เปิดประตูสู่ความมั่งคั่งในยุค 90 : ความรุ่งโรจน์ของหญิงสาวผู้เกิดใหม่ 【จบ】

        คังอิงอดที่จะซาบซึ้งใจไม่ได้ที่จะเอ่ยชม “คุณทำงานมีประสิทธิภาพมากค่ะ!”

        ผู้อำนวยการหลี่แอบคิดในใจ ‘จะไม่เร็วได้อย่างไร? ก็ท่านหัวหน้าหนิงสั่งการลงมาเอง…’

        แน่นอนว่าเขาไม่อาจพูดความจริงออกไปได้ จึงได้แต่ยิ้มพลางกล่าวว่า “ตอนนี้ผู้คนทั่วประเทศต่างก็พากันเรียนรู้ ‘ความเร็วเซินเจิ้น’ [1] กันทั้งนั้น ดังนั้นประสิทธิภาพการทำงานของพวกเราต้องรวดเร็วขึ้น ไม่อาจอยู่เฉยๆ แล้วกินข้าวจากหม้อใหญ่ใบเดียวกันเพื่อรอวันตายแบบเมื่อก่อนได้อีกแล้ว”

        “ลำบากคุณมากแล้วนะคะ” คังอิงกล่าว

        “คุณคังและสหายท่านนี้รบกวนนั่งรอตรงนั้นสักครู่ครับ พอผมทบทวนสัญญาเสร็จ เดี๋ยวเรามาเซ็นสัญญากันได้เลย” ผู้อำนวยการหลี่กล่าว

        คังอิงเห็นว่าผู้อำนวยการหลี่ยังคงพิจารณาอยู่ จึงเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้นให้ฉันไปนั่งรอที่ห้องทำงานของรองผู้อำนวยการเซียวดีกว่าค่ะ จะได้ไม่รบกวนการทำงานของคุณ”

        “ก็ดีเหมือนกัน พอแก้ไขเอกสารเสร็จแล้วต้องให้พนักงานพิมพ์ดีดตรวจสอบแก้ไขอีกครั้ง คงใช้เวลาสักพัก พอผมตรวจสอบเอกสารเสร็จ เดี๋ยวค่อยไปดื่มชาที่ห้องทำงานก็แล้วกัน” ผู้อำนวยการหลี่กล่าวอย่างกระตือรือร้น

        ดังนั้นคังอิงกับสือเจียงหย่วนจึงเดินกลับไปยังห้องทำงานของเซียวอิงเสีย เพื่อให้ผู้อำนวยการหลี่จดจ่อกับการทำงาน การเซ็นสัญญาแบบนี้เป็นเรื่องใหญ่ หากก่อนหน้านี้ผู้อำนวยการหลี่ไม่ได้ร่างสัญญาเบื้องต้นขึ้นมาก่อน ก็คงไม่อาจร่างสัญญาฉบับสมบูรณ์ได้รวดเร็วเช่นนี้ ตอนนี้เขากำลังตรวจสอบอีกครั้ง คังอิงกับสือเจียงหย่วนจึงไม่อยากอยู่รบกวนเขาที่ห้องทำงาน

        คังอิงกับสือเจียงหย่วนนั่งจิบชา พูดคุยกันอยู่ที่ห้องทำงานของเซียวอิงเสีย เซียวอิงเสียบอกอย่างกระตือรือร้น

        “คุณคัง ครั้งนี้ที่พวกคุณจะเข้ามาบริหารห้างสรรพสินค้ามิตรภาพ ทำให้คนตกใจกันไปหมด ก่อนหน้านี้พวกเขาต่างพูดกันหนาหู พูดจริงๆ เลยนะว่าทุกคนต่างก็วิตกกังวลกันมาก

        แต่วิธีการที่ผู้อำนวยการหลี่เสนอมามันดีมาก พนักงานที่นี่ต่างก็เห็นด้วย แม้แต่คนที่เคยต่อต้านก็ยังลงคะแนนเห็นด้วย

        การปฏิรูปดำเนินไปได้ด้วยดี ต้องยกความดีความชอบให้กับผู้อำนวยการหลี่ที่คิดค้นวิธีการอันยอดเยี่ยมนี้ขึ้นมา”

