ผมตัดสินใจโทรศัพท์ไปหาผู้ดูแลเพื่อที่จะขอเลื่อนกำหนดส่งบทความถัดไปที่จะต้องส่งในอีกวันมะรืนออกไปเป็สัปดาห์หน้าจากนั้นก็ตีตั๋วเดินทางไปเชียงใหม่อย่างรวดเร็วก่อนที่จะเก็บเสื้อผ้าข้าวของตัวเองให้เรียบร้อยแล้วรีบทะยานไปที่ท่าเรือหน้าบ้านเพื่อที่จะออกเดินทางจากเกาะล้านไปขึ้นฝั่งที่พัทยาทันทีงานนี้ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเื่ที่เธอพูดมันเป็เื่จริงหรือเื่ล้อเล่นกันแน่
15.25 น. ของวันต่อมา
หลังจากที่ผมนั่งเครื่องบินจากสุวรรณภูมิมาถึงสนามบินเชียงใหม่เมื่อ่บ่ายสองผมรีบติดต่อไปหาญานันอีกครั้งเพื่อยืนยันกับเธอว่าผมกำลังจะไปหาเธอที่บ้าน เมื่อคนที่บ้านขับรถมาส่งให้ที่สนามบินตามที่นัดไว้ผมก็รีบขับรถจากสนามบินเชียงใหม่ไปบ้านของญานันที่อำเภอหางดงทันทีด้วยความร้อนใจ
ผมขับรถมาจอดอยู่ที่หน้าบ้านสีขาวหลังหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ใกล้กับที่ว่าการอำเภอหางดง บ้านสีขาวหลังนี้ก็คือบ้านเก่าของญานันที่เธออาศัยอยู่เมื่อสมัยก่อนแต่พอเธอย้ายไปเรียนต่อที่ประเทศรัสเซีย บ้านหลังนี้ก็ถูกปล่อยทิ้งไว้โดยไม่มีใครเข้ามาอยู่และผมก็ไม่เคยแวะเวียนมาที่นี่อีกเลย
ผมมองสำรวจไปรอบ ๆบริเวณหน้าบ้านพบว่ามันเป็ระเบียบเรียบร้อยมากกว่าที่คิด สวนเล็ก ๆที่ผมเคยมานั่งติวหนังสือกับญานันก็ได้รับการดูแลเป็อย่างดีทุกอย่างมันดูเรียบร้อยสวยงามจนไม่อยากเชื่อว่าที่นี่จะไม่มีคนอยู่มาจนถึงเมื่อไม่นานมานี้
ผมเดินไปกดกริ่งที่หน้าประตูบ้านพลางยืนมองลอดเข้าไปข้างในไม่นานนักก็มีเสียงเปิดประตูบ้านออกมาและมีร่างของเด็กผู้หญิงตัวเล็กหน้าตาน่ารักคนหนึ่งเดินออกมาหาผมที่หน้าประตูบ้าน

“สวัสดีค่ะ”
เธอเปิดประตูออกมาพร้อมกับกล่าวทักทายผมอย่างมีมารยาทดวงตาสีฟ้าสว่างจนเกือบจะกลายเป็สีขาวของเธอมองมาที่ผมตรง ๆ หน้าตาของเธอดูคล้ายกับภาพถ่ายของญานันตอนเด็กๆ ที่เธอเคยเอาให้ผมดูจนผมแอบใอยู่เหมือนกัน
“แม่นันรออยู่ข้างในค่ะ”
เธอพูดพร้อมกับเปิดประตูกว้างเพื่อให้ผมเข้าไปข้างใน
“ขะ ขอบคุณ”
ผมขอบคุณพลางเดินเข้าไปด้านในตามที่เธอบอกเมื่อกี๊เธอบอกว่าแม่รออยู่ข้างในใช่ไหม?หรือว่าแม่ของเธอคือ...
“แม่นันบอกว่าถ้าคุณชามาถึงแล้วให้พาเข้าไปข้างในได้เลย แล้วให้ดาไปอยู่กับป้านีข้างบ้านก่อนฝากดูแลแม่นันด้วยนะคะ”
เด็กหญิงตัวน้อยบอกกับผมแบบนั้นก่อนที่เธอจะเดินออกจากประตูบ้านไปเธอเรียกญานันว่า ‘แม่นัน’ สินะ หน้าตาเธอก็คล้ายญานันตอนเด็ก ๆ มากเสียด้วยคงจะเป็ลูกสาวของเธอสินะ
อ่ะ ฮะ ฮะแฟนเก่าที่เลิกกันไปเป็สิบกว่าปีแล้วจะมีลูกสักคนสองคนมันก็ไม่แปลกอะไรนี่นา...ใจเย็น ๆ ก่อนนะ น้ำตาลูกพ่อ อย่าไหลออกมาเชียวนะ...