สามวันหลังจากนั้น
"ได้ความว่าอย่างไร"
"เรียนฮูหยินป้ายชื่อนั้นเป็ของสาวใช้ประจำจวนคหบดีผู้หนึ่งขอรับ วันที่ท่านเจอนาง มีเหตุแจ้งมาว่ามีกองคารวานถูกดักปล้นกลางป่าแถบนั้นสิ้นชีพทั้งหมด ได้รับการยืนยันแล้วขอรับ"
เสียงรอบกายนั้นทำให้สิ่งมีชีวิตบนเตียงค่อย ๆเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าแล้วกระพริบตาถี่เพื่อปรับร่างกายให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมปัจจุบัน
'ไม่ใช่ว่าข้าโดนฟัน ตายไปแล้วหรือไร' คิ้วได้รูปขมวดเข้าหากันหลังจากรับรู้ความรู้สึกเ็ปที่ต้นแขนด้านซ้าย
"ฟื้นแล้วหรือประเดี๋ยวข้าตามหมอให้ เ้ารอซักครู่" หลี่ฮูหยินที่อยู่เฝ้าไข้สตรีปริศนาตลอดสามวันเอ่ยบอกก่อนจะลุกขึ้นไปสั่งการต่าง ๆ กับสาวใช้ด้านนอกแล้วกลับมานั่งที่เดิม
ดวงตากลมโตราวลูกกวางจ้องมองหญิงวัยกลางคนสายตานั้นเปี่ยมไปด้วยคำถาม ปะปนกับคำขอบคุณมากมายจนล้นทะลักออกมา
"เอาล่ะเด็กดีตอนนี้เ้าปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องกลัวใครมาทำร้ายเ้าอีก" คนป่วยพยักหน้าเล็กน้อย แล้วทำปากขมุบขมิบอ่านได้ความว่า
'ขอบคุณเ้าค่ะ'
"หืมเหตุใดจึงไม่มีเสียง"
เรี่ยวแรงอันน้อยนิดถูกรวบรวมไว้ที่มือและแขนสองข้างทำภาษามือเพื่อการสื่อสารเบื้องต้นกับนาง
'ข้าเป็ใบ้เ้าค่ะขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือข้าไว้'
"นางบอกว่านางเป็ใบ้เ้าค่ะฮูหยินขอบคุณที่ท่านช่วยนางไว้" แม่นมจวงเอ่ยสำทับภาษามือของนาง
"เ้านามว่าอิงอิงสินะ เอาเถิด เื่ร้าย ๆ ผ่านไปแล้ว หลังจากนี้ใช้ชีวิตให้ดีเสียให้บ้านหลังนี้เป็บ้านอีกหลังก็แล้วกัน"
คุณหนูเล็กเองก็แลดูจะชมชอบคนตรงหน้าไม่น้อยถึงกับเอ่ยให้อยู่ที่นี่ด้วยตนเอง แน่นอนล่ะ เด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันในจวนนี่มีเสียที่ไหนเสี่ยวอันสาวใช้คนสนิทก็เป็สตรีวัยกลางคนเข้าไปแล้ว
"ของติดตัวของเ้ามีเพียงปิ่นไม้อยู่ที่หัวเตียงนั่นเช่นนั้น เมื่อหายดีแล้วค่อยออกไปดูแล้วกัน ว่าจะทำงานใดได้บ้าง"
คนป่วยทำได้เพียงปล่อยให้น้ำตาใหลอาบแก้มเงียบๆ แล้วกล่าวในใจว่าจะตอบแทนพวกเขาให้ดีที่สุด เท่าที่จะสามารถทำได้
ส่วนชีวิตเก่าก่อน...ปล่อยให้มันเป็เพียงความทรงจำที่ดีก็พอ....
สตรีต่างวัยทั้งสี่เจรจากันพอหอมปากหอมคอแล้วพากันเดินออกมาให้คนป่วยได้นอนหลับพักผ่อน
"หลินเอ๋อร์ว่านางเป็อย่างไร"
"ว่ากันตามตรงถ้าตัดส่วนที่นางเป็ใบ้ออกไป อิงอิงก็เป็สตรีงดงามคนหนึ่งงดงามยิ่งกว่าสาวงามที่ตามเกี้ยวพี่ใหญ่อีกเ้าค่ะท่านแม่"
ฝูเพ่ยเหยาพยักหน้าเชิงเห็นด้วยกับบุตรคนเล็กพลางคิดแผนการมัดใจแม่ทัพใหญ่ให้ยอมมีหลานตัวน้อยออกมาวิ่งเล่นในจวนซักสี่ห้าคน
"เห้อติดก็เพียงพี่ชายเ้าเท่านั้น" หญิงวัยกลางคนคิดอย่างหนักใจ ดูเอาเถิดอายุอานามปาไปยี่สิบสองแล้ว สหายวัยเดียวกันอย่างองค์รัชทายาทมีภรรยาเอก ภรรยารองอนุ บุตรชายบุตรสาวครบพร้อมในเรือน แต่เ้าตัวดีนี่ไม่มีแม้แต่คนที่พึงใจสาวใช้อุ่นเตียงก็ยังไม่คิดจะมี!!!