        คังอิงรู้ดีว่าวิธีการที่เซียวอิงเสียพูดถึงก็คือระบบ ‘พนักงานเก่าใช้กฎเก่า พนักงานใหม่ใช้กฎใหม่’ 

        แต่เธอไม่อาจรับความดีความชอบนี้ไว้ได้ การบอกความจริงกับเซียวอิงเสียคงไม่ได้ประโยชน์อะไร แถมอาจทำให้ผู้อำนวยการหลี่ไม่พอใจอีกด้วย

        คังอิงไม่สนใจว่าใครเป็นคนนำความคิดของเธอไปใช้ สิ่งที่เธอสนใจคือคนที่ใช้ความคิดของเธอสามารถทำให้เรื่องนี้คืบหน้าได้หรือเปล่า

        การที่ผู้อำนวยการหลี่ใช้วิธีการนี้ ทำให้การปฏิรูปห้างสรรพสินค้าดำเนินไปได้ด้วยดี นั่นถือว่าใช้วิธีการของเธอได้อย่างถูกต้องแล้ว

        สิ่งที่คังอิงได้รับผลประโยชน์มากที่สุดก็คือ เธอได้สิทธิ์ในการบริหารห้างสรรพสินค้า และได้เป็นผู้บริหารห้างสรรพสินค้าตัวจริง

        เท่านี้ก็พอแล้ว ไม่ใช่การแย่งชิงลิขสิทธิ์อะไรสักหน่อย ถึงขนาดต้องเอาเป็นเอาตาย บอกความจริงให้ชัดเจนขนาดนั้น

        สือเจียงหย่วนนั่งเงียบไม่พูดอะไร ตลอดเวลาที่เซียวอิงเสียชงชาให้พวกเขาดื่ม สือเจียงหย่วนหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน

        เซียวอิงเสียรู้สึกว่าพ่อหนุ่มคนนี้หน้าตาหล่อเหลา ดูมีชีวิตชีวา แต่พอเห็นเขาไม่ค่อยชอบพูด จึงไม่ได้ชวนเขาคุย

        แน่นอนว่าเซียวอิงเสียอดคาดเดาในใจไม่ได้ ‘พ่อหนุ่มคนนี้เป็นแฟนของคังอิงหรือเปล่านะ? ถ้าเป็นแฟนกันจริงๆ ก็ถือว่าเหมาะสมกันดี’

        ผ่านไปเกือบชั่วโมง ผู้อำนวยการหลี่เดินออกมาจากห้องทำงาน เขาถือเอกสารเดินผ่านห้องทำงานของเซียวอิงเสียไปยังสุดทางเดิน

        คังอิงรู้ว่าสุดทางเดินนั้นเป็นห้องพิมพ์ดีด ผู้อำนวยการหลี่คงกำลังนำเอกสารไปให้พนักงานพิมพ์ดีดตรวจสอบแล้วพิมพ์ออกมาใหม่

        ไม่นานผู้อำนวยการหลี่ก็มาที่ห้องทำงานของเซียวอิงเสีย แล้วเชิญคังอิงกับสือเจียงหย่วนไปดื่มชาที่ห้องทำงานของเขา

        ห้องทำงานของผู้อำนวยการหลี่มีพื้นที่ถึงสี่สิบตารางเมตร ดูแล้วกว้างขวางและสะดวกสบาย คังอิงรู้ว่ามีแต่ในยุคสมัยนี้เท่านั้นที่จะได้รับการจัดสรรห้องทำงานที่หรูหราเช่นนี้

        ในยุคหลังๆ หน่วยงานราชการมีกฎเกณฑ์ที่เข้มงวดมาก ไม่ว่าจะเป็นข้าราชการระดับไหน จะต้องใช้ห้องทำงานขนาดเท่าไหร่นั้นมีกฎระเบียบที่ชัดเจน ไม่อาจเกินกว่าที่กำหนดไว้เลยแม้แต่น้อย แน่นอนว่าในยุคนี้ยังไม่มีกฎเกณฑ์พวกนั้น

