ภรรยาน่ารักปรากฏตัวกับสามีเก่าสุดเฮี้ยบรับมือยาก

        บทที่ 40: มาดีไม่ว่า มาร้ายไม่ต้อนรับ

        วันต่อมา

        ภายในคฤหาสน์จิ่นซิ่ว หลิงซิ่วซือนั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน ขณะที่จั๋วซีไม่กล้าพูดเสียงดัง เธอเพียงนั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ มองดูคนรักของเธอกำลังทนทุกข์ แต่เธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย "ซิ่วซือ คุณเป็นแบบนี้ทำให้ฉันไม่สบายใจมาก ฉันไม่รู้ว่าควรทำยังไงเพื่อให้คุณผ่อนคลาย"

        หลิงซิ่วซือยังคงไม่พูด เขากุมหัวของตัวเอง พยายามจมดิ่งลงไปในโลกของตัวเอง และไม่ต้องการพูดคุยกับจั่วซี

        เพราะเขาไม่รู้ว่าจะพูดกับเธอยังไงดี

        "ซิ่วซือ" จั่วซีร้องไห้ น้ำตาเอ่อล้นด้วยความเศร้าใจ "เรื่องนี้ฉันก็ไม่ต้องการให้เกิดขึ้นเหมือนกัน คุณช่วยเงยหน้ามามองฉันหน่อยได้ไหม อย่าเมินฉันเลยนะ คุณตั้งใจจะเป็นแบบนี้ไปตลอดเหรอ?"

        ตอนนั้นเอง หลิงซิ่วซือก็เงยหน้าขึ้นมามองที่จั่วซีซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เขาในสภาพที่ดูไร้เดียงสาเสียเหลือเกิน หัวใจของเขาเหมือนจะแตกสลายทันที

        เขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงที่ดูบอบบางและไม่เคยทะเลาะกับใครเลยแบบนี้ กลับต้องมาเผชิญกับความทรมานและการดูหมิ่นอย่างโหดร้าย รวมถึงการใส่ร้ายที่ไม่เป็นธรรม

        ความจริงแล้ว ตั้งแต่เมื่อวานที่กลับมา เขาได้คิดทบทวนอยู่ว่าจะยังแต่งงานกับจั่วซีต่อไปดีไหม แต่พอคิดย้อนกลับไปและพิจารณาให้ละเอียดอีกครั้ง เพื่อผลประโยชน์ของตนเองและครอบครัว เพื่อรักษาหน้าระหว่างพ่อแม่ทั้งสองฝ่าย เขาจึงตัดสินใจพูดให้หัวใจตัวเองยอมรับ

        "เซียวซี เดี๋ยวฉันจะไปหาหลงเทียนอีและเซียวเป่ยที่บ้านตระกูลหลง ฉันจะไปสะสางเรื่องนี้เอง เธออยู่บ้านเฉยๆ ห้ามไปไหนทั้งนั้น" หลิงซิ่วซือจับไหล่จั่วซีแน่น "วันนี้ฉันจะต้องให้บทเรียนกับพวกเขา โดยเฉพาะเซียวเป่ย ผู้หญิงน่ารังเกียจคนนั้น"

        "แต่... แต่ฉันไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว คุณลืมแล้วหรือไง?" จั่วซีส่ายหน้ารัวๆ ด้วยความกลัวและขยะแขยง "คุณลืมไปแล้วเหรอ ว่าพวกเขาลักพาตัวฉันไปต่อหน้าคุณอย่างเงียบๆ โดยที่คุณไม่รู้ตัว แล้วพวกเขาก็มาทำร้ายฉัน"

        คำพูดของจั่วซีทำให้หลิงซิ่วซือระลึกขึ้นได้ เขาพยักหน้าอย่างรอบคอบ "ขอโทษนะ เซียวซี ฉันไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย ฉันมัวแต่คิดเรื่องไปจัดการกับพวกนั้น เลยลืมเรื่องอื่นไป แต่ฉันคิดว่า หลังจากเรื่องนี้ พวกนั้นคงไม่กล้าก่อเรื่องอีกแล้ว"

        "ทำไมล่ะ?"

        จั่วซีมองหลิงซิ่วซืออย่างสงสัย "คุณก็รู้นี่ เซียวเป่ยคนนั้นมันบ้าหนักมากแล้ว ถ้าเกิดวันหนึ่งเธอเกิดอาการบ้าขึ้นมาอีก ใครจะไปรู้ว่าเธอจะทำอะไรอีก"

        "เธอพูดถูก" หลิงซิ่วซือจับไหล่จั่วซีแน่นขึ้นอีกครั้ง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขารู้สึกผิดและเศร้าในใจอีกครั้ง "งั้นก็ไปกับฉันแล้วกัน เดี๋ยวพอถึงที่หมาย เธอก็รออยู่ในรถ แบบนี้เธอสบายใจขึ้นกว่าใช่ไหม"

        หลิงซิ่วซือเพิ่งพูดจบ จั่วซีก็รู้สึกโล่งใจขึ้นทันที

        ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องอยู่บ้านคนเดียวอย่างหวาดกลัวอีกต่อไป และไม่ต้องระวังอะไรทุกอย่างแล้ว

        เพราะว่าเธอถูกเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ทำให้กลัวมาก ตอนที่ผู้ชายสองคนถอดเสื้อผ้า ยืนเปลือยล่อนจ้อนต่อหน้าเธอ ในตอนนั้นยังมีเสียงหัวเราะแหลมคมดังขึ้นมาอีกด้วย

        ภาพเหตุการณ์นั้น เมื่อเธอหลับตาก็จะเห็นภาพเหล่านั้นในหัวตลอดเวลา ไม่สามารถลบออกไปได้

        และมันอาจจะกลายเป็นฝันร้ายที่ติดตัวเธอไปตลอดชีวิต

        "ตกลง" จั่วซี พูดตรงๆ "แต่ตอนที่คุณไป คุณต้องระวังให้ดี อย่าไปมีเรื่องกับพวกเขา คุณจำได้ไหมว่า เซียวเป่ยพยายามที่จะเล่นงานคุณเป็นเป้าหมายสุดท้าย"

        หลิงซิ่วซือ ตอบด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ "ไม่ต้องห่วง กลางที่สาธารณะพวกเขาไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก"

        หลิงซิ่วซือ ขับรถไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ตัว เขาเหยียบคันเร่งลงไปลึกขึ้นเรื่อยๆ จนความเร็วรถแตะถึง 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมงบนถนนที่โล่ง

        เขารู้สึกดีเล็กน้อยที่ถนนสายนี้เพิ่งเปิดใช้งานเมื่อไม่นานมานี้ ระบบความปลอดภัยต่างๆ ยังไม่ได้ถูกติดตั้งครบถ้วน ดังนั้นถึงแม้จะขับด้วยความเร็วสูงก็ไม่น่าจะโดนจับ

        พวกเขาออกจากบ้านกันตอนแปดโมงกว่า ซึ่งเป็นช่วงเวลารถติด แต่พวกเขาก็ใช้เวลาเพียงแค่ 10 นาทีเท่านั้นก็มาถึงหน้าบ้านตระกูลหลง หากเป็นเส้นทางเดิมคงติดไปอีกสิบถึงยี่สิบนาทีเป็นอย่างน้อย

        ประตูบ้านตระกูลหลงยังคงปิดแน่นอยู่ ซิ่งเอ๋อร์  กำลังก้มตัวรดน้ำต้นไม้ในสวน เมื่อเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ที่ประตูบ้าน

        เธอมองไปที่ป้ายทะเบียน ขมวดคิ้วพลางนึกอยู่นานสองนาน แล้วเธอก็จำได้

        “มาดีไม่ว่า มาร้ายไม่ต้อนรับ” เธอดูท่าทางแล้ว คนที่มาแน่ๆ คงมาหาหลงเทียนอีเพื่อเคลียร์อะไรสักอย่าง

        ซิ่งเอ๋อร์  วางสิ่งของในมือลง แต่เธอไม่ได้รีบวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อรายงานหลงเทียนอี เธอเลือกที่จะเปิดประตูแล้วเดินไปยังรถคันนั้น เธอมองเข้าไปทางหน้าต่างรถ เมื่อเห็นข้างในก็ทำให้เธอมั่นใจขึ้น

        “ซิ่งเอ๋อร์  เราไม่ได้เจอกันนานเลยนะ หลงเทียนอีไปไหนล่ะ” หลิงซิ่วซือที่อารมณ์ร้อนรีบลงจากรถ “ไปเรียกหลงเทียนอีลงมาให้ฉันหน่อย”

        ซิ่งเอ๋อร์ไม่ได้ตอบอะไรไปในตอนแรก เธอแค่ยืนนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น ท่าทางของเธอดูเหมือนจะปฏิเสธที่จะพูดคุยกับเขา จากนั้นเธอก็มองไปทางที่นั่งผู้โดยสารข้างคนขับที่จั่วซีนั่งอยู่ ถึงแม้ระยะห่างจะไกล แต่เธอก็ยังสามารถเห็นได้ชัดว่าร่างของจั่วซีกำลังสั่นด้วยความหวาดกลัว

        ใช่แล้ว เธอกำลังสั่น

        “นี่” ตอนนี้หลิงซิ่วซือไม่มีอารมณ์ที่จะมาทดสอบความอดทนอีกแล้ว “ถ้าเธอไม่เรียกหลงเทียนอีกับผู้หญิงคนนั้นลงมา ฉันจะบุกเข้าไปในบ้านแล้วลากพวกเขาออกมาเอง เอางั้นใช่ไหม?”

