สุดยอดวิธีการปั้นผมเป็นจอมมารอันดับ 1

ผม เซเลเบรส ฮาคิน ผู้เป็๲จอมมารแสนกระจอก ต้องยืนเผชิญหน้ากับ เทพธิดา ฟาเรนเซีย เทพีแห่ง๼๹๦๱า๬ ปากก็ด่าไป พร้อมกับยืนขาสั่นไปด้วย

" เทพธิดา ฟาเรนเซีย ไม่เห็นเก่งเลยกระจอก "
ถึงปากจะพูดอย่างนั้น แต่ตอนนี้ เทพธิดา ฟาเรนเซีย กำลังยืนอยู่บนกองซากศพของกองทัพปีศาจที่เคยมีชีวิตอยู่ถึงเมื่อตะกี้ นับร้อยศพ พร้อมกับหอบไปด้วย ใบหน้าสวยๆของเธอ กำลังทอประกายอย่างดูถูก กองทัพปีศาจ และผมผู้ซึ่งเป็นจอมมารมือใหม่ป้ายแดง
" เห้ย เซเลเบรส หนีได้แล้ว เพื่อน " เมย์ร่า เพื่อนปีศาจสาวของผมกำลังพยายามาดึงผมให้หนีไปด้วยกัน แต่ผมไม่หนี เพราะอะไรนะเหรอ ถึงหนีก็หนีไม่พ้นนะสิ ขาสั่นขนาดนี้ แถมเยี่ยวก็แทบจะราดแล้ว
เมย์ร่า จึง พยายาม จะวิ่งหนีไป แต่เธอก็เพิ่งนึกได้ว่า พวกเรายืนอยู่บนต้นไม้สูงเกือบ 4เมตร เพื่อดูสถานการณ์สู้รบของฝ่ายเทพกับเผ่ามาร เธอจึงตกลงไป ก้นจ้ำเบ้าที่พื้น สร้างเสียงหัวเราะให้กับ เทพธิดา ฟาเรนเซีย เป็นอย่างมาก
' มีปีกทำไมไม่บินละฟระ เมย์ร่า ' ผมคิด แต่ไม่มีเวลาให้คิดอีกแล้ว ในขณะที่ เทพธิดา ฟาเรนเซีย กำลังเงื้อขวานเทพโลหิต เพื่อปลิดชีพเมย์ร่า สหายของผม ผมจึงรีบกระโดดลงมาจากต้นไม้ แล้วทำท่า โทคาคุ (ท่าก้มกราบขออภัยอย่างสูงของชาวโปปุรอน) แล้วพูดเจรจากับ เทพธิดาฟาเรนเซีย
" ถ้าท่านไม่อยากตกงาน ไปเป็นเกษตรกรที่ไหนซักแห่งในแดนสวรรค์ละก็ได้โปรด ลดขวานลง แล้วฟังที่ผมจะพูด ได้โปรด"
" ข้ากำลังฟังเจ้าอยู่ เจ้าจอมมารน้อย " เทพธิดา ฟาเรนเซีย เลียเลือดที่ติดอยู่บนฝีปากแล้วยิ้มเยาะ
" ภายใน 10 ปี ผมจะฝึกตัวเองให้เป็นจอมมารอันดับ 1 และยุติสงครามกับเผ่าเทพ ด้วยการเป็นราชาปีศาจที่อ่อนโยน " ผมกล่าว
" ย่อมได้ ข้าจะลองเชื่อเจ้า " เทพธิดาฟาเรนเซีย ลดขวานเทพโลหิตลง แล้วบินหายไปในอากาศ ผมได้แต่นึกโกรธตัวเองที่ไม่สามารถสู้และตายอย่าง จอมมาร เดเมซิส ที่เพิ่งถูก เทพธิดาฟาเรนเซีย ปลิดชีพไปเมื่อกี้ เพราะเขาเป็นคนนำทัพมาบุกแดนสวรรค์
เดเมซิส เป็นฮีโร่ของเผ่ามาร ในขณะที่ผมเป็นปีศาจผู้ พ่ายแพ้สงคราม ผมกับ เมย์ร่า จึงคิดจะพากันกลับไปรายงาน ให้ทางฝ่ายปีศาจรู้ความพ่ายแพ้ที่เกิดขึ้น แต่ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ขืนไปรายงานแบบนี้ละก็ มีหวังหัวหลุดจากบ่าแน่ ผมกับเมย์ร่าจึงหนีไป กบดานที่ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง ในฐานะ มนุษย์
