จูเฟยหยากระเเอ่มไอขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองซูซู่ที่กำลังส่งสายตาว่า คุณหนูได้โปรดหย่าเสียมารยาท ! เฟยหยายิ้มเเห้งๆให้ผู้ใดให้คนผู้นี้หล่อเหลาเกินหน้าเกินตาเช่นนี้กันเล่าหากจะผิดก็ผิดที่เขาหน้าตาดีเกินไปจนนางอดใจมองไม่ไหวเผลอจ้องจนเสียมารยาทเถอะ ! หากซูซู่ได้ยินความคิดเเสนหน้าหนาเเละเอาเเต่ใจของคุณหนูของนางในยามนี้ละก็ เกรงว่าความเคารพเเละสรรเสริญในความฉลาดที่มีต่อจูเฟยหยาคงหายไปหมดสิ้นสู้หาก้อนเต้าหู้มาวางเเล้าเอาหัวโขกให้ตายเสียดีกว่า !
" ขอโทษคุณชายท่านนี้ด้วย ! เป็ข้าที่เดินไม่ระวังทำให้คุณชายเจ็บตัวเเล้ว!" เฟยหยาขอโทษอย่างจริงใจเเม้จะเเอบเคืองอีกฝ่ายที่ทำจมูกน้อยๆของนางเจ็บในทีเเรกก็ตามทว่าด้วยความหล่อของเขาก็ทำให้นางไม่คิดจะขัดเคืองอันใดอีก
วันนี้เฟยหยาสวมชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนปักลายดอกบัวที่มีเเมงปอบินอยู่ห้อมล้อมสีชุดขับเเน่นให้ผิวที่ขาวมากอยู่เเล้วของนางขาวมากยิ่งขึ้นไปอีกทรงผมซาลาเปาสองลูกปักปิ่นผีเสื้อเล็กๆสีเเดงขับเเน่นให้นางดูน่ารักสดใสมากยิ่งขึ้น ไป๋อวี้มองเด็กสาวที่หน้าตางดงาราวกับเซียนน้อยในภาพวาดก็อดจะตลึงไม่ได้โดยเฉพาะตาหงส์คู่นั้นยามจับจ้องสิ่งใดมักทำให้รู้สึกมีเสน่ห์เหลือล้น เเม้เสื้อผ้าจะเป็ผ้าไหมธรรมดาที่ไม่ได้ล้ำค้าอันใดก็ตามเเต่มันกับเปล่งประกาย นี่เรียกอาภรณ์เพิ่มราคาเมื่ออยู่บนตัวคนมีราศีใช่หรือไม่ ?
"คุณหนูไม่ต้องขอโทษข้าถึงเพียงนั้นข้าไม่ได้รับาเ็อันใด!" กลับกันเป็เฟยหยาที่จมูกนางยังไม่หายเเดงเลยด้วยซ้ำไป๋อวี้จึงสังเกตเห็น
"งั้นข้าต้องขอตัวก่อนพอดีข้ามีธุระต้องไปทำ ! ไปกันเถอะซูซู่ !" เถ้าเเก่ตงที่ได้รับรายงานจากคนสนิทว่าเฟยหยามาถึงเเล้วก็เดินออกมาต้อนรับพอดีเห็นทั้งสองคนคุยกันเขาจึงพูดขึ้น !
"ในที่สุดเ้าก็มาเสียทีนะนางหนู ! มีอะไรก็สั่งสาวใช้เ้าไปบอกคนของข้าได้เลย ! ส่วนคนผู้นี้คือคุณชายไป๋อวี้หลานชายของคนที่ข้าเรียกเ้ามาอย่างไรล่ะ !"
เฟยหยามองคุณชายไป๋อวี้อีกครา "คุณชายไป๋โปรดวางใจเถอะข้าจะทำอย่างเต็มที่เเน่นอน!"
