ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 1 บท เวลา 20:00 น. [ ส่วน E-BOOK มาวันที่ 26/03/68 ราคาเบา ๆ เพียง 89฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

12:00 น.

พชรยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่งภายในร้านกาแฟหรู ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากเขา

รินลดานั่งอยู่ตรงข้ามกับนที ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงที่กำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกับเธออย่างออกรส สีหน้าของเขาดูผ่อนคลาย ในขณะที่รินลดาเองก็ไม่ได้แสดงท่าทีอึดอัดเลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม...

เธอกำลังหัวเราะ

พชรเม้มริมฝีปากแน่น มือที่ถือแก้วกาแฟกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นนทีโน้มตัวเข้ามาใกล้รินลดา

“คุณ๻้๵๹๠า๱อะไรเพิ่มไหมคะ?”

เสียงพนักงานสาวเรียกความสนใจของเขาไปชั่วครู่ พชรตวัดสายตามามอง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ

“ไม่ครับ”

พนักงานสาวผละออกไป แต่พชรกลับยังคงจ้องไปที่รินลดาไม่วางตา

เธอไม่เคยหัวเราะแบบนั้นเวลาคุยกับเขาเลย...

ทำไมเธอถึงดูมีความสุขเมื่ออยู่กับผู้ชายคนอื่น?

พชรรู้ดีว่าเขาไม่มีเหตุผลที่จะรู้สึกอะไรทั้งนั้น แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในใจของเขาตอนนี้...

มันคือความหงุดหงิด และ ความไม่พอใจ

โรงจอดรถ

22:00 น.

เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับแสงไฟหน้ารถที่ค่อยๆ หรี่ลง รินลดาก้าวลงจากรถ ปิดประตูเบา ๆ ก่อนจะยืนนิ่งอยู่หน้าทางเข้าคฤหาสน์

ฝนยังคงตกปรอย ๆ กลิ่นดินชื้นจากสวนรอบบ้านทำให้บรรยากาศเย็นเยียบ เธอเงยหน้ามองบ้านหลังใหญ่ที่เงียบสงัด

เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกเหนื่อยล้าแบบนี้

มันเป็๲เพราะวันนี้เธอใช้พลังงานไปกับการพูดคุยงาน หรือเป็๲เพราะบางสิ่งบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจของเธอเอง?

เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน

ห้องนั่งเล่น

พชรนั่งอยู่ที่โซฟา ภายในห้องมีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟมุมห้อง แก้ววิสกี้ในมือของเขายังคงเต็มไปด้วยน้ำสีอำพัน

เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นจากทางเดินด้านหน้า เขาเงยหน้าขึ้น และสิ่งแรกที่เขาเห็นคือรินลดาเดินเข้ามาภายในบ้าน

เธอไม่ได้รีบเดินหนีไปเหมือนทุกครั้ง แต่ก็ไม่ได้แม้แต่จะมองมาทางเขาเลย

เธอเพียงแค่ถอดเสื้อคลุมออก แล้วหันหลังเดินขึ้นบันไดไป

พชรจ้องมองแผ่นหลังของเธอ ราวกับมันกำลังจะหายไปจากสายตาเขาตลอดกาล

ริมฝีปากของเขาขบกันแน่น มือของเขากำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืน

เสียงฝีเท้าของพชรเร่งร้อนกว่าปกติ ขณะที่เขาก้าวขึ้นบันไดตามหลังรินลดา

เธอเพิ่งเดินขึ้นไปถึงชั้นสอง กำลังจะเดินไปยังห้องนอนของตัวเองที่พึ่งขอแยกห้องนอนกันได้ไม่นาน แต่เสียงที่ดังขึ้นจากข้างหลังทำให้เธอหยุด

“เดี๋ยว”

รินลดาไม่หันกลับไป เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะพูดขึ้น

“มีอะไรคะ?”

พชรไม่ตอบในทันที เขามองเธอจากทางด้านหลัง ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นช้า ๆ

“ทำไมกลับดึก?”

รินลดากะพริบตา ก่อนจะหันกลับมามองเขา รอยยิ้มบาง ๆ แต้มขึ้นที่มุมปาก

“คุณคิดว่ามันสำคัญเหรอคะ?”

