เด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี

บทที่ 47
ผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้าตรู่ดูเหมือนพวกแกะจะยังหลับอยู่สินะ หลายๆคนเริ่มตื่นกันและเริ่มเก็บข้าวของกันแล้ว
ไม่นานทุกคนก็พร้อมสำหรับเดินทางรอเพียงแค่แกะที่ยังหลับอยู่เท่านั้น
“เอ้านี่คลาวด์ ผูกไว้กับหลังนะ” พี่ไรอันนั่นเองที่ยื่นห่ออาหารแกะมาให้ผม
“ทำไมมันมีกลิ่นด้วยล่ะพี่” ผมถามหลังจากได้กลิ่นหอมๆออกมาจากห่อผ้า
“พวกเราเอามันไปอังไฟไว้น่ะ กลิ่นจะได้แรงหน่อยพวกแกะจะได้ไม่หลง” พี่ไรอันบอก
“หลังจากนี้พวกเราจะวิ่งกันเป็นหน้ากระดานนะ ระวังตัวด้วยล่ะแกะพวกนี้มันวิ่งเร็วเอาเรื่องเลย” พี่ไรอันเตือนผม
ผมพยักหน้าและเอาห่ออาหารแกะมาผูกไว้ที่หลังทันที ผมสังเกตเห็นทหารจากเมืองผมยิ้มแย้มแจ่มใส และเริ่มจะหัวเราะ
“พวกนั้นเค้าเป็นไรพี่ไรอัน หัวเราะทำไม” ผมถาม
“ไม่มีอะไรหรอกแค่ได้กลิ่นสมุนไพรเมา ถ้ามันแห้งถึงเป็นของต้องห้ามไงเพราะมันมีพิษทำให้คนหัวเราะจนเหมือนเป็นบ้านั่นล่ะ นี่ขนาดใช้มันสดๆ ยังออกฤทธิ์อ่อนๆเลย” เออดูเหมือนผมก็เริ่มโดนพิษของมันแล้วเหมือนกันเพราะแค่ผมเห็นพวกนั้นหัวเราะผมก็เริ่มจะอยากหัวเราะตามแล้วเนี่ย ดีนะที่ฝึกสมาธิมาเยอะเลยยังพอมีสติจะยับยั้งชั่งใจอยู่ กัญชานี่อันตรายจริงๆ
“คลาวด์ก็อย่าไปดมกลิ่นมันมากล่ะ เดี๋ยวจะหาว่าพี่ไม่เตือน” พี่ไรอันเตือนผมและเดินออกไป แต่มันช้าไปนิดนะพี่เพราะตอนพี่ยื่นให้ผมก็ดมมันไปแล้ว
แม๊ะๆๆๆๆๆ!!!! จู่ๆเสียงแกะก็ร้องกันระงม
“ได้เวลาแล้วเตรียมตัววิ่ง เป้าหมายของเราคือฟาร์มของเมืองที่กำลังสร้างอยู่ ใครวิ่งถึงแล้วให้แกะห่อผ้าออกแล้วโยนลงไปบนพื้นหญ้าทันที ขอให้ทุกคนโชคดีอย่าให้พวกแกะจับได้ล่ะ” พี่ไรอันตะโกนสั่ง
“ครับหัวหน้า” ลูกน้องพี่ไรอันตอบรับคำสั่ง
“ใครแพ้ต้องเลี้ยงข้าวทั้งเดือนนะเฟ้ย” บางคนหันไปพนันกับเพื่อน
แม๊ะ !!!! เสียงร้องของแกะดังขึ้นอีกครั้งก่อนมันจะออกวิ่งใส่พวกเราทันที
“ทุกคนไป” พี่ไรอันตะโกนขึ้นอีกครั้ง
ผมออกวิ่งทันทีผมเหลียวมองด้านหลังเล็กน้อย
“เฮ้ย” ผมอุทานขึ้นมาทันที ทำไมแกะพวกนี้มันวิ่งไววะเนี่ย ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนวิ่งหนีหมาบ้าที่กำลังไล่งับก้นอยู่เลย นี่แกะมันโดนตัวไหนไปบอกผมหน่อยเถอะ ผมต้องใช้แรงวิ่งมากกว่าเดิมเพราะแกะเริ่มไล่หลังมาติดๆ
“วิ่งโว้ยให้ไวกว่านี้ ไม่งั้นโดนแกะเหยียบแน่” พี่ไรอันตะโกนบอกลูกน้องทั้งหลาย
“ฮ่าๆๆๆ วิ่งสุดชีวิตอยู่แล้วหัวหน้า หัวหน้าก็ด้วยอย่าโดนพวกแกะเหยียบล่ะ” ลูกน้องของพี่ไรอันหัวเราะพลางตอบกลับไป
ผ่านไปหลายชั่วโมง