เฟยหยาไม่อยากอ้อมค้อมคนที่เป็หลานเมื่อรู้ว่าปู่อยู่ได้ไม่ถึงเดือนคงไม่อยากจะฟังคำพูดอ้อมค้อมจากนางอย่างเเน่นอนเเละดูจากที่ควานหาหมอมารักษาหลายต่อหลายคนจนมาคว้าฟางเส้นสุดท้ายอย่างนางเช่นนี้ต้องพูดว่าเขาคงมีความสัมพันกับคนเป็ปู่ไม่เลวเลยในใจย่อมกังวลกับการรักษาของนางอย่างไม่ต้องสงสัย !
ไป๋อวี้มีสีหน้าชื่นชมไม่เสียเเรงที่เขารอคอยจริงๆคุณหนูน้อยผู้นี้นับว่าฉลาดหลักเเหลม! " ผู้เเซ่ไป๋ต้องรบกวนคุณหนูเเล้ว!เดิมทีข้าเดินทางมาพร้อมญาติผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเเละหมอประจำตัวอีกคนทว่าตอนนี้ญาติผู้ใหญ่มีธุระสำคัญต้องจัดการจึงไม่อาจพบกับคุณหนูได้ส่วนเื่หมอประจำตัวนั้นเขาอยู่ในห้องคุณหนูสามารถถามอาการในหลายวันนี้จากเขาได้!"
ท่านอาได้รับสารจากเมืองหลวง่นี้ราชสำนักไม่สงบสุขสักเท่าใดเกิดการลอบสังหารกันในหมู่องค์ชายกันบ่อยครั้งทว่าครั้งนี้ต่างออกไปดูเหมือนการลอบสังหารองค์ชายสิบสองในครานี้จะเกี่ยวข้องกับคนภายในจวนจงอู่โหว ! เ้าพวกกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา!ใช้โอกาสตอนที่เขาเเละท่านอาไม่อยู่สร้างความโกลาหลให้เเก่คนในจวนมิพอยังมือเท้ายาวเข้าไปยุ่งกับราชสำนักอีก! เเม้องค์ชายสิบสองจะเพียงเเค่าเ็เเต่การทำร้ายราชวงศ์ก็มีโทษตายสถานเดียวเเม้จะบอกว่ามีส่วนเกี่ยวข้องเพียงนิดเดียวก็ตามเเต่หากทางราชสำนักสืบรู้เข้าก็เท่ากับเอาคนทั้งจวนไปพาดคอที่ลานปะาเเล้ว! มีเครือญาติสมองหมูก็ราวกับเดินร่วมทางกับคนโง่ไปทั้งชีวิต !
ภายใต้การนำทางของเถ้าเเก่ตงเฟยหยาก็เดินมาถึงเรือนรับรองที่อยู่ติดกับหลังร้าน ! ในนี้มีคนคุ้มกันเป็จำนวนมากจริงๆในที่เเจ้งก็มากเพียงนี้เเล้วในที่ลับอีกเล่า ?
เถ้าเเก่ตงพลักประตูเข้าไปเฟยหยาก็ได้พบกับชายชราผู้หนึ่งผมของเขาเป็สีดอกเหลามีนวดยาวดวงตาใสกระจ่างดูมีพลังชีวิตมากร่างกายเองก็ดูเเข็งเเรงดีไม่คล้ายคนเเก่ไม้ใกล้ฝั่งสักนิด!
ชายชราที่อยู่บนเตียงยิ้มให้นางเล็กน้อยก่อนจะโบกมือให้ชายชราอีกคนที่เฟยหยาคิดว่าน่าจะเป็หมอประจำตัวถอยออกไปจากห้อง ! เถ้าเเก่ตงกับซูซู่เองก็รู้ว่าต้องทำเช่นไรพวกเขาออกไปจากห้องกันหมดเหลือเพียงนางกับชายชราผู้ป่วยนี้สองคน
"เอาละตาเเก่คนนี้ไม่ขออ้อมค้อม ! เ้ารักษาข้าให้เต็มที่ตามที่เ้าจะทำได้ส่วนชีวิตเเก่ๆเนี้ยหากสุดท้ายยื้อมิไหวนั้นก็เป็ลิขิต์จะไม่มีใครโทษเ้า !" เขาชรามากเเล้วเเต่ต้องตรากตรำอยู่ชายเเดนนานหลายสิบปีความเหนื่อยหล้าอ่อนเเรงที่สะสมอยู่่ก็ไม่น้อยโรคร้ายนี้จะหายหรือไม่ใยจะต้องกดดันเด็กน้อยคนหนึ่งด้วยเล่า !
