ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ความจริงสวี่ซื่อสองพี่น้องรู้สึกว่าพวกนางเมตตามากแล้วหลินหวั่นชิวทำให้พวกนางเสียเงินครอบครัวละสองตำลึงครึ่งแต่นี่พวกนางทวงคืนจากหลินหวั่นชิวเพิ่มเพียงหนึ่งตำลึง

        หากหลินหวั่นชิวฉลาดพอควรสำนึกในบุญคุณก้มหน้าหยิบเงินคืนให้พวกนางแต่โดยดี

        บอกตามตรงหากไม่ใช่เพราะเห็นแก่สถานการณ์ของบ้านตระกูลเจียงอย่างน้อยพวกนางต้องได้ห้าตำลึงถึงจะยอมรามือ!

        รอยยิ้มมุมปากหลินหวั่นชิวลุ่มลึกกว่าเดิมไอ๊หยา มารดามันเถิด เหตุใดคนพวกนี้ถึงได้หน้าใหญ่เสียจริง?

        “จะเอาเงินหรือ…” หลินหวั่นชิวลากเสียงยาวมองคนพวกนี้ด้วยสายตาเย้ยหยัน “เช่นนั้นไปแย่งเอาบนถนนเสีย”

        “หลินหวั่นชิวเจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ต้าสวี่ซื่อโมโหแล้ว

        หลินหวั่นชิวหลุบตามองเล็บตัวเองนางดีดเล็บพูดอย่างสบายๆ ว่า “ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างไร พวกเจ้าอยากได้เงินจนเป็นบ้าเช่นนี้พวกเจ้าจะไปแย่งบนถนนหรือไปขายในซ่องก็ได้ แต่ไม่รู้ว่าสภาพเช่นพวกเจ้าทางซ่องจะรับไว้หรือไม่…ข้าว่าไปแย่งเอาน่าจะเร็วกว่า”

        นางพูดเหน็บแนมเป็น!

        พวกหลินซย่าจื้อโมโหเดือดดาลกับคำพูดของหลินหวั่นชิวอยากกระโจนเข้าไปข่วนหน้าให้ลาย!

        แต่พวกนางมาเพื่อเอาเงินหากทำร้ายหลินหวั่นชิว เกรงว่าเรื่องที่จะได้เงินคืนคงเป็นหมัน

        หลินซย่าจื้อเชิดหน้า “นังแพศยานี่พูดจากระไร? เจ้าจงคิดให้ดีเสียก่อนหากพวกข้าไม่ช่วยเจ้าปิดบังเกิดนายพรานเจียงรู้เรื่องที่เจ้าใช้น้องชายเขาไปหลอกเอาเงิน เขาทุบตีเจ้าแล้วเอาไปขายที่ซ่องย่อมง่ายนิดเดียวขายเจ้าแล้วเขายังเอาเงินไปซื้อพวกสตรีที่คลอดลูกเก่งกลับมาปรนนิบัติได้อีกตั้งสองสามนางแต่ทางเจ้าน่ะ เกรงว่าจะทนไม่ไหว อยู่ในซ่องต้องรับแขกตั้งแต่เช้าจนค่ำต้อนรับบุรุษเพศมากกว่าปริมาณน้ำที่เจ้าดื่มตอนกินข้าวเสียอีก คิดว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดหรือ? ถ้าเจ้ายังฉลาดอยู่บ้างก็เอาเงินคืนมาเสียโดยดี!”

        สตรีสาวกลุ่มนี้หัวเราะเสียงดังเมื่อหลินซย่าจื้อพูดจบแววตาทุกคนมีแต่ความร้ายกาจประหนึ่งหลินหวั่นชิวไปทำงานรับแขกในซ่องแล้วอย่างไรอย่างนั้น

        “ไอ๊หยา เจ้าพูดแล้วคนตระกูลหลินข้าว่าน้องสาวเจ้าดูเก่งไม่เบาเลยนะ”

        ทันทีที่แม่ม้ายจูพูดจบเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นอีกครั้ง

        หลินหวั่นชิวมองพวกเขานิ่งๆสีหน้าเย็นชา “พี่สะใภ้ช่างกล่าวได้ละเอียดยิ่งนักหากไม่เคยมีประสบการณ์ที่ผ่านบุรุษมาเป็นร้อยคนคงไม่เข้าใจดีเช่นนี้”

        ทุกคนสนุกสนานอีกครั้งพากันพูดว่าเมื่อก่อนหลินหวั่นชิวถูกหลินซย่าจื้อรังแกจนขี้ขลาดไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง แต่พอมีสามีช่วยหนุนหลัง ฝีปากก็เฉียบคมขึ้นมา!

