เกิดใหม่มาเป็นองค์หญิงตัวน้อยของตระกูลซู

        "อิ๋ง" 

        เฉียวเยว่แค่นเสียงหึ "ท่านอย่ามาแกล้งทำเสียงสุนัขร้องหน่อยเลยนึกว่าแกล้งทำเป็นสุนัขเยาะหยันข้า แล้วข้าจะกลัวท่านหรือ?" 

        "อิ๋งอิ๋ง" เสียงดังขึ้นอีกครา

        เฉียวเยว่เริ่มสังเกตว่าไม่ถูกต้องเอ๋? นางมองไปรอบๆก่อนมองหรงจ้านด้วยสายตาคลางแคลง 

        "ท่านพี่จ้าน" 

        น้ำเสียงหวานขึ้นทันควันนางจับมือของหรงจ้าน ทำตัวน่ารักอย่างยิ่ง

        "ท่านพี่จ้านท่านเป็นพี่ชายที่ดีเลิศ ข้ารู้ ท่านรักเฉียวเยว่ที่สุด ฮิฮิ" 

        ความสามารถในการเปลี่ยนสีหน้าเร็วขนาดนี้ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะสามารถทำได้

        ซูซานหลางทนมองไม่ไหวอีกต่อไป "ซูเฉียวเยว่เจ้าสงบเสงี่ยมให้ข้าหน่อย"

        เฉียวเยว่ทำหน้าซุกซน "สงบเสงี่ยมคืออันใดกินได้หรือไม่ ข้าเป็นเด็กน้อย ไม่จำเป็นต้องสงบเสงี่ยมข้าเป็นแม่นางน้อยที่น่ารักที่สุด ใช่หรือไม่เจ้าคะพี่ชายท่านพี่จ้านของข้าหล่อเหลาปานต้นหยกล้อลม คิ้วดาบเนตรดารา อ่อนโยนงามสง่าใต้หล้านี้ยากจะหาบุรุษคนไหนมาเทียบเทียมได้" 

        "หงิงงี้ดดดด..." เสียงเล็กๆ ค่อนข้างแผ่วเบาเฉียวเยว่ก้มลงมองข้างล่างแต่ไม่เห็น ตัดสินใจปีนขึ้นข้างบนเสียเลยนางเตรียมขึ้นตักของหรงจ้าน

        ใบหน้าอาบรอยยิ้มของหรงจ้านพลันแตกเป็นเสี่ยงๆเขาหิ้วคอเสื้อของเฉียวเยว่ขึ้นมาแล้วจับนางไปวางไว้ไกลๆ "ระวังกิริยาของเจ้าหน่อย" 

        เฉียวเยว่เอานิ้วชนกัน "ท่านพี่จ้าน ข้าก็แค่ 'ซมซอบ' ท่านเท่านั้นเอง"

        แม้แต่ถ้อยคำปรกติดีๆก็พูดไม่เป็นแล้ว 

        หรงจ้านยิ้มอย่างจนปัญญาพลางชี้ไปที่ด้านหลังของตนเอง"ข้ายกให้ เจ้าต้องการหรือไม่?" 

        เฉียวเยว่ร้องเฮรีบวิ่งไปอุ้มลูกสุนัขขึ้นมาทันที โดยไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย 

        นางลูบสุนัขน้อยดีใจจนไม่รู้จะว่าอย่างไร "เด็กดีเจ้ามาจากไหนหรือ เจ้าน่ารักมากเลยนะ"  

        ลูกสุนัขยังเล็กมากเหมือนเพิ่งจะคลอดออกมาเพียงไม่กี่วัน ตัวยังเหี่ยวย่น ฟันยังไม่ขึ้นสักซี่ร้องหงิงๆ เสียงเบา

        เฉียวเยว่อุ้มลูกสุนัขเดินมาด้านหน้าหรงจ้านอย่างมีความสุขดวงตาทอประกายระยิบระยับ "ท่านพี่จ้านท่านยกมันให้ข้าจริงหรือ?"

