20.00น.ผมตามหามีอาทุกที่ในเมืองแล้วแต่ไม่เจอ ผมเหนื่อยและท้อมาก ทั้งซอมบี้และพวกกลายพันธุ์ ไหนจะขาโจ๋ที่ยังเหลือรอดอีก ผมฆ่าทั้งคนเป็และคนตาย ผมนั่งพักอยู่ริมรั้วในฟาร์มสักแห่ง ใกล้ถึงหัวเมืองแล้ว รอก่อนนะมีอา เธอต้องอยู่ที่นั่นแน่แน่ ผมดูนาฬิกา สองทุ่มกว่าแล้ว รถที่ยึดพวกขาโจ๋มาได้น้ำมันก็เหลือน้อยเต็มที ขืนเป็แบบนี้ ต้องไม่ทันพวกคัทแน่แน่ อ่อ! นึกออกแล้วยังมีทางลัดอีกที่หนึ่ง สวนสนุกไง คงจะไปถึงได้เร็วกว่า น้ำมันก็อาจจะพอด้วยผมลุกขึ้นแล้วรีบขับรถไปที่สวนสนุกทันที ที่นี่สภาพพอๆ กับบ่อพักขยะเลย ทั้งเศษชิ้นเนื้อและซากศพเต็มไปหมด พวกซอมบี้ตัวตลกยิ่งหลอนมาก ผมคงโดนมันจวกไส้ก่อนฆ่ามันหมดแน่ ที่นี่มีซอมบี้เป็ร้อยตัว ผมจะผ่านไปยังไงดีนะ ลูกะุเหลือไม่ถึงสิบนัดแล้ว มีทางเดียวต้องฝ่าไปสินะ ผมขว้างขวดแก้วที่อยู่ข้างทางให้ไปกระทบกับเครื่องเล่นเพื่อให้เกิดเสียง ปัง! ไม่โดน พวกซอมบี้เริ่มหันหาเสียง ปัง! ไม่โดนอีก ซอมบี้ตัวหนึ่งแขนของมันบังเอิญกดเข้ากับเครื่องเล่นพอดีทำให้มีเสียง ผมไล่เก็บบางตัวที่ไม่ยอมไปที่เครื่องเล่น ผมเริ่มใช้ดาบของคัทคล่องมือแล้ว พวกกลายพันธุ์ ซอมบี้ทุกตัวมารวมกันที่เครื่องเล่นหมดเลย นี้แหละนรก ถ้าไม่เคยเห็นก็ดูไว้ซะ ผมพึมพำกับตัวเอง แว้น! แว้น! ในที่สุดความซวยก็มาเยือน หัวหน้าฆ่าโจ๋ตามมาแก้แค้นผม แผนที่ทำมาหมดสิ้น ซอมบี้ทุกตัววิ่งเข้าหาผมอย่างบ้าเื ในขณะที่ตาก็เหลือบเห็นพวกกลายพันธุ์กำลังปาร์ตี้ฉีกเนื้อพวกขาโจ๋อย่างสนุกสนาน พวกแกพลาดแล้ว ผมคิดในใจ พวกมันหนีตายอย่างน่าสมเพช เสียงท่อที่ดังของมันล่อซอมบี้ที่ตามผมไปเกือบหมด ผมหาจังหว่ะมุดเข้าท่อน้ำทิ้งใหญ่ได้สำเร็จ ผมเดินตามท่อจนมาโผล่กลางถนนหัวเมือง ที่นี่เงียบสงบ มีเศษซากของการโดนถล่มอย่างเห็นได้ชัด ปัง! ะุปืนผ่านหัวผมไปแบบเฉียดฉิว ผมล้มลงนอนกับพื้นทันที หัวใจสั่นระรัวแทบจะทะลักออกมา
“วู้ฮู้ ฉันเก็บมันไปอีกหนึ่ง” เสียงชายคนหนึ่งะโดีใจอยู่บนดาดฟ้าเตี้ยๆ ของร้านขายเบอเกอร์รี่
ผมเพ่งเล็งมองอีกทีก่อนที่เขาจะเล็งหัวผมอีกรอบ
“ดรอย!” ผมะโอย่างดีใจสุดขีด
“แกเป็ใคร?” ดรอยถาม
“ฉันเอง ไคล์ไง มีอาอยู่กับนายรึเปล่า?” ผมถาม
ดรอยทำหน้ากังวลก่อนจะเดินลงมาจากดาดฟ้า ประตูเปิดออก มีอา! เธออยู่ที่นี่จริงจริง ด้วย ผมกำลังจะเข้าไปกอดมีอา
“หยุดอยู่ตรงนั้น แกโดนกัดมารึเปล่า? อย่ามาเข้าใกล้พวกเรานะ!” ดรอยตะคอกใส่ผมพร้อมเล็งปืนมาทางผม
“ฉันไม่โดนกัด ฉันปกติดี” ผมตอบ
