"หา— เกิดอะไรขึ้น! ตัวฉัน ฉันขยับไม่ได้!" เสียงยังเป็ของเธอ พูดได้ตามปกติ
นั่นแหละที่น่ากลัวที่สุด
มิร่ายิ้มหวานเหมือนเดิม ราวกับร่างอสูรที่เพิ่งเผยออกมาเป็เื่ธรรมดาที่สุดในโลก
"เห็นไหมคะ... ขอแค่หนูออกปากพูด ร่างของพี่ก็ทำตามเองเลย ง่ายจะตายไป"
เธอยกมือขึ้น แล้วในอากาศก็มีบางอย่างก่อตัวขึ้นจากแสงสีม่วงคล้ำ มีดเล่มเรียว ดำเงา ด้ามพันด้วยสายหนังถักลวดลายแปลกตา คมของมันบางและโค้งอย่างประณีตเกินกว่าจะเป็อาวุธสำหรับฆ่า มันคือของเล่นชนิดหนึ่ง ของที่ถูกออกแบบมาเพื่อความเ็ปที่ตั้งใจ
"พี่มิวเดินตรงไปเรื่อยๆ นะคะ" มิร่ากระซิบที่ต้นคอมิว เสียงหวานเหมือนชวนเพื่อนไปเดินเล่น ขณะจับข้อมือที่แข็งทื่อหมุนร่างมิวกลับ แล้วแนบคมมีดเบาๆ ที่ลำคอ ดันหลังให้เดินนำเข้าไปในห้องทีละก้าว สายตาเธอกวาดไปรอบห้องเล็กๆ จนหยุดที่เตียงซึ่งมีร่างใครบางคนนอนคลุมผ้าห่มขดตัวอยู่
"อ้า... พี่สาวปีศาจของหนูก็อยู่นั่นเอง หลับสบายเชียวนะคะ"
เธอดันมิวเดินไปจนถึงข้างเตียง แล้วค่อยๆ ยื่นปลายมีดไปเขี่ยผ้าห่มออกอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวจะปลุกคนที่นอนอยู่ให้ตื่น
ใต้ผ้าห่มมีแค่หมอนสองใบวางซ้อนกันเป็รูปร่างคล้ายคนขดตัว
รอยยิ้มของมิร่าค้างไปเสี้ยววินาที
"...หมอนเหรอ?"
แค่เสี้ยวนั้นเอง เสี้ยวที่ความสนใจของเธอเขวออกไปจากบานตู้เสื้อผ้าที่อยู่ด้านหลัง
บานตู้เลื่อนเปิดออกอย่างรุนแรง
อาเรียพุ่งออกมาเร็วราวสายฟ้า หมัดขวาเหวี่ยงมาเต็มกำลังก่อนที่มิร่าจะหันมาทัน มันเข้าเป้ากลางใบหน้าเด็กคนนั้นเต็มๆ เสียงกระแทกดังโป๊กสนั่น ร่างเล็กๆ กระเด็นไปชนขอบเตียงจนเตียงเลื่อนครูด
"อาเรีย!" มิวที่ถูกตรึงร้องออกมาด้วยหัวใจที่เต้นโครม มาแล้ว! แผนได้ผล! หมัดเต็มแรงของจอมเวทสายปะทะระดับAขนาดนั้น ต่อให้เป็กำแพงคอนกรีตก็ต้องร้าว!
แต่แล้ว...