        นางมีความไม่อยากเชื่ออยู่บ้างแต่ก็ประหลาดใจและดีใจอย่างยิ่ง 

        หรงจ้านพยักหน้า "เห็นเจ้าตัวเล็กท่าจะกินเก่งสิ้นเปลืองอาหารก็เลยไม่อยากเลี้ยงมันไว้ คร้านจะดูแล เจ้า... อยากได้หรือไม่?" หรงจ้านทำท่าทางเหมือนจะรังเกียจมาก

        เฉียวเยว่รีบพยักหน้าอย่างแรง "ข้าอยากได้ ข้าอยากได้ข้าชอบมันมาก"

        หลังจากนั้นก็เหมือนจะนึกอะไรได้รีบหันไปมองซูซานหลาง

        "ท่านพ่อข้าเลี้ยงมันได้หรือไม่? ข้าจะป้อนอาหารให้มัน จะดูแลอย่างดีไม่ให้มันไปกัดคนอื่น ข้าจะเก็บอึให้มันด้วย" เฉียวเยว่จริงจังมาก

        ด้วยเกรงว่าบิดาจะไม่อนุญาตจึงพูดต่ออีกว่า "ข้าจะเฝ้ามันไว้ไม่ให้เห่าเสียงดัง หรือวิ่งซี้ซั้ว" 

        ซูซานหลางเห็นสีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวังของบุตรสาวไหนเลยจะเอ่ยคำว่า 'ไม่'ลงคอ เขาพยักหน้า "เมื่อรับเลี้ยงแล้วก็ต้องดูแลมันอย่างดี เข้าใจหรือไม่?"

        เฉียวเยว่ตบมือกระโดดโลดเต้นตอบเสียงดัง "เจ้าค่ะ"

        นางอุ้มลูกสุนัขวิ่งวนไปสองรอบนึกได้ว่านี่คือสุนัขที่หรงจ้านมอบให้ จึงเดินมาข้างกายเขาแล้วถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ท่านพี่จ้านเจ้าคะมันอายุเท่าไรแล้ว"

        สีหน้าของหรงจ้านเรียบเฉยมองอารมณ์ไม่ออก "ประมาณสามสี่วันกระมังเป็นสุนัขตัวเมีย เจ้าก้อนหิมะของเสด็จย่าคลอดมันออกมา เสด็จย่าส่งมาให้ข้าเห็นว่ามันไม่มีประโยชน์อันใด ท่าทางดูเป็นสุนัขโง่ๆ ไม่เหมาะสมกับข้าเท่าไร มิสู้เอามาให้เจ้า มันดูเข้ากับเจ้ามากกว่า" 

        เฉียวเยว่ไหนเลยจะเชื่อถ้อยคำของหรงจ้าน

        ช่างเป็นบุรุษที่ปากไม่ตรงกับใจอยู่ดีๆ ไทเฮาจะทรงยกสุนัขให้เขาได้อย่างไร เขาขอมาให้ตนเองชัดๆ นึกมาถึงตรงนี้ก็วิ่งรอบตัวเขาอย่างเริงร่า"ไม่ว่าเรื่องใดท่านพี่จ้านก็นึกถึงข้าเสมอข้ามีความสุขมาก ยอดเยี่ยมที่สุดเลย" 

        "ใครนึกถึงเจ้า?เพราะไม่ชอบถึงยกให้เจ้าหรอก" 

        เฉียวเยว่อุ้มลูกสุนัขสองมือแล้วเอาใบหน้าของตนเองมาถูกับขาของหรงจ้าน "ท่านดีที่สุด ท่านดีที่สุด"

        "นี่เจ้าทำอันใดเจ้า..."

        แม้จะกลับเมืองหลวงมาไม่นานแต่ทุกคนต่างรู้ว่าอวี้อ๋องเป็นโรครักสะอาดแต่ดูจากพฤติกรรมของเด็กน้อยผู้นี้ก็รู้ได้ว่าความสะอาดในนิยามของแต่ละคนไม่เหมือนกันจริงๆ 

        เฉียวเยว่ซาบซึ้งใจจะตายอยู่แล้วแม้ว่าทุกคนจะกล่าวว่าอวี้อ๋องเป็นคนอารมณ์แปรปรวน แต่ในสายตาของนางแท้จริงแล้วอวี้อ๋องแค่เป็นชายหนุ่มที่เอาใจยากหน่อย คือฉบับขยายของหมิ่นจื้อรุ่ยแม้ว่าพวกเขาจะพูดกับนางไม่ดี แต่กลับรักและเอ็นดูนางมาก 

        "ท่านพี่จ้านข้าตัดสินใจแล้ว ข้าจะชอบท่านตลอดไป" นางกล่าวอย่างจริงจัง

        หรงจ้านทำสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม "อ้อ ที่แท้เมื่อก่อนเจ้าก็ไม่ได้คิดจะชอบข้าตลอดไปนี่เอง"

        หักหน้าได้ดี! 

