เช้าวันรุ่งขึ้นท่านหยางสือเดินทางเข้าไปในวังหลวงและมุ่งตรงไปที่สำนักองครักษ์เพื่อขอพบท่านซูเยี่ยน
“ท่านหยางสือ!ท่านมาทำอะไรที่นี่ขอรับ ท่านไม่กลัวฝ่าาจับกุมท่านอย่างนั้นหรือ”ซูเยี่ยนใ
“เอ่อ ซูเยี่ยนข้ามีเื่สำคัญจะคุยกับท่าน ไปคุยกันที่หน้าพระราชวังจะได้หรือไม่” หยางสือแสดงสีหน้าจริงจัง
ซูเยี่ยนเข้าใจว่ามันเกี่ยวข้องกับการกอบกู้บัลลังก์เขาจึงเดินตามท่านหยางสือไปที่หน้าพระราชวังแต่โดยดี
พอถึง ท่านหยางสือจึงหยุดเดินแล้วหันกลับไปหาซูเยี่ยน เขาถอนหายใจก่อนกล่าวว่า “ข้าเตรียมใจแล้วเื่ที่ข้าจะบอกท่านก็คือ ข้า เอ่อ ข้าได้กระทำในสิ่งที่ไม่บังควร นั่นก็คือข้าได้ขืนใจน้องสาวของท่าน”
“อะไรนะ! ท่านพูดว่ายังไงนะขอรับ”ซูเยี่ยนสติหลุด เขาเดินเข้าไปดึงคอเสื้อของคนที่เขานับถือมากที่สุด
“ท่านฟังไม่ผิดน้องสาวของท่านตกเป็ของข้าแล้ว นั่นเป็เพราะ….” ท่านหยางสือยังไม่ทันพูดจบเขาก็ถูกต่อยจนล้มไปกองกับพื้นเสียแล้ว
“เสียแรงที่ข้าเคารพท่านท่านทำแบบนี้กับน้องสาวข้าได้อย่างไร ความเป็สุภาพบุรุษของท่านมันหายไปไหนหมด ห๊า”ซูเยี่ยนหมดความนับถือ
“ข้าเข้าใจสมควรแล้วที่ท่านจะต้องโกรธ” หยางสือกล่าวทั้งๆที่นั่งอยู่บนพื้น
ซูเยี่ยนเจ็บใจที่เขาไม่สามารถปกป้องน้องสาวได้เขาก็เลยเข้าไปต่อยตีหยางสือแบบไม่ยั้ง
“ชักดาบสิข้าไม่อยากทำร้ายคนที่ไม่ใช้อาวุธ” ซูเยี่ยนหมายให้ตายกันไปข้างหนึ่ง
“ข้าสมควรตายแล้วท่านอยากฆ่าข้าก็เชิญ” หยางสือปล่อยให้ซูเยี่ยนทำร้ายเขาไม่ยอมตอบโต้ใดๆ ทั้งสิ้น
“ตั้งใจมาตายอย่างนั้นหรืออย่าหาว่าข้าไม่ปราณีก็แล้วกัน” ซูเยี่ยนจึงไม่ชักดาบแต่เข้าต่อยตีชายวัยกลางคนจนเขาฟกช้ำไปทั้งตัว ตาปูด แก้มบวม เืกบปาก
ซูเยี่ยนระบายความโกรธใส่ท่านหยางสือไม่ยั้งท่านหยางสือก็ยินยอมพร้อมรับบทลงโทษโดยไร้ซึ่งการตอบโต้ใดๆ จนกระทั่ง
“หยุดเดี๋ยวนี้! ฝ่าาทรงมีรับสั่งให้ทั้งคู่เข้าเฝ้าเป็การด่วน” ทหารองครักษ์ออกมาห้ามปราม
ซูเยี่ยนจึงหยุดมือและเดินเข้าไปในวังเขามองเห็นว่าท่านหยางสือนอนเจ็บระบมไปทั้งตัวเขาก็เลยใจอ่อนยอมประคองท่านหยางสือเข้าไปในวังเพื่อเข้าเฝ้าฝ่าาด้วยกัน
******************************
ณ ที่ประทับของฝ่าา
“ถวายบังคมพะย่ะค่ะฝ่าา”ทั้งคู่ถวายความเคารพ
“นี่คือแผนการของเ้าใช่มั้ยหยางสือเ้าตั้งใจไปต่อยตีกับหยางสืออยู่หน้าวังเพื่อเบนความสนใจแล้วปล่อยให้ลูกน้องบุกปล้นคุกในวังหลวงเพื่อช่วยพรรคพวกไปทั้งหมดใช่หรือไม่”ฝ่าาตรัสคาดคั้น
“กะกระหม่อมไม่รู้เื่พะย่ะค่ะ” ท่านหยางสือกล่าวทั้งๆที่ยังาเ็
“ท่านหยางสือไม่รู้เื่หรอกพะย่ะค่ะกระหม่อมตั้งใจทำร้ายเขาจริงๆ ” ซูเยี่ยนกล่าวช่วย
“พวกเ้ามีเื่อะไรกัน”ฝ่าาทรงสงสัย
“ท่านหยางสือข่มเหงน้องสาวของกระหม่อมพะย่ะค่ะ”ซูเยี่ยนกล่าวตามตรง
“ไหนว่าน้องสาวเ้าได้เสียกับหยางสือมานานแล้วเหตุใดเพิ่งจะคิดทำร้ายเขาที่หน้าวังหลวงวันนี้ล่ะนั่นไม่ใช่เพราะพวกเ้าจงใจเบนความสนใจแกล้งแสดงละครว่าต่อสู้กันหรอกหรือ” ฝ่าาทรงระแวง
“พระองค์ก็ทรงทอดพระเนตรเห็นกระหม่อมาเ็สาหัสนี่พะย่ะค่ะ”หยางสือแสดงาแให้ดู
“ถวายบังคมเพคะฝ่าา” ซูหลินรีบตามมาเข้าเฝ้าฝ่าา
“เ้ามาทำอะไรที่นี่ซูหลิน”ซูเยี่ยนใเมื่อเห็นน้องสาว
“เ้าสินะที่เป็ต้นเหตุที่ทำให้ทั้งสองต่อยตีกันอยู่หน้าวัง”ฝ่าาตรัส
“เอ่อ คือ” ซูหลินไม่รู้ว่าจะกล่าวยังไงดี
“ไหนว่าเ้าได้เสียกับท่านหยางสือมานานแล้วไงล่ะ”ฝ่าาทรงจำได้
ซูหลินมองไปที่ท่านหยางสือก็ใที่เห็นเขาฟกช้ำไปทั้งตัวแบบนี้เพื่อไม่ให้นางต้องกลายเป็พระสนม นางจำเป็ต้องโกหกต่อไป “ใช่แล้วเพคะพวกเราคบกันมานานแล้วจริงๆ ”
“แล้วทำไม พี่ชายเ้าถึงเพิ่งไม่พอใจในตัวท่านหยางสือล่ะ”ฝ่าาทรงเค้นถาม
“เป็เพราะหม่อมฉันปกปิดพี่ชายมานานและเขาเพิ่งจะรู้ในวันที่ครอบครัวหม่อมฉันเข้าเฝ้าเมื่อครั้งที่แล้วเขาคงรู้สึกอัดอั้นตันใจก็เลยะเิอารมณ์ใส่ท่านหยางสือในวันนี้เพคะ” ซูหลินกล่าวอ้าง