มีอาวิ่งเข้ามาหาผม ก่อนที่ดรอยจะคว้าตัวเธอไว้
“อย่าเข้าไปใกล้มันนะ!” ดรอยพูดขึ้น
ผัวะ! มีอาตบหน้าดรอยเข้าอย่างจัง
“อย่ามาบงการฉันนะ วาเนสซา บอกเขาไปที!” มีอาพูด พร้อมเข้าะโกอดผมอย่างจัง
วาเนสซาก็เข้ามาหาผมและร้องไห้ มีอายิ่งไม่สนใจอะไรเลย กอดผมร้องไห้ ไม่ยอมปล่อย ดรอยทำหน้าเซ็งที่ผมยังไม่ตาย และกลับเข้าร้านไป ผมรู้อยู่แล้วว่าดรอยคิดยังไงกับมีอา วาเนสซาก็รู้ดี ผมบอกทุกคนว่าจะมีเครื่องบินมารับให้ทุกคนเตรียมตัวกันไว้ มีอาไม่อยากให้ดรอยไปด้วย เพราะเขาเห็นแก่ตัว เขาทำตัววางอำนาจั้แ่เกิดเื่บ้านี่ขึ้นมา วาเนสซาก็รู้ดี เธอกระซิบบอกผมว่าดรอยเคยพลักเธอให้พวกผีดิบกิน เพื่อถ่วงเวลาให้ตัวเองรอด แต่มีอาไปช่วยไว้ได้ทัน มีอาก็ยิงปืนเก่งไม่แพ้คัทเลย แต่เธอเลือกที่จะใช้ตอนจำเป็เท่านั้น ทุกคนเตรียมตัวเสร็จแล้ว เรากำลังจะออกเดินทาง มีอาเกาะแขนผมไว้แน่น ผมถอดเสื้อกันหนาวของผมคลุมเธอไว้ ทำไงได้ตอนหนีเธอใส่ชุดนอนมานี่นา
“เราจะไปกันได้รึยัง?เลิกเล่นบทน้ำเน่าสักทีเหอะ” ดรอยพูดพลางเดินออกไป
“อย่าไปสนใจเดนนรกนั่นเลย” วาเนสซาบอกพร้อมตบไหล่มีอา
เราเดินทางกันมาใกล้จะถึงตึกที่มีลานจอดเครื่องบินแล้ว แว้นแว้น! โครม! เสียงขาโจ๋ที่เพิ่งตามล่าผมมาก่อนหน้านี้นี่ แต่คราวนี้พวกมันดูแปลกไป พวกมันขับรถมาแล้วล้มกันอย่างน่าสมเพช พวกมันเริ่มกลายร่างกันทีละคน และเข้าล้อมพวกเราไว้
“เห็นมั้ย ฉันบอกแล้วว่ามันจะนำปัญหามาให้เรา” ดรอยพูดพลางผลักมีอาให้พวกซอมบี้ขาโจ๋เพื่อเอาตัวรอด
“ไอ้สารเลว” ผมสาปส่งมัน
ผมเอาตัวเข้ากันมีอากับวาเนสซา ผมต่อสู้กับพวกมันสามต่อหนึ่ง สะบัดให้มันหลุดพ้นจากมีอาและวาเนสซา ฉึก! ผมเสียท่าให้มัน ผมโดนมันกัด ผมเริ่มรู้สึกหน้าซีดใจสั่น มึนงงกับสิ่งที่ขึ้น มันกัดข้อมือผมเข้าอย่างจัง วาเนสซากับมีอายืนอ้าปากค้าง มีอาคลั่งจนเสียสติ หยิบดาบของผมฟันพวกซอมบี้ขาโจ๋จนเกลี้ยง ดรอยวิ่งไปใกล้จะถึงตึกแล้ว มีอาวิ่งตาม ฉึก! มีอาแทงดาบเข้ากลางอกของดรอย วาเนสซายืนอึ้ง
“นี่สำหรับฉัน” มีอาพูดขึ้น ขณะที่ดรอยกำลังคุกเข่าลงด้วยความเ็ป
“นี้สำหรับไคล์” มีอาพูดพลางดึงดาบออกจากอกของดรอย
“ไปลงนรกซะไอ้สารเลว” ซัวะ! สิ้นคำพูดมีอาได้ฟันหัวของดรอยจนหลุดออกจากบ่า จนกลิ้งไหลลงไปกองกับพื้น
มีอารีบวิ่งมาหาผม วาเนสซากุมมือผมไว้ มีอากอดผมไม่ยอมปล่อยจนผมต้องผลักเธอออกเบาเบา
“เธอจะไม่เป็ไรไคล์ ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว” มีอากล่าวพร้อมกับจับมือผมแน่น
ผมมองหน้าวาเนสซา วาเนสซาพยักหน้าและดึงมีอาออกห่างผม วาเนสซากอดมีอาไว้จนมีอาได้สติ
“วาเนสซาดูแลมีอาด้วย” ผมบอก
วาเนสซาพยักหน้าตอบรับ
“มีอา ฟังผมนะ เมื่อคุณไปถึงดาดฟ้าแล้วให้จุดพลุสีทันที เวลาเหลือไม่มากแล้ว ผมอยากบอกว่าผมรักคุณมากนะ ในที่สุดผมก็ตามหาคุณจนเจอ ลืมฝันร้ายในวันนี้ซะ บนเครื่องบินนั่นมีคุณคราเอลกับคัทอยู่ เขาเป็เพื่อนผมเอง เขาจะช่วยคุณทุกอย่าง ให้พวกเขาดูแลคุณ คุณต้องเข้มแข็งนะ เอาปืนของผมกับพลุไฟไป” ผมพูดพลางหยิบของให้มีอาและวาเนสซา
ฮืด! ฮา! เสียงฝูงซอมบี้กำลังตรงมาทางพวกเรา
“รีบไปซะ เดี๋ยวผมตรึงพวกมันไว้เอง ผมรักคุณนะมีอา” ผมพูดพลางหยิบดาบขึ้นจับสองมือ
“ฉันก็รักคุณ ไคล์ คุณจะอยู่ในใจฉันตลอดไป” มีอาพูดเสร็จแล้วก็รีบจับแขนวาเนสซาวิ่งขึ้นตึกไปอย่างไม่หันกลับมาอีกเลย
เอาล่ะ ฉันไม่ต้องห่วงข้างหลังอีกแล้ว! ผมถือดาบวิ่งเข้าใส่พวกซอมบี้อย่างบ้าคลั่ง ฆ่าแล้วก็วิ่ง ฆ่าแล้วก็วิ่ง พวกมันไม่เคยหมด ผมหนีไปพักในร้านขายยา นั่งดูความสำเร็จของผม มีอาจุดพลุทันเวลาพอดี ผมเริ่มได้ยินเสียงเครื่องบินจากที่ไหนสักแห่ง ผมหมดแรงพึมพำกับตัวเอง ขอโทษนะเนล ขอโทษนะมีอา ขอโทษคัทด้วยที่ไม่รักษาสัญญา ขอให้ปลอดภัยกันทุกคนนะ ผมรู้สึกปลื้มปีติ ไม่สิ้นหวัง ไม่หดหู่อีกต่อไป ดีใจอย่างบอกไม่ถูก พ่อ แม่ ผมคิดถึงเหลือเกิน...แต่ผมอยากรอด สมองของผมพลุ่งพล่านอีกครั้ง จริงสิ! ในหนังเห็นเขาตัดสิ้นส่วนที่โดนกัดแล้วรอดนี่ ใช่! เราอยู่ในร้านขายยานี่ ผมเอาแอลกอฮอล์กับน้ำสะอาดล้างดาบ เตรียมยาแก้ปวดอุปกรณ์ทำแผลมาเรียบร้อย ผมเผาดาบให้ร้อนที่สุด ปากคาบผ้าไว้เพื่อกันเสียงเล็ดลอด ซัวะ! อึดใจเดียวเท่านั้น ผมรู้สึกชาไปทั้งตัว ไม่รู้จักคำว่าเจ็บ ผมตัดข้อมือตัวเองทิ้ง ผมเอาไฟลนแผล รู้สึกร้อนผ่าว และเหมือนตัวเองกำลังจะวูบ ผมรีบทำแผลให้ตัวเองจนเสร็จ ผมชาไปทั้งตัวเหมือนจะเป็ไข้ ผมกินยาแก้ปวดและยาห้ามเื ผมรู้สึกง่วงมาก ผมจะตายแล้วเหรอ? ถ้าผมรอดผมสัญญาว่าจะช่วยผู้คนเท่าที่ผมจะช่วยได้ ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะ ผมเห็นภาพสุดท้าย เครื่องบินของพวกเขาไปแล้ว ผมหลับตา ทุกอย่างเงียบสงบ ความมืดมิด ไม่มีที่สิ้นสุด.
1K
![[นิยายแปล] Logging 10000 Years into the Future - เทพไร้พ่าย ลุยเดี่ยวอนาคตหมื่นปี【จบ】](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1751968032_51084667.webp)
