แค่เพื่อนจะอ้อนได้ไง

ลงให้อ่านทุกวัน เวลา 18:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 09/05/68 ราคาเบา ๆ เพียง 59฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 8

โนวา Talk

แสงจากโคมไฟหัวเตียงส่องผ่านผ้าม่านบาง ๆ ทาบลงบนผนังสีซีดของห้องพักแบบรวมที่เราเช่าร่วมกันเพื่อถ่ายทำโปรเจกต์นี้ ห้องมันไม่กว้างมากหรอก แต่พอทุกคนกระจายตัวแยกย้ายกันไปตามจังหวะชีวิตในแต่ละคืน ก็เหลือเพียงความเงียบที่เคยชิน...

แต่คืนนี้มันเงียบเกินไป

ผมนั่งพิงหัวเตียง มือข้างหนึ่งกอดหมอนข้างไว้แน่น ส่วนสายตาจ้องไปที่หน้าต่างบานหนึ่งที่สามารถมองออกไปเห็นฝั่งห้องพักอีกอาคารหนึ่งได้ชัดเจน

ไฟจากฝั่งนั้นยังเปิดอยู่

เสียงหัวเราะเจือเสียงผู้หญิงลอดผ่านลมยามค่ำแทรกเข้ามาในห้อง ราวกับมันจงใจผ่านผ้าม่านบาง ๆ เพื่อให้ผมได้ยินชัด

เสียงนั้น...เป็๞เสียงของเธอ

ผมหลับตา แล้วก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะหันไปหยิบสมุดบันทึกงานตัดต่อที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมาเปิดดู หน้าเปล่าหลายหน้าเรียงตัวกันอยู่ตรงหน้า ไม่มีแม้แต่ตัวอักษร ไม่มีแม้แต่สเก็ตซ์ ไม่มีแม้แต่แพลนไทม์ไลน์สำหรับวิดีโอที่ควรจะต้องเสร็จภายในอาทิตย์หน้า

เพราะอะไรเหรอ?

เพราะในหัวผม...มีแต่ภาพของเธอ

วันนี้ทั้งวัน ผมแทบไม่ได้ถ่ายอะไรเลยนอกจากภาพของไบร์ท คนอื่นที่อยู่ในช็อตเดียวกันกลายเป็๞แค่เงาหรือแบ็กกราวด์ พอจะกดลบภาพหนึ่ง ก็เผลอเลื่อนดูอีกภาพของเธอแทน

ทั้งที่ตอนนั้น...ผมตั้งใจจะไม่สนใจแล้วด้วยซ้ำ

แต่สุดท้าย ผมก็ยังเป็๞แบบนี้

ไบร์ทยิ้มให้พี่ทีตอนซ้อมบท รอยยิ้มที่เธอเคยมีให้ผมบ่อย ๆ มันไปปรากฏอยู่ตรงหน้าใครอีกคน ที่ไม่ใช่ผม

ตอนนั้นผมนิ่งเงียบ ถ่ายรูปต่ออย่างไม่มีคำพูด แต่ในใจมันเหมือนอะไรบางอย่างถูกกระแทกซ้ำ ๆ ใต้กระดูกซี่โครง

ผมรู้ดีว่า...ไม่ควรรู้สึกอะไรแบบนั้นด้วยซ้ำ

ก็เรามันแค่เพื่อนกันนี่

แต่ความคิดที่แวบเข้ามากลับเป็๲อีกคำหนึ่ง ‘อิจฉา’

ผมก้มหน้าลง ช้า ๆ พิงหน้าผากเข้ากับปลายหมอนข้างที่ยังคงกอดเอาไว้แน่น

"นี่กู...อิจฉาเหรอวะ?"

คำถามนั้นมันไม่ใช่แค่เสียงในหัว แต่มันกลั่นออกมาเป็๞เสียงจริง ๆ ที่ผมพึมพำออกมาเบาแ๵่๭ราวกับกลัวใครจะได้ยิน ทั้งที่ผมนั่งอยู่คนเดียวในห้อง

แล้วผมก็หลับตาแน่น

ไม่อยากยอมรับมัน ไม่อยากรู้ตัว ไม่อยากรู้สึก ไม่อยากให้มันกลายเป็๞อะไรไปมากกว่าความสัมพันธ์ที่ปลอดภัยที่สุดระหว่างเรา ‘เพื่อน’

แต่ตอนนี้...ผมไม่แน่ใจแล้วว่าผมยังเป็๲เพื่อนที่ดีให้เธอได้อยู่ไหม

ผมเปิดสมุดบันทึกในมืออีกครั้ง พยายามจรดปากกาเพื่อเขียนอะไรลงไปเกี่ยวกับโปรเจกต์ แต่มือมันกลับค้างอยู่กลางหน้ากระดาษ ไม่มีคำไหนพรั่งพรูออกมาเลย

เพราะหัวใจมันพร่ำแต่ประโยคเดียว

‘กลัวจะเสียเธอไป’

และที่น่ากลัวกว่านั้น...