มิร่าค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นจากขอบเตียง ยกมือขึ้นแตะแก้มที่เพิ่งโดนหมัด ตรงนั้นมีรอยช้ำขึ้นมาจริง — แต่มันค่อยๆ จางหายไปต่อหน้าต่อตาภายในไม่กี่วินาที เหมือนหมัดเมื่อกี้ไม่เคยลงเลยสักครั้ง
แล้วเธอก็ยิ้ม กว้างกว่าเดิม ราวกับเพิ่งได้รับของขวัญ
"เจ็บจังเลยค่ะ พี่สาวปีศาจ..." เธอเอียงคอ ดวงตาแดงเป็ประกาย "หมัดเมื่อกี้น่ะ หนักแน่นดีจริงๆ หนูชอบจัง"
อาเรียที่ยืนตั้งการ์ดอยู่หน้าตู้ชะงักไปนิด คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างคืบคลานเข้ามาในหัว — ความอุ่นเอื่อยๆ แปลกประหลาด ที่พยายามทำให้แขนซึ่งกำหมัดอยู่ค่อยๆ คลายออกเอง
"...ตัวเล็กๆ แต่หนังเหนียวใช้ได้นี่" เธอพึมพำ สายตาจับจ้องมิร่าอย่างประเมินสถานการณ์
แต่ก่อนที่อาเรียจะขยับเข้าไปอีกก้าว มิร่าก็เคลื่อนไหวก่อน เธอคว้าข้อมือมิวที่ยังแข็งทื่อ กระชากร่างเธอขึ้นมาบังไว้ข้างหน้าตัวเอง แล้วเอาคมมีดเล่มดำแนบเข้ากับลำคอของมิว
"อ้า อย่าเพิ่งสิคะ พี่สาวปีศาจ" มิร่ายิ้มออกมาจากหลังไหล่ของมิว "ขยับมาอีกก้าวเดียว หนูก็ขีดคอเพื่อนพี่ให้ดูเลยนะ จะได้รู้ว่าเืเพื่อนพี่สีอะไร"
อาเรียหยุดเท้ากลางก้าว มองหน้ามิร่าที่โผล่มาครึ่งหนึ่งจากหลังมิว แล้วเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง
"เลือกได้ด้วยเหรอ ใจดีจังเลยนะ" เธอพูดเรียบๆ น้ำเสียงไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความตื่นกลัว "แต่ขอโทษนะ ฉันไม่ค่อยถนัดเล่นเกมที่กติกายัยเด็กตั้งขึ้นมาเองหรอก"
"อย่าฟังมันนะอาเรีย!" มิวร้องออกมาทั้งน้ำตา ทั้งที่ร่างตัวเองยังนิ่งอยู่ในกำมือของมิร่า "ทิ้งฉันแล้วหนีไปเถอะ! ฉัน...ฉันไม่เป็ไรหรอก!"
"เพื่อนพี่น่ารักจังนะคะ" มิร่าหัวเราะในลำคอ "งั้น... ก็ตามใจค่ะ"
เธอกระซิบบางอย่างที่ข้างหูมิว
"พี่มิว — ต่อยพี่สาวปีศาจของเราให้หน่อยสิคะ แรงๆ เลยนะ"
ทันทีที่เสียงสั่งจบลง ร่างของมิวก็พุ่งเข้าหาอาเรีย กำปั้นเหวี่ยงมาเต็มแรงโดยที่เ้าตัวห้ามไม่ได้
"ไม่นะ! หยุด! หยุดสิมือฉัน!" มิวกรีดร้อง น้ำตาไหลพราก ขณะที่หมัดของตัวเองพุ่งเข้าหาหน้าเพื่อน "อาเรียหลบเร็ว! ฉันหยุดมันไม่ได้จริงๆ! ขอโทษ ขอโทษนะ!"
อาเรียก้มหลบหมัดแรก ปัดแขนมิวออกไปเบาๆ ด้วยความระมัดระวัง เธอเคลื่อนตัวลื่นไหล หลบทุกหมัดของมิวได้สบาย — แต่นั่นแหละคือปัญหา ตราบใดที่มิวยังขวางอยู่ตรงหน้า เธอก็เข้าถึงตัวมิร่าที่หลบอยู่ข้างหลังไม่ได้เลย
มิร่าเห็นอาเรียลื่นไหลหลบหมัดแรกได้อย่างสบาย ก็เพียงเอียงคอ รอยยิ้มไม่จางลงเลยสักนิด
"ว่องไวจังเลยนะคะ พี่สาวปีศาจ... แต่หนูไม่ค่อยชอบเล่นวิ่งไล่จับเท่าไหร่หรอกค่ะ มันเหนื่อย"
แล้วเธอก็จ้องตรงมาที่อาเรีย เอ่ยออกมาช้าๆ ทีละคำ น้ำเสียงยังนุ่มหวานเหมือนเดิม แต่หนักแน่นราวกับกดตะปูลงไปในเนื้อไม้
"อย่าหลบสิคะ"
ทันทีที่คำสั่งนั้นหลุดออกจากปาก อาเรียก็รู้สึกเหมือนมีโซ่ที่มองไม่เห็นคล้องรัดข้อเท้าและหัวไหล่เธอเอาไว้พร้อมกัน ร่างที่กำลังจะเอนหลบหมัดถัดไปของมิวกลับฝืดขึ้นมาเฉยๆ กล้ามเนื้อขาแข็งทื่อราวกับไม่ใช่ของตัวเอง — เป็ความอุ่นเอื่อยแบบเดียวกับตอนต่อยมิร่า แต่คราวนี้หนักหน่วงและชัดเจนกว่าเดิมหลายเท่า
ช้าไปเพียงเสี้ยววินาที
หมัดของมิวพุ่งเข้าหาใบหน้าเธอเต็มแรง อาเรียบิดคอหนีในจังหวะสุดท้ายด้วยสัญชาตญาณล้วนๆ หมัดเลยไถลไปโดนแค่ปลายคางแทนที่จะเข้าเต็มโหนกแก้ม แต่ก็แรงพอจะทำให้เธอเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ส้นเท้ากระแทกขอบตู้เสื้อผ้าดังปัง ริมฝีปากล่างแตกเป็ทางเืบางๆ
"อาเรีย!" มิวร้องลั่นด้วยความใ ทั้งที่มือของตัวเองยังเหวี่ยงตามไม่หยุด "ขอโทษ! ฉันหยุดไม่ได้!"