“ในเมื่อเ้าก็กลายเป็คนของหยางสือไปแล้วก็ตบแต่งให้เป็ที่เรียบร้อยก็แล้วกัน จะได้ไม่เป็ขี้ปากของชาวบ้านและคนในวังอีก”ฝ่าาตรัส
“เพคะหม่อมฉันจะแต่งงานกับท่านหยางสือให้เร็วที่สุดเพคะ” ซูหลินจำต้องรับคำ
“พวกเ้าไปได้แล้วเราจะดูร่องรอยการปล้นคุกที่คุกหลวง” ฝ่าาตรัส
“พะย่ะค่ะ/เพคะ”ทั้งสามกล่าวพร้อมกัน
ซูหลินกลัวฝ่าาจะทรงไม่ยอมเชื่อนางนางก็เลยรีบเดินเข้าไปช่วยประคองหยางสือทั้งๆ ที่ซูเยี่ยนก็ช่วยประคองอยู่แล้วจนกระทั่งพวกเขาออกนอกวัง นางก็รีบปล่อยท่านหยางสือทันที ปล่อยให้พี่ชายเป็คนประคองท่านหยางสือแต่เพียงผู้เดียว
“เ้ามาที่นี่ได้อย่างไร”ซูเยี่ยนกล่าว
“พี่เหวยเหนียงบอกข้าว่าท่านหยางสือจะไปสารภาพเื่เอ่อ เื่นั้นกับท่านพี่เ้าค่ะ” ซูหลินเล่า
“ข้าคงต้องปรึกษาท่านแม่เื่งานแต่งงานของเ้า”ซูเยี่ยนกล่าว
“ข้าไม่แต่งกับคนที่ข่มเหงรังแกผู้หญิงอย่างเขาเ้าค่ะ”ซูหลินปฏิเสธ
“นั่นเพราะเขาเผลอกินยาปลุกกำหนัดเข้าไปต่างหากเ้าจะต้มยาบำรุงให้เขาดื่มแต่เ้าดันหยิบยาปลุกกำหนัดที่ข้าไปวางฝากไว้ที่ชั้นแทนเขาก็เลยระงับอารมณ์ความใคร่ไว้ไม่อยู่น่ะสิ” ท่านหุ่ยเหวินที่ตามมาทีหลังกล่าว
“ท่านคือ” ซูเยี่ยนไม่รู้จัก
“ข้าชื่อหุ่ยเหวิน เป็ผู้มีอุดมการณ์เดียวกับท่านหยางสือ”หุ่ยเหวินแนะนำตัว
“แล้วเ้ามาทำอะไรที่นี่”ท่านหยางสือสงสัย
“ข้าจะมาแจ้งข่าวว่าชายนิรนามพาพรรคพวกบุกปล้นคุกเพื่อช่วยผู้มีฝีมือได้สำเร็จตอนนี้พวกเขาอยู่ในสถานที่ที่ปลอดภัยแล้ว” หุ่ยเหวินรายงาน
“มันเป็แผนการของท่านอย่างนั้นหรือท่านหยางสือ”ซูเยี่ยนสงสัย
“อ๋อ! ข้านึกว่าท่านจะสำนึกผิดเื่ของข้าที่แท้ก็เป็ส่วนในแผนการปล้นคุกของท่านนี่เอง” ซูหลินรู้สึกน้อยใจจึงรีบเดินหนีกลับบ้านทันที
“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ! ฟังข้าก่อนสิซูหลิน ข้ารักเ้ามาก และอยากแต่งงานกับเ้าให้เร็วที่สุดข้าก็เลยตั้งใจสารภาพความผิดกับพี่ชายของเ้า ข้าพูดความจริงนะ เชื่อข้าเถิด”หยางสือะโตามหลัง
แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วซูหลินรีบวิ่งหนีไปด้วยความน้อยใจ
“แล้วชายนิรนามคนนั้นเป็ใครอย่างนั้นหรือ”ซูเยี่ยนสงสัย
“เขาคือผู้นำกอบกู้บัลลังก์แต่ข้าบอกท่านไม่ได้จริงๆ ว่าเขาเป็ใคร” หุ่ยเหวินกล่าว
“ถึงท่านจะได้รับยากระตุ้นอารมณ์ความใคร่แต่ท่านก็ควรหาทางยับยั้งชั่งใจไม่ใช่หรือ” ซูเยี่ยนกล่าว
“เขายับยั้งอารมณ์ไว้ไม่อยู่หรอกเพราะเขานั้นมีใจให้กับน้องสาวของท่านไปแล้ว” หุ่ยเหวินอธิบาย
“เป็ความจริงอย่างนั้นหรือ”ซูเยี่ยนเค้นถาม
“ข้ารักน้องสาวของเ้าจริงๆ” ท่านหยางสือยอมรับสารภาพ
“เ้าพาท่านหยางสือกลับฐานลับเถิดข้าจะต้องไปรับผิดกับฮองเฮาแล้ว” ท่านซูเยี่ยนเห็นว่ามีคนมาช่วยประคองท่านหยางสือแทนแล้ว
“ข้าขอโทษที่สร้างความเดือดร้อนให้เ้า”ท่านหยางสือกล่าว
“ท่านจะมีความผิดยิ่งกว่าหากไม่ยอมสารภาพความผิดหลายวันมานี้น้องสาวของข้าทำหน้าเศร้า แต่ก็ไม่ยอมบอกใครว่านางทุกข์ใจเื่อะไรถ้าปล่อยไว้แบบนี้ นางอาจเก็บกดและเผลอทำร้ายตัวเองได้” ซูเยี่ยนรู้สึกเป็ห่วงน้องสาว
“รอให้ข้าหายดีก่อนข้าจะไปสู่ขอน้องสาวของเ้าอย่างเป็ทางการเอง” ท่านหยางสือกล่าว
ซูเยี่ยนทำท่าคารวะแล้วเดินกลับเข้าไปในวังทิ้งไว้ให้ท่านหุ่ยเหวินประคองตัวท่านหยางสือกลับฐานลับ
******************************
ณ ตำหนักของฮองเฮา
“เ้ากล้าดียังไงถึงใช้เวลางานไปเที่ยวต่อยตีชาวบ้านอยู่หน้าวังหลวงห๊า” ฮองเฮาตรัสดุ
“กระหม่อมผิดไปแล้วพะย่ะค่ะ”ซูเยี่ยนยอมรับผิด
“ในเมื่อเ้าละทิ้งหน้าที่แบบนี้เราขอสั่งเ้าพักงานเป็เวลา 20 วันหลังจากนั้นเ้าก็ไปเป็องครักษ์ประจำตำหนักของสนมปิงปิงเถิด” ฮองเฮาตรัส
“ไม่ได้นะพะย่ะค่ะ” ซูเยี่ยนรีบปฏิเสธ
