เป็เวลาห้าวันแล้วที่ดรีมนอนค้าง ณ ห้องคอนโดของพี่เจ โต๊ะอาหารไม้ตัวยาวถูกใช้เป็โต๊ะอ่านหนังสือในเวลากลางวันและกลายเป็ที่สิงสถิตหลักของเด็กหนุ่มไปเสียแล้ว
ตลอดระยะเวลาที่อยู่อาศัยร่วมกันนั้น กิจวัตรประจำวันของทั้งคู่คือตื่นนอนพร้อมกันใน่เช้าเด็กหนุ่มรับหน้าที่ทำอาหารเช้าแบบง่ายๆ ประกอบไปด้วยไข่คน ขนมปังปิ้ง เบคอนสลัดผัก และชงกาแฟดำเตรียมไว้ขณะรอเ้าของห้องอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน
พี่เจในชุดทำงานเนี้ยบกริบนั่งลงบนโต๊ะยาวที่มีอาหารเช้าเตรียมพร้อมไว้เสร็จสรรพเด็กหนุ่มในชุดนอนสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูเองก็ร่วมทานมื้อเช้าพร้อมกัน พวกเขาฟังอัปเดตข่าวยามเช้าไปพลางพูดคุยสัพเพเหระไปพลาง
วันนี้เ้าแมวสก็อตทิชสีส้มเดินมาคลอเคลียแต่ไกลตัวมันอ้วนกลมจนแทบจะกลิ้งได้อยู่แล้ว
“อ๊ะ เช้านี้ยังไม่ได้ให้อาหารโมชิเลยนี่นา รอแป๊บนึงนะ!”
ร่างบางลุกไปตักอาหารแมวจากกล่องพลาสติกพร้อมเปลี่ยนน้ำดื่มให้โมชิอีกด้วย
ชายหนุ่มลูกครึ่งอิตาลีเท้าคางมองเด็กหนุ่มในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหววผู้ปรับตัวเข้ากับวิถีชีวิตของเขาได้อย่างพึงพอใจ
ดรีมเป็เด็กหัวไว เพียงสอนครั้งเดียวก็เข้าใจทุกอย่างโดยง่ายดายแถมยังเป็คนรักความสะอาด ชายหนุ่มที่ปกติใช้บริการแม่บ้านกับหุ่นยนต์ดูดฝุ่นมาโดยตลอดกลับรู้สึกว่าห้องคอนโดของเขาหลายวันมานี้ดูสะอาดเอี่ยมอ่องกว่าที่เคยพอบ้านช่องสะอาดก็พลอยทำให้ความรู้สึกผู้อยู่อาศัยพลอยรู้สึกสบายใจปลอดโปร่งไปด้วย
ยามเมื่อเขาออกไปทำงานก็แอบเปิดกล้องวงจรปิดที่ซุกซ่อนอยู่ภายในห้องนี้เป็ระยะเพื่อตามดูความเป็ไปของอีกฝ่ายระหว่างวัน
เจพบว่าเด็กหนุ่มจัดสรรเวลาได้เป็ระบบระเบียบดีเยี่ยม่เช้าทำงานบ้านกวาดห้องถูห้อง ซักผ้าตากผ้า ล้างห้องน้ำอ่านหนังสือสักพักก่อนจะออกไปรับประทานอาหารข้างนอกดรีมเล่าว่าทานมื้อเที่ยงเป็เมนูง่ายๆ เช่นกับข้าวตามสั่งหรือก๋วยเตี๋ยวเ้าดังที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดนัก
เด็กหนุ่มกลับมา่บ่ายพร้อมขนมนมเนยติดมือมาด้วยจากนั้นอ่านหนังสือมาราธอนยาวถึง่เย็น รอจนเขากลับจากเลิกงานจึงออกไปทานอาหารเย็นด้วยกันตกดึกกลับมาเล่นกับโมชิ สลับกันไปอาบน้ำก่อนจะแลกจูบเข้านอนไปพร้อมกัน และกิจวัตรประจำวันของพวกเขาทั้งสองก็ยังคงดำเนินต่อไปเช่นนี้เป็เวลากว่าห้าวันแล้ว
การใช้ชีวิตร่วมกันกับดรีมดูจะราบรื่นกว่าที่คิด ร่างสูงใหญ่รู้สึกแปลกประหลาดใจที่เด็กหนุ่มตัวน้อยดูจะปรับตัวเข้ากับไลฟ์สไตล์เขาได้อย่างรวดเร็วแทบไม่ต้องพยายามอะไรด้วยซ้ำ
ต่างจากความสัมพันธ์ที่ผ่านมาซึ่งเขากับแฟนเก่าต่างก็ปรับตัวหากันครั้งแล้วครั้งเล่าพยายามจูนหาตรงกลางนับครั้งไม่ถ้วน สุดท้ายก็จบลงด้วยการเลิกราในที่สุด
เจไม่เคยพบเจอความสัมพันธ์ที่ให้ความรู้สึกสบายใจเช่นนี้มาก่อน เขาผู้เคยเป็หนุ่มสังคมรักสนุกเปลี่ยนคู่นอนไม่ซ้ำหน้าแต่กลับไม่เคยประสบความสำเร็จในเื่ความรักเลยจนแทบจะถอดใจเื่ชีวิตคู่ไปแล้วด้วยซ้ำ
แต่เมื่อได้ทำความรู้จักกับเด็กหนุ่มผู้ใสซื่อคนนี้เข้ากลับทำให้มุมมองเื่ความรักของเจเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงยิ่งเมื่อได้ทดลองอยู่อาศัยร่วมกันแล้วรู้สึกแสนสบายแทบไม่ต้องปรับตัวหากันเลยรู้ตัวอีกทีหนุ่มลูกครึ่งก็เป็ฝ่ายจริงจังกับความสัมพันธ์ครั้งนี้มากขึ้นเรื่อยๆเสียแล้ว
บางทีสิ่งที่เขาปรารถนามาตลอดไม่ใช่ความหวือหวาโลดโผนแต่อาจจะเป็ความรักที่อบอุ่นเรียบง่ายเช่นนี้ก็เป็ได้
ดรีมไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เที่ยวกลางคืน เขาให้พ็อคเก็ตมันนี่ติดตัวก็ปฏิเสธไม่ยอมรับอยู่ท่าเดียวเด็กหนุ่มผู้ใช้ชีวิตติดดินไม่ได้มีไลฟ์สไตล์อู้ฟู่อะไร ไม่ยินดีกับการรับของมีค่าใดๆจากเขาเลย
่ระหว่างวันสามารถออกไปเตร็ดเตร่เที่ยวเล่นได้ก็ไม่ไปกลับมาอ่านหนังสือสอบอย่างตั้งใจแน่วแน่ ความมุ่งมั่นนี้ช่างน่าชื่นชมยิ่งนักในสายตาของเจแล้วดรีมดูเป็เด็กใฝ่ดีที่มีจุดยืนของตัวเองชัดเจนแม้จะมีนิสัยเด็กน้อยเอาแต่ใจบ้างตามประสา แต่เมื่อพูดคุยด้วยเหตุผลก็น้อมรับฟังอย่างว่านอนสอนง่ายหากไม่เห็นด้วยก็กล้าที่จะแสดงความคิดเห็นออกมาอย่างตรงไปตรงมาด้วยท่าทีอ่อนน้อม
เรียกว่าเคมีระหว่างเขากับน้องดรีมเข้ากันได้เป็อย่างดีดึงดูดปรับตัวเข้าหากันได้อย่างเป็ธรรมชาติหากคบหากันเป็แฟนก็เรียกว่าเป็คู่รักที่สมบูรณ์แบบเลยก็ว่าได้
