บทที่ 13 หาเงิน
ผู้คนที่มาที่นี่ล้วนมีสายตาเฉียบคม มองปราดเดียวก็ดูออกทันที ไม่นานก็มีพี่สาวคนหนึ่งเข้ามาถามอย่างแ่เบา “น้องสาว ข้าวสาร ขายยังไงหรอ?”
ลู่เซี่ยกดเสียงของตัวเองไว้ว่า “จินละห้าเหมา”
“อะไรนะ?! จินละห้าเหมา?! ไปปล้นเขามาหรือไง! ร้านสหกรณ์ ขายแค่เหมากว่า ๆ ตลาดมืดก็แค่สองเหมากว่า ๆ เอง นี่ขึ้นราคาไปกี่เท่าเนี่ย!”
ลู่เซียมองท่าทีตื่นตระหนกของพี่สาวอย่างใจเย็น แต่ในใจยังรู้สึกเสียดายอยู่เลย ข้าวสารนี้รดด้วยน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ ปลูกออกมาขายแค่ห้า เหมาก็เหมือนแจกฟรี ถ้าไม่ใช่ว่า้าหาเงิน เธอคงไม่ขายแน่ ๆ
แม้พี่สาวจะเกรงใจตลาดมืด แต่เสียงของเธอก็ทำให้ผู้คนจำนวนไม่น้อยที่ได้ยินต่างก็กรูกันเข้ามาด้วยความใ บ้างรีบช่วยต่อราคา
แต่ลู่เซี่ยกลับไม่สะทกสะท้าน “นี่มันข้าวขัดชั้นดี มีคุณค่าทางอาหารสูง โดยเฉพาะผู้สูงอายุและเด็ก ๆ เมื่อได้กินเข้าไปแล้วก็จะดีต่อร่างกาย”
แต่พี่สาวไม่เชื่อคำพูดของเธอ “ใคร ๆ ก็เคยกินข้าว ฉันไม่เคยรู้ว่ากินข้าวแล้วจะบำรุงร่างกายได้ นี่เธอตั้งราคาสูงเกินไปแล้ว!”
ลู่เซี่ยกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “เธอไม่รู้ก็เื่ของเธอ แต่ข้าวของฉันเป็ข้าวที่ดีจริง ๆ"
ลู่เซี่ยพูดพลางรูดปากถุงข้าวสารออกเล็กน้อยให้เห็นได้ชัดขึ้น
“ข้าวของฉันปลูกด้วยความใส่ใจเป็อย่างดี โอบล้อมไปทั้งูเาและแหล่งน้ำที่ดี คุณภาพดีกว่าข้าวสารขาวทั่วไปมาก ไม่ต้องใช้คูปองแลกซื้อ แถมมีจำนวนไม่เยอะ ราคาแค่นี้ก็ไม่แพงแล้ว ถ้าไม่ใช่ว่าฉัน้าเงิน ฉันคงเสียดายจนไม่อยากขายแน่ ๆ”
ผู้คนที่ได้ยินต่างก็เข้ามาดูใกล้ ๆ
เมื่อมองดูก็พบว่าข้าวสารนี้ดูดีกว่าข้าวสารโดยทั่วไปมากจริง ๆ ข้าวสารในตลาดมืดมีราคาสามเหมากว่า ๆ ต่อหนึ่งจิน ทั้งยังหาซื้อได้ยากอีก ฉะนั้นผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์จึงเกิดความสนใจ
พี่สาวรู้ดีว่าข้าวสารที่ลู่เซี่ยนำมาขายเป็ช้าวสารชั้นดี ไม่เช่นนั้นก็คงไม่ถามราคา
ลูกชายของเธอกินยาก ไม่ยอมกินธัญพืชไม่ขัดสี แต่นับเป็เื่โชคดีที่เธอและสามีมีงานทำ จึงสามารถเลี้ยงดูได้ แต่โควตาข้าวขัดสีแต่ละเดือนนั้นน้อยมาก จึงจำใจต้องแอบมาซื้อตลาดมืดอย่างเลี่ยงไม่ได้
เมื่อเธอสะดุดตากับข้าวสารที่ลู่เซี่ยขาย แต่ไม่คาดคิดว่าจะแพงขนาดนี้ เดิมทีตั้งใจจะถอย แต่เมื่อได้กลิ่นหอมของข้าว ก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าลูกชายจะต้องชอบแน่ ๆ เมื่อเห็นผู้คนต่างพากันอยากจะซื้อ ทำให้เธออดใจไม่ไหวอีกต่อไป
“แม้ว่าจะเป็ข้าวขัดชั้นดี แต่ก็ไม่น่าจะแพงขนาดนี้ ลดราคาหน่อยได้ไหม สี่เหมา สี่เหมาต่อจิน ฉันจะซื้อเลย”
แต่ไม่ว่าเธอจะพูดอย่างไร ลู่เซี่ยก็ไม่มีทีท่าจะยอมได้เลย “ไม่ได้ ต้องห้าเหมา ถ้าขายไม่ออก ฉันก็ไม่ขาย”
เมื่อได้ยินลู่เซี่ยพูดอย่างหนักแน่น ทุกคนจึงรู้ว่าที่เธอพูดนั้นเป็เื่จริง ซึ่งยิ่งตอกย้ำชัดเจนว่าข้าวสารของเธอมีมูลค่าสมราคา ไม่เช่นนั้นแล้วจึงยอมไม่ขายดีกว่าลดราคา
ดังนั้น จึงมีผู้คนมากมายเริ่มเปิดปากร้องขอซื้อ
ผู้ที่สามารถมาซื้อของที่ตลาดมืดได้ ส่วนใหญ่ก็เป็ผู้มีอันจะกินพอสมควร พวกเขามาซื้อของเพื่อปรับปรุงคุณภาพชีวิตอยู่ให้ดีขึ้น แม้ราคาห้าเหมาต่อจินจะแพงไป แต่พวกเขาก็ยังสามารถซื้อได้
ผ่านไปไม่นาน ลู่เซี่ยก็ขายข้าวไปได้สี่สิบจิน เมื่อเห็นว่าเหลือเพียงสิบจินสุดท้าย พี่สาวคนนั้นก็อดรนทนไม่ไหวจึงรีบพูดขึ้น “น้องสาว พอแล้ว ขายที่เหลือให้พี่เถอะ พี่จะลองเอากลับไปชิมดูก่อน ถ้ามันอร่อยจริง ๆ พี่จะกลับมาซื้ออีก”
เมื่อได้ฟังดังนั้น ลู่เซี่ยจึงยิ้มโดยไม่ปริปากพูดอะไร จากนั้นเธอจึงขายข้าวสารสิบจินที่เหลือให้กับพี่สาว แล้วเดินออกจากตลาดมืดทันที
ในครั้งนี้ ลู่เซี่ยขายข้าวสารได้เพียงห้าสิบจิน ได้เงินมายี่สิบห้าหยวน แม้จะเป็จำนวนไม่มาก แต่เมื่อรู้ราคาสินค้าแล้วก็รู้สึกพอใจมาก นี่เป็เพียงการลองตลาดเท่านั้น
เพราะเธอตั้งใจว่าจะกลับไปขนข้าวสารมาขายอีกรอบ
แต่ก่อนที่เลู่เซี่ยจะทันก้าวออกจากตลาดมืด ยามคนเดิมก็เข้ามาขวางหน้าเอาไว้
“น้องสาว ข้าวสารที่เธอเอามาขาย ยังพอมีเหลืออยู่อีกไหม?”
16K