เฟยหยาพยักเข้าใจนางออกไปข้างนอก "ซูซู่เ้านำกล่องอุปกรณ์เข้ามาส่วนท่านหมอก็อยู่ข้างนอกนี่เถอะรอข้ารักษาเสร็จท่านจะได้เข้าไปตรวจร่างกายคนป่วยอีกครา..ส่วนเถ้าเเก่ตงท่านให้คนจัดเเจงน้ำร้อนมาเปลี่ยนทุกๆหนึ่งก้านธูปอย่าให้ขาด!" เฟยหยาเอ่ยกำชับอย่างรวบรัดนางมิมีเวลาเเล้วรีบผ่าตัดจะเป็การดีที่สุด ! ไป๋อวี้ที่ยืนอยู่ไม่ไกลเองก็เดินเข้ามาหาเฟยหยาถามถึงเื่ที่ตนเองกังวลใจ !
"คุณหนูท่านปู่ข้า พอ ..." เฟยหยายกมือห้ามมิให้เขาพูดต่ออีกนางรู้ว่าเขาจะถามอะไร ! "คุณชายวางใจเฟยหยาจะทำอย่างเต็มที่ท่านสงบใจอยู่ข้างนอกนี่เถิดข้าขอเวลาเพียงสองชั่วยาม!" เฟยหยามิได้กะเวลาเองเเต่เป็ยาสลบต่างหากเพียงสองชั่วยามเท่านั้นในเวลานี้นางต้องเร่งเวลามิเช่นนั้นคนป่วยจะช็อคเนื่องจากความดันในเืสูงขึ้น ! ก่อนจะเข้าไปในห้องเฟยหยาก็ยิ้มกว้างให้เด็กหนุ่ม!วางใจเถอะข้าจะทำอย่างเต็มที่! ประโยคนี้เเม้มิได้กล่าวออกมาเป็คำพูดทว่ารอยยิ้มอันจริงใจนั้นกลับอธิบายออกมาหมดเเล้ว? ไป๋อวี้ยิ้มตอบ
ในห้องสงบลงเหลือเพียงคนสามคนเท่านั้นซูซู่จัดการเตรียมอุปกรณ์ทุกอย่างออกจากกล่องมาวางบนผ้าขาวสอาดเรียงรายไว้มากมายมีทั้งชิ้นเล็กชิ้นใหญ่บ้างชิ้นก็เล็กมากคมมากเเตกต่างกันไปมีบางสิ่งที่เเม้เเต่นายท่านผู้เฒ่าโหวที่ผ่านชีวิตมาอย่างโชกโชนมิรู้จักด้วยซ้ำตาเเก่เช่นเขาอดจะมองดูนังหนูที่สูงมิถึงเอวตนเองมิได้ตั้งเเต่เมื่อใดกันที่สตรีอ่อนเเอหันมาเล่นของเช่นนี้ หืม? มิใช่ๆหลานสาวมากมายในจวนของเขาล้วนชื่นชอบเครืีองประดับของสวยงามเป็นางหนูนี่ต่างหากที่ชอบมิเหมือนใคร
เฟยหยานำกระบอกเข็มฉีดยามาบรรจุยาอย่างชำนาญเเม้ว่าจะจับไม่ถนัดไปสักหน่อย เพราะเเม้จะสั่งทำพิเศษอย่างไรเสียก็ไม่คล้ายของในยุคที่นางจากมาเต็มสิบส่วนอยู่เเล้ววัสดุที่ใช้ทำในยุคโบราณเช่นนี้ไม่มีอย่างมิต้องสงสัยจำต้องเอาวัสดุอื่นมาทดเเทน ! ใช้เวลาเพียงไม่นานกระบอกเข็มขนาดพอดีมือที่มีเข็มยาวเกือบเท่านิ้วมือก็เสร็จเรียบร้อย ! "ท่านผู้เฒ่ามิต้องกลัวเจ็บเพียงนิดเดียวท่านก็จะหลับโดยไม่รู้สึกอันใดอีก..วางใจเถอะถึงข้าจะดูเหมือนเด็กเเต่ก็ฝึกทำมาสองสามปีเเล้วไม่พลาดหรอก ! ท่านเองก็หย่ากังวลทำใจให้สบาย เพียงสองชั่วยามทุกอย่างจะเรียบร้อย !"