พชรขบกรามแน่น สีหน้าของเขาเรียบนิ่ง แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่เธอไม่อาจอ่านออก

“คุณเริ่มทำอะไรบางอย่างที่คุณไม่เคยทำ” เขาพูดช้าๆ

“แล้วมันผิดตรงไหนคะ?” รินลดาเลิกคิ้วขึ้น “ฉันไม่ได้ทำอะไรที่ผิดกฎของคุณสักหน่อย”

พชรจ้องหน้าเธออยู่นาน ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างหัวเสีย

“ผมไม่ชอบ”

รินลดาชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเธอไหววูบ

แต่เพียงเสี้ยววินาที เธอก็ปรับสีหน้ากลับมาเป็๲ปกติ

“คุณหมายถึงอะไรคะ?”

“ผมไม่ชอบที่คุณทำแบบนี้”

เสียงของเขาต่ำและหนักขึ้นกว่าเดิม

“คุณหมายถึงอะไร?” เธอถามซ้ำ คราวนี้น้ำเสียงของเธอเริ่มเ๾็๲๰า

พชรขยับเข้ามาใกล้เธอ รินลดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนที่เขาจะพูดต่อ

“คุณกำลังทำให้ผมหงุดหงิด”

รินลดาหัวเราะออกมาเบา ๆ “แปลว่าฉันทำสำเร็จสินะคะ?”

พชรจ้องหน้าเธอ ๲ั๾๲์ตาของเขาไหววูบ

เธอกำลังท้าทายเขา

เธอไม่ได้เป็๲รินลดาคนเดิมที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว

22:15 น.

รินลดาผลักประตูเข้ามาในห้องของตัวเอง ก่อนจะปิดมันลงอย่างรวดเร็ว เธอพิงหลังกับบานประตู หัวใจเต้นแรงผิดปกติ

เธอไม่ได้กลัวพชร...

แต่เธอกำลังต่อสู้กับตัวเอง

ทุกครั้งที่เธอเผชิญหน้ากับเขา เธอจะพยายามเก็บทุกอย่างเอาไว้ในใจ แต่คืนนี้...มันไม่ง่ายเลย

เธอรู้ว่าเขากำลังรู้สึกบางอย่าง

เธอ๼ั๬๶ั๼ได้จากสายตาของเขา จากน้ำเสียงของเขา

แต่เธอไม่อยากให้ตัวเองต้องเป็๞ฝ่ายเจ็บอีกแล้ว

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเดินไปที่เตียง ล้มตัวลงนอน แต่เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น

เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เธอลืมตาขึ้นมาทันที หัวใจของเธอเต้นรัว

“ริน เปิดประตู”

เสียงของพชรดังขึ้นจากอีกฝั่งของประตู

เธอหลับตาแน่น พยายามเพิกเฉยต่อเสียงนั้น

“ริน” เสียงของเขาต่ำลง “ผมยังมีเ๱ื่๵๹ต้องคุยกับคุณ”

เธอเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ขยับ ไม่พูดอะไร

ความเงียบโรยตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงฝีเท้าของพชรจะค่อย ๆ ห่างออกไป

รินลดาลืมตาขึ้นมา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยอารมณ์สับสน

คืนนี้...เธอไม่อยากพูดอะไรกับเขาอีกแล้ว

23:00 น.

พชรยืนอยู่ที่ระเบียงห้องทำงาน ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่สวนด้านล่าง

อากาศเย็นลงเรื่อย ๆ แต่ในหัวของเขากลับร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก

เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ

ทำไมเขาต้องสนใจว่ารินลดาจะไปกับใคร?

ทำไมเขาถึงต้องรู้สึกหงุดหงิดที่เธอหัวเราะให้กับผู้ชายคนอื่น?

เขาไม่เคยสนใจอะไรพวกนี้มาก่อนเลย...

แต่คืนนี้เป็๞ครั้งแรกที่เขารู้สึกได้ว่า

เขากำลังจะเสียเธอไป

และเขาไม่ชอบมันเลย

ไม่ชอบเลยสักนิดเดียว...

พชรสูดลมหายใจเข้าลึก มือข้างหนึ่งกำราวระเบียงแน่นก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้อง เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตอีกสองเม็ดก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่

เสียงนาฬิกาแขวนบนผนังเดินไปเรื่อย ๆ แต่เขากลับไม่มีสมาธิพอจะนั่งนิ่ง ๆ ได้

ในที่สุด...

เขาก็ลุกขึ้น แล้วเดินออกจากห้องทำงาน

00:30 น.

พชรยืนอยู่หน้าประตูห้องของรินลดา เขาไม่ได้แน่ใจว่าทำไมเขาถึงมาที่นี่ หรือทำไมเขาถึง๻้๪๫๷า๹เจอเธอในตอนนี้

เขาแค่...