        เฉียวเยว่หัวเราะคิกอย่างไร้เดียงสา "เมื่อก่อนก็ชอบแต่ข้าไม่รู้ว่าต่อไปท่านจะยังชอบข้าอยู่หรือเปล่า เอาไว้ท่านตบแต่งภรรยาเมื่อไรยังจะสนใจอีกหรือว่าข้าเป็นใคร ข้าไม่เชื่อว่าท่านจะชอบข้าตลอดไปได้ แต่ตอนนี้ข้าตัดสินใจแล้วถึงแม้ว่าภายหน้าท่านจะไม่ชอบข้า ข้าก็ยังจะชอบท่านอยู่ดีเพราะท่านคือพี่ชายที่ดีที่สุดของข้า" 

        หรงจ้านเลิกคิ้ว ถอนหายใจ "เจ้าคิดไกลเกินไปแล้วเรื่องแต่งงาน..."

        เฉียวเยว่พยักหน้า "ต่อให้ท่านแต่งงานกับอสูรข้าก็ยังเห็นท่านเป็นพี่ชายของข้าเสมอ และจะชอบท่านชั่วชีวิตเลย" 

        เฉียวเยว่วางสุนัขลงแล้วจับมือเขา หรงจ้านสะบัดมือ แต่ไม่อาจสลัดมือของนางให้หลุดได้เฉียวเยว่กุมมือเขาไว้แน่น พูดอย่างจริงจังหนักแน่น "ข้าชอบของขวัญที่ท่านมอบให้ ชอบมากๆขอบคุณนะเจ้าคะ ท่านพี่จ้าน"

        หรงจ้านมองมือของนางที่จับมือของตนเองอยู่เอ่ยเสียงเบา "เฉียวเยว่..."

        เฉียวเยว่เงยหน้า "หืม?" ก่อนทำหน้ายิ้มเผล่ "ท่านพี่จ้านมีสิ่งใดจะสั่งการข้าทำได้ทุกอย่าง เพราะข้าคือเยว่สารพัดนึก!" 

        หรงจ้านหัวเราะหึๆหลังจากสงบอารมณ์ได้ ก็ชี้ไปที่มือของนาง พูดเน้นทีละคำทีละประโยค "อย่า-เอา-มือ-ที่-อุ้ม-สุ-นัข-มา-แตะ-ตัว-ข้า"

        เฉียวเยว่เปล่งเสียงอ้อแล้วถาม "เพราะเหตุใด?"

        หรงจ้านสูดหายใจลึกพยายามผลิยิ้มอ่อนจาง "สกปรก"

        "ไม่สกปรกสักหน่อยหลังจากอุ้มเสร็จแล้ว ค่อยล้างมือก็ได้ ท่านพี่จ้านเดินทางมาเปรอะเปื้อนฝุ่นละอองเยอะกว่าอีก สิ่งเหล่านี้ไม่นับว่าเป็นอะไรเลยแต่หากท่านไม่ชอบ วันหลังหากข้าอุ้มมันเสร็จ ก็จะไม่จับมือของท่าน"

        หรงจ้านพยักหน้า "เจ้ารู้ก็ดี นอกจากนี้อย่าเอาหน้าของเจ้ามาถูขาของขาด้วย ข้ารังเกียจความสกปรก"

        สกปรกอีกแล้ว

        เฉียวเยว่รู้สึกว่านี่เป็นการเป่าขนหาข้อด้อย[1] ชัดๆคนบางคนไม่ชอบสุนัข จุดนี้นางเข้าใจได้ แต่นางไม่เข้าใจบุรุษตรงหน้านี้เลย

        เฉียวเยว่ทำปากยื่น "หน้าข้าสะอาดกว่าขาของท่านเสียอีก"

        หรงจ้านยกยิ้มย้ายเปลี่ยนตำแหน่งเล็กน้อย"ไม่เห็นจะรู้สึก"

        เฉียวเยว่มองผ้าที่วางอยู่บนโต๊ะคิดว่าคนผู้นี้ต้องเพิ่งใช้เช็ดโต๊ะเป็นแน่แท้ ฮึ! บ้านของนางสะอาดมากคนผู้นี้เป็นโรคอนามัยจัดหรือไง? นึกมาถึงตรงนี้ เฉียวเยว่ก็เข้าไปกอดเขาไว้ พลางหัวเราะคิกคัก"เรียกข้าไกวเยว่ มิเช่นนั้นข้าจะไม่ปล่อยมือ"

