ตอนที่ 15 ซับซ้อนไม่ชัดเจน (1)
จ้าวไคฝูเข้าใจทุกอย่างขึ้นมาทันทีเขาเอ่ยด้วยความเคารพนอบน้อม “ท่านเซียนจากสำนักเชวี่ยอวิ๋นหรือขอรับ”
หลินเฉินพยักหน้า วางท่าทีสูงส่งแล้วเอ่ยตอบ“ข้าชื่อหลินเฉินจากสำนักเชวี่ยอวิ๋น ส่วนนี่ฉือม่อลูกศิษย์ของข้า”เขาแนะนำตัวเองกับฉือม่อให้จ้าวไคฝูรู้จักพอเป็พิธี
“ข้าน้อยจ้าวไคฝู ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านตระกูลจ้าวขอรับส่วนคนนี้คือลูกชายข้าเอง ชื่อจ้าวเสียวเป่า” จ้าวไคฝูอุ้มเสียวเป่าเดินนำหลินเฉินและฉือม่อไปยังบ้านพักของตนเอง
บนท้องถนนไม่ค่อยมีคนนักที่เดินผ่านมาก็เข้ามาทักทายพวกเขาบ้างนิดหน่อย เพียงแต่ใบหน้าทุกคนต่างเศร้าหมองจ้าวเสียวเป่าซุกหน้าลงซบไหล่จ้าวไคฝู จ้องหลินเฉินไม่ละสายตาซ้ำยังยื่นมืออ้วนจ้ำม่ำน้อยๆ มาทางหลินเฉินอีก
จ้าวไคฝูเห็นดังนั้นก็รีบฉุดมือเขากลับ พูดด้วยเสียงเข้มงวด“เขาคือท่านเซียน จะแตะต้องไม่ได้”
จ้าวเสียวเป่าเชื่อฟังคำพูดผู้เป็พ่อ ใบหน้าเล็กๆ ยับยู่ก่อนหันหน้าหนี แต่ปากยังคงพึมพำว่าพี่ชายเทพเซียนไม่หยุด
จ้าวไคฝูยิ้มแหยให้พลางเอ่ย “ท่านเซียนทำให้ท่านต้องมาเห็นเื่ตลกแล้ว”
หลินเฉินเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่เป็ไร เรียกข้าว่าหลินเฉินก็พอแล้ว”
แม้จะพูดแบบนี้แต่จ้าวไคฝูก็ไม่กล้าเรียกชื่อเต็มของหลินเฉินจริงๆสุดท้ายเมื่อครุ่นคิดอยู่ค่อนวัน ก็ได้ข้อสรุปคือเรียกเขาว่า ‘ท่านเซียนหลิน’
ดูเหมือนว่าฉือม่อจะตื่นเต้นนิดหน่อยเขาคอยตามหลังหลินเฉินไม่ห่างกายส่วนหลินเฉินที่อยู่หลังกายจ้าวไคฝูก็คอยมองประเมินสภาพแวดล้อมรอบด้านแต่นอกจากจะเห็นว่าที่นี่คนน้อยจนเงียบงันแล้วหลินเฉินก็ไม่สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติอะไรเลยถึงขนาดััไม่ได้ถึงการเคลื่อนไหวของพลังจิตเลยสักนิด
มันแปลกมากเกินไปแล้ว
ขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้นก็ได้ยินจ้าวไคฝูที่ยืนอยู่ตรงหน้าพูดขึ้นมาหนึ่งประโยค “ท่านเซียนหลินด้านหน้านั้นคือบ้านของข้าน้อยเองขอรับ”หลินเฉินถึงค่อยได้สติเห็นบ้านไม้หลังเล็กๆ อยู่ไม่ไกลตรงเบื้องหน้า
“วันนี้เ้าเด็กเสียวเป่าถือโอกาสออกไปวิ่งเพ่นพ่านระหว่างที่ข้าไปบ้านแม่นางหลัวโชคดีที่เขาอายุยืนได้พบท่านเซียนหลิน ไม่อย่างนั้นข้าก็ไม่กล้าคิดถึงผลที่จะตามมาเลย...”จ้าวไคฝูวางตัวจ้าวเสียวเป่าลงเด็กน้อยก็วิ่งตรงดิ่งกลับเข้าไปในบ้านเหมือนกับหลุดพ้นจากกรงขังก็ไม่ปานพร้อมหันหน้ามาโบกไม้โบกมือให้หลินเฉินแล้วพูด “พี่ชายเทพเซียนรีบมาเล่นที่บ้านเสียวเป่าสิขอรับ”
จ้าวไคฝูพาหลินเฉินกับฉือม่อเข้ามาในบ้านตัวเองแม้บ้านเขาจะหลังไม่ใหญ่โตนัก แต่ก็สะอาดสะอ้านมากหลินเฉินเลือกหาที่นั่งอย่างลวกๆ แล้วนั่งลง ขณะที่ฉือม่อนั่งลงข้างกายเขา
จ้าวไคฝูจัดแจงให้จ้าวเสียวเป่าเข้าไปในห้องตอนแรกจ้าวเสียวเป่าไม่ยินยอมเพราะอยากอยู่เล่นกับพี่ชายเทพเซียน กระทั่งสุดท้ายจ้าวไคฝูต้องรับปากอีกฝ่ายว่าจะห่อเกี๊ยวให้กินจ้าวเสียวเป่าถึงได้ยอมอยู่ในห้องอย่างเชื่อฟัง
“ข้าได้ยินเื่ราวที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านตระกูลจ้าวมาบ้างแล้ว”หลินเฉินเอ่ยขณะมองสบตากับจ้าวไคฝู
อีกฝ่ายชงน้ำชาแล้วยกมาให้หลินเฉินกับฉือม่อจากในครัวฉือม่อยื่นมือไปรับพลางเอ่ยขอบคุณ
หลินเฉินรับถ้วยชามาจิบไปหนึ่งคำ ถือว่ารสชาติไม่เลว
อยู่ๆ เขาก็นึกออกเื่หนึ่ง เขาหยิบจดหมายฉบับนั้นออกมาเขาสงสัยเื่ที่คนในหมู่บ้านตระกูลจ้าวเจาะจงให้เขามาเป็อย่างมากถึงจะเป็ตามในนิยายต้นฉบับ แต่การที่หลินเฉินมาถึงหมู่บ้านตระกูลจ้าวนี้ก็เป็เื่บังเอิญล้วนๆทำไมคราวนี้ทางหมู่บ้านถึงชี้ตัวให้เขามาเลยล่ะ
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/270f92ed871ddcac593159d4b48f26a8
1K