“ทำไมจะไม่ได้เ้ามีสิทธิ์เลือกงานด้วยงั้นหรือ” ฮองเฮาตรัสและโมโหที่ฝ่ายชายกล้าขัดรับสั่ง
“เอ่อกระหม่อมไม่มีสิทธิ์เลือกงานก็จริงแต่การที่ให้กระหม่อมไปทำงานอารักขาที่นั่นมันไม่เหมาะสมนะพะย่ะค่ะ” ซูเยี่ยนกล่าว
“ไม่เหมาะสมยังไง อ้อใช่เ้ากับพระนางเคยเป็คนรักกันมาก่อนสินะ แต่ถ้าเ้าบริสุทธิ์ใจจริงๆ ก็ไม่จำเป็ต้องกลัวข้อครหานินทาใดๆนี่ หรืออาจเป็เพราะเ้ายังมีใจให้กับพระนางหรือเปล่า” ฮองเฮาตรัส
“กระหม่อมไม่ได้รักพระสนมปิงปิงอีกต่อไปแล้วพะย่ะค่ะ”ซูเยี่ยนกล่าวอย่างมั่นใจเพราะตอนนี้เขารักเหวยเหนียงแต่เพียงผู้เดียว
“งั้นเ้าก็พิสูจน์ตัวเองด้วยการไปทำงานที่ตำหนักพระสนมปิงปิงก็แล้วกันเ้ากลับบ้านไปได้เลย อีก 20 วันค่อยกลับมาทำงานใหม่”ฮองเฮาตรัสอย่างเผด็จการ
“พะย่ะค่ะ” ซูเยี่ยนไม่อาจขัดรับสั่งได้
หลังจากนั้นฮองเฮาก็รีบเสด็จไปเข้าเฝ้าฝ่าา
******************************
ณ ที่ประทับของฝ่าา
“น่าเจ็บใจนัก พวกมันสามารถชิงตัวนักโทษที่วางแผนก่อการฏไปได้”ฝ่าาตรัส
“แผนการช่างแยบยลนัก ทั้งๆที่หากมีการปล้นชิงนักโทษเมื่อไหร่พวกเราก็สามารถจับกุมตัวท่านหยางสือฐานเป็ตัวการสำคัญและเป็ผู้นำก่อการฏครั้งนี้ได้เลยแต่เขากลับรอดไปได้เพราะทุกคนต่างเห็นว่าเขามีเื่กับซูเยี่ยนที่หน้าวังในระหว่างที่มีการปล้นคุกเพคะ”ฮองเฮาตรัส
“นี่เป็แผนการเบนความสนใจหรือเปล่า”ฝ่าาทรงสงสัย
“หม่อมฉันมองออกว่าซูเยี่ยนไม่ได้แสดงละครเขาต่อยตีท่านหยางสือด้วยความโกรธจริงๆ เพคะ” ฮองเฮาตรัส
“นี่เป็แผนการของใครกันนะนอกจากพวกเขาจะปล้นคุกสำเร็จแล้ว หยางสือยังรอดตัวไปได้อีกด้วย” ฝ่าาทรงเจ็บพระทัย
“ถ้าหม่อมฉันคาดการณ์ไม่ผิดหมอดูเหวยเหนียงต้องมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยเป็แน่เพคะ” ฮองเฮาตรัส
“นางเก่งกาจสู้เ้าได้งั้นหรือ”ฝ่าาทรงสงสัย
“นางเป็ศิษย์น้องของหม่อมฉันเองเพคะ”ฮองเฮาตรัส
“อย่างนี้นี่เองพวกเราต้องกำจัดนางให้เร็วที่สุดไม่เช่นนั้นพวกฏคงสามารถรวบรวมกำลังพลได้สำเร็จเป็แน่” ฝ่าาทรงกังวล
“หม่อมฉันมีแผนการเพคะ” ฮองเฮาตรัส
“เ้าวางแผนฆ่านางอย่างนั้นหรือ”ฝ่าาทรงคาดเดา
“ยังไงนางก็เป็ศิษย์น้องของหม่อมฉันมาก่อนหม่อมฉันคงทำแค่ทำให้นางไม่อาจดูดวงให้ใครได้อีกต่อไปเท่านั้นเพคะ” ฮองเฮาตรัสเสียงเหี้ยมเกรียม
“เราเชื่อมั่นในฝีมือของเ้า”ฝ่าาตรัส
“แต่พระองค์อาจทรงจำเป็ต้องสละสนมสักคนเพื่อการนี้เพคะ”ฮองเฮาตรัส
“คนไหนงั้นหรือ” ฝ่าาทรงมีพระสนมหลายคนมาก
“พระสนมปิงปิงเพคะ” ฮองเฮาตรัส
“นางงั้นหรือ” ฝ่าาทรงเสียดาย
“ทรงเสียดายนางหรือเพคะ” ฮองเฮาทรงไม่พอพระทัยที่ฝ่าาทรงให้ความสำคัญกับหญิงอื่น
“เรามีเ้าอยู่ทั้งคนใครก็ไม่สำคัญเท่าเ้าหรอก” ฝ่าาเสด็จเข้าไปโอบกอดฮองเฮา
พอฝ่าาทรงปล่อย ฮองเฮาก็ทรงรีบตรัส “ขอบพระทัยเพคะหม่อมฉันขอตัว”
ฝ่าาทรงดำริในพระทัยว่า “ในเมื่อเราจำเป็ต้องสละสนมปิงปิงงั้นคืนนี้เราเสพสุขกับนางอย่างเต็มที่ดีกว่า”
******************************
ณ ฐานลับของท่านหยางสือ
ท่านหยางสือนอนซมอยู่บนเตียง เขากล่าวทั้งๆที่หลับตาว่า “ถังไห่ ช่วยทายาให้ข้าที ข้าไม่มีแรงลุกไปเอายา”
ผ่านไปไม่นานก็มีคนทายาให้กับท่านหยางสือ
“โอ๊ย! เบาๆหน่อยสิ จะฆ่าข้าหรืออย่างไร” หยางสือลืมตามาก็ใที่เห็นคนทายาให้คือซูหลิน
“สมน้ำหน้า!” ซูหลินยังคงไม่ยั้งมือ
“ซูหลิน! เ้ามาเยี่ยมข้าแล้วอย่างนั้นหรือ”ท่านหยางสือกล่าวด้วยความดีใจ
“ข้ามาเพราะกลัวท่านจะเอาผิดพี่ชายข้าฐานทำร้ายร่างกายต่างหากเ้าค่ะ” ซูหลินกล่าวอ้าง
“ข้าสมควรโดนทำร้ายแล้วข้ากล้าล่วงเกินเ้านี่” หยางสือกล่าว
“ท่านทานอะไรหรือยังเ้าคะ”ซูหลินถามด้วยความเป็ห่วง
“ยังเลยข้าคิดถึงอาหารฝีมือของเ้า” หยางสือเดินหน้าจีบหญิงสาวอย่างเต็มที่
“ท่านกลายเป็คนปากหวานั้แ่เมื่อไหร่กันเ้าคะ”ซูหลินมีอาการหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด
“ั้แ่มีเ้าเข้ามาในชีวิตนี่แหละ”หยางสือกล่าวยิ้มๆ
“ท่านนอนไปก่อนข้าจะเข้าครัวทำอาหาร ท่านจะได้ทานอาหารและทานยานะเ้าคะ” ซูหลินกล่าว
“ขอบคุณที่เป็ห่วงข้านะ”หยางสือกล่าว
“อย่าเข้าใจผิดข้าไม่ได้เป็ห่วงท่าน ข้าแค่มาชดใช้ที่พี่ชายข้าทำร้ายร่างกายท่านเท่านั้น”ซูหลินกล่าวย้ำ
“ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดขอแค่ได้เจอเ้า แค่นี้ข้าก็รู้สึกดีใจแล้ว” หยางสือกล่าวอย่างอ่อนโยน
ซูหลินรีบหันหลังให้ทันทีเพราะกลัวว่าตัวนางเองจะยอมใจอ่อนให้กับเขา
ผ่านไปไม่นาน ซูหลินก็ยกข้าวต้มร้อนๆเข้ามาในห้อง “ข้าวต้มร้อนๆ เ้าค่ะ”
“เอ่อ ข้ายกแขนไม่ขึ้นเลยงั้นข้าจะเรียกถังไห่ก็แล้วกัน” หยางสือไม่กล้ารบกวนหญิงสาว
“พวกเขาไม่อยู่หรอกเ้าค่ะพวกเขาบอกว่าจะไปร่วมประชุมกับชายนิรนามอะไรนี่แหละ” ซูหลินกล่าว
“เ้าไม่กลัวหรือที่ต้องมาอยู่กับข้าตามลำพังแบบนี้”หยางสือสงสัย
“ในเมื่อตอนนี้ท่านไม่ได้ทานยาบ้าๆนั่น ข้าจะกลัวท่านทำไมเ้าคะ” ซูหลินกล่าวเพราะรู้แล้วว่าการที่หยางสือกลายเป็คนแบบนั้นเพราะฤทธิ์ยา
“ข้าอยากอยู่กับเ้ามากนะแต่ข้าไม่อยากทำลายชื่อเสียงของเ้าแบบนี้” หยางสือกล่าวอ้าง
“ท่านทำลงไปแล้วนะเ้าคะอย่าลืมสิ” ซูหลินเตือน
“ข้าไม่อยากให้ใครนินทาว่าที่ฮูหยินของข้า”หยางสือกล่าว
“ใครเป็ว่าที่ฮูหยินของท่านกัน”ซูหลินรู้สึกเขินเลยหันหน้าหนี
“วันพรุ่งนี้ข้าจะรีบไปสู่ขอเ้าให้เร็วที่สุด”หยางสือใจร้อน
“ท่านไม่จำเป็ต้องรับผิดชอบข้าหรอกในเมื่อท่านไม่ผิด” ซูหลินไม่อยากบังคับใครมาเป็สามี
“ข้ารักเ้ามากนะซูหลินเหตุที่ข้ายับยั้งอารมณ์ตัวเองไว้ไม่อยู่ มันอาจเป็เพราะเหตุผลนี้ด้วย” หยางสือกล่าว
“พวกเรามีอายุห่างกันมากนักพวกเราอาจ เอ่อ ไปกันไม่รอดหรอกเ้าค่ะ” ซูหลินกังวล
“ที่แท้เ้าก็กังวลเื่นี้”หยางสือเพิ่งเข้าใจ
“วันพรุ่งนี้ท่านลองไปเที่ยวกับข้าดูก่อนแล้วข้าจะพิจารณาดูอีกทีเ้าค่ะ” ซูหลินอยากทดสอบอะไรบางอย่าง
“จะทดสอบข้าอย่างนั้นหรือ”หยางสือมองออก
“การฝากชีวิตไว้กับใครข้าจำเป็ต้องดูให้แน่ใจก่อนไม่ใช่หรือเ้าคะ” ซูหลินไม่อยากบุ่มบ่ามตัดสินใจ
“ได้! วันพรุ่งนี้ข้าจะไปรับเ้าไปเที่ยวด้วยกัน”หยางสือกล่าว
“ข้าขอเป็คนเลือกสถานที่เองนะเ้าค่ะ”ซูหลินอยากไปเที่ยวสักครั้งเพราะั้แ่เป็ยาจกมาแล้วกลับมาอยู่กับครอบครัว นางไม่เคยได้เที่ยวเลยสักครั้ง
“ได้สิ เจอกันวันพรุ่งนี้นะที่รักของข้า”หยางสือกล่าว
ซูหลินเดินทางกลับบ้าน นางก็แอบแปลกใจตัวเองว่า “ทำไมข้าถึงใจอ่อนยอมมาดูแลเขาแบบนี้นะเขาข่มเหงรังแกข้าไม่ใช่หรือ”
******************************
ท่านหยางสือเดินทางมาที่บ้านของซูเยี่ยนั้แ่เช้า
“เสียแรงที่ข้านับถือท่านท่านทำแบบนี้กับลูกสาวข้าได้อย่างไร” ท่านซูหลางกล่าวอย่างเอาเื่
“ข้าผิดไปแล้วขอรับท่านแม่”หยางสือกล่าว
“ข้าไม่ใช่แม่ของเ้า” ซูหลางไม่ยอมรับลูกเขยคนนี้
“เอ่อ ท่านแม่เ้าคะเมื่อคืนท่านเข้าใจทุกอย่างแล้วไม่ใช่หรือ” ซูหลินกล่าว
“ก็มันอดไม่ได้นี่เป็ผู้ใหญ่ซะเปล่า ถึงเขาจะโดนวางยาอย่างว่าก็เถอะ” ซูหลางอดต่อว่าไม่ได้
“ข้าขอตัวไปเที่ยวกับเขานะเ้าคะ”ซูหลินกล่าว
“เ้าไม่เห็นต้องทดสอบอะไรให้มันวุ่นวายเลยนี่ถ้าเ้าไม่อยากแต่ง แม่ก็ไม่บังคับเ้าหรอก” ท่านแม่ยอมตามใจลูกสาว
“และหากนางท้องขึ้นมาล่ะขอรับ”หยางสือกล่าว
“ข้าก็ให้นางคลอดลูกออกมาแล้วข้าก็เป็แม่ของเด็กซะเอง ลูกข้ายังเด็กนักค่อยเริ่มต้นใหม่กับชายคนที่นางรักก็ไม่สาย” ท่านแม่กล่าว
“นางรักข้าขอรับ” หยางสือกล่าวอย่างมั่นใจ
“ท่านพูดอะไรน่ะเ้าคะใครรักท่าน” ซูหลินไม่ยอมรับ
“หากเ้าไม่รักข้าเ้าคงไม่เป็ห่วงข้าถึงขั้นไปดูข้าที่วังหลวง วันต่อมายังดูแลข้าอยู่ไม่ห่างเ้าหลอกตัวเองไม่ได้หรอกซูหลิน” หยางสือมองออก