คนก่อนๆ ที่ส่งไปนะหรือ เหอะ ไม่ถูกขายเข้าหอนางโลม ก็ถูกเอาดาบพาดคอจนสติแตกกันหมด
"ค่อยๆ คิดเถิดเ้าค่ะ ลูกเองก็อยากอุ้มหลานใจจะขาดเช่นกัน" พวกนางสบตาแล้วถอนหายใจอย่างพร้อมเพรียง
อิงอิงเอ๋ยเ้าจะรู้หรือไม่ ว่าหลี่ฮูหยินคิดจะจับเ้าใส่พานถวายให้ผู้นำตระกูลหลี่คนปัจจุบัน!!!
ห้าวันต่อมา
"อิงอิงมาแล้วเ้าค่ะฮูหยิน"แม่นมจวงเอ่ยขึ้นหลังจากเห็นร่างเล็กบอบบางกำลังเดินตามสาวใช้มาทางเรือนของนายหญิงตน
แม้ผู้มาใหม่สวมผ้าฝ้ายสีซีด พร้อมทั้งมีผ้าคลุมศีรษะปกปิดใบหน้า ก็ยังมิอาจกลบรัศมีความงามนั้นได้เลยนี่นางเคยเป็สาวใช้แน่หรือ?
เมื่อถึงแล้วอิงอิงก็รีบคำนับหน้าผากติดพื้นให้แก่หลี่ฮูหยินแม่นมจวง และหลี่หลินเหยา สำหรับการช่วยเหลือที่ผ่านมา
ขนาดมาอยู่เพียงสัปดาห์เดียวยังช่วยเหลือนางขนาดนี้เห็นทีจะต้องตั้งใจทำงานตอบแทนพวกเขาอย่างสุดฝีมือเสียแล้ว
นายหญิงใหญ่ของจวนลอบมองสำรวจพยักหน้าให้ด้วยความเอ็นดู
"เหตุใดต้องปกปิดใบหน้า"
กึก!
อิงอิงชะงักไปเล็กน้อย ครุ่นคิดภายในใจเงียบ ๆ พักใหญ่
'ถ้าจะบอกว่าใบหน้านี้งามเกินไปคงจะไม่เหมาะแต่หากให้โกหก ก็คงจะไม่ดีเป็แน่'
ข้ออ้างมากมายพรั่งพรูเข้าสู่สมองก่อนจะยกมือมาทำท่าทางเพื่อสื่อสารกับคุณหนูเล็ก
'ข้ากลัวนักฆ่าพวกนั้นจำหน้าได้เ้าค่ะ'
"อิงอิงบอกว่ากลัวนักฆ่าจำนางได้เ้าค่ะฮูหยิน"
ในอดีตแม่นมจวงผู้นี้เคยดูแลมารดาที่เป็ใบ้มาก่อน จึงไม่แปลกนักหากจะคุยกับอิงอิงเข้าใจ
"หากแม่ให้ติดตามหลินเอ๋อร์คงเป็อันตรายทั้งคู่แน่เช่นนั้น เ้าทำสิ่งใดได้บ้าง"
'ทำอาหารเ้าค่ะ'
"หากเ้ามั่นใจไปทำมาให้พวกข้าชิมซักจานสองจาน"
ถามว่าทำไมจึงยอมให้นางง่ายเช่นนี้แน่ล่ะ แม่ครัวคนใหม่พึ่งรับเข้ามาแทนคนเก่าที่ถูกบุตรชายจับได้ว่าจะวางยาพิษทำแต่อาหารรสหวาน ที่หวานยิ่งกว่าขนมในร้านน้ำชา หากเผ็ดก็เผ็ดเสียจนกินไม่ได้ พวกนางเบื่อจะแย่อยู่แล้ว!!!
แม่นมจวงเดินนำอิงอิงมาถึงห้องครัวส่วนท้ายจวนแล้วกล่าวบอกสิ่งที่เหล่าเ้านายชอบและไม่ชอบ จากนั้นก็ออกไปเฝ้าหน้าประตูครัวไว้
'ฮูหยินชอบปลา ผัก อาหารที่เคี้ยวง่าย รสจืด คุณหนูเล็กชอบอาหารรสหวานอ่อน ส่วนคุณชาย.... ไม่ใช่สิท่านแม่ทัพใหญ่ไม่ค่อยอยู่ติดจวน ทานข้าวแต่ละทีน้อยปานแมวดมพวกเราจึงคาดเดาไม่ได้ว่าท่านชอบสิ่งใด'
สองแม่ลูกความชอบยังต่างกันถึงเพียงนี้หากอยู่กันครบสามคน คนทำอาหารมิหัวหมุนจนตายหรอกรึ...
169