        ซูซานหลางเหมือนอยู่ท่ามกลางพายุเขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดบุตรของเขาถึงควบคุมยากเย็นเช่นนี้ พอเห็นตำแหน่งที่มือเล็กจ้อยของนางวางอยู่ซูซานหลางก็เอ่ยถึงทันที "ซูเฉียวเยว่เจ้าลุกขึ้นมายืนดีๆ ให้ข้าเดี๋ยวนี้ หากทำท่านพี่อวี้อ๋องของเจ้ากระดูกเคลื่อนอีกข้าจะหยิกเจ้าให้ตายไปเลย" 

        เฉียวเยว่ร้องเอ๋หลังจากนั้นก็มองไปที่แขนของเขา ก่อนจะหัวเราะแหะๆ "วางใจเถิดเจ้าค่ะ ครานี้ข้าจะระมัดระวังไม่ทำให้ท่านพี่จ้านผู้แสนดีที่สุดได้รับบาดเจ็บอีกแน่นอน"

        หรงจ้านหิ้วคอเสื้อของนางแล้วเอาไปวางในตำแหน่งที่ไกลหน่อยแล้วค่อยๆ เอ่ยว่า "พรุ่งนี้ข้าต้องเข้าวังค้างคืนที่นั่นหลายวันจนกว่าจะถึงปีใหม่ถึงออกจากวัง"

        เฉียวเยว่เข้าใจในฉับพลัน "ได้ ข้าจะไม่ไปหาท่านที่จวน"

        หรงจ้านจิ้มหน้าผากของนาง "ข้ามิได้หมายความเช่นนี้เจ้าจะไปหาข้าหรือไม่ ล้วนไม่สำคัญ"

        เฉียวเยว่ยิ้มอย่างมีเลศนัยนางสะกิดหรงจ้าน สะกิด สะกิด สะกิด

        "ท่านนี่ไม่ซื่อสัตย์เอาเสียเลยข้ารู้หรอก ท่านกลัวว่าข้าจะไปหาเก้อก็เลยแวะมาบอกโดยเฉพาะใช่หรือไม่ วางใจเถอะหลังท่านออกจากวังก็เป็นช่วงวสันต์อบอุ่นบุปผาเบ่งบาน พวกเราค่อยออกไปเที่ยวย่ำขจีด้วยกันดีหรือไม่? ตามเสด็จพี่รัชทายาทกับพี่ชายหมิ่นไปด้วยฮิฮิฮิ พวกเราก็มีคนไปเป็นกุลีแล้ว"

        ดวงตาของเฉียวเยว่ฉายแววเจ้าเล่ห์แสนกลท่าทางช่ำชองในการวางเล่ห์กล 

        หรงจ้านมองนางอย่างพิจารณาเฉียวเยว่ยืดอก "รับรองว่าไม่ให้ท่านทำงานแน่นอน"

        หรงจ้านหัวเราะพรืดออกมาสำราญใจอย่างที่น้อยนักจะได้เห็น เขาลูบศีรษะของเฉียวเยว่ "เด็กดี"

        หลังจากนั้นก็เอ่ยอีกว่า "ของขวัญเอามาให้เจ้ามอบหมายให้บิดาของเจ้าแล้ว เมื่อเจ้าชอบลูกสุนัข ก็เลี้ยงมันเถอะ อย่าทำมันตายเล่าไว้ข้าจะกลับมาตรวจสอบ" 

        เฉียวเยว่ยอบกายทำความเคารพ "หม่อมฉันขอรับรองว่าจะทำหน้าที่อย่างดีที่สุดเพคะ"

        หรงจ้านรู้สึกว่านางน่ารักมากก้มลงมาหยิกแก้มตุ้ยนุ้ยของนาง"ลดความอ้วนหรือ?"