เจรวบช้อนส้อมในจานระหว่างคิดอะไรเพลินๆ ในหัวอาหารเช้าฝีมือดรีมวันนี้ยังคงอร่อยเช่นเคย
เด็กหนุ่มสังเกตเห็นว่าร่างสูงดื่มกาแฟหมดแล้วจึงหยิบเสื้อสูทที่แขวนเตรียมไว้มอบให้เ้าของห้อง
พี่เจผู้มีกระเป๋าเอกสารในมือรับเสื้อสูทมา โน้มกายลงมอบจุมพิตบนริมฝีปากบางอย่างรักใคร่เอ็นดูดรีมหลับตาพริ้มน้อมรับความหวานล้ำนั้นด้วยความยินดี เด็กหนุ่มเริ่มคุ้นเคยกับจูบยามเช้าเพื่อส่งอีกฝ่ายไปทำงานเสียแล้ว
“พี่ไปก่อนนะครับ ขนมเค้กในตู้เย็นกินได้เลยนะตั้งใจซื้อมาฝากเราโดยเฉพาะ”พี่เจบอก
“ขอบคุณฮะ วันนี้ผมก็คงอ่านหนังสือทั้งวันเหมือนเคยไว้กินข้าวด้วยกันตอนเย็นนะฮะ”
“ขยันจังครับ มีอะไรก็โทรหาพี่ได้ตลอดนะ”
“ฮะ เดินทางปลอดภัยนะฮะ” ใบหน้านวลยิ้มหวานชวนให้ละลาย
“...เฮ้อ เสียดายจัง ชักไม่อยากไปทำงานแล้วสิ”
ร่างสูงโอบกอดคนตัวเล็กที่ยังคงอยู่ในชุดนอนสวมผ้ากันเปื้อนอย่างรักใคร่
“พี่เจเอาแต่ใจอีกแล้วนะฮะ ...จริงๆผมเองก็อยากใช้เวลากับพี่เจให้มากกว่านี้เหมือนกัน แต่พี่เจต้องไปทำงานแล้วนี่เนอะ...”เสียงหวานพูด ฟังดูเหงาหงอยชอบกล
“เช้านี้พี่มีประชุมสำคัญโดดไม่ได้ซะด้วย ยังไงขอกำลังใจหน่อยสิครับ”
“ขอกำลังใจ? คือยังไงเหรอฮะ?” ดรีมถามสีหน้าฉงน
“พี่ขอจูบเราอีกทีได้มั้ย” เสียงทุ้มออดอ้อน
ใบหน้าอ่อนเยาว์อมชมพูระเรื่อ ยิ้มแก้มปริ
“...ได้สิฮะ...”
ริมฝีปากบางคลี่ยิ้ม น้อมรับรสจูบนุ่มนวลแสนหวานจากคนตรงหน้าอีกครั้งรสชาติหอมหวานครั้งนี้เนิ่นนานกว่าที่เคย ทั้งละมุนละไมและอบอุ่นเป็ที่สุด
มือเล็กดันตัวอีกฝ่ายออกเมื่อััได้ถึงลิ้นอุ่นที่ส่งเข้ามาทักทายอย่างรุ่มร้อนจากจูบใสๆ ไหงกลายเป็ดีฟคิสได้ละเนี่ย
“อื้ม ทำไมละครับดรีม”
“จูบใช้ลิ้นแบบนี้ผิดกติกานี่ฮะ...” ดรีมบ่ายเบี่ยง
“ไม่ชอบเหรอครับ ถูกพี่จูบแบบนี้”ไม่พูดเปล่าพี่เจรวบแขนดรีมทั้งสองข้าง ก่อนจะมอบจุมพิตดื่มด่ำต่ออีกระลอก
“พ...พอแค่นี้ก่อนฮะ... อื้อ... เดี๋ยวไม่ได้ไปทำงานกันพอดี...”
“แต่พี่ยังไม่พอนี่นา คนดี”
“พอก่อน... อ๊ะ...”
“ยิ่งขัดขืนยิ่งกระตุ้นอารมณ์พี่นะรู้รึเปล่า”
“บ้า พี่เจหื่นอ่ะ”
“ฮะฮะ ก็หื่นกับดรีมคนเดียวนี่ครับ ไม่เห็นเป็อะไรเลย”
“เป็สิครับ ก็มันรู้สึก... อ๊า...”
