ตอนที่ 8
“พี่รอง ท่านพ่อท่านแม่ไปไหนเ้าคะ”จิวจิวถามเมื่อเห็นว่าบ้านเงียบผิดปกติ มองพี่ชายพี่สาว กำลังช่วยกันตักข้าวต้มใส่ถ้วยเก่าๆยกออกมาและมองไปยังผัดผักเขียวๆจานหนึ่งที่วางอยู่ตรงหน้าเธอ ไม่มีแม้แต่ิญญาเนื้อใดๆไม่น่าจะเรียกว่าผัดผัก น่าจะเรียกว่าผักต้มมากกว่า
“พวกท่านไปดูที่ทางั้แ่เช้ามืด เพื่อจะทำการเพาะปลูกนะ”หยางหลงตอบน้องสาวพร้อมกับวางชามข้าวต้ม ตรงหน้าน้องสาว
“กินข้าวกันก่อน เดียวเราจะได้ตามออกไปช่วยท่านพ่อท่านแม่และจะได้เอากับข้าวไปให้พวกท่านด้วย”เสี่ยวหลินนั่งลง บอกน้องสาว ก่อนทั้งสามจะพาล้อมวงกินข้าวเช้า
“พี่รอง แปลงผักของข้า ท่านอย่าลืมรดน้ำให้ข้านะเ้าคะ”จิวจิวยังไม่ลืมผักที่เธอนำมาปลูกเมื่อวาน
“ไม่ลืม พี่รองรดให้ทั้งแต่เช้าแล้วไม่ต้องเป็ห่วง”หยางหลงพยักหน้า โดยไม่เงยหน้าจากการกินสักนิด
“แล้ว หนูของเ้าไปไหนแล้วจิวเออร์”เสี่ยวหลินถามเมื่อมองไปรอบๆแล้วหาเ้าตัวอ้วนไม่เจอ
“เอ้อ มันก็คงไปหาอะไรกินของมันแถวนี่แหละ”จิวจิวตอบอย่างไม่สนใจนักเพราะเ้าตัวร้ายนั้นนึกจะโผล่มาก็มา นึกจะหายไปก็เฉยๆ มันบอกว่าตอนนี้มันจะกลับเข้าไปเก็บตัวในมิติเพื่อฟื้นพลังอะไรประมาณนี้
“เดี๋ยว ข้าไปตักน้ำให้พวกพี่เองนะเ้าคะ”จิวจิวรีบวางช้อนะโลงจากม้านั่ง ขาสั้นก้าวตรงไปที่ตุ่มน้ำในครัว
“น้ำจิติญญาอย่างนั้นรึ ลองดูหน่อยสิ”ว่าแล้วเด็กน้อยก็เรียกน้ำแห่งจิติญญาเติมเข้าไปจนเต็มตุ่ม ก่อนจะตักออกใส่ถ้วยใหญ่ออกมาให้พี่ๆ
“เอ๊ะ น้ำนี้อร่อยจัง ดื่มแล้วสดชื่น”หยางหลงเลิกคิ้วอย่างแปลกและดื่มเพิ่มไปอีกหลายอึก ร่างกายเขารู้สึกสดชื่น รู้สึกมีเรี่ยวมีแรงขึ้นอย่างประหลาด
“จริงด้วย พี่รอง”เสี่ยวหลินพยักหน้าเห็นด้วยหลังจากที่นางก็ดื่มน้ำลงไป ความรู้สึกสดชื่น ร่างกายดูมีพลัง เหมือนผู้เป็พี่พูด ก่อนทั้งหมดจะรีบเก็บถ้วยชาม และเตรียมอาหารไปส่งให้ครอบครัว
“พี่รองที่นาเราอยู่ตรงไหนหรือเ้าคะ”จิวจิวเอ่ยถามพี่ชายเมื่อเดินมาได้สักพักก็ยังไม่ถึงสักที ตลอดสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไผ่ ขึ้นกันแน่นขนัด
“อีกไม่ไกลแล้ว เลยป่าไผ่นี้ก็ถึงแล้ว”เสี่ยวหลินเป็คนตอบทั้งนางและพี่รองต่างพากันแบกตะกร้าคนละใบ โดยมีน้องเล็กถือกระบอกน้ำตามหลัง
“ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่ พวกข้าเอาข้าวมาแล้วขอรับ”หยางหลงะโเรียกอีกสามคนที่กำลังช่วยการถางหญ้า ก่อนที่พวกเขาพากันหาร่มไม้ วางตะกร้าที่ช่วยกันแบกมา
“ท่านพ่อ ดื่มน้ำเ้าค่ะ”จิวเออร์เดินไปรับหน้าบิดาพร้อมกับส่งกระบอกน้ำในมือเธอให้อย่างเอาใจ
“โอ้ จิวเออร์ ของพ่อเก่งจังเลย”จิวเออร์ยิ้มกริ่มร่างเล็กๆบิดไปมาอย่างเขินอาย เมื่อบิดาเอ่ยหยอกล้อ เรียกรอยยิ้มจากทุกคน
“ท่านแม่ พี่ใหญ่ พวกท่านก็มาดื่มด้วยนะเ้าคะ”จิวจิวไม่ลืมบอกมารดาและพี่ชายที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน
“ท่านแม่ เหนื่อยไหมเ้าคะ”เสี่ยวหลินถามมารดาพร้อมกับส่งน้ำให้
“ไม่เหนื่อยเลยลูก พวกเ้ากินข้าวหรือยัง”หลันฮวายิ้มอ่อนโยนให้ลูกๆ
“พวกเรากินแล้วท่านแม่ นี่ขอรับกับข้าวต้มโจ๊ก กับผัดผัก ที่ท่านแม่ทำไว้เมื่อเช้า”หลันฮวามองโจ๊กและผัดผักด้วยใบหน้าเศร้าหมองดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย หานตงตบหลังมือภรรยาของเขาเบาอย่างปลอบใหญ่
“ต่อไปมันต้องดีขึ้น เ้าอย่าเศร้าไปเลย”หานตงปลอบใจภรรยา
“ท่านพี่ ข้าแค่อยากให้ลูกกินอิ่มบ้าง”หลันฮวาปวดใจมองไปยังลูกที่ผอมมาก ทั้งปีแทบไม่เคยได้กินเนื้อเลยแล้วพวกเขาจะมีเนื้อมีหนังได้อย่างไร เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยรอยปะชุนนั้นอีก เห็นแล้วนางรู้สึกทรมานใจยิ่งนัก
“ท่านแม่ เราจะปลูกอะไรเ้าคะ”จิวจิวเห็นบรรยากาศอึมครึม รีบเปลี่ยนเื่ พร้อมกับที่เสี่ยวหลิน รีบเตรียมสำรับ
“พ่อว่าจะปลูกมันเทศ แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงฤดูของมันคงต้องถางหญ้าออกก่อน แล้วค่อยพลิกหน้าดิน ตากไว้สักพัก”หานตงขมวดคิ้วครุ่นคิด เขากำลังคำนวณว่าที่พื้นนี้ต้องใช้เวลากี่วันกว่าจะถากหญ้าที่ขึ้นรกร้างนี้เสร็จเป็เพราะที่ดินนี้ไม่ค่อยดี ทำให้ไม่เคยมีใครมาทำไร่นามาก่อน ทิ้งไว้ให้ต้นไม้ขึ้นมาหลายปีทำให้พวกเขาต้องเสียเวลามากำจัดมันก่อนจะลงมือปลูกพืชผล
“ท่านพ่อ ่บ่ายข้าจะขึ้นไปดูกับดักซักหน่อยนะขอรับข้าไปวางไว้เมื่อเช้า น่าจะได้อะไรมาบ้าง”ต้าหลงบอกบิดา หลังจากกินข้าวแล้วนั่งพักกันสักครู่
“อืม ไปเถอะ พ่อกับแม่จะทำต่ออีกสักพักก็จะกลับ แดดแรงเกินไป ค่อยมาทำ่เช้า”หานตงพยักหน้าให้บุตรชาย
“ข้าไปด้วยเ้าค่ะ/ข้าไปด้วยขอรับ/ข้าก็จะไปด้วยเ้าค่ะ”สามเสียงผสานขึ้นทันทีเมื่อรู้ว่าพี่ใหญ่จะขึ้นเขา
“ไม่ได้มันอันตราย”มารดารีบห้ามปราม เมื่อสามหน่อจะขอติดตามผู้เป็พี่ใหญ่ขึ้นเขาด้วย
“ไม่เป็ไรหรอก แค่ป่ารอบนอกเองน้องหญิงให้ลูกไปวิ่งเล่นเถอะ เ้าใหญ่ เ้ารอง ดูแลน้องให้ดี รีบไปรีบมา”หานตงยิ้ม ให้ภรรยาที่ส่งค้อนมาให้เมื่อเห็นเขาตามใจลูกๆ
ดังนั้นผู้คนระหว่างทางจึงเห็นสี่พี่น้องบ้านหานแบกตะกร้าสะพายหลังถือมีดถือเสียมเดินตามกันขึ้นเขา อย่างร่าเริง
เสี่ยวหลินมองต่ำสองตาส่ายไปรอบๆในมือมีเสียมด้ามเล็กๆเอาไว้ขุดผักป่า แต่ตลอดทางที่พากันเดินมา ผักป่าที่กินได้ มีน้อยนัก แทบจะถูกชาวบ้านเก็บกันไปหมดแล้วใบหน้าเล็กนั้นจึงย่นยูไม่ชอบใจ
หยางหลงมองสูงเผื่อมีผลไม้อะไรที่หลุดรอดสายตาชาวบ้านพอให้เขาได้เก็บกลับบ้านไปบ้าง แต่ก็ต้องผิดหวังเช่นกัน ที่เห็นก็มีเพียงซื่อจือป่าที่ยังเหลือติดต้นอยู่ก็ลูกเล็กเหลือเกิน
“พวกเ้าอยู่แถวนี้ เดียวพี่ใหญ่จะเดินไปดูกับดักหยางหลงดูน้องๆให้ดี”ต้าหลงสั่งน้องชาย ก่อนจะแยกตัวออกไป
“พี่รองไปทางนั้นเ้าค่ะ”จิวจิวเรียกพี่แต่ร่างเล็กไม่ได้หยุดรอ เธอเดินฉับๆแหวกใบไม้ใบหญ้าก้าวไปข้างหน้าทันที
“เฮ้ย น้องเล็กรอก่อน เสี่ยวหลินตามพี่มา”หยางหลงใที่น้องเล็กเดิมดุ่มๆเข้าไปในพุ่มไม้ใหญ่นั้น ก่อนจะหันไปคว้าแขนน้องสาวอีกคนตามไปทันที
“พี่รองหยุดอย่าขยับเ้าค่ะ”หยางหลงชะงักขาอีกข้างยังลอยอยู่กลางอากาศ ก่อนจะค่อยวางลงช้าๆ สายตามองน้องสาว ที่กำลังนั่งหยองๆเอาไม้เล็กๆเขี่ยใบไม้ไปมาก่อนจะปรากฏเห็ดสีขาวๆขึ้นเป็กลุ่มก้อน ก่อนเ้าตัวจะขยับเขี่ยไปเรื่อย ก็ปรากฏเห็ดขึ้นทุกที่ที่น้องสาวเขี่ย
“น้องเล็กนี้มันเห็นสนใช่ไหม”หยางหลงตาเบิกกว้างเมื่อจู่เขาก็เดินมาอยู่ในดงเห็ด
“น่าจะใช่นะพี่รอง ข้าเคยเห็นท่านแม่เก็บไปทำอาหารแต่ไม่ได้ดอกใหญ่อย่างนี้ ดูสิเ้าคะใหญ่กว่ามากจริงๆ”เสียวหลินก้มลงมองดอกเห็ดก่อนจะยิ้มกว้างเก็บขึ้นมาหนึ่งดอกส่งให้พี่ชายดู
“น้องเล็กเ้าช่างโชคดีจริงๆ ดีๆเรารีบเก็บกันเถอะ”หยางหลงรีบวางตะกร้าเอ่ยชมน้องสาวตัวน้อยที่ยืดอกยิ้มกว้างรอรับคำชมก่อนเสี่ยวหลินจะรีบเข้ามาช่วยพี่ชายเก็บ
จิวจิวถอนหายใจ เมื่อครู่เป็เ้าหยวนเป่ามันกระซิบบอกให้เธอเดินมาทางนี้ที่แท้ให้เธอมาเก็บเห็ดนี่เอง เฮ้อไอ้เราก็นึกว่าจะมีอะไรดีให้ทำเงินได้เสียอีก
“อ๊าก กรี๊ด!”จุ่ๆ ร่างเล็กก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาพันขา ทำให้ร่างน้อยๆที่กำลังเดินไปหาเห็ดอีกทางถึงกับล้มคะมำ ร่างเล็กๆกลิ้งขลุกๆไปยังทางลาดเล็กน้อย ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ข้างขอนไม้ขอนหนึ่ง
“น้องเล็ก เป็อย่างไรบ้าง”หยางหลงและเสี่ยวหลินรีบวิ่งมาดูน้องสาวที่นอนคว่ำหน้าอยู่ที่พื้นอย่างเป็ห่วง
“ข้าไม่เป็ไรท่านพี่”ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเศษดินและใบไม้เงยหน้าขึ้นยิ้มให้พี่ชายและพี่สาว ที่รีบเข้ามาพยุง
“เ้านี่นะเดินไม่ระวังดีนะเนินไม่สูงเท่าไหร่”เสี่ยวหลินพยุงน้องสาวขึ้นพร้อมกับปัดไปตามเนื้อตัวของอีกฝ่าย แต่เ้าตัวกับนั่งนิ่ง แข็งทื่อดวงตาเบิกกว้างจ้องไปด้านหน้าอย่างตกตะลึง
“จิวเออร์ น้องเล็ก เ้าเป็อะไร”หยางหลงใรีบเขย่าน้องสาวด้วยท่าทีร้อนรน แต่น้องสาวกับยังมีท่าทีดังเดิม