“พวกเรารีบไปกันเถอะเ้าค่ะ”ซูหลินกลัวพลั้งปากพูดอะไรออกไป นางก็เลยตัดบท
ท่านแม่ยอมปล่อยให้ลูกสาวไปกับท่านหยางสือเพราะเมื่อคืนนั้นซูหลินก็สารภาพแล้วว่านางรักท่านหยางสือจริงๆ ท่านแม่คิดในใจว่า “หวังว่าพวกเ้าจะไปกันรอดนะวัยห่างกันมากเกือบ 2 รอบแบบนี้”
******************************
ซูหลินไปนั่งพายเรือเล่นกับท่านหยางสือสองต่อสอง
“ให้ข้าพายเรือให้นะ” หยางสืออาสา
“ตามใจท่านเถิดเ้าค่ะ” ซูหลินนั่งหันหลังให้ และปล่อยให้ฝ่ายชายพายเรือให้
“เป็ไงที่นี่บรรยากาศดีมั้ย”หยางสือชวนคุย
“ท่านอายุมากขนาดนี้ทำไมถึงไม่ยอมมีครอบครัวล่ะเ้าคะ” ซูหลินสงสัย
“ข้าเป็กุนซือให้ฝ่าาพระองค์ก่อนข้าจำเป็ต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจในการทำงานให้พระองค์ข้าจะต้องเผชิญอันตรายนานัปการ ข้าไม่อยากมีห่วงและไม่อยากให้ครอบครัวของข้าต้องเดือดร้อนไปด้วย”ท่านหยางสือกล่าว
“แล้ว เอ่อ หากข้าแต่งงานกับท่านท่านไม่กลัวว่าข้าจะเกิดอันตรายอย่างนั้นหรือเ้าคะ” ซูหลินสงสัย
“กลัวสิ กลัวมากด้วยข้าอยากปล่อยเ้าไป แต่ทำไม่ได้ เพราะข้ารักและหวงเ้ามาก ข้าเห็นแก่ตัวมากเลยใช่มั้ย”หยางสือกล่าวความในใจ
“มันอาจเป็แค่ความหลงก็เป็ได้นี่เ้าคะ”ซูหลินยังไม่เชื่อ
“เอาเถอะข้ายอมรับในการตัดสินใจของเ้า หากเ้าไม่อยากแต่งงานกับข้าข้าพร้อมที่จะยอมปล่อยเ้าไป ตกลงมั้ย” ท่านหยางสือไม่อยากบังคับหญิงสาววัยละอ่อน
“ข้าหิวแล้วเ้าค่ะ” ซูหลินรีบเปลี่ยนเื่
“ข้าจะพาเ้าไปร้านอาหารเดี๋ยวนี้”หยางสือกล่าว
ท่านหยางสือจึงพายเรือแล้วขึ้นฝั่งและพาหญิงสาวไปทานอาหารที่อร่อยมาก แต่อยู่ริมทาง หาใช่ภัตตาคารสุดหรูไม่
“ร้านนี้อยู่ห่างไกลเมืองหลวงมากนักเหตุใดถึงมีคนเยอะเช่นนี้ล่ะเ้าคะ” ซูหลินมองไปก็เห็นผู้คนเต็มร้าน
“ร้านนี้อาหารอร่อยมากข้ารับประกันได้ เ้าชิมแล้วจะติดใจ” หยางสือกล่าว
“ท่านจะต้องประหยัดมัธยัสถ์หรือเ้าคะ”ซูหลินสงสัยเพราะนางไม่เคยเห็นเขาใช้จ่ายฟุ่มเฟือย
“ยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้พวกเราฟุ่มเฟือยไม่ได้ไม่ใช่หรือ” หยางสือกล่าว
“ท่านจะเลี้ยงดูข้าได้อย่างนั้นหรือ”ซูหลินเริ่มกังวล
“นั่นสินะข้าเองก็ไม่ได้ร่ำรวยทรัพย์สินอะไรมากมาย ใครจะกล้าฝากชีวิตไว้กับข้า” หยางสือกล่าว
ซูหลินถอนหายใจ แต่นางก็ทานอาหารต่อจนอิ่มผ่านไปไม่นานก็มีนักเลงสองคนเดินมาที่โต๊ะของท่านหยางสือ
“แม่นางคนสวย เ้ามากับพ่ออย่างนั้นหรือ”นักเลงคนหนึ่งกล่าวทัก
“อย่ายุ่งกับนาง” หยางสือกล่าว
“หวงลูกสาวเสียด้วย ทำไมเ้าจะทำร้ายข้าอย่างนั้นหรือ” นักเลงอีกคนหาเื่
“ข้าไม่อยากมีเื่กับพวกเ้าไปซะ” หยางสือไล่
“เื่อะไรที่พวกข้าจะต้องไปที่นี่เป็ร้านอาหาร หาใช่บ้านของท่านเสียหน่อย” นักเลงคนแรกไม่ยอม
“พวกเรากลับกันเถอะซูหลิน”หยางสือไม่อยากมีเื่
“ข้ายังไม่อิ่มเ้าค่ะหากท่านอยากกลับ ก็กลับไปได้เลย” ซูหลินแกล้งพูด
ท่านหยางสือจึงลุกจากเก้าอี้แล้วเดินดุ่มๆออกไปเสียดื้อๆ
ซูหลินอึ้ง นางไม่คิดว่าเขาจะไม่ง้อนางแบบนี้นางคิดในใจว่า “นี่น่ะหรือ ที่บอกว่ารักข้า ท่านไม่เห็นสนใจข้าเลยสักนิด”
หลังจากหยางสือเดินจากไปซูหลินก็บอกพวกนักเลงสองคนว่า “เขาคือสามีของข้าเองท่านอย่ายุ่งกับข้าเลยนะ เขาเป็นักฆ่า เขาอาจฆ่าพวกเ้าได้นี่เขากำลังระงับสติอารมณ์อยู่”
นักเลงสองคนมองหน้ากัน แล้วพวกเขาก็รีบเดินดุ่มๆกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง
ซูหลินคิดในใจว่า “แค่นี้ก็หลอกพวกมันสำเร็จข้าคงต้องรีบกลับบ้านแล้ว ก็ดีเหมือนกันในเมื่อเขาไร้ซึ่งความพยายามที่จะใช้ชีวิตร่วมกับข้าจบกันเพียงเท่านี้คงดีเสียกว่าเลิกกันในภายหลัง
ซูหลินกำลังจะเดินกลับบ้าน แต่นางกลับเป็ห่วงฝ่ายชายเพราะเขาเพิ่งทุเลาจากการถูกทำร้ายร่างกายนางก็เลยแอบไปดูท่านหยางสือ ที่บัดนี้เขากำลังโยนก้อนหินลงในแม่น้ำ
“ท่านไม่ผ่านการทดสอบพวกเราจบกับเพียงเท่านี้เถิดเ้าค่ะ” ซูหลิน้าพูดให้ชัด
“ใช่สิ ข้าแก่กว่าเ้าตั้ง23 ปีแถมจนอีกต่างหาก เ้าคงอายมากเลยสินะ” หยางสือกล่าวอย่างน้อยใจ
“ข้าไม่ได้อายหรอกนะเ้าคะข้าเป็ยาจกมาก่อน ข้าเองก็ชอบใช้ชีวิตสมถะอย่างท่านแต่ที่ท่านไม่ผ่านการทดสอบมันไม่ใช่เกิดจากท่านมีอายุมากแต่เป็เพราะท่านขาดความอดทนต่างหาก คนเราจะรักกัน ควรค่อยๆปรับตัวเข้าหากันและอดทนเผชิญหน้ากับคำครหานินทาถึงจะถูกแต่นี่ท่านกลับลุกหนีเพราะอายที่ต้องไปไหนมาไหนกับหญิงสาวคราวลูกอย่างข้า” ซูหลินกล่าว
หยางสือหันไปหาซูหลิน อยู่ดีๆเขาก็ดึงตัวนางเข้าไปกอดอย่างเอาแต่ใจ “จบกันได้อย่างไรกันล่ะเ้าบอกกับนักเลงเองว่าข้าคือสามีของเ้าไม่ใช่หรือ”
“นี่ท่านแอบดูข้าอย่างนั้นหรือ”ซูหลินใ
“ข้าแค่ไม่อยากมีเื่ซึ่งหน้ากับนักเลงในตอนนี้เท่านั้นเองเพราะหากข้าติดคุก ฝ่าาทรงอาจถือโอกาสกำจัดข้าในระหว่างที่ข้าถูกคุมขังข้าก็เลยลุกออกมาเพื่อสังเกตการณ์ก่อน หากนักเลงทำอะไรเ้าข้าค่อยใช้วิธีดีดลูกหินทำร้ายพวกมัน โดยไม่ให้พวกมันเห็นตัวข้าพวกมันจะได้ไม่สามารถฟ้องร้องเอาผิดข้าได้” หยางสืออธิบาย
“ที่ข้าพูดไปก็เพื่อปกป้องตัวเองข้ากลัวพวกนักเลงเข้ามายุ่งเกี่ยวกับข้าต่างหาก” ซูหลินกล่าวอ้าง
หยางสือดึงตัวหญิงสาวเข้ามาจูบอยู่ริมแม่น้ำพอนานจนพอใจแล้ว เขาถึงยอมปล่อยนาง
“นี่ท่านลวนลามข้าอีกแล้วนะเ้าคะ”ซูหลินกล่าวทั้งๆ ที่หน้าแดงจัด
“นี่ไม่ได้เกิดจากฤทธิ์ยาแต่เป็เพราะข้าอยากอยู่ใกล้เ้าจริงๆ นะซูหลิน เ้าให้โอกาสข้าไม่ได้เลยงั้นหรือ”หยางสือพยายามพูดดีๆ
ซูหลินหันหลังให้ แล้วกล่าวว่า “ก็ข้าตกเป็ของท่านแล้วนี่ถ้าไม่ยอมให้โอกาส ข้าก็กลายเป็สาวเทื้อน่ะสิ”
“เ้าจะไม่แต่งงานกับชายอื่นอย่างนั้นหรือ”หยางสือแอบยิ้ม
“ข้าคงมีรักฝังใจข้าคงลืมท่านไม่ได้หรอก” ซูหลินพูดไปก็อายไป
หยางสือยิ้มเขาเดินเข้าไปกอดนางจากทางด้านหลังจนฝ่ายหญิงใ
หยางสือกระซิบข้างหูว่า “ทำไมเ้าน่ารักแบบนี้นะซูหลินเ้าทำให้ข้ารักและหลงเ้ามากเลย รู้ตัวหรือเปล่า”
“รีบมาสู่ขอข้าให้เร็วที่สุดด้วยข้าไม่อยากท้องก่อนแต่งเ้าค่ะ” ซูหลินรีบสั่ง
“ข้าจะรีบไปดูฤกษ์ที่เร็วที่สุดกับหมอดูเหวยเหนียงเดี๋ยวนี้เอาฤกษ์ที่ทำให้พวกเราอยู่ด้วยกันจนแก่จนเฒ่าดีมั้ย” หยางสือกล่าว
“เอาฤกษ์ที่พวกเรามีฐานะร่ำรวยขึ้นด้วยแม้ว่าข้าจะใฝ่สมถะ แต่ข้าก็ไม่อยากกัดก้อนเกลือกินไปพร้อมกับท่านเ้าค่ะ” ซูหลินกล่าว
“แน่นอนอยู่แล้วข้าจะไปส่งเ้ากลับบ้านก่อน ค่อยไปหาหมอดูเหวยเหนียงนะ” หยางสือหอมแก้มสาวน้อยด้วยความดีใจที่นางยอมให้โอกาสเขา
“เบาๆ หน่อยเดี๋ยวข้าก็ช้ำหมดหรอกเ้าค่ะ” ซูหลินยังคงเขิน
“ต่อไปข้าจะไม่รุนแรงแบบนั้นกับเ้าอีก”หยางสือคิดว่าต่อไปเขาจะไม่แตะยาปลุกกำหนัดอีกแล้ว
“รีบกลับไปกันเถอะเ้าค่ะ”ซูหลินอายมากนางก็เลยรีบตัดบท
หยางสือจูงมือหญิงสาวอย่างสนิทสนมเขาคิดในใจว่า “ข้ายอมทุ่มเทอุทิศตนเพื่อบ้านเมืองแคว้นฉินจนแก่ป่านนี้ อยู่ดีๆก็มีเมียเด็กอย่างซูหลิน นี่คงเป็รางวัลของข้าสินะ”
******************************
สองวันต่อมา
เหวยเหนียงมาช่วยแต่งหน้าให้กับเ้าสาววัยใสที่กำลังตื่นเต้นมาก
“พี่เหวยเหนียง! ทำไมฤกษ์แต่งงานของข้าถึงกระชั้นชิดนักล่ะเ้าคะ ข้าไม่มีเวลาเตรียมใจเลย”ซูหลินบ่น
“ก็ท่านหยางสืออยากได้ฤกษ์ที่ทำให้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่ามีฐานะร่ำรวยมั่นคง และมีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมืองด้วยน่ะสิ” เหวยเหนียงกล่าว
“อะไรนะ! เขาอยากมีลูกเยอะๆอย่างนั้นหรือเ้าคะ” ซูหลินใ
“เ้ายังสาวคาดว่าเ้าคงมีลูกให้เขาหลายคนอย่างแน่นอน” เหวยเหนียงกล่าวยิ้มๆ
“ข้าต้องคลอดลูกตั้งหลายคนเขาไม่ห่วงข้าบ้างเลยอย่างนั้นหรือเ้าคะ” ซูหลินกล่าว
