ตอนที่สอง ความทรงจำ
ผมเป็คนที่ชอบเก็บของต่างๆเอาไว้แม้จะไม่มีประโยชน์อะไรเลยเป็การส่วนตัวของผมก็ตาม
มีคนบอกว่ามีนักวิจารณ์งานศิลปะแอบทำการทุจริตประพฤติมิชอบหลอกลวงต่างๆทั้งปวงก็เพื่อสร้างห้องเก็บงานศิลปะของจริงที่ตนเองรวบรวมมาทั้งชีวิตอย่างเงียบๆไม่กระโตกกระตากอวดร่ำอวดรวยกับใครแค่ได้เห็นก็มีความสุข
ผมก็คล้ายๆกัน
สายเบรกรถของผู้อำนวยการสถาบันความมั่นคง
เพชรที่หายไปของราชวงศ์ซาอุดิอาระเบีย
ถ้วยเวิลด์คัฟ
ฯลฯ
สิ่งเล็กๆน้อยๆหลายอย่างที่ผมไม่คิดจะขายเพราะมันมีคุณค่าทางจิตใจต่อผม
เคล็ดลับของการเก็บของที่มีค่าเอาไว้ให้ได้คือทำอย่างที่ดัมเบิ้ลดอร์ว่าไว้คือเก็บเอาไว้เฉยๆอย่าเอาไปอวดใคร
ในระบบทุนนิยมอาจจะทำให้เราเผลอคิดไปเสมอว่า
ของทุกอย่างมีราคาสามารถซื้อได้
แต่เราเจอพวกท่านซีอีโอกิจการต่างๆที่พยายามจะเอาออกจากตลาดหุ้นมาเป็สมบัติส่วนตัวของวงศ์ตระกูลอีกครั้ง
การที่ท่านซีอีโอและคนที่รวยที่สุดในโลกทำอย่างนั้นมันทำให้ประชาชนเริ่มรู้ตัวว่า
มันมีของบางอย่างที่เท่าไรเราก็ไม่อยากขาย
หลายคนอาจจะมองว่าเพชรที่ผมโดนตัดออกมาจากดวงตาของรูปปั้นเทพเ้าสมัยโบราณเป็เสี่ยงๆไม่เหลือราคาค่าควรเมืองเท่าของเดิมแล้ว
แต่ผมไม่ยอมขายมันเด็ดขาดเพราะความทรงจำที่มาพร้อมกับเพชรเม็ดนี้มีอยู่นับไม่ถ้วน
คนตายไปไม่น้อยเพื่อเพชรนี้แต่มันก็ตกมาอยู่ในมือของผมในที่สุด
ผมดูสิ่งต่างๆในกล่องเก็บของของผมอย่างสงบดื่มด่ำกับความรู้สึกภายใน
น้ำตาไหลออกมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวเป็ความรู้สึกที่ผมเพียงคนเดียวจะััได้
เพราะหากคนอื่นรู้พวกเขาคงจะทำให้พวกเราต้องตายกันหมดเป็แน่แท้กับของหลายอย่างที่อยู่ในกล่องนี้
หนังสือคณิตศาสตร์ที่ผมเอาออกมาจากห้องสมุดโดยไม่คืน
ที่ภายในมีข้อความลับของหญิงสาวที่้าให้ชายหนุ่มที่รักของตนหาตนให้พบ
แต่ดันมาเขียนไว้ในหนังสือคณิตศาสตร์ที่ผมอ่านเตรียมสอบแล้วไม่คืนท่าทางพวกเขาสองคนคงไม่ได้พบกัน
หรืออย่างน้อยก็คงไม่ได้พบกันผ่านหนังสือเล่มนี้แน่ๆเพราะผมยืมไปแล้วไม่คืนห้องสมุดและเก็บไว้เป็ที่ระลึกมาตลอด
อย่างที่บอกของบางอย่างคนทั่วไปอาจจะมองว่าไร้ค่าแต่มันมีคุณค่าทางจิตใจต่อผมเสมอ
ผมได้เจอหนังสือเล่มนั้นที่อยู่ข้างใต้หนังสือคณิตศาสตร์อีกทีหนึ่ง
หนังสือปกทองคำที่มีกุญแจห้อยอย่างสวยงามมีลวดลายอักขระงดงาม
ที่ผมต้องยอมแลกส่วนแบ่งหนังสือเล่มอื่นๆของผมจากลังที่พวกเราขโมยหนังสือจากห้องสมุดมาร่วมกัน
เพราะหากตกอยู่ในมือของพวกของผมในตอนนั้นคงได้โดนฉีกหน้ากระดาษหน้าปกไปเสพยาเป็แน่แท้
ผมลูบไล้ลายทองคำไปมาบนหนังสือเล่มนั้น
นึกถึงเพื่อนพ้องที่จากไป บ้างจากเป็บ้างจากตาย
บางคนตายเพราะเสพยา บางคนติดคุกบางคนตายเพราะอุบัติเหตุ บางคนได้ดิบได้ดีเป็นักการเมือง
บางทีอาจจะเป็อย่างที่นักมวยปล้ำคนหนึ่งว่าเอาไว้
ทุกอย่างมีวันหมดอายุของมัน
น้ำตาของผมไหลหยดลงที่หน้าสมุดหนังสือและเื่ราวการผจญภัยของผมก็ได้เริ่มขึ้น
7K