อาเรียยันตัวกลับมายืนตรง เลียมุมปากที่มีรสเืคาวจางๆ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น เมื่อกี้... ร่างของเธอไม่ยอมฟังคำสั่งของเธอเองไปชั่วขณะหนึ่ง
เธอกัดฟัน เกร็งต้นขา บังคับให้ขาขยับ — มันยังขยับได้ แค่หนืดและช้าลงกว่าปกติ เหมือนกำลังวิ่งอยู่กลางสายน้ำ โซ่ที่มองไม่เห็นนั่นไม่ได้ล่ามเธอไว้จนสนิท แต่มันถ่วงเธอไว้พอจะทำให้การหลบที่เคยง่ายดายกลายเป็เื่ยากเย็น
มิร่าหัวเราะในลำคอ ดวงตาแดงเป็ประกายพอใจ "โอ้โห... ยังขยับได้อีกเหรอคะเนี่ย" เธอลากเสียงยาว ราวกับเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่ถูกใจ "รู้ไหมคะ คนธรรมดาที่โดนหนูสั่งแบบเมื่อกี้น่ะ ป่านนี้แข็งเป็หินไปทั้งตัวแล้ว ขยับนิ้วก้อยยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แต่พี่สาวปีศาจของหนูยังยืนสู้อยู่ได้... ใจแข็งจังเลยนะคะ"
เธอเอียงหน้าซบไหล่มิว ยิ้มหวานเยือกเย็น
"สมแล้วล่ะค่ะ ที่พี่ชายหนูถึงได้หลงพี่หัวปักหัวปำขนาดนั้น... ทิ้งน้องสาวตัวเองไว้ข้างหลังได้ลงคอเลย"
มิร่าควงมีดของตัวเองเล่นในมือ
"อ้อ เผื่อพี่สาวปีศาจยังไม่รู้นะ เื่ที่ไปเห็นที่คอนโดเมื่อหัวค่ำน่ะ" มิร่าเอ่ยขึ้นลอยๆ ขณะบงการมิวให้รุกไม่หยุด น้ำเสียงหวานเย็น "พี่ชายเขาไม่ได้อยากทำแบบนั้นหรอกค่ะ หนูต่างหากที่ทำให้เขาทำ ั้แ่ห้าปีก่อนจนถึงวันนี้ เขาก็เป็แค่ของเล่นชิ้นหนึ่งของหนูมาตลอด พี่จะไปโกรธเขาทำไมล่ะ แต่ว่านะเห็นแววตาสิ้นหวังของพี่ชายตอนนั้นก็สนุกดีเหมือนกันนะ"
อาเรียเอนตัวหลบหมัดมิวอีกครั้ง แล้วตอบกลับหน้าตาเฉย
"ของเล่นเหรอ... น้องสาวที่ไหนหวงพี่ชายถึงขั้นบุกมาหาแฟนเขาถึงห้องตอนตีสาม ผิดปกติไปแล้วนะ กลับไปหาหมอเถอะ เดี๋ยวฉันแนะนำคลินิกดีๆ ให้"
มิร่ายิ้มไม่สะดุดแม้แต่นิด
"แต่สุดท้ายพี่ก็ทิ้งเขาหนีมาซบเพื่อนนี่นา ปล่อยพี่ชายไว้คนเดียวที่คอนโด... เห็นไหมล่ะคะ คนที่อยู่ข้างเขาในวันที่เขาแย่ที่สุดน่ะ ไม่เคยเป็พี่เลย มันคือหนูต่างหาก เขาเป็ของหนูค่ะ"
"แต่เธอก็ทิ้งเขาไว้แล้วมาหาฉันเหมือนกันนี่หน่า" อาเรียยิ้มเย็น ปัดแขนมิวที่เหวี่ยงมา "แล้วที่สำคัญนะ..." เธอเว้นจังหวะ "เขาเป็ของฉัน ไม่ใช่ของเธอ จำไว้ให้ดีเลยนะจ้ะ"
"ของพี่สาวปีศาจหรือเปล่าน้า หนูนะเคยทำให้เขา ต้องเลียร่ายกายหนูเหมือนหมาด้วยน้า... แล้วตอนที่เขาตัวสั่นเพื่อขอโทษที่บริการหนูดีไม่พอก็น่ารักเหมือนกันนะ"