“ห่วงสิแต่ถึงไม่ใช้ฤกษ์ในวันนี้ เ้าก็ต้องมีลูกให้เขาหลายคนอยู่ดีนั่นแหละ” เหวยเหนียงกล่าว
“ทำไมล่ะเ้าคะ” ซูหลินสงสัย
“ท่านหยางสืออดใจไว้ไม่อยู่หรอกซูหลินเ้าทั้งงดงามทั้งน่ารักแบบนี้ ชายคนไหนเห็นก็ต้องรักและหลงเ้ามาก” เหวยเหนียงกล่าว
“น่าเสียดาย! ท่านน่าจะได้เป็พี่สะใภ้ของข้าต่อไปเพราะท่านจะได้ท้องเป็เพื่อนข้าไงเ้าคะ” ซูหลินกล่าว
เหวยเหนียงหน้าแดง ก็เลยว่า “เ้าพูดอะไรน่ะระวังคำพูดด้วย พี่ชายของเ้าอาจไม่พอใจได้”
“อะ แฮ่ม! จะเริ่มพิธีแล้วเ้าสาวเตรียมตัวได้แล้ว” ซูเยี่ยนที่ยืนฟังอยู่นานเขาก็เลยกระแอมขัดจังหวะ
“เ้าค่ะท่านพี่” ซูหลินกล่าว
แม่สื่อก็เลยเดินเข้ามารับตัวเ้าสาวไปขึ้นเกี้ยว
เหวยเหนียงกำลังจะเดินหนีแต่ทว่าฝ่ายชายรีบมาดักหน้านางไว้
“มีอะไรไม่ทราบ” เหวยเหนียงกล่าวห้วนๆ
“ขอบใจที่มาช่วยงานแต่งของซูหลินนะ”ซูเยี่ยนกล่าว
“ไม่จำเป็ต้องขอบคุณข้าหรอกข้าแค่มาช่วยซูหลินเท่านั้น ไม่ได้มาช่วยท่านเสียหน่อย” เหวยเหนียงกล่าว
“งั้นข้าขอตัว” ซูเยี่ยนไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด
“ช้าก่อน! เ้าเจอพระสนมปิงปิงบ้างหรือเปล่า”เหวยเหนียงสงสัย
“เปล่านี่! ข้าอยู่แต่ในตำหนักของฮองเฮา” ซูเยี่ยนยังคงปกปิดเื่ที่เขาย้ายตำหนัก
“ดีแล้ว! พยายามเลี่ยงให้ได้ก็แล้วกันข้าขอตัว” เหวยเหนียงเดินหนีออกไปจากห้องแต่งตัวทันที
ซูเยี่ยนมองดูอดีตภรรยาเดินจากไป เขาคิดในใจว่า “ข้าคงเลี่ยงไม่ได้อีกต่อไปแล้วข้าจำเป็ต้องเผชิญหน้ากับพระสนมปิงปิงเพราะอีกไม่นานข้าก็ต้องย้ายไปอยู่ในตำหนักของพระนาง”
******************************
หลังพิธีส่งตัวเข้าหอฝ่ายชายนั่งอยู่เคียงข้างเ้าสาว เขาค่อยๆ เปิดผ้าคลุมหน้าออก
“ฮูหยินของข้าช่างงดงามจริงๆ” หยางสือกล่าว
“พวกเราดื่มเหล้ามงคลกันเถิดเ้าค่ะ”ซูหลินกล่าว
หยางสือลุกไปเทเหล้ามงคลให้ตัวเขากับฮูหยิน
ทั้งสองคล้องแขนดื่มเหล้ากันคนละจอก
หยางสือวางจอกเหล้าทั้งสองจอกเสร็จก็หันไปปล่อยผ้าม่านลงมา และกำลังเข้าไปหาเ้าสาวที่นอนรออยู่บนเตียง
ก๊อกๆ ก๊อกๆ
“ใครกันที่มารบกวนนี่มันคืนงานแต่งงานของข้านะ” หยางสือบ่น
“รีบเปิดประตูเถิดท่าน” ผู้เคาะประตูกล่าว
ท่านหยางสือเดินไปเปิดประตูให้ ก็เลยว่า “มีอะไรอย่างนั้นหรือหุ่ยเหวิน”
“เอ่อ ท่านยังไม่ดื่มเหล้ามงคลใช่หรือไม่”หุ่ยเหวินลุ้น
“นี่มันผ่านฤกษ์ยามไปแล้วข้าก็ต้องดื่มไปแล้วน่ะสิ” หยางสือกล่าว
“แย่แล้ว! เอ่อคือ ถังไห่คงหยิบขวดเหล้าของข้าไปวางในห้องหอของท่าน” หุ่ยเหวินค่อยๆพูด
“อย่าบอกนะว่าเ้าใส่ยาปลุกกำหนัดในเหล้าด้วยน่ะ”ท่านหยางสือพยายามเดาจากสีหน้า
“เป็จริงดังนั้นขอรับ ข้าว่าต่อไปท่านควรทดสอบอาหารก่อนทานทุกครั้งนะขอรับท่านคงมีดวงถูกวางยา” หุ่ยเหวินกล่าวอ้าง
“อย่ามาโทษดวงของข้าต้องโทษตัวเ้าถึงจะถูก ข้าว่านะ เ้าควรเลิกใช้ยาบ้าๆ กับฮูหยินของเ้าได้แล้ว”ท่านหยางสือกล่าว
“ข้าขอโทษจริงๆ นะขอรับ ขอให้ท่านมีความสุขในค่ำคืนนี้ก็แล้วกันข้าไปล่ะ” หุ่ยเหวินรีบเผ่น
“เดี๋ยวสิหุ่ยเหวิน” หยางสือพยายามะโเรียก แต่ไม่ทันเสียแล้ว
ท่านหยางสือเดินกลับเข้าในห้องหอก็เห็นซูหลินยืนรออยู่ข้างเตียงนอน
“มีอะไรหรือเปล่าเ้าคะ” ซูหลินอยากรู้
“เอ่อ ฮูหยิน หุ่ยเหวินมาแจ้งว่าเหล้ามงคลที่พวกเราดื่มความจริงแล้วมันคือเหล้าของเขา ถังไห่หยิบขวดเหล้าผิดมาให้พวกเรา” หยางสือกล่าว
“อย่าบอกนะว่าหุ่ยเหวินใส่ยาปลุกอารมณ์ในเหล้าด้วยใช่มั้ยเ้าคะ” ซูหลินลุ้น
“ถูกแล้วฮูหยิน” หยางสือกล่าว
“ไม่เอา! คืนนี้พวกเราแยกห้องกันเถิดเ้าค่ะ”เ้าสาวกำลังจะเดินออกจากห้องหอ
แต่ท่านหยางสือรีบกอดฮูหยินจากทางด้านหลังและกล่าวว่า “ยกโทษให้ข้าด้วยข้าไม่ไหวแล้วจริงๆ ”
“หยางสือ! ไม่ได้นะข้า อื้อ” ซูหลินพูดไม่ได้อีกต่อไป
