ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ตราบใดที่สถานะของนักหลอมอาวุธได้รับการยอมรับจากศาลาเฉินปิงเขาก็สามารถจะได้รับการคุ้มครองโดยที่นี่ ซึ่งก็เปรียบเหมือนกับการมีเครื่องรางที่ทรงพลังมาก ด้วยขุมพลังนี้นี้ ตราบใดที่ยังอยู่ในเมืองกับศาลาเฉินปิง จะไม่ต้องกังวลกับปัญหาใดๆ อีก
“ยังไม่เที่ยง การทดสอบวันนี้คงยังไม่เริ่ม หากต้องต้องรอจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้ มันคงยุ่งยากเป็นแน่”
เมื่อใตร่ตรองดีแล้ว ถังฮวนจึงก้าวเข้าสู่ ‘เฉินปิง’ เพื่อขอเข้าร่วมด้วย
ไม่มีคนเฝ้าที่หน้าประตูห้องใต้หลังคา คาดว่าด้วยศักดิ์ศรีของศาลาเฉินปิง ก็ไม่จำเป็นต้องป้องกันอะไรเลย เพียงคำว่า “ศาลาเฉินปิง” คำเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนไม่กล้าที่จะบุกเข้ามานี่เป็นเหตุผลว่าทำไมถังฮวนถึงผ่านเข้าประตูมาได้โดยง่าย
แทบจะไม่มีการตกแต่งอะไรในชั้นแรกของห้องนี้ แต่ทางด้านซ้ายของประตูมีโต๊ะไม้ ด้านหลังโต๊ะนั้นมีชายหนุ่มอายุประมาณ 25 ปี หลับตาไม่ไหวติง แม้จะรู้ว่าถังฮวนเข้ามา แต่เขายังคงไม่เคลื่อนไหว ดูราวกับกำลังจดจ่อกับบางสิ่งบางอย่าง
ถังฮวนเหลือบมอง ดูชายหนุ่มอีกครั้ง แล้วจึงพูดขึ้นว่า “นี่ พี่ชาย...”
“ว่ายังไง?”
ชายหนุ่มยังไม่ขยับเปลือกตา
ถังฮวนเงียบอยู่สักพัก ก่อนจะพูดอย่างรวดเร็วว่า “พี่ชายท่านนี้ หากต้องการเข้าร่วมทดสอบเพื่อเป็นนักหลอมระดับหนึ่ง ข้าควรจะไปทางไหน?”
“ถัดไป อยู่ชั้นสอง!”
เมื่อมีเสียงของชายหนุ่มออกมา พลันมีเงาดำกลุ่มหนึ่งเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หลังจากมองดูสักพักมันก็กลายเป็นไม้กลมดำที่เขียนคำว่า ”สอบ” ถังฮวนรู้สึกมีความยินดีเป็นอย่างยิ่งที่การประเมินยังไม่ได้เริ่มต้น มิเช่นนั้นป้ายไม้จะไม่เขียนบอกไว้
“ขอบคุณมากพี่ชาย”
ไม่ว่าชายหนุ่มนั้นจะตอบสนองหรือไม่ก็ตาม ถังฮวนก็ขอบคุณเขา จากนั้นจึงเดินขึ้นขึ้นบันไดไปข้างบน
ชั้นสองนี้ก็ตกแต่งได้เรียบง่ายอย่างยิ่ง นอกจากจะมีฟูกมากมายวางอยู่บนพื้นกลางห้องราวๆ ยี่สิบหรือสามสิบอัน ที่เหลือล้วนว่างเปล่า
สิ่งที่ทำให้ถังฮวนค่อนข้างแปลกใจคือถัดจากฟูกในลำดับที่ห้า มีเด็กสาวที่สดใสคล้ายดอกไม้นั่งอยู่ จากนั้นเป็นหญิงสาวหน้าตางดงาม ดูยังเป็นวัยรุ่น เดาดูอายุคงราวๆ สิบเจ็ดหรือสิบแปดปี อยู่สองสามคน จากนั้นเป็นเด็กน้อยอายุสิบขวบที่ผมยังดกดำ และชายชราที่เต็มไปด้วยผมหงอกขาวโพลน
ด้านหน้าของทุกคนมีป้ายไม้สีดำพร้อมกับคำว่า “สอบ”
“คนเยอะไม่เบาแฮะ”
ถังฮวนเลือกเบาะฟูกเพื่อนั่งลงแล้ววางป้ายไม้ของตนไว้ข้างหน้า แต่ก็อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ที่แม้แต่ชายชราก็ยังมาเข้าร่วมในการประเมินผู้ฝึกระดับต่ำ ความเย้ายวนใจของโรงหลอมของเฉินปิง นั้นคงมิต้องกล่าวแล้ว
เมื่อถังฮวนเข้ามา คนเหล่านี้มีหันมามองรอบๆ แล้วมองออกไป หรือไม่ก็เปิดตาบ้างปิดตาบ้าง หรือไม่ก็ถูฝ่ามือเบา ๆ บ้างก็ปากขมุบขมิบเล็กน้อย ดูเหมือนพวกเขากำลังหาอะไรทำ แก้อาการประหม่า
ถังฮวนไม่สนใจที่จะพูดกับใครเช่นกัน เขานั่งเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง แล้วรู้สึกว่ากำลังถูกจ้องมอง แว่บแรกที่เขาเห็นนั้นคือดวงตากลมโตคู่หนึ่ง เป็นผู้หญิงที่อยู่ใกล้ที่สุด นางสวมสวมชุดสีแดง กำลังจ้องมองดูเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ถึงกระนั้นถังฮวนก็ยังทำทีไม่รู้สึกรู้สา แถมยังจงใจขมวดคิ้วใส่เธออีกด้วย
เด็กสาวย่นจมูกและกลอกตาใส่ จากนั้นก็หันไปมองรอบๆ แต่สักพักนางก็แอบมองมาอีก ถังฮวนรู้สึกสนุกมาก ขณะกำลังจะหยอกเธอเล่นอีกสักหน่อย แต่แล้ว ’เสียงฝีเท้า’ ที่ก้าวช้า ๆ ก็เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน
-โปรดติดตามตอนต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 12 ศาลาเฉินปิง (2)

นิยายแนะนำ

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 12 ศาลาเฉินปิง (2)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้