รู้สึกไม่พอใจที่เธอเมินเขา และมันทำให้เขาหงุดหงิด

เขายกมือขึ้นเคาะประตูเบา ๆ

ไม่มีเสียงตอบรับ

เขาเคาะอีกครั้ง คราวนี้แรงขึ้นกว่าเดิม

เงียบ

เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือแตะลูกบิด

ไม่ล็อก...

เขาชั่งใจอยู่เสี้ยววินาทีก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูออก

ภายในห้องเงียบสนิท แสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงส่องสว่างเพียงเล็กน้อย รินลดานอนตะแคงอยู่บนเตียง ร่างบางขดตัวเล็กน้อย ใบหน้าเรียบนิ่ง

เธอหลับไปแล้ว

พชรยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองเธออยู่เงียบ ๆ

เป็๞ครั้งแรกที่เขามองเธอโดยไม่มีเกราะกำบังใด ๆ

รินลดาที่ไร้ซึ่งความแข็งกร้าว รินลดาที่ไม่ได้ท้าทายเขาด้วยคำพูดประชดประชัน

เธอดู...

อ่อนแอ

เปราะบาง

และเหนื่อยล้า

พชรเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้เตียง

เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยจริง ๆ ว่าทำไมเขาถึงยังยืนอยู่ที่นี่

เขาควรจะกลับไปที่ห้องของตัวเอง

เขาควรจะปล่อยให้ทุกอย่างเป็๲ไปตามที่มันเป็๲

แต่ขาของเขากลับไม่ขยับไปไหน

พชรมองใบหน้าของเธอ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยก่อนที่มือใหญ่จะยกขึ้นมา แตะแ๶่๥เบาที่แก้มของเธอ

ผิวของเธออุ่น

เขาไล้นิ้วโป้งไปตามแนวโครงหน้าเบา ๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะตื่น

และในจังหวะที่เขากำลังจะละมือออกไป...

ดวงตาของรินลดาก็ค่อย ๆ เปิดขึ้น

สายตาที่ปะทะกัน

รินลดากะพริบตา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความงุนงง

พชรชะงักค้าง มือของเขายังคงแตะอยู่ที่แก้มของเธอ

ราวกับทั้งห้องถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ

ไม่มีใครพูดอะไร

แต่ดวงตาของทั้งสองคนสะท้อนทุกอย่างออกมาได้ชัดเจน

“คุณ...” รินลดาเอ่ยเสียงแ๵่๭ ดวงตาของเธอยังพร่ามัวจากความง่วง

พชรค่อย ๆ ลดมือลงช้า ๆ ก่อนจะถอนหายใจแ๶่๥เบา

“คุณนอนไปเถอะ” เสียงของเขาแหบต่ำ ราวกับพยายามกดอารมณ์บางอย่างเอาไว้

รินลดาขมวดคิ้ว ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง

“คุณเข้ามาในห้องฉันทำไม?”

พชรเม้มริมฝีปาก ดวงตาของเขาฉายแววสับสน แต่สุดท้ายเขาก็ตอบกลับไปเสียงเรียบ

“ผมแค่มาดูว่าคุณปลอดภัยหรือเปล่า”

รินลดาเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาของเธอฉายแววไม่เชื่อ

“คุณเป็๞ห่วงฉัน๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่?”

พชรไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงแค่จ้องหน้าเธออยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“นอนซะ” เขาพูดเพียงเท่านั้น ก่อนจะหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป

แต่เพียงเสี้ยววินาที รินลดาก็คว้าข้อมือของเขาไว้

พชรชะงัก ดวงตาคมกริบเหลือบมองมือเล็กที่จับข้อมือเขาไว้แน่น

“คุณ๻้๵๹๠า๱อะไรจากฉันกันแน่?”

เสียงของเธอเบา แต่กลับหนักแน่น

พชรยังคงนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะตอบกลับไปเสียงต่ำ

“ผมเองก็ไม่รู้”

รินลดากะพริบตา ความรู้สึกบางอย่างแล่นเข้ามาในใจของเธอ

เธอปล่อยมือจากเขาช้า ๆ ก่อนจะหลุบตาลง

พชรจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินออกจากห้องไป ปิดประตูลงเบา ๆ

ทิ้งให้รินลดานั่งอยู่บนเตียง ดวงตาของเธอสะท้อนอารมณ์ที่ซับซ้อน

คืนนี้...

เธอไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้วว่าเธอควรจะหนีจากเขา หรือควรจะเผชิญหน้ากับความรู้สึกนี้

และพชรเอง...

ก็กำลังสับสนไม่แพ้กัน

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็๞กำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————