        คราวนี้ซิ่งเอ๋อร์แสยะยิ้ม มองเขาด้วยท่าทางดูถูก “ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดถึงอะไร เราทำตามที่คุณขอไปแล้ว คุณยังจะต้องการอะไรอีก?”

        “อย่ามาพูดเรื่องอื่นกับฉัน” หลิงซิ่วซือ พูดตรงๆ “เธอรู้ว่าฉันพูดถึงอะไร อย่ามาทำเป็นโง่”

        "แต่... แต่ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร ถ้าคุณพูดให้ชัดเจนได้ไหมล่ะ? อีกอย่าง คุณชายของบ้านนี้ไม่อยู่บ้านตอนนี้นะ ส่วนผู้หญิงที่คุณพูดถึงคือใครกัน? หรือว่าหมายถึงคุณผู้หญิงเซียว?" ซิ่งเอ๋อร์ หยุดเล็กน้อยก่อนจะถามต่อ 

        "เธอก็รู้ดีว่าฉันหมายถึงใคร!"

        หลิงซิ่วซือโกรธจัด ตอบอย่างหงุดหงิด เขาหยิบหินก้อนเล็กๆ บนพื้นขึ้นมาแล้วขว้างไปทางบ้านของตระกูลหลงอย่างแรง เสียงหินกระแทกหน้าต่างดังสนั่น "ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกเขาจะนอนหลับอยู่ได้ในสถานการณ์แบบนี้!"

        "แค่กๆ ถ้าคุณทำกระจกเสียหาย ฉันก็จะให้บันทึกเป็นค่าใช้จ่ายสำหรับคุณนะ ไม่ใช่ปัญหาอะไรหรอก แต่ถ้าคุณไม่จ่ายก็ได้ ไม่ว่าอะไรหรอก บ้านตระกูลหลงของเราไม่ลำบากเรื่องเงินอยู่แล้ว" 

        ซิ่งเอ๋อร์มองซิ่วซือที่กำลังโกรธจัดและเริ่มขว้างปาสิ่งของ เธอคิดว่าเขาดูเหมือนคนเสียสติ และยิ่งกว่านั้น ทำให้เธอสงสัยว่าเขาอาจมีปัญหาทางจิต

        ชายคนนี้ในสายตาของซิ่งเอ๋อร์เหมือนคนไร้สติจริงๆ

        เธอจึงหัวเราะเบาๆ และพูดขึ้นว่า "พอได้แล้ว แบบนี้ฉันว่าคุณอาจจะได้เจอ 120 (หมายเลขรถพยาบาล) ก็ได้นะ ฉันโทรเรียกให้คุณเดี๋ยวนี้เลย"

        "ว่าไงนะ?" หลิงซิ่วซือหยุดขว้างหินแล้วจ้องมองซิ่งเอ๋อร์ด้วยสายตาดุดัน "เธอจะโทรหาคนมาจับฉันเหรอ? เธอมีสิทธิ์อะไร? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?"

        "ฉันไม่สนหรอกว่าฉันมีสิทธิ์หรือไม่ แต่คุณทำลายทรัพย์สินของคนอื่น ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะสงสัยว่าคุณอาจกำลังพยายามบุกรุกเข้าบ้าน หรืออาจจะเป็นเพราะคุณมีอาการทางจิตน่ะสิ"

        ซิ่งเอ๋อร์ตอบกลับไปอย่างมั่นใจ ทำให้หลิงซิ่วซือไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ กลับมาได้

        ขณะเดียวกัน จั่วซีที่นั่งอยู่ในรถพยายามทำตัวให้ดูสงบแม้ว่าจะรู้สึกกังวลอย่างมาก เธอพยายามที่จะไม่สั่นกลัว แต่ร่างกายของเธอกลับควบคุมไม่ได้ มือและขาของเธอสั่นไม่หยุด แม้กระทั่งไม่กล้ามองออกไปข้างนอกเพราะกลัวสายตาของผู้หญิงคนนั้น

        เธอรู้สึกว่าแววตาของซิ่งเอ๋อร์มีความเย็นชาที่ทำให้เธอขนลุกไปทั้งตัว

        เธอยังสงสัยว่าทำไมถึงมีเพียงผู้หญิงแปลกหน้าคนเดียวเท่านั้นที่ออกมาคุยกับหลิงซิ่วซือ 

        และถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ยินว่าพวกเขาคุยอะไรกัน แต่จากท่าทางของหลิงซิ่วซือ มันก็ชัดเจนว่าการสนทนานั้นไม่ได้ราบรื่นเลย

        ดูเหมือนว่าการโต้ตอบระหว่างพวกเขาจะยิ่งเพิ่มความหงุดหงิดให้หลิงซิ่วซือมากขึ้น ทำให้เขาอาละวาดหนักขึ้นจนถึงขั้นขว้างปาของใส่หน้าต่างบ้านตระกูลหลง