พี่เจยังคงกระหน่ำจูบรัวๆ โดยไม่สนใจเสียงท้วงติง ไม่นานจากจุมพิตหวานฉ่ำเร่าร้อนกลับกลายเป็การกระเซ้าเย้าแหย่แทนแก้มใสทั้งสองข้างถูกหอมสลับกันไปมา จนเด็กหนุ่มตัวน้อยหัวเราะร่าออกมาเพราะความจั๊กกะจี๋
ทั้งคู่กอดกันก่อนพี่เจจะผละออกไปทำงานในที่สุด
ดรีมรู้สึกว่าการใช้ชีวิตร่วมกับอีกฝ่ายคือเื่มหัศจรรย์อย่างหนึ่งเลยแม้นจะเป็่เวลาเพียงชั่วคราวแต่ร่างบอบบางกลับรู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่จะถึงเวลาเย็นที่จะได้เจอชายหนุ่มลูกครึ่งอีกครั้งเด็กหนุ่มมองดูนาฬิกาอย่างใจจดใจจ่อตลอดวัน เฝ้ารอคอยให้เข็มนาฬิกาเดินเร็วขึ้นอีกนิดก็ยังดีเพื่อที่เขาจะได้เร่งเวลาให้ได้เจอกับพี่เจเร็วๆ
ระหว่างวันมีงานบ้าน มีโมชิและหนังสือสอบให้อ่านก็จริงแต่ก็อดที่จะรู้สึกเหงาอ้างว้างนึกถึงอ้อมกอดของหนุ่มนักธุรกิจไม่ได้ดรีมหยิบมือถือที่เซฟรูปคู่ขึ้นมาดูอยู่บ่อยครั้ง ภาพใบหน้าหล่อเหลายิ้มแย้มที่หวนคิดถึงช่วยบรรเทาความคิดถึงแสนทรมานใจเบาบางลงไปได้บ้าง
พี่เจเองก็คงกลัวว่าเขาจะเหงาจึงโทรหาตลอดทั้งวันแล้วยังซื้อขนมมาฝากอีกด้วยเด็กหนุ่มอดที่จะตกหลุมรักความเอาใจใส่ของอีกฝ่ายเป็รอบที่ล้านไม่ได้
ชายหนุ่มรูปงามที่ทั้งสุภาพน่ารักจิตใจดีทำเอาดรีมใจอ่อนจากที่เคยต่อต้านความรู้สึกรักระหว่างเพศเดียวกันพอเจอพี่เจผู้แสนดีเข้าไปก็ทำเอาเด็กหนุ่มถึงกับอ่อนระทวยพ่ายแพ้ต่อเสน่ห์แบบผู้ใหญ่นั้นเต็มๆ
พลางจินตนาการว่าหากเป็พี่เจแล้ว เขาเองก็อาจจะมีวันที่ยินยอมเป็ฝ่ายถูกกระทำก็เป็ได้กระมัง
ดรีมตากผ้าที่ซักไว้ ทำความสะอาดคอนโด่เช้าเป็ที่เรียบร้อยพลันนึกถึงเพื่อนตัวแสบขึ้นมา
...ไอ้เต้จะเป็ไงบ้าง ไม่ได้คุยกันตั้งหลายวันจะอ่านหนังสือรู้เื่มั้ยนะ...
เด็กหนุ่มเป็ห่วงพะวักพะวงอยู่อย่างนั้น ก่อนจะตัดสินใจไลน์ถามเพื่อนว่าอ่านหนังสือเป็อย่างไรบ้าง
“...”
มือขาวหยุดชะงัก ไม่ได้พิมพ์ตอบโต้อะไรอีก
ดรีมกำลังคิดประมวลผลว่าเขาจะจัดการความรู้สึกตัวเองอย่างไรดีอยู่กับพี่เจที่นี่ต่อก็มีความสุขดี แต่กลับไปติวหนังสือกับไอ้เต้ก็อยากไป...แต่เอ๊ะ เขายังโกรธไม่เต้ไม่หายนี่หว่า ครั้นจะให้ไปง้อมันละไม่มีวันเด็ดขาด...แต่ก็เป็ห่วงมันจัง อยากให้มันสอบมิดเทอมผ่านนี่นา...
...โอ๊ย! สับสนจังว้อย ตกลงเขาจะทำอย่างไรดีเนี่ย!...
เด็กหนุ่มใช้ความคิดอย่างหนักพลันเห็นรูปคู่ที่ตั้งเป็วอลล์เปเปอร์บนสมาร์ตโฟนนึกขึ้นได้ว่าพี่เจอนุญาตให้เขาโทรหาได้ตลอดนี่นา ลองโทรไปขอคำปรึกษาดีกว่า
นิ้วเรียวกดโทรหาชายหนุ่มที่เพิ่งออกจากห้องไปไม่นานความรู้สึกคิดถึงและสับสนตีกันเป็พลันวัน แต่ไม่ว่าจะยังไง เขาก็อยากได้ยินเสียงของอีกฝ่ายอยู่ดี
“ไม่เห็นจะยากเลย ดรีมก็กลับไปติวหนังสือให้เต้สิครับ”
เสียงทุ้มสุขุมกล่าวภายหลังรับฟังเื่ราวทั้งหมดจากเด็กหนุ่มหน้ามนทางมือถือ
“แต่ผมยังไม่หายโกรธไอ้เต้นี่ฮะกลับไปติวสอบให้มันทั้งที่ยังโกรธอยู่มันฟังดูทะแม่งๆ อยู่นา”
“ดรีมจะมาถือทิฐิอะไรเอาป่านนี้ครับ ปากบอกเป็ห่วงเพื่อนอยู่แท้ๆ “
“ก็มันกวนตีนอ่ะพี่เจ ชอบแซะผมอยู่เรื่อย คุยไลน์กันดิบดีแต่เจอกันแม่งต้องฟาดงวงฟาดงาใส่กันชัวร์!” เด็กหนุ่มกล่าวด้วยรู้นิสัยใจคอเพื่อนสนิทดี
“งั้นเอางี้ เดี๋ยวพี่ไปด้วยจะได้มีกรรมการห้ามทัพดีมั้ยเราจะได้อ่านหนังสือกับเพื่อนด้วย”
“...ก็ได้ฮะ”
เด็กหนุ่มตอบเสียงอ่อย
“เอ่อ พี่เจฮะ แต่ถ้ากลับไปติวแล้วผมกลัวว่าจะไม่ได้กลับมาอยู่กับพี่เจแบบทุกวันนี้อีก...ผมเสียดายจังเลยฮะ...”
“โถ คนดี พี่ให้คีย์การ์ดคอนโดเราแล้วนี่นาจะ่ก่อนสอบหลังสอบหรือจะเมื่อไรก็มาหาพี่ได้ตลอดเวลาเลยครับห้องพี่ยินดีต้อนรับ”
“จริงๆ นะฮะ!พี่เจอนุญาตให้ผมแวะมาหาได้จริงๆ นะ!”
ดรีมลุกพรวด ถามซ้ำเพื่อความมั่นใจ
“จริงครับ แล้วก็่บ่ายลูกค้าแคนเซิลนัดพอดีเลยให้พี่ขับรถพาเราไปหอเต้ดีมั้ย?”
“ได้สิฮะ เอ่อ... อันที่จริงผมไปเองก็ได้นะฮะ”
“ไม่ต้องเกรงใจหรอกดรีม ส่วนชุดกับของใช้ส่วนตัวบางส่วนทิ้งไว้นี่ก็ได้ครับเผื่อครั้งหน้าเรามาค้างห้องพี่อีก...พี่น่าจะกลับไปถึงคอนโดสัก่บ่ายสอง ต่างคนต่างทานข้าวเที่ยงแล้วเจอกันนะ”
“ได้เลยฮะพี่เจ... ขอบคุณมากนะฮะสำหรับทุกอย่าง”
“ครับ ไลน์บอกเต้ด้วยล่ะว่าจะไปหา”
“ฮะ... เอ่อ... ดรีมคิดถึงพี่เจนะฮะ...”คนขี้อายบอกความรู้สึกในใจเสียงเบาหวิว
“พี่เองก็คิดถึงเราเหมือนกัน แอบเสียดายที่อดเข้านอนพร้อมกันตื่นมาเจอหน้ากันจังครับ”
“แล้วผมจะกลับมาหาพี่เจบ่อยๆ นะฮะ”
“สัญญานะ?”
“สัญญาฮะ จุ๊บๆ ”
“ฮะฮะฮะ จุ๊บๆ ครับ”
“แล้วเจอกันนะฮะ”
“แล้วเจอกันครับ คนดี”
ทั้งสองบอกรักกัน ก่อนจะวางสายไป
เด็กหนุ่มแจ้งข่าวบอกเพื่อนซี้ว่าจะกลับไปติวหนังสือให้ไอ้เต้ดูดีใจมาก วันนี้หนุ่มนักบาสฯ สิงตัวอ่านหนังสืออยู่ร้านของกินแถวมหาลัย บอกให้เพื่อนตัวน้อยตามไปเจอที่นั่น
ดรีมทยอยเก็บชีทหนังสือเรียน และข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็ลงกระเป๋าสะพายของตน
ั้แ่คืนนี้เป็ต้นไปเขาคงต้องกลับไปนอนหอตนเองแล้วสินะอีกไม่กี่วันจะถึงอาทิตย์แห่งการสอบกลางภาคแล้ว ก็ดีแล้วล่ะ เพราะการเดินทางจากหอพักซึ่งอยู่ใกล้มหาลัยไปสอบย่อมสะดวกกว่าคอนโดพี่เจมาก
“เฮ้อ...”
เด็กหนุ่มถอดถอนใจเสียงดัง ยังอดเสียดาย่เวลาดีๆที่ได้ใช้ร่วมกันกับชายหนุ่มลูกครึ่งไม่หาย
ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่อยากถามอยากแชร์กับพี่เจอยากใช้เวลาด้วยกันอีกจัง หวังว่าหลังสอบมิดเทอมเสร็จจะมีโอกาสกลับมาที่นี่อีกครั้งนะ
“เมี๊ยวววววว”
ระหว่างคิดอะไรเพลินๆ อยู่นั้นเอง เสียงร้องคำรามในลำคอของเ้าแมวส้มหน้าเหวี่ยงก็ดังขึ้นแก้มอันเต็มไปด้วยขนฟูแน่นเข้ามาคลอเคลียน่องขาของดรีมไม่ห่าง
เด็กหนุ่มอมยิ้มเล็กน้อย อุ้มโมชิขึ้นมากกกอดอย่างเศร้าหมองใบหน้างามซุกตามตัวของสัตว์เลี้ยงสุดที่รักด้วยอารมณ์เซื่องซึม
ดรีมแปรงขนให้โมชิก่อนจะไม่ได้มีโอกาสแปรงขนให้มันอีกพักใหญ่น้ำตาคลอเบ้าแต่ก็พยายามอย่างหนักที่จะไม่ร้องไห้โฮออกมา เพราะรู้ดีว่าเดี๋ยวเขาก็คงมีโอกาสกลับมาที่นี่อีกอย่างแน่นอน
-----------------------------------------------------------------------------------
สวัสดีนักอ่านทุกท่านค่ะ ^___^
ตอนนี้ Dune แต่งไปก็อุทานออกมาบ่อยมากเลยค่ะ ว่า “แหมมมมมมมมมมม” แหมๆๆๆ แหมยาวไปถึงดาวอังคารโน้นนน 55555
ค้างห้องหนุ่มหล่อ สวีทกันจนลืมตัวว่างอนเพื่อนอยู่เลยหรอจ๊ะน้อนดรีม แถมยังมีความเป็แม่บ้านแม่เรือนทำงานบ้านก็ได้ ทำอาหารก็ดีซะขนาดนั้น พี่เจไม่หลงก็ให้มันรู้ไปสิ!
ตอนหน้าเสือกับสิงห์... เอ๊ย น้อนดรีมกับไอ้เต้กลับมาปะทะกันอีกครั้ง คราวนี้โกรธจริงโกรธจังถึงขั้นมีกรรมการจำเป็มาห้ามทัพ... งานนี้สนุกแน่ XD
899