        แม่ม้ายจูโมโหกระโดดออกมาด่าหลินหวั่นชิว “นังโสเภณีไร้ยางอาย เจ้าว่ากระไ?”

        หลินหวั่นชิวยิ้มเยาะ “เจ้าคิดว่าข้าพูดสิ่งใดก็คือสิ่งนั้นแหละ!”

        “เจ้า…” แม่ม่ายจูชี้หน้าหลินหวั่นชิวนางอยากกระโจนเข้าไปตบคน ทว่ายังจำภาพที่เจียงหงหย่วนถีบหลินซย่าจื้อคราวก่อนได้ดีนางแค่ปากไวก็เท่านั้น ไม่ได้กล้าลงมือจริงๆ

        แค่ออกมาร่วมผสมโรงบ้านไหนในหมู่บ้านด่ากันก็มีนางร่วมด้วยทั้งนั้น

        จังหวะที่หลินหวั่นชิวกำลังจะพูดต่อจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแหลม จากนั้นเงาร่างสูงใหญ่ของเจียงหงหย่วนก็ปรากฏสู่สายตาเห็นเขายกเท้าถีบพวกคนที่มามุงดูจนเตลิดหนี

        เจียงหงหย่วนมุ่งตรงไปที่แม่ม้ายจู้กระชากผมและยัดวัตถุก้อนหนึ่งใส่ปากในจังหวะที่กำลังร้องด้วยความกลัว

        เหม็นมาก…

        ฝูงชนรอบๆ พากันปิดจมูกกระทั่งเมื่อเจียงหงหย่วนปล่อยมือ ทุกคนถึงได้เห็นว่าแม่ม้ายจูถูกยัดมูลลาเข้าปาก

        เอ่อ…

        มีคนอุดปากหันไปอาเจียน

        สีหน้าแม่ม้ายจูย่ำแย่มากนางหนีอย่างล้มลุกคลุกคลาน วิ่งไปด้วย อาเจียนไปด้วย

        สายตาประหนึ่งจะฆ่าคนของเจียงหงหย่วนกวาดมองไปรอบๆฟู่เหรินที่ร่วมก่นด่าหลินหวั่นชิวก่อนหน้านี้กลัวจนปัสสาวะเล็ดพวกนางไม่อยากโดนยัดมูลเข้าปาก!

        ผู้ใดบอกว่าเจียงหงหย่วนอัปลักษณ์?

        ผู้ใดบอกกัน?

        ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!          

        แม่รับรองว่าจะไม่ฆ่า!

        มารดามันเถิดการเคลื่อนไหวที่ยัดมูลใส่ปากคนช่างหล่อระเบิด!

        บุรุษผู้นี้มักปรากฏตัวแบบคาดไม่ถึงในช่วงที่นางจนมุมและต้องการการปกป้องที่สุดเสมอ

        อันที่จริง…ได้มีที่พึ่งพิงในยุคนี้ก็ไม่เลวเช่นกัน…หลินหวั่นชิวคิด

        ไม่มีผู้ใดคาดคิดทั้งนั้นว่าจู่ๆเจียงหงหย่วนจะกลับมาแผนของพวกหลินซย่าจื้อคืออาศัยช่วงที่เจียงหงหย่วนไม่อยู่มาจัดการหลินหวั่นชิวทวงเงินกลับมาและขอค่าชดเชยเพิ่มอีกหน่อย

        หลินซย่าจื้อกับสวี่ซื่อสองพี่น้องพากันเข่าอ่อนความกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากก้นบึ้งหัวใจทำให้พวกนางอดตัวสั่นไม่ได้

        “พวกเจ้ามาทำกระไร?” เจียงหงหย่วนหรี่ตาลงน้อยๆแววตาเย็นยะเยียบราวกับคมมีด มันจ้องมาที่พวกนาง

        “พวกข้า…”

        “พวกเจ้ามาเอาเงินจากภรรยาข้า? เงินกระไร?” ความสามารถในการฟังของคนที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ดีมากได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากไกลๆ ทำให้เขาจับประเด็นได้คร่าวๆ

        สวี่ซื่อสองพี่น้องมองหลินซย่าจื้อเจียงหงหย่วนเดินเข้าใกล้หลินซย่าจื้อเช่นกัน นางกลัวจนตัวสั่น รีบพูดว่า “น้องเขย ข้าจะบอกกระไรให้นะน้องสาวของข้าผู้นี้อาศัยช่วงที่เจ้าไม่อยู่มารังแกเหล่าซานบ้านเจ้ายุให้เขาออกไปหาเรื่องพวกจินเป่า เด็กๆ ทนถูกหาเรื่องไม่ได้จึงชกต่อยกันจากนั้นหลินหวั่นชิวยังไปสมคบคิดกับท่านอาจารย์ของพวกจินเป่าให้หลอกเอาเงินจากพวกข้าไปสิบตำลึงเงิน”

        เจียงหงหย่วนกลับมาแล้วเกรงว่าคงหมดหวังที่จะได้เงินคืน แต่อย่างน้อยนางต้องคว้าโอกาสใส่ร้ายหลินหวั่นชิว

        สวี่ซื่อสองพี่น้องถอนหายใจโล่งอกเมื่อหลินซย่าจื้อพูดจบพวกนางเจ็บใจที่ไม่ได้เงินคืน แต่หากหลินหวั่นชิวถูกนายพรานเจียงทุบตีสักยก…พวกนางคงพอบรรเทาความโมโหลงได้บ้าง

        ทั้งคู่ค่อยๆ ถอยไปด้านหลังคิดจะใช้จังหวะที่นายพรานเจียงไม่ทันมองมาหนีไป

        หลินซย่าจื้อถอยหลังเช่นกันขณะที่ถอยก็ไม่ลืมมองหลินหวั่นชิวอย่างยั่วยุไปด้วย

        เจียงหงหย่วนหัวเราะ “จะเอาเงินใช่หรือไม่ เอาเท่าไร?”

        “พวกนางจ่ายไปสิบตำลึงอยากได้คืนและให้ครอบครัวพวกเจ้าจ่ายเพิ่มสี่ตำลึงเป็นค่าทำขวัญ!” มีชาวบ้านที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านพูดเสียงดังลั่นปกติสามคนนี้ถูกคนในหมู่บ้านไม่ชอบขี้หน้าเช่นกันย่อมมีคนอยากเห็นพวกนางเคราะห์ร้าย

        เจียงหงหย่วนฟังแล้วยกเท้าถีบสวี่ซื่อสองพี่น้องให้กระเด็นก่อนจากนั้นกระชากผมหลินซย่าจื้อไปที่ข้างทาง กดนางลงกับกองมูลวัวที่ยังอุ่นๆท่ามกลางเสียงกรีดร้องของหลินซย่าจื้อ

        วัวแก่ที่เพิ่งถ่ายเสร็จสะบัดหางไปมากัดหญ้าป่าข้างทางกินอย่างเอ้อระเหย

        ต่อมาเจียงหงหย่วนเดินไปหาสวี่ซื่อสองพี่น้องที่ร้องโอดโอยบนพื้นเพราะโดนเขาถีบดึงคอเสื้อพวกนางและโยนไปทางบ่อมูลไม่ไกลท่ามกลางสายตาหวาดผวาของพวกนาง

        “ตู…ตูม…” เสียงคนตกบ่อมูลดังขึ้นสองครั้งหลายคนคลื่นไส้ อดอาเจียนออกมาไม่ได้

        มีคนกลัวว่าจะอันตรายถึงชีวิตเช่นกันยื่นกระเป๋าเก็บมูลให้สวี่ซื่อสองพี่น้องปีนขึ้นมา

        เจียงหงหย่วนกวาดตามองทุกคนตาขวางสายตาหยุดลงที่หลินซย่าจื้อกับสวี่ซื่อสองพี่น้อง

        “ข้ายัดมูลเต็มปากพวกเจ้าเสียแล้วอยากได้เงินหรือ…ได้สิ อยากได้เท่าไรบอกข้ามาสิบตำลึงย่อมโดนอัดเท่ากับสิบตำลึง ยี่สิบตำลึงโดนอัดเท่ากับยี่สิบตำลึงเช่นกันหากไม่กลัวก็เข้ามาเลย!”

        หลินหวั่นชิวยกน้ำกะละมังหนึ่งออกมาจากลานบ้านนางเดินมาหาเจียงหงหย่วน “หย่วนเกอรีบมาล้างมือเจ้าค่ะ อย่าให้โดนมูลเปื้อน!”

        พูดจบก็มองหลินซย่าจื้อกับสวี่ซื่อสองพี่น้องด้วยสายตาหาเรื่องท่าทีเหมือนคนได้ใจของนางช่าง…ถูกใจเจียงหงหย่วนยิ่งนัก