“ไม่ได้การล่ะ เสี่ยวหลิน เอาน้องรองมาขี่หลังข้าต้องรีบกลับบ้านไปบอกท่านพ่อ”หยางหลงรู้สึกร้อนใจยิ่งนัก
“เดี๋ยวๆก่อนพี่รองพี่สาม ข้าไม่เป็ไร นั่นพี่ดูนั่นสิ “จิวจิวสติกลับคืนมา รีบชี้ไปยังขอนไม้ ที่อยู่ตรงหน้าเธอ มันใช่สิ่งที่เธอกำลังคิดใช่ไหมนั่นจิวจิวดวงตาเป็นประกายววาบวับ รู้สึกเหมือนมีสัญลักษณ์รูปเงินปรากฏขึ้นที่ดวงตา
“อะไรกันน้องเล็ก ก็แค่ขอนไม้เก่า กับเห็ดแห้งๆกระมังมันกินไม่ได้นะ”หยางหลงทำหน้างง เมื่อจู่ๆน้องสาวเขาก็ทำหน้าดีอกดีใจราวกับเก็บก้อนทองได้
ถ้าจิวจิวได้ยิน คงจะตอบพี่ชายว่าใช่มันคือก้อนทองพระเ้าเธอไม่อดตายแล้ว เจอทีตั้งห้าดอก ถ้าดูไม่ผิดพวกมันน่าจะมีอายุราวห้าสิบปี โอ้ยรวยๆ รวยแล้ว จิวจิวได้แต่ร่ำร้องในใจ ก่อนรีบพุ่งเข้าหาเห็ดทั้งห้า รีบจัดการเก็บมันอย่างรวดเร็วมือน้อยๆถนอมเห็ดทั้งห้าสุดชีวิต มันต้องสมบูรณ์ที่สุด
ท่ามกลางการตกตะลึงของพี่ๆ จิวจิวก็จัดการเก็บเห็ดทั้งห้าเรียบร้อยแล้วร่างเล็กบรรจงเด็ดใบไม้ใบใหญ่วางด้านล่างตะกร้าเล็กของเธอ ก่อนค่อยๆวางเห็ดลงไป และใช้ใบไม้ปิดอีกทีเสร็จเรียบร้อย จิวจิวยิ้มกริ่มอย่างชอบใจ เงยหน้ายิ้มหวานให้พี่ชายพี่สาว
“พวกพี่เก็บเห็ดสนหมดรึยังเ้าคะ”จิวจิวถามพี่ๆที่ยังมองมาที่เธอด้วยสายตาประหลาด กับพฤติกรรมเมื่อครู่ แต่จิวจิวไม่คิดจะอธิบาย
“เต็มสองตะกร้าแล้ว ไม่มีที่ใส่แล้ว แล้วตะกร้าเล็กของเ้าเล่าจะใส่พวกมันด้วยไหม”เสี่ยวหลินถามน้องสาวเมื่อเห็นว่าตะกร้าน้องสาวยังพอมีพื้นที่ว่าง
“ได้เ้าค่ะ ใส่ได้อีกเล็กน้อย พรุ่งนี้เราค่อยมาเก็บใหม่กันนะเ้าคะ”จิวจิวพยักหน้าเดินไปเก็บเห็ดใส่ตะกร้าของตนโดยมีพี่สาวช่วย ก่อนทั้งหมด จะพากันเดินไปยังจุดนัดพบกับพี่ใหญ่
“พี่ใหญ่ พวกเราได้เห็ดเต็มตะกร้าเลยเ้าคะ”เสี่ยวหลินอวดผลงานครั้งนี้ของทุกคนอย่างตื่นเต้น
“โอ้ พวกเ้าเจอมันได้ยังไงมีเยอะขนาดนี้เชียวรึ”ต้าหลงมองตะกร้าเล็กสามใบนั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ เห็ดมันขึ้นชุกขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่
“ใช่พี่ใหญ่ ยังเก็บไม่หมดเลยขอรับยังเหลืออีกตั้งเยอะ แต่พวกข้าไม่มีตะกร้าใส่แล้ว”หยางหลงพยักหน้า บอกพี่ใหญ่ตน
“จริงรึงั้นเราเอาของไปเก็บ เดี๋ยวเ้ารองค่อยพาพี่กับท่านพ่อมาเก็บกลับไปให้หมด”ต้าหลงเอ่ยบอกน้องเขาวางแผนจะกลับขึ้นเขามาอีกรอบ เพื่อนำมันกลับไป อย่างน้อยพวกเขาก็จะมีเสบียงมากขึ้นเพราะวันนี้เขาโชคไม่ดี ไม่มีสัตว์ในหลุมกับดักของเขาเลย และแล้วพี่น้องหานทั้งสี่ต่างก็ทยอยเดินตามกันลงเขาไป
2K
