ภายใต้แสงจันทร์ริมป่าอิคเคเซีย กลุ่มกิ้งก่าอดีตทหารรับจ้างกำลังหารือเกี่ยวกับแผนการพิชิตักันอยู่รอบกองไฟ
“แล้ว มีแผนยังไง?”
เดเวนถามแซนนี่ถึงแผนการที่เธอคิดเอาไว้ เพราะเธอเป็คนเสนอการนำัมาเป็พวกเอง
“เจรจาสิ่คะถามมาได้ ันะคะไม่ใช่แย้”
แซนนี่รีบตอบในทันที แม้ว่าพละกำลังของคนทั้งกลุ่มจะถือว่าเยอะมากสำหรับกลุ่มทหารรับจ้าง แต่ัมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรไปบีบบังคับด้วยกำลังอยู่ดี ถ้าโดนไล่ตีหัวกลับมาก็หมดสิทธิ์ผูกมิตรอย่างถาวร
“แล้วถ้าเจรจาล้มเหลวล่ะ”
มาช่าถามเผื่อกรณีที่พูดคุยกันไม่รู้เื่ พวกเขาจะได้เตรียมตัวรับมือกับเหตุการณ์นั้นได้อย่างทันท่วงที
“ก็ซัดแม่งเลย!... ฉันพูดผิดตรงไหน?”
คำพูดของดอนทำให้ทุกคนหันไปมองหน้าเขากันเป็ตาเดียวแต่เ้าตัวคิดว่าตัวเองก็ไม่ได้พูดผิดอะไร ถ้าคุยกันไม่รู้เื่ก็ต่อยกันเลยสิ่ ง่ายดีออก
“คืนนี้พวกเราก็นอนกันก่อนเถอะ พรุ่งนี้เราต้องค้นหากันั้แ่เช้า”
แซนนี่ที่หมดคำจะพูดกับดอนก็ให้ทุกคนนอนพักเอาแรง พวกเขาจึงกินมื้อค่ำกันอย่างรวดเร็วและพักผ่อนรอวันรุ่งขึ้นที่ต้องไปตามหาัในข่าวลือ
“ตื่นได้แล้วค่ะฮันนี่”
รุ่งเช้าได้มาถึง ทุกคนตื่นขึ้นมาเตรียมพร้อมสำรวจภายในป่า เว้นแต่ดอนที่ยังคงหลับเป็ตายจนแซนนี่ต้องปลุกอยู่สามรอบถึงจะตื่นขึ้นมาได้
“พวกเราจะไม่แยกกันเป็กลุ่มย่อยเพื่อความปลอดภัย เราต้องทดแทนด้วยการมองรอบทิศทางและฟังเสียงการเคลื่อนไหวโดยรอบ”
แซนนี่อธิบายแผนในการออกสำรวจ หากแยกเป็กลุ่มย่อยมีโอกาสสูงที่จะโดนโจมตีก่อนเพราะท่าทางสุดเป็มิตรของพวกนั้นมันแทบจะติดลบ พวกเขาจึงเริ่มออกค้นหากันแบบปูพรมโดยการพุ่งเป้าไปที่ใจกลางป่า มันมีความเป็ไปได้ที่ัจะอยู่บริเวณนั้นมากกว่าบริเวณรอบนอก
“เจ๊! ผมได้ยินเสียงสั่นะเือยู่ทางนั้น”
่บ่ายแก่ๆ ลูซที่อยู่ซ้ายสุดได้ยินเสียงพื้นดินสั่นะเืเพราะสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ แต่จากข้อมูลที่ได้มาจากอาเจ๊ของเขามันไม่มีสัตว์ภายในป่าที่ตัวใหญ่พอจะสร้างแรงสั่นะเืให้รู้สึกหรือได้ยินจากระยะที่ไกลขนาดนี้ เขาจึงชี้ไปทิศ11นาฬิกา บริเวณที่เขามั่นใจว่าเสียงมันมาจากทางนั้น
“รีบไปดิ่รออะไร”
ดอนออกตัวพุ่งไปในทิศทางที่ลูซชี้ไป คนอื่นๆจึงวิ่งตามไปโดยไม่มีคำคัดค้านใดๆ หากไม่ใช่ก็แค่ค้นหาใหม่เพียงเท่านั้น หากไม่เจอเลยมันก็เป็ได้เพียงแค่ข่าวลือที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้ามาภายในป่าด้วยฝีมือของใครบางคน
“ชู่…”
เมื่อทุกคนมาถึงจุดที่ได้ยินเสียงแล้ว พวกเขาก็หยุดวิ่งเพราะดอนส่งสัญญาณเตือนในขณะที่เขาหลบอยู่หลังต้นไม้ ทำให้พวกเขาต้องซ่อนตัวตามไปทันที เพราะด้านหน้าพวกเขามันคือเดรก ตามตัวมันถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีแดงเข้มเว้นเพียงบริเวณท้องที่เป็สีขาวนวลและมีเขาขนาดเล็กบนหัว
“ออกมาเดี๋ยวนี้!”
มันร้องคำรามมาทางพวกเขาและพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวราวกับจะจับพวกเขากินทั้งเป็
“ไม่ไหวค่ะ สู้ไม่ไหวค่ะ”
แซนนี่พูดออกมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงคำรามและการตวาดเสียงของมัน ลูซกับทูซก็กอดกันกลมเพราะการคำรามนั้นเหมือนกัน คนอื่นๆเองก็เหมือนเกิดอาการวิงเวียนตามๆกันอย่างไม่ทราบสาเหตุ เหลือเพียงแค่ดอนทั้งนั้นที่ดูปกติดู
“พวกแกเป็อะไรกันน่ะ?”
ดอนหันมาถามด้วยความสงสัยที่คนอื่นๆแสดงท่าทางไม่ปกติ แซนนี่เองก็ส่ายหน้ายิกๆเพื่อบอกให้เขารู้ว่าเธอสู้ไม่ไหว ให้ตายอีกกี่รอบก็ไม่ไหว
“เอาที่พวกนายสบายใจเลย… เฮ้ยเ้าั! สนใจไปด้วยกันป่าว!”
เขาเดินออกไปเผชิญหน้ากับมันพร้ะโกนออกไปอย่างไม่เกรงกลัว ทำให้มันดูโมโหเป็อย่างมาก
“ไอ้กิ้งก่าตัวจ้อยจอมอวดดี! ข้าจะเผาเ้าให้กลายเป็เถ้าถ่าน!”
ฟู่ม!
ด้วยแรงโทสะที่ขับเคลื่อน มันะโเสียงแข็งก่อนพ่นลมหายใจที่เป็เปลวเพลิงร้อนระอุใส่ผู้มาเยือนที่อยู่ต่อหน้า แซนนี่และคนอื่นๆเห็นดังนั้นหัวใจก็ตกไปอยู่ตาตุ่ม หากดอนไม่รอด พวกเขาที่อ่อนแอกว่าก็คงหนีไม่พ้นชะตากรรมเดียวกัน
“ฮ่า~ เป็ไฟที่อบอุ่นซะจริง”
แม้ว่าเดรกจะหยุดพ่นไฟไปแล้ว แต่เปลวเพลิงยังคงลุกไหม้ในบริเวณแม้ว่าจะไม่มีวัสดุที่เป็เชื้อไฟอยู่เลย และในทันทีที่เดรกกำลังจะจากไป เสียงถอนหายใจดังออกมาจากกองเพลิงแล้วพูดออกมาอย่างปกติราวกับเปลวเพลิงที่ลุกไหม้อยู่ไม่เคยเกิดขึ้น
ฟู่!
ร่างที่ไฟลุกท่วมย่างกายออกมาภายนอกกองเพลิงอย่างช้าๆ เกล็ดทั่วร่างกลายเป็สีดำ บริเวณรอยต่อปรากฏแสงสีแดงส้มราวกับมีเปลวไฟที่ลุกไหม้อยู่ภายใน ลมหายไปที่พ่นออกก็เต็มไปด้วยสะเก็ดไฟ
“แกเป็ตัวบ้าอะไรกัน?”
เมื่อเดรกเห็นดอนที่ถูกไฟเผาไปเต็มๆยังมีชีวิตอยู่ มันจึงะโออกมาอย่างแปลกใจ ถึงแม้ว่ามันจะไม่แข็งแกร่งเมื่อเทียบกับเหล่าัด้วยกัน พวกเบื้องล่างมันก็ไม่ต่างจากมดแมลงที่ออกแรงเพียงก็บดขยี้ได้อย่างไม่ยากเย็น แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้จะเจอกับมดตัวเท่าช้างเข้าให้เสียแล้ว
อัก!
ไม่รอช้าดอนพุ่งเข้าไปต่อยเดรกตัวนั้นจนมันหน้าหันด้วยพละกำลังมหาศาล มันจึงไล่กัดไล่ตบอย่างยากลำบากเพราะที่ผ่านมามันใช้เพียงแค่เปลวไฟก็เพียงพอแล้วสำหรับพวกเบื้องล่าง
“ฮ่า! เป็แค่แมลงบังอาจมาต่อยหน้าข้า โดนบี้ตายไปซะเถอะ! หะ!?”
เท้าหน้าของมันตบใส่ดอนเข้าอย่างจังหลังจากไล่ตบตีแต่ไม่โดนมาสักพักแล้ว เมื่อโดนแล้วมันจึงพูดออกมาดั่งผู้กำชัย ทันใดนั้นเท้าของมันก็ถูกยกขึ้นเหนือพื้นดินโดยภายใต้มีร่างของเบิร์นนิ่งลิซาร์ดแมนอยู่
“ไอ้ตัวอวดดี!”
โฮก!
มันคำรามลั่นก่อนพุ่งเข้าไปกัดดอนที่อยู่ใต้เท้าของมัน โชคยังดีที่เขาสามารถหลบได้ทัน ถึงแม้ิัของเขาจะหนาและทาน แต่การพลาดโดนฟันของมันเมื่อครู่จึงทำให้แขนขวาเกิดแผลฉกรรจ์ขนาดใหญ่
เฮือก!
ดอนที่ได้เปรียบเื่ความเร็วก็พุ่งตัวเข้าไปซัดหมัดเซยเข้าใต้ท้องของมันอย่างรุนแรงจนเท้าทั้งสี่แทบลอยขึ้นจากพื้น สีหน้าของมันก็แสดงออกถึงความเ็ปเมื่อโดนหมัดนั้นเข้าไป
“ไอ้เ้ากิ้งก่าสารเลว!”
อัก!
มันพ่นไฟลงพื้นให้กระจายทั่วบริเ
วณ เพื่อขับไล่ดอนออกไปจากจุดบอดของมัน ซึ่งมันไร้ผลและโดนโต้กลับใส่เต็มท้องจนมันกระเด็นถอยหลังออกไป
1K