และที่หมู่บ้านนี้เอง ผมได้เจอเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เหมาะจะเป็นผู้กล้า เขาเก่งแต่โง่ เหมาะที่ผมจะชักใย เขาคือ ฮิโรชิ ยูฉะ ผมนี่แหละจะปั้นเขาให้เป็นเลาห์คอน(คำเรียกกษัตริย์ของอาณาจักรโปปุรอน เหมือนกับ ซีซาร์ ของโรม ) ที่เก่งกาจ และยกกองทัพมนุษย์ไปสยบกองทัพปีศาจที่เพิ่งแพ้เทพธิดาฟาเรนเซียไป
ผมกับเมย์ร่าไปเจอเขากำลังต่อสู้ กับก็อบลินนับร้อย เพื่อปกป้องลูกหมาตัวหนึ่งที่เลือดไหลใกล้จะตายแล้ว เพียงเพราะพวกก็อบลินจะกินมัน หลังจากการต่อสู้ผ่านไป 3 ชั่วโมง ฮิโรชิ ยูฉะ ก็เหนื่อยแทบหมดแรง จะมีใครสู้แบบไม่คิดชีวิตแบบนี้มั่ง เพื่อลูกหมาตัวเดียว
ในจังหวะที่ผมกำลังจะออกไปช่วยนั้นเอง ก็อบลิน แชมเปี้ยน ก็ปรากฏตัวออกมา ทำให้ ฮิโรชิ ยูฉะเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด มันฟาดลูกหมาตัวนั้นที่ฮิโรชิ ปกป้องทีเดียวตาย ตัดความทรมานของเจ้าลูกหมา และกำลังจะฆ่าเจ้าผู้กล้าวัยกระเตาะ นั่นเช่นกัน
' สงสัยว่าตรูต้องเหนื่อยอีกแล้ว สิเนี่ย '
ผมก้าวออกไป แล้วยิงดาร์คช็อค ท่าไม้ตายใส่ ก็อบลินแชมเปี้ยน มันได้ผล ก็อบลินแชมเปี้ยน หันเป้าหมายมาหาผมแทน ผมรีบชักดาบ ดาร์ค เอนเนจี้ แล้ววิ่งเข้าปะทะกับก็อบลินแชมเปี้ยน เป็นจังหวะเดียวกับ เมย์ร่า เข้าไปประคอง ฮิโรชิ แล้วให้เขาดื่มไฮโพชั่น เพื่อฟื้นฟูพลังกาย
การปะทะของผม กับก็อบลินแชมเปี้ยนเป็นไปอย่างดุเดือด ราวกับพายุคลั่ง หนึ่งดาบหนึ่งกระบอง ปะทะกัน เสียงดังราวฟ้าจะถล่ม เมย์ร่าหัวเราะคิกๆ ไม่เข้ามาช่วยผมเลย ผมต้องหาวิธีแกล้งเธอให้ได้ ซึ่งผมก็คิดไว้แล้ว
4ก้านธูปต่อมา...
แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ในที่สุดตรูก็ชนะ เล่นเอาเหนื่อยเลย
ผมมองค้อนเมย์ร่า ที่ไม่ยอมมาช่วยผมเลย เอาแต่ขำอย่างเดียว ก่อนจะเดินเข้าไปตบบ่าผู้กล้า ฮิโรชิ
" เจ้าหนู ไม่ลองมากับพวกเราดูล่ะ ตรูจะปั้นมึงให้เป็น จอมมารอันดับหนึ่งเอง "
และนี่คือจุดเริ่มต้นของความปั่นป่วนในยุทธภพ แห่งเหล่า มนุษย์ และปีศาจ
******************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป