เมื่อประมาณ 5 ปีที่แล้ว….
หลังจากที่ น้ำ เสียพ่อแม่ไปเพราะอุบัติเหตุทำให้เด็กสาวต้องย้ายมาอยู่กับญาติของแม่ที่กรุงเทพและก็ต้องย้ายโรงเรียนมาเรียนที่นี่แต่การย้ายโรงเรียนสำหรับเธอนั้นเป็เื่ปกติธรรมดา เพราะพ่อและแม่ของเธอต้องย้ายไปขายของตามจังหวัดต่างๆอยู่บ่อยๆ่แรกๆ ที่ย่าของน้ำยังอยู่เธอก็มีย่าอยู่เป็เพื่อนเวลาที่พ่อกับแม่ไปขายของหลายๆวัน แต่พอย่าเสียน้ำเลยต้องย้ายไปเรียนในโรงเรียนของจังหวัดนั้นๆแทนจนกระทั่งพ่อและแม่เสียเธอจึงต้องย้ายโรงเรียนอีกครั้งเพื่อมาอยู่กับญาติของแม่ที่กรุงเทพซึ่งก็คือน้ามล เื่โรงเรียนใหม่ น้ามลก็เป็คนจัดการเข้าไปสมัครให้เรียบร้อยใน่ปิดเทอมในที่สุดก็ถึงวันเปิดภาคเรียนขึ้นชั้นใหม่ วันนี้น้ามลมาส่งน้ำที่โรงเรียนแต่เช้าเพื่อให้น้ำได้มีเวลาเตรียมตัวหลังจากเคารพธงชาติเสร็จ น้ำ เห็นเด็กคนอื่นๆเดินเรียงแถวขึ้นไปที่ห้องเรียน แต่สำหรับน้ำที่ยังไม่รู้ห้องเรียนเธอจึงถูกครูใหญ่กันตัวออกมาและพาไปที่ห้องพักครูใหญ่ “หนูชื่อ ธารา กระดาษทอง ใช่ไม๊” ครูใหญ่ถามขึ้นหลังจากที่ก้มดูประวัติของน้ำ“ใช่ค่ะ” น้ำตอบ เดี๋ยวครูจะพาไปที่ห้องเรียนนะว่าแล้วครูใหญ่ก็ลุกขึ้นจากที่นั่งเดินไปที่ประตูพร้อมกับเปิดมันออกแล้วพยักหน้าให้น้ำเดินตามมา
จนมาหยุดอยู่ที่ชั้นเรียนที่ป้ายหน้าห้องเขียนว่าม.1/2 ครูจะให้หนูอยู่ห้องนี้นะ หลังจากนั้นครูใหญ่ก็พาน้ำเดินเข้าไปแนะนำตัวกับครูประจำชั้นนี่..คุณครูโสภา ครูประจำชั้นของหนูตลอดปีการศึกษานี้
“สวัสดีค่ะ คุณครูโสภา” น้ำพูด
“สวัสดีจ้ะ เรียกครูว่า ครูภา เฉยๆก็ได้จะได้เหมือนเพื่อนๆ”
“ค่ะ ครูภา” หลังจากนั้นครูภาก็พาเด็กสาวไปแนะนำตัวกับเพื่อนๆและบอกให้เธอไปนั่งที่โต๊ะตรงแถวกลางเพื่อเตรียมตัวเรียนในวิชาถัดไป…
พอถึงเวลาพัก…
“เธอชื่อ ธารา ใช่ไม๊?”
“ใช่ค่ะ เรียก น้ำ ก็ได้”
“เราชื่อ ศิตา หน้ารั้วบ้าน นะ เรียกว่า ส้มเช้งก็ได้ เรานั่งอยู่ข้างประตูแถวหลังเธอนะ เวลาที่คุยกะเราไม่ต้องมี “ค่ะ ขา” ก็ได้ฟังแล้วมันจั๊กกะจี้อะ”
“ค่ะ ส้มเช้ง”
“เอาอีกแล้ว…บอกว่าไม่ต้องพูดไง”
“ก็ได้..ก็ได้จะพยายามละกันนะ”
“ดีมาก”
“นี่น้ำ… เย็นนี้ก่อนกลับบ้านเราแวะไปเดินเล่นที่ตลาดกันเอาปะขากลับจะได้เดินไปส่งเธอด้วยไง”
“จะดีหรอ…ส้มเช้งเราเกรงใจ”
“เกรงจงเกรงใจ!!!อะไรกันเราสองคนเป็เพื่อนห้องเดียวกันและอีกอย่างบ้านเราก็อยู่ทางเดียวกับน้ำด้วยเธอพึ่งจะย้ายมากรุงเทพให้เราเดินไปส่งดีแล้ว ได้มีเพื่อนเดินคุยระหว่างทางไง”
“ก็ได้…ตามใจ ขอบใจมากนะส้มเช้ง”
“ไม่มีปัญหา..เลิกเรียนเจอกัน”
หลังจากเก็บกระเป๋าเสร็จ…เด็กทั้งสองก็ออกเดินทางไปที่ตลาด หลังจากนั้น ส้มเช้งก็อาสาเดินไปส่งน้ำที่บ้านทำแบบนี้ทุกวัน จนน้ำรู้สึกชินที่มีเพื่อนเดินกลับบ้านด้วยกัน และยังทำให้เธอสนิทกับส้มเช้งมากขึ้นอีกด้วย
จนกระทั่งวันหนึ่ง…ส้มเช้งก็หายตัวไป ไม่ได้มาโรงเรียน น้ำรู้สึกเป็ห่วง กลัวเพื่อนจะไม่สบายเพราะเมื่อวานฝนพึ่งจะตกเย็นวันนั้นน้ำจึงลองไปตามหาส้มเช้งที่บ้าน แต่ก็ไม่พบตัวส้มเช้ง เธอจึงลองไปตามหาตามสถานที่ต่างๆที่เพื่อนชอบไปแต่ก็ยังไม่พบส้มเช้ง น้ำจึงตัดสินใจกลับบ้านและคิดว่าวันพรุ่งนี้จะถามให้ได้ว่าส้มเช้งหายไปไหน
169
