"คุณเพนนีตั้งใจฟังนะครับ ไอ้ตัวผมก็ไปสืบได้ความมาก็ไม่ได้มากมายอะไรหรอก ก็แค่พบว่าการที่คุณเพนนีกับผมเนี่ย ต้องตายซ้ำตายวนเวียนไปมา แล้วคุณเพนนีสังเกตมั้ยครับว่าเวลาตายน่ะ เราจะต้องตายด้วยจุดจบเดิมๆ ตลอด จะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ยังไงก็เป็การตายซ้ำๆ เอ๊ะ หรือว่าคุณเองไม่สังเกต"
"นี่ ฉันก็สังเกตเหมือนกันนะย่ะ ต่อให้ฉันรู้ว่าวันเวลาเดิมๆปีเดิมๆที่ฉันต้องตาย การตายก็ต้องเป็แบบเดิมทุกครั้ง"
"ถูกแทงตาย" ทั้งสองคนพูดขึ้นมาพร้อมกัน
"แล้วคุณเพนนีสังเกตมั้ยสถานที่ตายก็คือที่คฤหาสน์ของคุณทุกครั้ง ผมก็ไม่เข้าใจนะครับ อยู่กะคุณหลายสิบชาติแล้วมั้งเนี่ย ก่อตั้งคฤหาสน์ไปทุกจังหวัดก็จะใช้รูปแบบการก่อสร้างให้ออกมาเป็แพทเทิร์นเดียวกันทุกครั้งเลย สร้าง 77 จังหวัดก็เหมือนหันไปหมด จะหน้าบ้านหลังบ้านในครัวห้องน้ำห้องนอน ทำม๊ายยยยทำไม"
"นี่ๆๆๆ ไอ้พงษ์หยุดว่าฉันเลยนะ แกเงียบเลย แหม่!!! ถามหน่อยเดียวตอบซะยาวแถมมาแอบด่าฉันอีก"
"ผมเปล่าซักหน่อย" พงษ์พูดพร้อมทำหน้าตาเลิ่กลั่ก
"แล้วแกสังเกตมั้ย ฉันว่าฉันต้องมีความทรงจำอะไรติดค้างแน่ๆเลย ที่นึกไม่ออก ก็ดูแบบบ้านสิ เป็คฤหาสน์ดูทรงแล้วไม่ใช่ฝั่งยุโรปเลย นี่เป็คฤหาสน์แบบจีน ฉันเองก็สงสัยนะทำไมฉันต้องทำให้เป็แบบทรงนี้ หรือแกว่าชาติก่อนหน้าฉันจะเป็คนจีน เออ ก็ไม่แน่นะ แกดูหน้าฉันสิถึงจะสวยยังไงแต่ก็ดูแอบมีความหมวยนิดๆ แต่ก็เซ็กซี่อยู่ดีอ่ะ แซ่บจริงๆ"
"เอ่อ คุณเพนนีครับอันนี้คิดเองหรือใครบอก"
"คนเค้าก็เห็นกันทั้งนั้นแหล่ะจ้าคุณพงษ์ นี่ๆกลับมาต่อ สรุปยังไงไอ้เื่ตายเนี่ย ออกนอกเื่ไปซะตั้งยาว"
พงษ์ครุ่นคิด "ผมว่ามันต้องมีปริศนาแน่ๆที่เราต้องช่วยกันคิด เผื่อแก้ไขได้ก็จะเจอกุญแจสำคัญของเหตุผลในการเวียน่ายตายเกิดของเรา แต่ที่ผมสงสัยคือ ละทำไมไอ้พงษ์มันต้องมาซวยอยู่กับคุณเพนนีแบบนี้ด้วย เห้อออออ แทนที่จะได้ไปมีฟงมีแฟนกะเค้าดีดี ดันต้องมาติดแหง็กด้วยกัน คนอื่นเค้าจะเข้าใจผมผิดไปหมดดดดด สาวๆที่ไหนจะมาชอบ"
"โถๆๆๆ น่าสงสารจริงนะพ่อคุณ แล้วแกเคยคิดบ้างมั้ยว่าฉันน่าสงสารกว่าอีก ดูสิแทนที่จะได้เวียนว่ายตายเกิดกับคุณธนา ดันต้องมาอยู่กับแกแทนเนี่ย" คุณธนาหรือธนาวินทร์ แฟนหนุ่มของเพนนี ผู้มีอุปสรรคในความร่วมกัน
"เห้อ แต่ชีวิตฉันก็น่าสงสาร เป็อย่างงี้ทุกชาติเลย อายุ 27 เจอคุณธนา อยู่กันได้แป๊บเดียว พออายุ 30 ฉันก็ต้องตายละ พอตายชั้นนี่แหละก็ต้องพยายามวิ่งตามหาคุณธนา แต่คุณธนาน่ะสิ ดันจำไม่ได้เลย ความสัมพันธ์ก็ต้องนับหนึ่งใหม่ตลอด เวรกรรมของเพนนีจริงจริ้ง"
เพนนีแกล้งร้องไห้ให้พงษ์เห็น เผื่อช่วยอะไรได้ให้เธอไม่ต้องตาย แต่ส่วนหนึ่งในใจลึกๆ ของเพนนี หญิงสาวก็รู้สึกเศร้าแบบไม่ได้เสแสร้ง
