หลังจากที่เจนและเพื่อน ๆ ช่วยมอลลี่ได้สำเร็จ ความรู้สึกของความหวังเริ่มเข้ามาในใจของพวกเขา แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกวิตกกังวลก็เริ่มแทรกซึม เพราะพวกเขารู้ว่าบ้านนี้ยังคงมีิญญาอื่น ๆ ที่รอการช่วยเหลืออยู่
“เราต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับบ้านนี้” เจนกล่าว ขณะนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นที่มืดครึ้ม “อาจจะมีข้อมูลที่ชี้นำเราไปสู่ิญญาอื่น”
“ลองค้นในห้องใต้ดินอีกครั้งไหม?” เพื่อนคนหนึ่งเสนอ “เรายังไม่ได้ตรวจสอบทุกอย่างที่นั่น”
“นั่นเป็ความคิดที่ดี” เจนตอบ “เราจะกลับไปที่ห้องใต้ดินกัน”
กลุ่มเพื่อนเดินกลับไปที่ห้องใต้ดินอีกครั้ง ความมืดที่ปกคลุมทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัด แต่ความมุ่งมั่นที่จะช่วยิญญาอื่น ๆ ทำให้พวกเขาก้าวเดินต่อไป
เมื่อมาถึงห้องใต้ดิน เจนมองหากล่องหรือสิ่งของที่อาจมีข้อมูลสำคัญ “มาดูว่ามีอะไรที่เรายังไม่เคยเห็นกันบ้าง” เธอพูด ขณะที่ทุกคนเริ่มค้นหา
ในขณะที่ค้นหา เจนสะดุดกับกล่องไม้เล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในมุมห้อง เมื่อเปิดกล่องออก เธอพบกับจดหมายเก่า ๆ ที่ถูกพับไว้อย่างเรียบร้อย
“นี่คือจดหมาย!” เจนะโ “ลองอ่านดูสิ”
เพื่อนคนหนึ่งเข้ามาใกล้และดูขณะที่เจนเริ่มอ่านจดหมาย “ถึงผู้ที่พบจดหมายนี้ ข้าพเ้าขอโทษที่ไม่สามารถปกป้องเด็ก ๆ ได้… ข้าพเ้าไม่เคยคิดว่าการสูญเสียครั้งนี้จะทำให้พวกเขาต้องอยู่ที่นี่”
“คำว่า ‘อยู่ที่นี่’ ทำให้เรารู้สึกว่ามันหมายถึงอะไร” เพื่อนคนหนึ่งพูด “เขาพูดถึงการติดอยู่ในบ้านนี้หรือเปล่า?”
“ใช่ ดูเหมือนว่าจะเป็เช่นนั้น” เจนตอบ ขณะที่อ่านต่อ “ข้าพเ้า้าให้พวกเขาได้รับการปลดปล่อย แต่รู้สึกไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร”
“ถ้าเป็เช่นนั้น อาจจะมีวิธีที่เขาใช้ในการช่วยเด็ก ๆ ออกไป” เพื่อนคนหนึ่งแนะนำ
“เราต้องหาข้อมูลเพิ่มเติม” เจนตอบ “ให้ฉันอ่านต่อ”
เมื่ออ่านต่อไป เจนพบข้อมูลเกี่ยวกับพิธีกรรมที่เ้าของบ้านใช้เพื่อเชื่อมต่อกับิญญา เธอจดบันทึกไว้ ขณะที่เพื่อน ๆ ช่วยกันค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมในห้องใต้ดิน
“มีข้อมูลเกี่ยวกับการทำพิธีเพื่อสื่อสารกับิญญา” เจนกล่าว “ถ้าเราสามารถทำตามขั้นตอนเหล่านี้ เราอาจจะสามารถช่วยเด็ก ๆ ที่ยังติดอยู่ในบ้านนี้ได้”
“ฟังดูน่าสนใจ แต่เราต้องแน่ใจว่ามันปลอดภัย” เพื่อนอีกคนพูด “ไม่งั้นเราอาจจะเข้าไปในสิ่งที่เราไม่ควรเข้าไป”
“เราจะต้องระมัดระวัง” เจนตอบ “แต่เราต้องช่วยพวกเขา”
ในขณะนั้น เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง “ช่วย… ช่วยเรา… เราติดอยู่…”
“เสียงนั้นอีกแล้ว!” เจนะโ “มันมาจากไหน?”
