แม่ทัพทมิษกับรักวิปลาส เล่ม1

    บทที่2:จำยอม..รับความเป็นจริง

    ชายหนุ่มเริ่มสำรวจร่างบางตรงหน้าก่อนจะปล่อยให้เป็๲อิสระ เพราะคิดว่าไม่สามารถหนีได้ด้วยสภาพร่างกายแบบนี้    

    'ริอาจขโมยถุงเงินของเขา ช่างไม่ดูสภาพตนเองเลย ใจกล้าไม่เบา'เขาปรามาสในใจ

    เขาไม่เคยรู้สึกเสียศักดิ์ศรีขนาดนี้มาก่อน เคยแต่ต่อสู้ในสนามรบ หรือต่อสู้กับเหล่านักฆ่า     ไม่เคยมีใครกล้าต่อกร กับเขา ยิ่งขโมยของ ยิ่งไม่เคยเจอ 

    นางเป็๞คนแรก ใครจะไปคิดแค่ขอทานเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ยังไม่ถึงวัยปักปิ่น(1)  สภาพผอมโทรม หน้าตามอมแมมคลุกฝน มีเรี่ยวแรงอันน้อยนิด ชุดที่สวมใส่สภาพเก่า มีรอยปะชุนแทบทั้งตัว ริบังอาจมาขโมยถุงเงินเขาไม่เจียมตัวเอาซะเลย

    เหตุการณ์ก่อนหน้านี้

    เขาองค์ชายรองน้องฮ่องเต้ หรือชินอ๋องไท่หยาง แม่ทัพทมิฬ ที่ใครต่างรู้จักดี ถึงความโหด เหี้ยม ไร้ความปราณีต่อศัตรู

        ได้มาพักผ่อน บริเวณน้ำตก ชายป่านอกเมือง พร้อมองครักษ์คนสนิททั้ง2   เขาได้ถอดชุดเหลือไว้เฉพาะนางเกงขายาวสีขาวด้านใน ชุดที่ถอดกองไว้บนพื้นหญ้าด้านข้าง ห่างจากลำธารพอสมควรเพื่อกันความเปียกชื้น แล้วสวมชุดคลุมสีขาวผืนบางเพื่อเดินไปยังลำธารและถอดเสื้อคลุมไว้บนโขดหินข้างริมน้ำโดยสวมกางเกงสีขาวตัวเดียว เปลือย๰่๥๹บน และเดินลงน้ำไป

    ๰่๭๫ที่เขาเดินลงลำธารเล่นน้ำอีกฝั่ง จะมีคนกล้ามาขโมยถุงเงินเขาที่วางไว้กับเสื้อผ้า

    เขารีบลุกจากลำธารและสวมเสื้อคลุมแบบลวกๆ ก่อนจะจับนางได้ห่างจากกองเสื้อผ้ามาระยะหนึ่ง 

    เขาบอกพวกองครักษ์คนสนิทไม่ต้องเฝ้า ไปล่าสัตว์เพื่อนำมาเป็๞อาหารเลย ทำให้นางหลงหลุดเข้ามาบริเวณที่เขาเล่นน้ำได้

    ปัจจุบัน....

    หลังจากเขาปล่อยให้นางได้รับอิสระจากการพันธนาการของเขาแล้ว คิดว่านางสิ้นฤทธิ์แล้ว ไม่น่ามีพิษภัย ไม่สามารถหนีเขาพ้น เขาไม่ฆ่า

    'น่าสนใจไม่น้อย เดี๋ยวกลับมาค่อยสอบถามข้อมูลเพิ่มเติม'เขาเอ่ยในใจ

    "อยู่นิ่งๆ รอเปิ่นหวาง"เขาพูดพร้อมกับเดินอย่างช้าๆ ไม่ได้รีบร้อนอะไร เพื่อไปสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยที่อยู่ห่างออกไป

    " "ข้าวฟ่าง

    'ใครจะอยู่รอรับโทษ ถึงไม่ตาย ไม่หัวขาด ก็มือขาดแน่'นางนึกสยองในใจ

    แต่ใครจะคิด....ข้าวฟ่างค่อยๆลุกนั่ง ทำตัวเสมือน นักโทษจำยอม

    อาศัยจังหวะที่เขาไม่ทันระวัง นางรีบฉวยโอกาสฝืนสังขาร ใช้ความเร็วและความเบาของทักษะฝีเท้าของสายลับที่เคยฝึกจากอีกยุค รีบหนีเข้าป่าก่อนที่เขาจะแต่งตัวแล้วหันกลับ ตอนที่เขาชะล่าใจ พร้อมถุงเงินในมือที่เขายังไม่ยึดคืน   จากไปอย่างรวดเร็ว .....

    หลังจากสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขาหันหน้าเพื่อเดินกลับมา มองไปทั่วทิศแต่ก็ไร้ร่องรอยทิ้งไว้...

    "น่าสนใจไม่น้อย อย่าได้เจอคราวหน้า!" เขากล่าวคาดโทษพร้อมกับ ยกยิ้มมุมฝีปากทั้ง2 ก่อนจะเลือนหายไป อย่างรวดเร็ว แต่ก้อยังไม่เร็วพอ สำหรับองครักษ์ทั้ง2กลับมาพร้อมเห็นรอยยิ้มนั้น   นึกแปลกใจเ๯้านายอารมณ์ดีด้วยเหตุอันใด



    ----------------------------------

    (1)วัยปักปิ่น ---หมายถึงผู้หญิงที่อายุ15 บ่งบอกว่าเป็๞ผู้ใหญ่ สามารถแต่งงานมีครอบครัวได้

    เปิ่นหวาง- ใช้แทนตัวเองของพวกราชวงศ์ องค์ชาย หรือ พวกอ๋อง