"แหม่ พอเถอะครับคุณเพนนี ทำเหมือนจะร้องไห้ แต่ก็ไม่ร้องไห้ แต่แกล้งร้อง แต่ข้างในร้องจริงๆ ใครจะดูคุณออกได้ตลอดเวลาเนี่ย 1 วัน 1,000 อารมณ์จริงๆ นั่นแหล่ะ"
"นั่นๆ ยิ่งพูดยิ่งทำตาขวางเหมือนจะกินไอ้พงษ์ได้ทั้งตัว"
กริ้งงงงงงงงงง // แม่บ้านเดินเปิดประตูเข้ามา
"คุณภาสคะ มีแขกมาหาคุณเพนนีค่ะ เห็นว่าจะเป็เื่งานของคุณเพนนีค่ะ วรรณให้รอที่ห้องรับแขกแล้วค่ะ"
วรรณหรือหัวหน้าแม่บ้านประจำคฤหาสน์ ณ เชียงใหม่นี้ได้เข้ามาห้ามศึกระหว่างเพนนีและพงษ์ได้ทันเวลา ส่วนสาเหตุที่เธอเรียกพงษ์ว่าภาสนั่นก็เป็เพราะพงษ์มีชื่อจริงว่า ภาสพงษ์ เพนนีจะบังคับให้คนอื่นเรียกชายหนุ่มว่า ภาสหรือคุณภาสเท่านั้น เพราะชื่อนายพงษ์เป็ชื่อเธอถือกำหนดว่าเธอสามารถเรียกเขาได้เพียงคนเดียว เธอถือว่าพงษ์เป็เลขาประจำตัวที่จะเรียกใช้ยังไงก็ได้ ซึ่งคนอื่นก็เคารพพงษ์เป็อย่างดี เพราะนับได้ว่าเพนนีเป็ผู้เลี้ยงดูแล และช่วยเหลือพงษ์ไม่ต่างกับมารดาที่คอยอุ้มชูบุตรทีเดียว ดังนั้นภายในคฤหาสน์นี้พงษ์จึงมีความสำคัญเป็ลำดับที่รองลงมาจากเพนนี
"ผมไปก่อนนะครับ คุณเพนนี สวัสดีครับบบบบบ"
พงษ์โค้งตัวคำนับเพนนีแล้วรีบออกเดินไปอย่างรวดเร็ว ก่อนหญิงสาวจะกระฟัดกระเฟียดด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียวกว่าเดิม
"ไปเถอะน่ะ ระริกระรี้รีบเดินออกไปเชียว ไอ้ที่ให้สืบมาก็ยังไม่ได้รู้เื่มาก แล้วนี่ก็เหลืออีกแค่สามเดือนเท่านั้น ในชาตินี้ชั้นมีเวลาอีกแค่สามเดือนเองนะที่ฉันจะได้รักกับคุณธนา ก่อนจะโดนแทงตาย"
หญิงสาวนึกถึงคนรักก่อนจะพร่ำมองคฤหาสน์ของเธอหลังนี้ อันบ่งบอกด้วยความอาลัยอาวรณ์ต่อโลก แต่อย่างไรเธอก็ต้องกับกับวัฏจักรเวียนว่ายตายเกิดเช่นเดิม พอตายในวันสิ้นปี 31 ธ.ค. เมื่ออายุครบ 30 ปีวันนั้นถือได้ว่าเป็วันเกิดของเธอ เมื่อตายแล้วเธอก็จะวนกลับมาเริ่มต้นในการใช้ชีวิตอายุ 27 ใหม่ทุกๆ ครั้งพร้อมกับพงษ์เพนนีพยายามที่จะหลีกเลี่ยงความตายของเธอไม่ให้จบลงซ้ำรอยรูปแบบเดิม แต่สุดท้ายทุกครั้งมันก็เป็อีหรอบเดิมทุกทีเลย
ส่วนสาเหตุ ก็เพราะพงษ์ไม่รู้มีกรรมติดตัวอะไรกับเธอไว้จนทำให้เมื่อเธอถูกแทง พงษ์จะรู้สึกเจ็บที่หัวใจจนกระทั่งหัวใจวายตายตามไปด้วยกัน ทั้งที่พงษ์เองก็ไม่ได้มีปัญหาสุขภาพแม้แต่น้อยเพราะเขาก็ดูร่างกายแข็งแรง แต่เพนนีก็รู้สึกดี เพราะหากเธอเป็คนเดียวที่อยู่รอดและรับรู้เรื่อยมาก็จะเหงาและว้าเหว่ อย่างน้อยพงษ์ก็ช่วยทำให้เธอหายเครียดได้บ้างหรือบางทีก็อาจจะเครียดกว่าเดิม เหมือนที่เขาบอกไว้ว่า สองหัวดีกว่าหัวเดียว
"สงสัยพงษ์มันชอบกินอาหารขยะ Junk food พวกนั้นแน่ๆ เลย" หญิงสาวได้แต่คิดกับตัวเองในใจ โดยที่ไม่ได้รับรู้ว่า เหตุการณ์ในการตายของปีนี้ปรากฏการณ์ใหม่ที่ทำให้เพนนีได้รับรู้ความจริงที่ถูกซ่อนอยู่ในความทรงจำั้แ่อดีตชาติจนกระทั่งเปิดเผยออกมาให้เธอได้รับรู้
68