“มันมาจากมุมห้องนี้!” เพื่อนอีกคนชี้ไปที่มุมที่มืด “ลองไปดูสิ”
พวกเขาก้าวเข้าไปที่มุมห้องและเห็นเงาของเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่ “ฉันชื่อทอมmy… ฉันติดอยู่ที่นี่” เขาพูดด้วยเสียงที่สั่น
“ทอมmy! เรามาที่นี่เพื่อช่วยคุณ” เจนตอบ “เราช่วยมอลลี่และซาร่าแล้ว เราจะช่วยคุณด้วย”
“แต่ทำไมฉันถึงยังอยู่ที่นี่?” ทอมmyถามเสียงเบา “ฉันรู้สึกเหงาและกลัว…”
“เรา้าให้คุณปลดปล่อยและยอมรับการเปลี่ยนแปลง” เจนกล่าว “เพียงแค่เชื่อในความรักที่คุณมีต่อครอบครัวของคุณ”
“มีวิธีเดียวที่จะช่วยคุณ” เจนกล่าว “เราจะทำพิธีที่เ้าของบ้านเคยทำ เพื่อสื่อสารกับิญญา”
เมื่อเจนพูดจบ เสียงกระซิบเริ่มดังก้องรอบ ๆ “ช่วย… ช่วยเราออกไป…”
“เราจะทำพิธีให้กับคุณ” เจนพูดอย่างแน่วแน่ “เราจะไม่ปล่อยให้คุณต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป”
กลุ่มเพื่อนเตรียมพิธีตามที่อ่านในจดหมาย ขณะที่เจนยืนอยู่ตรงกลางและเริ่มสวดมนต์ “ขอให้ทอมmyได้รับความสงบ และปลดปล่อยให้เขากลับไปหาผู้ที่รัก”
ขณะที่เจนสวดมนต์ เสียงกระซิบเริ่มดังก้องและภาพของทอมmyปรากฏขึ้นในห้อง ขณะที่เขายืนอยู่ข้างหน้าเจน สายตาของเขาดูเศร้าแต่มีความหวัง
“ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว…” ทอมmy พูดเสียงเบา “ฉัน้ากลับไป…”
“คุณต้องเปิดใจและยอมรับการเปลี่ยนแปลง” เจนกล่าว “เพียงแค่เชื่อในความรักที่คุณมีต่อพวกเขา”
เสียงกระซิบเริ่มเงียบลง ขณะที่เจนทำพิธีอย่างจริงจัง ในขณะที่ทุกคนรอบตัวร่วมกันสวดมนต์
“ขอให้ความรักและความสงบเข้ามาในชีวิตของคุณ และปลดปล่อยคุณจากความทุกข์นี้” เจนพูดเสียงดัง
ทันใดนั้น แสงสว่างเริ่มส่องเข้ามาและเสียงกระซิบก็เงียบลง เสียงของทอมmy ค่อย ๆ หายไปในอากาศ
“เราทำได้!” เพื่อนคนหนึ่งพูดด้วยความดีใจ “เราช่วยทอมmy ได้!”
“ใช่ เราได้ทำให้เขาเป็อิสระ” เจนกล่าว “แต่เรายังมีอีกมากที่ต้องทำ”
“เราต้องหาิญญาอื่น ๆ ที่ยังคงติดอยู่” เพื่อนอีกคนเสริม “และเราจะไม่หยุดจนกว่าจะช่วยพวกเขาทุกคน”
“เราจะต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับบ้านนี้” เจนกล่าว “เพราะยังมีความลับมากมายที่รอการค้นพบ”
กลุ่มเพื่อนเดินออกจากห้องด้วยความมุ่งมั่นในใจ พวกเขารู้ว่าการช่วยิญญาเป็ภารกิจที่ต้องทำต่อไป และไม่สามารถหยุดได้
“เราจะค้นหาความจริง และทำให้ิญญาทั้งหมดได้รับการปลดปล่อย” เจนประกาศด้วยความมุ่งมั่น