ผมไม่รู้ว่าวิ่งมานานเท่าไรแล้วแต่ตอนนี้พระอาทิตย์ขึ้นตรงหัวพวกเราเลย เราเดินทางกันไวมาก ถ้ายังวิ่งอยู่แบบนี้ผมมั่นใจว่าไม่ถึงเย็น ต้องถึงเมืองแล้วแน่นอน ตอนนี้ผมค่อยๆวิ่งมาตีคู่กับพี่ไรอัน
“พี่ไรอันเป็นไงบ้างพี่หอบใหญ่เชียว” ผมทักพี่แก
“แฮก!! แฮก!! เหนื่อยสิแต่คลาวด์นี่อึดเอาเรื่องเลยนะ ดูเหมือนไม่เหนื่อยเลย” เหอะๆผมจะเหนื่อยขนาดนั้นได้ไงอ่ะพี่ก็ผมโคจรลมปราณไปด้วยขณะวิ่ง สภาพผมตอนนี้ก็เหมือนวิ่งจ๊อกกิ้งตอนเช้านั่นล่ะ ผมสำรวจหลายๆคนเริ่มลิ้นห้อยกันแล้ว รวมถึงไวโอเลตที่เหงื่อออกท่วมตัวด้วย แต่ทุกคนก็ยังต้องวิ่งกันต่อไปเพราะแกะพวกนั้นมันวิ่งไล่เรามาไม่ลดละเลย ผมวิ่งไปตีคู่กับไวโอเลตแทน
“เป็นไงบ้างไวโอเลตให้เราช่วยมั้ย” ผมถามเธอ
“แฮ่ก !! แฮ่ก !! เหนื่อยน่ะสิ ปกติไม่เคยวิ่งนานขนาดนี้เลย เพราะล่าสัตว์แค่ป่ารอบนอกเท่านั้นไม่เคยเข้ามาลึกขนาดนี้เลย” ไวโอเลตหันมาตอบผม ผมพยักหน้าจากนั้นก็วิ่งตีคู่ต่อไป
“โอ๊ย!!” เสียงไวโอเลตร้องออกมาและกำลังจะล้มลงไป ผมรีบวิ่งไปอุ้มเธอไว้ในท่าอุ้มเจ้าสาวทันที
“ปล่อยนะ คลาดว์วางเราลงแค่สะดุดเท่านั้น” เธอทุบหน้าอกผมหน้าแดงสงสัยจะเขินสินะ แต่ไม่ไหวหรอกนะขาเธอแพลงแล้ว
“ไม่ไหวหรอกไวโอเลต ขาเธอแพลงนี่” ผมบอกเธอ
“ไม่เอาท่านี้มันน่าอาย ปล่อยเดี๋ยวนี้” เธอยังไม่ยอม
“งั้นเอาแบบนี้ ฮึบ!!” ผมเหวี่ยงเธอไปด้านหลังให้เธอขี่คอผมแทน
“แบบนี้ได้แล้วใช่มั้ย เดี๋ยวผมแบกเธอไปเอง” ผมออกวิ่งต่อทันที
“ก็ได้” ไวโอเลตยอมให้ผมแบกจนได้
“แต่นายนี่เก่งจังนะ วิ่งมาตั้งหลายชั่วโมงไม่มีออกอาการซักนิด แถมเหงื่อยังไม่ออกเลย” ไวโอเลตพูดขึ้นมา
“แหะๆ ตอนอยู่ที่บ้านผมฝึกทุกวันน่ะ” ผมแถเนียนๆไปก่อนจะชวนเธอคุย
“ไวโอเลตทำไมแกะพวกนี้มันวิ่งเร็วจังล่ะ” ผมเปลี่ยนเรื่องแทน
“นี่นายไม่รู้เคยเห็นแกะหรอ บ้านนอกจังนะ” อ้าวได้คำถามแทนซะงั้นจะบอกว่าเคยเห็นในโลกเก่าก็ไม่ได้อีก
“ก็ไม่เคยน่ะสิ เมืองเราติดทะเล มีแต่พวกสัตว์น้ำน่ะ” ผมอ้างเรื่องเมืองติดทะเลแทน
“อ๋อเราลืมไปคลาวด์อยู่เมืองบาร็อค เราเองก็ไม่เคยเห็นทะเลเหมือนกัน” ไวโอเลตร้องอ๋อ
“ส่วนแกะพวกนี้น่ะ คลาวด์คงไม่สังเกตสินะ ทั้งๆที่มันอยู่ในป่าลึกแต่ก็ยังสามารถอาศัยอยู่ได้ เราขอบอกไว้เลยว่ามันวิ่งเร็วที่สุดในป่าแล้ว มันถึงรอดจากหมาป่าและหมีไงล่ะ บางคนเรียกมันแกะลมกรดเลยนะ” ไวโอเลตอธิบาย เอ่อนี่มันลบภาพแกะน้อยน่ารักที่ผมเคยรู้จักในโลกเก่าหมดเลย
นี่มันจรวดทางเรียบชัดๆ ผมมองไปด้านหลังเล็กน้อย พวกแกะมันยังวิ่งหน้าตั้งพยายามจะงับถุงผ้าที่บรรจุอาหารไว้อย่างไม่ลดละ มันร้องแม๊ะๆ ตลอดทางแถมส่งเสียงฟืดฟาดออกมาจากจมูกด้วยดูเหมือนมันจะเริ่มโมโหหิวแล้วนะ
“แล้วทำไมมันไล่ตามไม่หยุดขนาดนี้ล่ะไวโอเลต” ผมถามเพราะมันวิ่งไม่หยุดจริงๆ ทั้งๆที่ข้างทางก็มีอาหารให้มันทาน
“ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะสมุนไพรเมาด้วยล่ะ แต่นิสัยแกะพวกนี้มันเป็นพวกจดจ่อกับเป้าหมายนะ จนกว่าจะบรรลุมันไม่ยอมแพ้หรอก” โอ้นี่พวกมันเป็นพวกเห็นแก่กินงั้นหรอเนี่ย
ผมยังวิ่งต่อไปเรื่อยๆ ไวโอเลตเธอแกะห่ออาหารออกจากหลังผมและเธอแล้ว ตอนนี้ไวโอเลตถือมันแทน ผมว่าถ้ามันเป็นพื้นเรียบๆเธอคงหลับคาหลังผมเลยมั้ง สบายเหลือเกินแม่คู๊ณ
“วิ่งต่อไปเลย อีกไม่นานก็ถึงเมืองแล้วนี่เรามาไกลเกินครึ่งแล้ว” ไวโอเลตบอกผมนั่นสิไวจริงๆตอนเดินทางเข้าป่า พวกเราค่อยๆเดินและพักเป็นช่วงๆแต่ขากลับนี่วิ่งสู้ฟัดเลย
พวกเราวิ่งกันไปอีกหลายชั่วโมง ส่วนผมน่ะหรอก็จ๊อกกิ้งเอ้ย วิ่งอยู่เหมือนกัน
“แฮ่ก!! แฮ่ก!! แฮ่ก!! แฮ่ก!! อดทนไว้อีกไม่ถึง 10 นาทีก็ถึงแล้วข้างหน้านั่นเอง” พี่ไรอันตะโกนบอกลูกน้องลิ้นห้อย เป็นสภาพที่เอ่อ ไม่ค่อยน่าดูเลย ส่วนแกะข้างหลังพวกเรามันยังวิ่งอยู่ ผมสงสัยจริงๆมันวิ่งได้อึดแค่ไหน ถ้าเอาพวกมันไปวิ่งแข่งมาราทอน รับรองว่าแชมป์เป็นของพวกมันแน่นอน
“ย๊าก” เสียงลูกน้องพี่ไรอันตะโกนให้กำลังใจตัวเอง
“ข้างหน้านั่นคลาวด์จะถึงแล้ว” ไวโอเลตชี้ให้ผมดูเขตฟาร์มของเมืองที่สร้างขึ้นมาใหม่
“วิ่งตรงไปเลยเดี๋ยวห่ออาหารพวกนี้เราจัดการให้เอง” ไวโอเลตบอกผมวิ่งจนพ้นเขตป่าออกมา
“โยนเลย” พี่ไรอันโยนห่ออาหารของแกะพวกนั้นไปก่อน จากนั้นคนอื่นๆก็โยนตามพี่แกไป
ตุบ !! ตุบ !! ตุบ !! ตุบ !! เสียงหลายๆคนล้มลงนอนกับพื้นหลังจากพวกแกะหันไปสนใจอาหารแทนที่จะวิ่งไล่พวกเค้า ส่วนผมวางไวโอเลตลงและแกล้งเหนื่อยเหมือนคนอื่นๆ เพราะถ้าคนอื่นมาถามว่าไม่เหนื่อยเลยหรอ ผมก็ขี้เกียจแก้ตัวเหมือนกัน
“สำเร็จแล้ว ฮะ ฮะ !!” พวกทหารส่งเสียงดีใจออกมา
“แฮ่ก!! รอดตายแล้ว เหนื่อยชิบ” เสียงบ่นออกมาจากคนที่นอนหอบอยู่
จากนั้นก็มีพวกทหารและชาวบ้านจากในเมืองเดินเข้ามารับพวกเรา ผมได้ยินพวกทหารเข้ามารายงานพี่ไรอันด้วยว่าพวกที่ส่งกลับมาก่อนหน้าตอนนี้ปลอดภัยดีแล้ว
พักได้ไม่นานไวโอเลตก็ชวนผมกลับบ้านของเธอเพื่อไปหาอะไรทาน ผมลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้าเมืองไปพร้อมๆกับไวโอเลต ส่วนพวกแกะนั้นเมื่อมันได้กินอาหารแล้วมันก็หลับอยู่แถวๆนั้น ชาวบ้านและทหารก็ช่วยนำรั้วมาล้อมกั้นพวกมันเอาไว้
จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 47 วิ่งสู้ฟัด

คล้ายกับเรื่องเด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี ที่คุณอ่าน

เด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 47 วิ่งสู้ฟัด

คล้ายกับเรื่องเด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้