"อีนิดมึงอยู่ไหนมาหากูเดี๋ยวนี้!!!"
"จ๋าแม่"ณิชชาเดินออกมาจากครัว
"เอาเงินมาให้กูเดี๋ยวนี้อีนิด"
"แม่จ๋านิดไม่มีเงินแล้วนะจ้ะ" เพี๊ยะ!!แม่เลี้ยงของณิชชาตบหน้าณิชชาเต็มแรง
"ถ้ามึงไม่มีเงินมึงมานี่"แล้วแม่เลี้ยงก็ดึงณิชชาออกจากบ้านไป
//โรงแรมหรู//
"มาพบใคร"
"ฉันมาพบคุณศิลา"
"เชิญด้านในคุณศิลารอคุณอยู่"พอพูดจบแม่เลี้ยงก็พาณิชชาเข้าไปด้านในห้อง
"คุณศิ"แม่เลี้ยงเรียกคนที่อยู่หลังเก้าอี้
"คุณมีเงินมาคืนผมแล้วหรอคุณพิม"
"ฉันเอาลูกเลี้ยงฉันมาใช้หนี้คุณ คุณจะทำอะไรมันก็ตามใจคุณ"พอแม่เลี้ยงพูดจบ ศิลาก็เดินเข้ามาใกล้ณิชชา แล้วใช้มือจับคาง
"อืม ตกลงคุณกลับไปได้ละ"
"แม่คะ!??"
"ฉันไม่ใช่แม่แก ฉันหนี้แทนพ่อแกซ่ะ"พอแม่เลี้ยงพูดจบก็เดินออกไป ณิชชาก็ร้องไห้ทันที
ศิลาเดินมาใกล้ณิชชา ณิชชารู้สึกตัวขึ้น
"คุณอย่าทำอะไรหนูเลยนะ"ณิชชาพูดพร้อมพนมมือ
"เลิกร้องไห้ได้แล้วฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก"
"จนิงนะคะ"
"อืม แต่เธอต้องดูแลฉันทุกอย่างไม่จะเื่การแต่งตัว งานบ้าน อาหารการกินของฉันเธอต้องดูแล"
"ดะ...ได้ค่ะ"
"ตอนนี้เธอเรียนอยู่หรือป่าว"
"มะ...ไม่ค่ะหนูจบม.6ก็ไม่ได้เรียนค่ะ"
"เธออยากเรียนอะไร"
"ทะ...ทำไมหรอคะ"
"ฉันถามก็ตอบ!!"
"อะ..เอ่อ...หนูอยากเรียนการตลาดค่ะ"
"อืม"แล้วศิลาก็เดินไปโทรศัพท์สักพักก็มีผู้ชายคนที่อยู่ด้านหน้าเดินเข้ามา
"ครับคุณศิลา"
"มาวินพาเธอไปที่ห้องแลัวจัดการให้เรียบร้อย"
"ได้ครับคุณศิลา ตามผมมา"ณิชชาหันหลังเดินตามหลังมาวิน
"เดี๋ยว!!!เธอชื่ออะไร"
"นะ...หนูณิชชาค่ะ"
"อืม...ไปได้"แล้วณิชชากับมาวินก็ออกไป
466