        คอของเฉียวเยว่พับตกลงมา แววตาน่าเวทนายิ่งกว่าลูกสุนัขเริ่มคร่ำครวญอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ "ท่านพี่จ้าน บิดาไม่ให้ข้ากินข้าว ฮึกๆข้าน่าสงสารมาก พวกเขาจะให้ข้าลดความอ้วนให้ได้แต่เด็กน้อยต้องอ้วนท้วนถึงจะน่ารักไม่ใช่หรือ ผู้อื่นยังไม่ได้กินข้าวเลย"

        เฉียวเยว่ดึงชายเสื้อของหรงจ้านอย่างฉอเลาะท่าทางน่าเวทนาอย่างยิ่ง หรงจ้านหันไปมองซูซานหลาง ซูซานหลางพลันกระอักกระอ่วนแต่ยังคงต้องเอ่ย "เจ้ากระต่ายอ้วนหากเจ้ายังอ้วนเช่นนี้ต่อไปคงจะถูกคนจับไปเชือดกินเนื้อสักวัน"

        "แต่ผู้อื่นยังเป็น...ยังเป็นเด็กน้อยอยู่นะ" เฉียวเยว่ไม่ยอมลดราวาศอก

        "ข้าก็ยังไม่เห็นเจ้าผอมลงเลย"หรงจ้านหยิกแก้มของนาง

        เฉียวเยว่มองซูซานหลางอย่างไม่อยากเชื่อ "มะ... มะ... มะ ไม่ผอม?"

        นางชี้มาที่ตนเองพลางตะโกนเสียงดัง "ข้าอดถึงขนาดนี้ยังไม่ผอมอีกหรือ?" 

        นี่จะเอาชีวิตกันเลยใช่หรือไม่ 

        หรงจ้านกลั้นหัวเราะพลางพยักหน้า "ใช่ยังไม่ผอม แล้วจะทำอย่างไร? กระต่ายน้อยจะอ้วนไปตลอดชีวิตหรือ?"

        "ไม่เป็นไรต้องอ้วนสิ ถึงจะงาม" เฉียวเยว่ตอบทันควัน

        หรงจ้านหยิกแก้มของนางอีกครั้งเฉียวเยว่รู้สึกว่าใบหน้าของตนเองถูกเขาหยิกจนจะย้วยหมดแล้ว "ท่านพี่จ้านท่านเอาของกินมาให้ข้าหรือไม่?"

        "ไม่มี"หรงจ้านส่ายหน้า

        เฉียวเยว่พลันคอตกรำพึงรำพัน "ข้านี่ช่างน่าสงสารยิ่งนัก"

        น้ำเสียงของนางอู้อี้แฝงไปด้วยความน่าเวทนาสงสารราวกับตุ๊กตาน้อยตัวหนึ่ง

        หรงจ้านเห็นเปียน้อยของนางหลุดออกมาจึงใช้มืออีกข้างมัดขึ้นไปให้แล้วกระซิบเสียงเบา "ในกล่องสีน้ำตาลมีผ้าพับหนึ่งด้านในข้างใต้วางขนมอยู่แถวหนึ่ง ข้าแอบซ่อนไว้ให้เจ้า"  

        เฉียวเยว่หันไปมองนึกประเมินว่าเขาพูดจริงหรือไม่ แต่กลับเห็นหรงจ้านลุกขึ้นยืน เอ่ยด้วยรอยยิ้ม "คุณชายสามไม่ทราบว่าจะออกไปส่งข้าผู้เป็นอ๋องได้หรือไม่?"

        "ท่านอ๋องเชิญพ่ะย่ะค่ะ" ซูซานหลางตอบทันที

        เฉียวเยว่อุ้มลูกสุนัขแล้วทำท่าโบกมือทั้งคนทั้งสุนัข"ท่านพี่จ้าน ไว้มาเที่ยวอีกนะเจ้าคะ ท่านพี่จ้านข้าชอบท่านที่สุด ท่านพี่จ้าน..." 

        ซูซานหลางหันมาทำตาดุใส่ "หุบปาก"

        เฉียวเยว่หัวเราะแหะๆ

        หลังจากคนไปแล้วนางก็หันมาสั่งอวิ๋นเอ๋อร์ "เจ้าช่วยข้าหากล่องหรือกรงสักใบให้ลูกสุนัข"

        พอเห็นว่าในห้องไม่มีคนแล้วนางก็เริ่มไปรื้อค้นข้าวของ...

        คิก คิก คิก

        หรงจ้านเป็นเทพสวรรค์เดินดินแท้ๆ

        ...

        [1] เป่าขนหาข้อด้อยหมายถึงจ้องจะจับผิดหาข้อบกพร่องของผู้อื่น