"นั้นสินะ ซันน่ะ ไม่ว่าเมื่อไรก็น่ารักตลอดแหละ"
"อาเรียมันใช่เวลามาโม้ในสถานการณ์แบบนี้ไหมเนี่ย"
ระหว่างที่ปากยังกวนไม่ยอมแพ้ หัวของอาเรียกลับเริ่มหนักขึ้นทุกขณะ ความอุ่นเอื่อยที่คืบเข้ามาั้แ่ตอนต่อยมิร่า ตอนนี้แผ่ไปทั่วทั้งต้นแขนและหัวไหล่ นิ้วที่กำหมัดอยู่เริ่มสั่น ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะมันกำลังจะไม่ฟังคำสั่งของเธอ
มิร่าสังเกตเห็นทันที รอยยิ้มกว้างขึ้น
"อ้าว ดื้อจังเลยนะคะพี่สาวปีศาจ... แต่ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ หมัดที่พี่อัดหนูไปเมื่อกี้น่ะ มันแรง มันตั้งใจมากพอจะผูกพี่ไว้กับหนูได้สนิทเลยล่ะ ทีนี้..."
เธอจ้องตาอาเรีย แล้วเอ่ยช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ
"คุกเข่าลงสิคะ"
คำสั่งนั้นเหมือนมือั์ที่กดลงบนบ่าทั้งสองข้างของอาเรีย เข่าเธอเริ่มอ่อนลงเองโดยไม่ได้ตั้งใจ น้ำหนักตัวถ่วงลงสู่พื้น หมอกอุ่นๆ ในหัวหนาขึ้นจนความคิดเริ่มพร่าเลือน
ไม่
ในวินาทีที่ใกล้จะเสียการควบคุม อาเรียทำในสิ่งที่ร่างกายคุ้นเคยที่สุดเวลา้าเรียกสติกลับมา — เธอเงื้อมือขึ้น แล้วตบหน้าตัวเองเข้าเต็มฝ่ามือ
เพี้ยะ!
เสียงดังก้องในห้องเล็กๆ แก้มเธอร้อนวาบ
และในเสี้ยววินาทีที่ความเจ็บแล่นขึ้นมา หมอกอุ่นๆ ในหัวก็จางลง — เพียงนิดเดียว เบาบางมาก จนแทบไม่ทันสังเกต แต่มันจางลงจริงๆ
อาเรียนิ่งไปหนึ่งจังหวะ ดวงตาเ็าของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
ความเจ็บ...
สมองที่ถูกฝึกมาเพื่อการคำนวณเริ่มเดินเครื่องเต็มสูบ ปะติดปะต่อทุกอย่างเข้าด้วยกันในชั่วลมหายใจเดียว — มันยิ้มตอนโดนหมัด มันบอกเองว่าหมัดที่ตั้งใจทำให้ผูกได้สนิท นั่นแปลว่าพลังของมันกินคนที่ตั้งใจทำร้ายมัน ยิ่งทำให้มันเจ็บมากเท่าไหร่ สายที่มันสาวเข้ามาก็ยิ่งหนาขึ้นเท่านั้น
เพราะงั้น การต่อยมันให้ตายจึงไม่ใช่ทางออก ยิ่งทำร้ายมิร่า ยิ่งแพ้
แต่ความเจ็บที่ตัวเธอเองเป็คนสร้าง กลับไปสั่นคลอนสายที่มันสาวไว้ ตบหน้าตัวเองแค่ทีเดียว มันก็คลายลงไปได้นิดหนึ่งแล้ว
ถ้าอย่างนั้น...
ดวงตาของอาเรียกวาดลงไปที่มือซ้ายตัวเอง — วงเวียนเหล็กที่เธอคว้าติดมือมาจากโต๊ะรกๆ ของมิวตอนพุ่งออกจากตู้ ยังกำอยู่แน่น ปลายแหลมของมันวาววับใต้แสงไฟ
มุมปากของเธอค่อยๆ ยกขึ้น
"...อ๋อ เข้าใจแล้ว"
มิน่าล่ะ ตอนนั้น....
265