ผมกลัวว่า ถ้าไม่ทำอะไรตอนนี้ ผมอาจจะไม่ได้แม้แต่สถานะเพื่อนอีกเลย

ผมนั่งอยู่นิ่ง ๆ อย่างนั้นนานจนเสียงหัวเราะจากฝั่งห้องของไบร์ทเงียบลงไป เสียงเปิด–ปิดประตูบางเบาดังขึ้นแทน ก่อนจะถูกกลืนหายไปในเงียบงันของค่ำคืน

คงเข้านอนกันแล้ว

ไฟห้องฝั่งนั้นยังเปิดอยู่ แต่ผ้าม่านถูกรูดลง ปิดบังทุกภาพที่ผมเคยแอบมองผ่านบานหน้าต่าง

ผมขยับตัวช้า ๆ วางสมุดลงบนโต๊ะข้างเตียง หยิบกล้องที่วางพาดอยู่บนกระเป๋ากล้องขึ้นมา เปิดดูรูปภาพที่เพิ่งถ่ายไว้ในวันนี้ ปลายนิ้วแตะปุ่มเลื่อนภาพอย่างไร้จุดหมาย

แต่ทุกภาพที่โผล่ขึ้นมา...กลับมีแต่เธอ

ไบร์ทตอนก้มหน้าดูบท ไบร์ทตอนหัวเราะกับทีมงาน ไบร์ทที่หันมายิ้มให้กล้องด้วยแววตาสดใสแบบที่ผมไม่เคยเห็นในตอนที่อยู่กับผม

เธอยิ้มให้คนอื่นมากกว่ายิ้มให้ผมแล้วใช่ไหม?

ผมรู้สึกถึงอะไรบางอย่างร้อน ๆ วูบผ่านหน้าอกด้านซ้าย มันไม่ถึงขั้นเจ็บ แต่มันทรมาน

ก่อนหน้านี้ผมเคยคิดว่า การที่เราอ้อนเธอบ้าง หยอกเล่นบ้าง มันก็แค่เ๱ื่๵๹ของความเคยชิน การอยู่ใกล้กันมันทำให้เราชินกับการมีเธอในชีวิตแบบนี้

แต่ตอนนี้ผมเริ่มไม่แน่ใจ

มันอาจไม่ใช่แค่เคยชินอีกต่อไปแล้ว

เสียงในหัวมันเถียงกันวุ่นวาย มีทั้งกล้าและกลัวตีกันสลับไปมา

กล้า...ที่จะยอมรับว่ารู้สึก

กลัว...ที่จะเสียเธอไป

กล้า...ที่จะเปลี่ยนสถานะ

กลัว...ว่าเธอจะไม่๻้๪๫๷า๹มัน

ผมหลับตาลงอีกครั้ง พิงหลังกับหัวเตียงอย่างเหนื่อยล้า รู้สึกว่าทั้งวันมันดูยาวนานกว่าปกติ ทั้งที่จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นมากไปกว่าการถ่ายทำและกินข้าวเย็นเหมือนทุกวัน

แค่วันนี้...มีพี่ทีที่ยืนอยู่ข้างเธอ และเธอก็ยิ้มให้เขาเหมือนที่เคยยิ้มให้ผม

เท่านั้นเอง

แต่ทำไมมันถึงรู้สึกเหมือนผมกำลังหล่นลงไปในหลุมลึกที่ไม่มีใครมองเห็น

ผมถอนหายใจเบา ๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปปิดไฟในห้อง ทิ้งความมืดให้กลืนกินทุกสิ่งอย่างช้า ๆ ก่อนจะกลับมาล้มตัวลงนอนบนฟูกเดี่ยวแคบ ๆ ที่เย็นเยียบ

จ้องเพดานอย่างว่างเปล่า...และบอกกับตัวเองในใจ

พรุ่งนี้จะไม่อ้อนแล้ว

เพราะถ้าเธอไม่รู้ว่ามันสำคัญแค่ไหน...งั้นผมคงต้องหยุดก่อนจะกลายเป็๞คนที่น่ารำคาญในสายตาเธอจริง ๆ

แล้วดูซิ ว่าเธอจะรู้สึกอะไรบ้างไหม ถ้าผมหายไปจากมุมที่เธอเคยเห็นทุกวัน