ณ โรงเรียนรัฐบาลที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งยานชานเมือง ขณะนี้เป็เวลา 16:00 น. ซึ่งก็ถือว่าเลยเวลาเลิกเรียนมาพอสมควร เด็กนักเรียนส่วนใหญ่ หากไม่เล่นกีฬาอยู่ในสนาม ก็จะกลับบ้าน บ้างก็มีผู้ปกครองมารับ บ้างก็กลับกันเอง เช่น สอง เป็ต้น เนื่องจากบ้านของเด็กชายนั้นอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนสักเท่าไหร่ เขาใช้เวลาเดินเพียงแค่ 15 นาทีก็ถึงแล้ว หนึ่ง ผู้เป็มารดาจึงไม่ต้องเสียเวลามารับ บวกกับสองเองที่ไม่้าให้เป็แบบนั้น เพราะถ้าหนึ่งมา เธอจะกลายเป็เป้าสายตาให้พวกผู้ชายสุดหื่น และกลายเป็ขี้ปากให้พวกผู้หญิงนิสัยไม่ดีเอาไปนินทา ดังนั้นสองจึงเลือกจะมาเองกลับเองเพื่อความสบายใจ
แต่ตรงกันข้ามกับหนึ่ง ที่รัก และเป็ห่วงลูกชายมาก ๆ เธออยากจะเป็คนขับรถมอเตอร์ไซต์ไปส่ง ไปรับลูกชายที่โรงเรียนทุกวัน แต่ก็อย่างที่บอกว่า เ้าสองนั้นยืนยันหัวเด็ดตีนขาดว่าจะไม่ยอมให้แม่ของมันทำเช่นนั้นเด็ดขาด หนึ่งก็เลยต้องยอมตามใจสองนับแต่นั้นมา...
ณ ซุ้มทางเดินของโรงเรียน ซึ่งทอดยาวไปจนเกือบถึงประตูทางออกของโรงเรียน ยามนี้ สองกำลังก้มหน้าก้มตาเดินอย่างรีบร้อนเพื่อที่จะกลับบ้าน แม้เด็กชายจะรู้สึกผิดเพราะได้มีใครบางคนบอกให้เขาไปเพื่อที่เดินกลับบ้านด้วย แต่เ้าสองนั้นขี้อาย กลัวโดนล้อ มันจึงตัดสินใจกลับคนเดียว ทว่า...ใน เวลานั้นเองสองไม่รู้เลยสักนิดว่าห่างออกไปข้างหน้าไม่กี่เมตรได้กลุ่มเด็กนักเรียนท่าทางเกเรกลุ่มหนึ่งยืนดูเขาอยู่นานแล้ว
“เฮ้ย มันมาโน้นแล้ววะ เอาไงพวกมึง”
“ไม่เห็นต้องถามเลยไอ้โอ๊ต ก็ทำตามแผนเดิมสิวะ มึงก็เห็นแม่ไอ้เนิดเมื่องานโรงเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ นมขนาดนั้น ใหญ่ฉิบหายเห็นแล้วของขึ้นเลยวะ ถ้าไม่ได้ระบายน้ำออก กูนอนไม่หลับแน่”
“โอเค ตามนั้น จะว่าไปกูก็ไม่ไหวเหมือนกัน งั้นเดี๋ยวกูไปคุยกับมันเอง พวกมึงไปรอที่ห้องเก็บของหลังโรงเรียนไป เดี๋ยวกูพามันตามไป” เด็กนักเรียนชายร่างผอมสูงคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ก่อนที่อีกสามคนจะพยักหน้า แล้วเดินจากไป จากนั้นเขาก็เดินตรงเข้าไปหาสองที่กำลังเดินห่อไหล่ตรงมา
“เฮ้ย! ไอ้เนิร์ดตรงนั้นนะ หยุดคุยกันก่อนดิ”
“หะ หา!? นายเรียกเรางั้นเหรอ” สองเงยหน้าขึ้นมามองอย่าง งง ๆ
“เอ่อ เราเรียกนายนั่นแหละ แถวนี้มันมีคนอื่นรึไงเล่า”
“อ่ะ อ๋อ เหรอ มีอะไรกับเรา จะไถ่ตังค์เหรอ เรามีไม่เยอะนะ”
“ตังค์เติงอะไรเล่า ไม่เอา มานี่มีเื่จะคุยด้วย” สองทำหน้า งง ๆ ก่อนจะเดินตัวสั่น ๆ เข้าไปตามที่โดนสั่ง
“ได้ข่าวว่านายไม่มีคนคบ ไม่มีใครอยากยุ่งด้วยใช่ไหม”
“กะ...ก็ใช่ เรามันเป็คนขี้อาย ไม่ค่อยมีความมั่นใจ ทำอะไรก็ห่วย เลยไม่มีใครเขาอยากยุ่งด้วย”
“ไอ้พวกนี้แม่งแย่วะ ชอบบูลลี่คนอื่น นิสัยเสียสุด ๆ งั้นเอางี้มะ พวกเราก็เป็เด็กเกเรไม่มีใครอยากยุ่งด้วยเหมือนกัน นายอยากจะมาเข้าแก๊งพวกเราป่ะ มาเป็เพื่อนกัน” พอสองได้ยินแบบนั้นเขาก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นใ เพราะนี่เป็ครั้งแรกเลยมั้งที่มีคนอยากให้เขาเพื่อน”
“นะ...นายพูดจริงเหรอ ล้อเราเล่นรึเปล่า”
“หือ...จะล้อเล่นทำไม พูดจริง ๆ เรากับนายก็เป็พวกสังคมรังเกียจเหมือนกัน จะอยู่ด้วยกันมันแปลกตรงไหน หรือว่านายลำบากงั้น เราไม่ฝืนใจก็ได้ ไปล่ะ”
“ดะ...เดี๋ยว ๆ ๆ เรายังไม่ได้บอกเลย แค่ใเฉย ๆ ปะ...เป็เพื่อนกันก็ได้”
“เอ่อ มันต้องแบบนี้สิวะ งั้นไป เดี๋ยวเราจะพานายไปพบกับคนในกลุ่มคนอื่น ๆ จริงสิชื่ออะไรนะเราลืม ปรกติพวกเรากับคนอื่น ๆ เราเรียกนายว่าไอ้เนิด”
“ระ...เรา ชื่อสอง”
“สองเหรอ? ชื่อเรียกง่ายดี แต่ติดเรียกไอ้เนิร์ดไปแล้ว ไม่ว่ากันนะฮ่า ๆ ๆ ๆ ไป ๆ ตามมา”
เด็กชายคนนั้นหันหลังให้สอง ก่อนจะะเิเสียงหัวเราะ และเดินนำไป ส่วนสองที่ตั้งใจจะกลับบ้านหลังเลิกเรียน เขาก็เปลี่ยนใจตามไปอย่างไม่ลังเล เพราะตื่นเต้นสุด ๆ ที่กำลังจะมีเพื่อนเป็ครั้งแรก แต่ทว่า...สองไม่ได้ล่วงรู้สักนิด ว่าเส้นทางที่กำลังเดินไปมันคือ กับดัก สุดเสียวที่จะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล...
จบตอน
6K
![เทพยุทธ์ขมังเวทย์[ปลดอ่านฟรีทุก7วัน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1767863715_38162588.webp)