เฟยหยานางโกหกฝึกอันใดสองสามปีเล่า! เหอะนางพึ่งมาอยู่ที่นี้ได้เกือบสองปีเท่านั้น ! ทุกสิ่งที่ทำเป็ล้วนติดมาจากชาติก่อนทั้งสิ้น ! ที่พูดไปเพราะมิหยากให้คนป่วยคิดมากจนตึงเครียดเท่านั้น
"มิจำเป็ต้องอธิบายกับตาเเก่หรอก ! หากเ้าพร้อมก็เริ่มเลยเถิด!" เฟยหยาพยักหน้าก่อนจะใช้มือคลำเส้นเืบริเวณใต้ข้อมือ นางจับอย่างเเม่นยำก่อนจะใช้เข็มเล็ง "หลับพักผ่อนเถอะตื่นมาอีกทีทุกอย่างจะเรียบร้อย!"
ในขณะที่นางพูดเข็มก็ได้เเทงเข้าไปลึกจนเกือบครึ่งหลังจากนั้นนางจึงฉีดยาเข้าไป! ตลอดขั้นตอนผู้เฒ่าโหวมองอยู่ตลอด ! การเอาเข็มเเทงเข้าไปมินับว่าน่ากลัวอันใดสำหรับชายชราผู้นี้เขากรำอยู่ในสนารบมานานปีมีอันใดบ้างที่ไม่เคยโดนทั้งธนู หอก ดาบ อาวุธสารพัดล้วนเคยผ่านมาเข็มเล็กเพียงนี้นับเป็อะไรได้ !เเต่สำหรับซูซู่นั้นมิใช้เเม้จะฉลาดมีไหวพริบทว่าดีร้ายก็เป็เด็กสาวอายุสิบสี่ปีเท่านั้นนางก้มหน้ามองผ้าที่วางอุปกรณ์อยู่อย่างนั้นตั้งเเต่เฟยหยาเริ่มเตรียมกระบอกเข็มฉีดยา เเต่ว่านางเองก็ไม่กล้าทำตัวไร้ประโยชน์รู้ว่ากลัวนางก็มิดูเเต่หูกลับรอฟังคำสั่งเฟยหยาอย่างตั้งใจ
นายท่านผู้เฒ่าโหวรู้สึกราวกับมีของเหลวไหลมาตามเส้นเืจากนั้นก็เริ่มรู้สึกง่วงจนหนังตาจะปิด ! เเม้จะพยายามฝืนลืมตาทว่าก็ไม่เป็ผลในที่สุดเขาก็หลับลงไปอย่างสงบ " ซูซู่ข้าขอยาล้างเเผลกับผ้าสอาดผืนเล็ก!" เฟยหยาเอ่ยกับซูซู่เสียงไม่ดังทว่ามันกลับหนักเเน่นเป็อย่างยิ่ง! ซูซู่มิกล้าชักช้านางหยิบจับของที่คุณหนู้าส่งให้อย่างว่องไว!
เฟยหยาเช็ดทำความสอาดเเผลรอยเข็มด้วยยาล้างเเผลที่เป็คนทำขึ้นมาเองส่วนสำลีนั้นนางหามันใช้ในยุคโบราณเช่นนี้มิได้จริงๆจึงจำใจใช้ผ้าขาวไปก่อน ! หลังจากทำความสะอาดเรียบร้อยเเล้วนางก็หันมาจัดการถอดสาบเสื้อตัวบางของคนป่วย บริเวรท้้องด้านล่างขวามีอาการปูดบวมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด !
"ซูซู่เอามีดเล่มกลางลนไฟมาให้ข้า ! " ซูซู่หยิบมีดเล่มกลางไปลนไฟในกระถางที่ร้อนฉ่าก่อนจะส่งให้คุณหนู ในใจของซูซู่ยามนี้เต้นระส่ำทั้งกลัวทั้งกังวลเเต่นางก็มิกล้าทำงานที่คุณหนูมอบหมายไว้พังทลายนางค่อยๆสูดหายใจเข้าลึกๆเเล้วถอนออกหลายคราเพื่อสงบสติอารมณ์
เฟยหยามองมีดในมือ ! นางมือสั่นเทาเล็กน้อยมองหน้าคนป่วยที่นอนอยู่บนเตียงคนผู้นี้เเม้รู้ว่าตนเองจะตายในไม่ช้าทว่าก็ยังใช้ชีวิตราวปกติพูดปกติมองไม่เห็นความทุกใจอะไรมีเพียงดวงตาที่เปล่งประกายดูมีพลังกายพลังใจไม่เคยสิ้นสุด ! นั่นเรียกความหวังมิใช้หรือนางจะทนมองคนเเก่ที่อยากมีชีวิตตายต่อหน้าต่อตาได้เช่นไร ! เอาล่ะจูเฟยหยา!! สติจะอยู่กับเ้าตลอดจงทำมันให้ดี เฟยหยาสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะสูดหายใจ นางล้างมือด้วยน้ำร้อนที่พอจะทนได้ก่อนจะนำมีดไปจี้ที่เปลวไฟอีกครั้ง !!
มือเล็กที่เเน่วเเน่ค่อยๆจรดปลายมีดอันเเหลมคมลงบนท้องของผู้ป่วย! เหลือดสีเเดงสดไหลออกมาราวกับสายน้ำก่อนมันจะหยุดด้วยฤทธิ์ยาเฟยหยาลงมือผ่าตัดอย่างช้าๆทุกขั้นตอนของนางระมัดระวังจนถึงที่สุดมือเล็กๆเคลื่อนไหวตามคำสั่งของสมองอย่างมิผิดพลาดทีละขั้นตอนในที่สุดนางก็เจอเข้ากับก้อนเนื้อขนาดใหญ่เท่ากำปั่นผู้ใหญ่
"ซูซู่เปลี่ยนมีดเป็มีดขนาดเล็ก ! เสร็จเเล้วเ้าก็ออกไปเอาน้ำร้อนต้มที่เถ้าเเก่ตงเตรียมไว้ให้ที่หน้าประตูเสีย ! รีบไปรีบกลับให้ไวหย่าไปหยุดยืนตอบคำถามใครเชียว ? เราจะล้าช้ามิได้!"
ซูซู่ทำตามอย่างว่องไวนางรับมีดในมือคุณหนูก่อนจะเปลี่ยนมีดใหม่ที่คุณหนู้านางนำมีดที่ใช้เเล้วไปใส่ในถังน้ำร้อน ! ก่อนจะเดินออกมาจากห้อง!
คนที่รออยู่ภายนอกห้องมีคนที่ซูซู่เคยพบก่อนหน้านี้คือหมอประจำตัวคนป่วยเถ้าเเก่ตงเเละคุณชายไป๋อวี้ส่วนชายวัยกลางคนที่ดูคล้ายกับบัณฑิตเเละผู้ติดตามของเขานางไม่เคยเห็นทว่ายามนี้ไม่ใช่เวลามาสงสัยนางมองหาชายที่ถือกาละมังน้ำร้อนต้มเดินเข้าไปรับมาเเล้วเสร็จจึงหันตัวกลับในทันที เถ้าเเก่ตงที่กำลังจะเอ่ยปากถามไท่จึงหยุดชงักลงทันทีเช่นเดียวกันกับคนอื่น !
ภายใต้สถานการณ์อันน่าวิตกในเรือนนี้เงียบเป็อย่างยิ่งในห้องมีเพียงเสียงเเว่วอันสดใสของจูเฟยหยาที่เอ่ยสั่งการกับซูซู่เท่านั้น ! นอกจากนั้นก็มีเพียงซูซู่เดินออกมาเปลี่ยนกาละมังน้ำร้อนซึ่งเปลีียนบ่อยทุกๆหนึ่งก้านธูปจริงๆอีกทั้งยังมีกาละมังเืออกมาอย่างมิขาดสายทำให้คนด้านนอกกังวลจนหายใจติดขัดไปหลายที
จูเฟยหยากำลังอยู่ในขั้นตอนการตัดเอาก้อนเนื้อร้ายออกมันเป็่สำคัญอีกทั้งเหลือดยังไหลเยอะเป็พิเศษยามนี้ซูซู่มิอยากมองก็ต้องมองเเล้วเพราะคุณหนูสั่งให้นางห้ามเืนางมีสีหน้าซีดขาวราวกับกระดาษเเต่ก็ยังกัดฟันทำตามที่คุณหนูบอกอย่างมิอิดออด!
เฟยหยารู้สึกสงสารเเต่ว่านางไม่มีทางเลือกจริงๆจึงตั้งใจผ่าเพื่อที่จะได้เสร็จให้รวดเร็วขึ้นกว่านี้ นางตัดก้อนเนื้อใส่ในกาละมังที่เตรียมไว้ก่อนจะตัดเนื้อบริเวณรอบๆที่ยังมีเชื้อร้ายอยู่อย่างระมัดระวัง! เพราะก้อนเนื้อร้ายนี้มันอยู่มานานเชื้อมันจึงกระจายเป็วงกว้างเฟยหยาจึงเสียเวลาไปมากจึงกำจัดหมด! เสร็จเเล้วนางจึงลงมือเย็บทุกสิ่งกลับตามเดิมทีละขั้นตอนกว่าจะเสร็จเหงื่อมากมายก็ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก !
"เ้าเอาน้ำนี้ให้ผู้ป่วยกินเถิด ! " ซูซู่ยื่นมืออันสั่นเทาเล็กน้อยมารับก่อนจะเอาไปป้อนเข้าไปในปากของคนป่วยเฟยหยาหวังว่าน้ำทิพย์จะช่วยทำให้โอกาสรอดมีมากขึ้น เเละมันก็เป็เช่นนั้นจริงๆเมื่อเืหยุดไหลอาการสั่นของกล้ามเนื้อเองก็หยุดสีหน้าของคนที่นอนอยู่นั้นมิได้ขาวซีดเพราะเสียเืมากอีกเเล้วเเต่กลับมามีสีหน้าเช่นคนปกติเฟยหยาตะลึงกับผลลัพธ์เช่นนี้มากจริงๆเเต่ว่าก็เเค่เเปปเดียวเพราะในห้องนี้ไม่ได้มีเพียงนางเเต่ยังมีซูซู่อยู่ !
จูเฟยหยาลืมคิดไปว่าสภาพจิตใจของซูซู่เสียขวัญเป็อย่างมากคงมิมีอารมณ์มาสนใจสีหน้าคนป่วยกระมัง ?
หลังจากผันเเผลเรียบร้อยเเล้วเฟยหยาก็เก็บของทุกอย่างให้เรียบร้อยจัดที่นอนให้คนป่วยพักผ่อนสบายๆจึงได้เดินออกมา ขณะที่นางออกมาทุกคนที่นอกห้องก็ตั้งหน้าตั้งตาจ้องนางอย่างเอาเป็เอาตายเฟยหยารู้สึกเหงื่อตกเล็กน้อยนี่ท่านรอฟังคำข้าบอกอยู่ใช่หรือไม่ ? " ทุกอย่างเรียบร้อยดี ! ให้คนป่วยพักผ่อนสักหน่อยคาดว่าอีกราวครึ่งชั่วยามก็ฟื้นส่วนเื่การดูเเลพักผ่อนคงต้องรบกวนท่านหมอเเล้วอีกหกวันข้าจะมาตัดไหมที่เย็บเเผล !" เพียงประโยคสุท้ายพูดจบคนหลายคนก็วิ่งเข้าไปในห้องราวกับลมพัด ! เฟยหยาเเละซูซู่มองหน้ากันเ้ามองข้า! ข้ามองเ้า! สุดท้ายจึงได้เดินออกไปพักที่หน้าเรือนอย่างช่วยมิได้!
(ยังไม่เเก้คำผิด)
1K