ท่านหยางสือดึงฮูหยินเข้ามาจูบตอนนี้พวกเขาไม่อาจยับยั้งไฟปรารถนาที่ลุกโชนเป็กำลังสองได้หยางสือรีบอุ้มฮูหยินไปที่เตียง และกระทำคล้ายกับเย็นวันนั้นผิดกันตรงที่ซูหลินนั้นยินยอมพร้อมใจไปกับเขาด้วยมันไม่ได้เป็แค่ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดแต่เป็เพราะนางเองก็มีใจให้กับท่านหยางสือเช่นกัน
เสียงเล็ดลอดออกมาจากห้องหอ
“ท่านอย่ารุนแรงกับข้านักสิ”ซูหลินพยายามปราม
“ข้าพยายามข่มแล้วฮูหยิน”
“หุ่ยเหวินบ้า ท่านเลิกใช้ยาบ้าๆกับฮูหยินของตัวเองได้แล้วนะ” ซูหลินบ่น
ท่านถังไห่เดินตามมาดูท่านหุ่ยเหวินที่หน้าห้องหอ
“เป็อย่างไรบ้างขอรับห้ามทันหรือไม่” ถังไห่ลุ้น
ท่านหุ่ยเหวินส่ายหน้า
“คราวนี้ท่านต้องโดนตัดเบี้ยหวัดเป็แน่”ถังไห่กล่าว
“ไม่เป็ไร! เพราะความจริงแล้วข้าไม่ได้ทำงานให้เขาเพราะค่าจ้างแต่เป็เพราะเขาน่านับถือต่างหาก” หุ่ยเหวินกล่าว
“ท่านหยางสือเป็เศรษฐีแต่เขาปิดบังตัวตนไม่ให้คนอื่นรู้ เขาใช้ชีวิตแบบสมถะมาโดยตลอดทำให้ไม่มีผู้หญิงคนไหนสนใจเขา จนกระทั่งเขาได้เจอรักแท้ นั่นก็คือซูหลินนางรักที่ตัวเขา หาใช่ทรัพย์สมบัติที่เขามี” ถังไห่กล่าว
“หากนางรู้ภายหลังจะเป็ยังไงนะ”หุ่ยเหวินคาดเดาไม่ถูก
“ข้าว่านะขอรับ นางคงต้องโกรธเพราะนางคงไม่ชอบผู้ชายโกหก” ถังไห่กล่าว
“ท่านไม่คิดว่านางอาจจะชอบที่มีสามีรวยอย่างนั้นหรือ”หุ่ยเหวินกล่าว
“ซูหลินไม่ใช่คนเห็นแก่ทรัพย์สินหรอกขอรับนางมีอุดมการณ์คล้ายพี่ชายตัวเอง นางนับถือคนที่ความมีคุณธรรมต่างหาก” ถังไห่มองคนออก
“ข้าต้องกลับบ้านแล้วคืนนี้ข้าคงต้องง้อฮูหยินทั้งคืน” หุ่ยเหวินกล่าว
“พูดจากันดีๆท่านไม่ควรใช้ทางลัดแบบนี้นะขอรับ” ถังไห่เตือนเพราะกลัวเขาใช้ยาปลุกกำหนัดกับฮูหยินอีก
“ข้าจะพยายามใจเย็นก็แล้วกันว่าแต่พี่ชายเ้าเป็อย่างไรบ้าง” หุ่ยเหวินเป็ห่วงถังหู่
“กระดูกประสานกันแล้วขอรับอีกไม่นานเขาคงเดินได้ปกติ” ถังไห่กล่าว
“ข้าคงต้องฝึกเขาใหม่ั้แ่ต้น”หุ่ยเหวินกล่าว
“แค่นี้พี่ชายข้าก็ฝึกหนักแล้วนะขอรับ”ถังไห่เป็ห่วงพี่ชาย
“คงต้องฝึกั้แ่พื้นฐานเพื่อให้ร่างกายปรับสภาพให้ได้ก่อนข้าไปล่ะ” หุ่ยเหวินวางแผนการฝึกวรยุทธ์และการต่อสู้ให้ถังหู่ใหม่ทั้งหมด
“เจอกันที่ฐานลับวันพรุ่งนี้ขอรับ”ถังไห่กล่าว
******************************
ซูเยี่ยนมองหาเหวยเหนียงในงานแต่งแต่เขาไม่เห็นนางเสียแล้ว คิดว่านางคงกลับไปแล้ว
“ท่านมองหาใครอยู่อย่างนั้นหรือเ้าคะท่านซูเยี่ยน” ผิงหลางสงสัยจึงเดินเข้าไปถาม
“เ้าเห็นเหวยเหนียงหรือไม่”ซูเยี่ยนกล่าว
“นางกลับแล้วเ้าค่ะมีอะไรหรือเปล่า” ผิงหลางสงสัย
“ทำไมถึงรีบกลับนักนะ” ซูเยี่ยนบ่น
“มีลูกค้าประจำมาขอดูดวงกับนางเ้าค่ะ”ผิงหลางกล่าว
“ใครกัน!” ซูเยี่ยนกล่าวเสียงแข็ง
“ไม่รู้เหมือนกันเ้าค่ะอาจเป็ชายหนุ่มหน้าตาดีก็เป็ได้ เพราะเห็นเหวยเหนียงให้ความสำคัญกับเขามากอีกไม่นานหรอกข้าคงได้ไปงานแต่งงานของนาง” ผิงหลางแกล้งพูดเพื่อดูอากัปกิริยาของฝ่ายชาย
“อะไรนะ!” ซูเยี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“ทำไมหรือเ้าคะเสียดายอย่างนั้นหรือ” ผิงหลางกล่าวอย่างรู้ทัน
“เปล่าเสียหน่อย” ซูเยี่ยนปากแข็ง
“ข้าขอตัวกลับก่อนนะเ้าคะ ว่าแต่ท่านมีอะไรกับเหวยเหนียงหรือเปล่า ฝากข้าได้นะเ้าคะ” ผิงหลางเสนอ
“ท่านแม่ฝากห่ออาหารให้นาง”ซูเยี่ยนกล่าว
“ฝากข้าก็ได้เ้าค่ะ” ผิงหลางอาสา
“ไม่เป็ไร ข้าจะนำไปให้นางเอง”ซูเยี่ยนอยากเห็นลูกค้าของเหวยเหนียง
“ท่านอยากไปเห็นหน้าลูกค้าของนางน่ะสิ”ผิงหลางกล่าวอย่างรู้ทัน
“เปล่าเสียหน่อย ข้ากลัวอาหารไม่ถึงมือนางต่างหาก”ซูเยี่ยนกล่าวอ้าง
“ข้าไม่ขโมยกินอาหารของนางหรอกเ้าค่ะ”ผิงหลางกล่าว
“เ้ากลับไปเถิดข้าไปหานางที่กระท่อมเอง” ซูเยี่ยนคิดว่าตนต้องไปให้เห็นกับตาให้จงได้
ผิงหลางมองดูฝ่ายชายเดินจ้ำอ้าวมุ่งหน้าไปที่กระท่อมของท่านหมอดูนางคิดในใจว่า “ปากแข็งซะจริง หวงเหวยเหนียงก็ว่ามาเถอะเ้าค่ะ”
4K
