งแก่นกายของเมลเร็วขึ้นตามเสียงหอบหายใจสะอึกสั่นของคนในอ้อมกอด ััเล้าโลมของคีทปลุกปั่นพายุอารมณ์รักจนเมลแทบสิ้นสติพึ่งพิง
"คีท... คีท... ช่วยเมล... อื้อออ..."
เมลยกแขนเรียวขึ้นโอบกอดประคองรอบลำคอแกร่งของคีทไว้แ่า ร่างขาวเนียนเบียดกระแซะเข้าหาอ้อมอกกว้างของคีทเพื่อแสวงหาความอบอุ่น เมลยินยอมสมยอมต่อทุกััประโลมเล้าที่คีทมอบให้อย่างพ่ายแพ้ราบคาบ
"คีทช่วยอยู่นี่ไงครับเมล... ปลดปล่อยมันออกมานะคนดีของคีท..."
คีทกระซิบเสียงหวานข้างหูที่ขึ้นสีแดงก่ำ ขยับฝ่ามือเน้นย้ำตรงปลายยอดอมชมพูของแก่นกายเมลอย่างรวดเร็วและหนักหน่วงประคองอารมณ์ให้พุ่งสูงขึ้น
"อ๊า... คีท... คีท!"
เมลสะดุ้งตัวโยนเกร็งสุดขีด ร่างกายสั่นระท้านรุนแรงก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำรักสีขาวขุ่นอุ่นร้อนพุ่งทะลักออกมาเปรอะเปื้อนเต็มฝ่ามือร้อนผ่าวของคีทและหน้าท้องขาวเนียนของตัวเอง เมลหอบหายใจสะท้านจนตัวโยน ร่างกายไร้เรี่ยวแรงต้านทาน ทรุดซบหน้าลงกับอกแกร่งของคีทอย่างพ่ายแพ้ราบคาบและหมดสิ้นทุกทางหนี
คีทคลี่ยิ้มอย่างมีความสุขแสนลึกซึ้ง แววตาสมหวังอันเต็มไปด้วยประกายแห่งการจ้องมองร่างบางที่นอนหอบหายใจตัวสั่นระริกอยู่บนอกแกร่ง ้เขาขยับมือหยิบผ้ามาเช็ดซับทำความสะอาดหยาดน้ำรักสีขาวขุ่นที่เปรอะเปื้อนออกให้อย่างแ่เบาและทะนุถนอม ก่อนจะดึงผ้าห่มหนานุ่มขึ้นมาคลุมร่างของเราสองคนไว้เพื่อป้องกันความเย็นและกั้นเสียงพายุฝนภายนอกที่ยังคงเทกระหน่ำไม่ขาดสาย
---
แสงสลัวรางจากม่านเมฆฝนด้านนอกส่องเข้ามาในห้องนอนที่สลัวและเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพายุและเม็ดฝนกระหน่ำซัดกระจกบานใหญ่แว่วดังอยู่ไกลๆ
เมลในอ้อมกอดของคีทยังคงนอนหอบหายใจแ่ระรวย ผิวเนื้อขาวเนียนอุ่นจัดและเต็มไปด้วยกลิ่นอายััรักอบอุ่นของคีท เมลค่อยๆ ขยับตัวซุกซบใบหน้าหวานเข้ากับลาดไหล่กว้างของคีท แขนเรียวสวยทั้งสองข้างขยับโอบรัดลำคอแกร่งของเพื่อนสนิทไว้แ่าท่ามกลางความมืดมิด
"คีท... คีท..."
เมลกระซิบเสียงสั่นพร่าเรียกชื่อของคีทซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับคนหลงทางในพายุที่พบเจอที่ยึดเหนี่ยวเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตและไม่มีวันยอมปล่อยมือ
หยาดน้ำตาใสๆ เม็ดเล็กไหลซึมจากดวงตาคู่สวยเปียกชื้นลงบนบ่ากว้างของคีท ทว่าอ้อมแขนของเมลกลับรัดรอบคอคีทแน่นขึ้นเรื่อยๆ แสดงถึงการยอมรับความพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์แบบ เมลยินยอมที่จะตกอยู่ในกรงรักที่อบอุ่นและแข็งแกร่งนี้... กรงขังไร้พรมแดนที่คีทสร้างขึ้นเพื่อโอบล้อมกักขังเมลเอาไว้ชั่วนิรันดร์โดยไม่มีวันหนีพ้น
คีทกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ปลายนิ้วหนาลูบไล้เส้นผมอ่อนนุ่มของเมลอย่างแ่เบาทะนุถนอม แววตาสมหวังและคลั่งรักของคีทในความมืดทอประกายความเหนือกว่าอันน่ายำเกรง จ้องมองเมลที่นอนอิงซบกายอยู่แนบอกในกรงรักที่คีทจงใจออกแบบขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ
ในที่สุด... เมลก็เป็ของคีทคนเดียว และไม่มีวันหนีไปจากคีทได้อีกตลอดกาล...
7K