        คังอิงนั่งลงพูดคุยกับผู้อำนวยการหลี่ พวกเขามีเรื่องให้คุยกันมากมายโดยเฉพาะอย่างยิ่งการทำความเข้าใจเกี่ยวกับระบบบุคลากร คุณภาพของพนักงานในห้างสรรพสินค้ามิตรภาพ

        ผู้อำนวยการหลี่ทำงานที่ห้างสรรพสินค้ามิตรภาพมานาน เขาจึงรู้เรื่องราวต่างๆ ของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้เป็นอย่างดี ผู้อำนวยการหลี่ได้อธิบายลักษณะนิสัยของพนักงานหลักๆ หลายคน เขากล่าวว่า 

        “ต่อไปนี้พวกเขาก็จะกลายเป็นลูกน้องของคุณแล้ว คุณต้องรู้จักนิสัยใจคอของพวกเขา ถึงดึงศักยภาพของพวกเขาออกมาใช้ได้

        แต่ผมบอกพวกเขาไปแล้วว่าต่อไปนี้คุณจะเข้ามาบริหารห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ แม้ว่าเรื่องบุคลากรจะเป็นหน้าที่ของพวกเรา แต่ในเรื่องของงานแล้ว คุณคังจะเป็นคนตัดสินใจ พวกเขาต้องเชื่อฟังคุณ ไม่ว่าจะเป็นการให้รางวัลหรือลงโทษ คุณจะเป็นคนกำหนดเอง พวกเขาต้องปฏิบัติตามและเชื่อฟังเท่านั้น”

        คังอิงกล่าวขอบคุณพลางกล่าวว่า “พวกเรายังต้องได้รับการสนับสนุนจากทางสำนักงานใหญ่ค่ะ ถึงจะทำงานให้เดินหน้าต่อไปได้อย่างราบรื่น”

        เมื่อผู้อำนวยการหลี่ได้ยินคำพูดเช่นนี้ เขาก็มีความสุขมาก รู้สึกว่าเสี่ยวคังคนนี้ไม่ใช่พวกข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพาน [2] หรือเป็นหมาป่าตาขาว [3] ที่พอจัดการเรื่องต่างๆ เสร็จแล้วก็ทิ้งคนอื่นไว้ข้างหลัง

        ถึงแม้ว่าห้างสรรพสินค้ามิตรภาพจะถูกคังอิงบริหารต่อจากนี้ และแม้ว่าพนักงานเดิมจะยังคงเป็นพนักงานของรัฐก็ตาม แต่แท้จริงแล้วคังอิงจะเป็นคนตัดสินใจเรื่องต่างๆ ผู้อำนวยการหลี่จะไม่เข้าไปก้าวก่าย

        แต่คังอิงยังคงวางตัวอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน ทำให้ผู้อำนวยการหลี่รู้สึกสบายใจมากขึ้น

        ระหว่างที่คังอิงกำลังพูดคุยกับผู้อำนวยการหลี่ พนักงานพิมพ์ดีดก็นำสัญญาที่พิมพ์เสร็จแล้วมาให้ โดยมีทั้งหมดสามฉบับ

        คังอิงหยิบสัญญาฉบับหนึ่งให้สือเจียงหย่วนตรวจสอบ ส่วนตัวเธอเองก็หยิบสัญญาขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด

        คังอิงในชาติที่แล้วเซ็นสัญญามานับไม่ถ้วน เธอจึงคุ้นเคยกับ ‘กฎหมายเศรษฐกิจ’ และ ‘กฎหมายสัญญา’ เป็นอย่างดี คังอิงพิจารณาอย่างละเอียด เมื่อไม่พบข้อผิดพลาดหรือข้อความที่ไม่เหมาะสม เธอจึงหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นสัญญาด้วยความยินดี

        ผู้อำนวยการหลี่ก็หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อของตนเอง แล้วประทับตราประจำตำแหน่งลงไป จากนั้นก็มอบสัญญาฉบับหนึ่งให้คังอิง ส่วนฉบับหนึ่งเก็บไว้เป็นเอกสารของผู้อำนวยการ อีกฉบับส่งไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

        หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จแล้ว ผู้อำนวยการหลี่ก็เชิญพวกเธออยู่รับประทานอาหารกลางวัน คังอิงปฏิเสธอย่างไรก็ไม่สำเร็จ เธอจึงเหลือบมองสือเจียงหย่วน แล้วเห็นว่าเขาไม่ได้มีท่าทีคัดค้าน เธอจึงพยักหน้าตกลง

        ตอนนั้นเอง คังอิงจึงนึกขึ้นได้ว่าจะต้องโอนเงินค่าเช่าสัมปทานบริหาร ผู้อำนวยการหลี่กลับหัวเราะ ‘ฮ่าๆๆ’ พลางกล่าวว่า

        “ไม่เป็นไร ผมเชื่อใจพวกคุณ เดี๋ยวกินอาหารเที่ยงเสร็จแล้ว คุณค่อยไปโอนเงินเข้าบัญชีธุรกิจของเราโดยตรงได้”

        คังอิงรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ดูท่าว่าการทำธุรกิจในยุคสมัยนี้จะเป็นแบบนี้ หลายครั้งก็ไม่ทำตามกฎระเบียบ ส่วนใหญ่มีเรื่องของน้ำใจส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เธอไม่ค่อยชินกับเรื่องพวกนี้ แต่ก็พยายามปรับตัว

        ผู้อำนวยการหลี่พาพวกเธอไปกินอาหารกลางวันที่โรงแรมอำเภอหลี่ว์ ซึ่งเป็นโรงแรมที่ดีที่สุดในอำเภอหลี่ว์ ว่ากันว่าอาหารที่นี่มาจากในเมือง ซึ่งหรูหรามาก ผู้อำนวยการหลี่จึงชอบพาคนมาเลี้ยงอาหารที่นี่

        มื้อนี้ผู้อำนวยการหลี่เป็นคนเลี้ยง ส่วนเซียวอิงเสียก็มาในฐานะรองผู้อำนวยการ คังอิงปฏิเสธที่จะดื่มเหล้าเหมือนเดิม โดยใช้การจิบชาแทนเหล้า แล้วชนแก้วกับผู้อำนวยการหลี่

        ผู้อำนวยการหลี่ไม่ได้บังคับให้คังอิงดื่มเหล้า เพราะตอนนี้คังอิงเป็นผู้บริหารห้างสรรพสินค้ามิตรภาพแล้ว ความสำเร็จหรือความล้มเหลวในการปฏิรูปครั้งนี้ ล้วนขึ้นอยู่กับคังอิง การที่เขาเลี้ยงอาหารมื้อนี้ก็เพื่อที่จะกระชับความสัมพันธ์กับเธอ เป็นการแสดงความเป็นมิตร

        จริงๆ แล้วผู้ชายทุกคนรู้ดีว่าผู้หญิงแบบไหนที่พวกเขาควรจะบังคับให้ดื่มเหล้า ผู้หญิงแบบไหนที่พวกเขาไม่ควรทำเช่นนั้น พวกเขามีมาตรฐานอยู่แล้วภายในใจ

        ส่วนสือเจียงหย่วนนั้น ผู้อำนวยการหลี่ลองหยั่งเชิงเขา แล้วพบว่าชายหนุ่มยังคงดื่มอย่างกระปรี้กระเปร่า ดังนั้นเขาจึงเบนเป้าหมายไปยังสือเจียงหย่วนแทน

        เชิงอรรถ

        [1] ความเร็วเซินเจิ้น ใช้อธิบายถึงการเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วของเซินเจิ้น ประเทศจีนในช่วงทศวรรษที่ 1980 และ 1990

        [2] ข้ามแม่น้ำรื้อสะพาน หมายถึง เมื่อประสบความสำเร็จตามเป้าหมายก็ลืมบุญคุณคนที่ช่วยเหลือ 

        [3] หมาป่าตาขาว หมายถึง คนเนรคุณ คนอกตัญญู ซึ่งมักเอามาใช้เปรียบเทียบกับคนที่ไม่รู้จักสำนึกในบุญคุณคน หรือคนนิสัยโหดเหี้ยม พร้อมหักหลังแม้กระทั่งกับคนที่เคยมีพระคุณด้วย