ความมืดยังคงแน่นิ่ง
เด็กหนุ่มนั่งสงบในท่าขัดสมาธิ ท่ามกลางกลิ่นอายความเย็นชื้นจากผนังถ้ำ ลมหายใจเขาเริ่มลึกและแน่นขึ้นเรื่อยๆ
โลหิตไหลเวียนอย่างหนักหน่วง
ครั้งนี้ไม่ใช่แค่หล่อเลี้ยงร่างกาย
แต่เป็การ “ฝืนพลังชีวิต” ให้แทรกซึมเข้าไปยังแกนกระดูก
เขาบังคับให้เืแดงฉานไหลเข้าสู่แกนแขน ท่อนขา กระดูกสันหลังทีละส่วน ทีละจุด
เสียงในร่างดังกึกก้อง...
แคร่ก...!
เสียงคล้ายไม้แห้งหัก ดังขึ้นจากภายใน
“อั่ก…!”
เขาเผลอกัดฟันแน่น เืไหลจากริมฝีปาก
กระดูกบางจุดเริ่มแตกร้าว
แต่เขากลับ ไม่หยุด
กลับเร่งการไหลเวียนพลังเข้าไปกระแทกย้ำซ้ำลงที่จุดเดิม
ความปวดแสบปวดร้อนพุ่งพล่านไปทั่วร่าง ราวกับไฟลามในโพรงกระดูก
ในหัวเขา… ไม่มีเสียงอื่น
นอกจากเสียง “แตก-เชื่อม-แตก-เชื่อม”
ทุกครั้งที่พลังหลั่งไหลเข้าไป กระดูกเขาเหมือนจะตอบสนองราวถูกตีขึ้นใหม่บนเตาหลอม
เหงื่อเย็นชุ่มทั้งตัว
ิัเริ่มเปลี่ยนสีจากซีดขาว เป็แดงคล้ำ
โลหิตซึมออกจากรูขุมขน
ดวงตาเขาแดงฉานด้วยเส้นเืที่ะเิออกภายใน
แต่ก็ยังฝืน…
เขาจะฝึกให้ได้ถึงที่สุด
เพื่อให้ร่างนี้ กลายเป็ภาชนะที่ไม่มีพลังใดทำลายได้อีก
เวลาผ่านไปนานแค่ไหน เขาไม่รู้
แต่วินาทีหนึ่ง ขณะที่เขาพยายามส่งพลังเข้าสู่กระดูกซี่โครง…
ปัง!!!
บางสิ่งภายใน “แตกร้าวจนเกินรับได้”
พลังที่อัดค้างไว้ภายในะเิออก
โลหิตพุ่งจากปากจมูกพร้อมกัน
ร่างเด็กหนุ่มสะบัดถอยหลังอย่างรุนแรง
แผ่นหลังกระแทกผนังถ้ำ เืกระเซ็นเต็มหินเย็น
ร่างทั้งร่างแน่นิ่ง ดวงตาปิดสนิท
มีเพียงลมหายใจเบาๆ แ่ๆ ที่ยังบอกว่าเขายังมีชีวิต
เืเปื้อนกระดาษ เปรอะิั
มือซ้ายยังค้างอยู่เหนือแผนผังร่างกายที่เขาเขียนไว้
ส่วนหนึ่งของร่างกาย บางท่อนกระดูก เปลี่ยนแปลงไปแล้วจริงๆ
เฉพาะบางจุดเท่านั้น:
กระดูกแขนขวาท่อนล่าง
กระดูกหน้าแข้งขวา
กระดูกสะบักด้านซ้าย
กระดูกสันหลัง่ที่ 3-4
สี่จุดนี้คือ "รากฐานแรก" ที่เขาฝึกสำเร็จ
ส่วนอื่นยังไม่ทันถึงขั้นกลับถูก “ดีดกลับ” เพราะร่างกายทนไม่ไหว
รุ่งเช้า... แสงแรกจากรอยแยกของผาหินสาดเข้ามาในถ้ำ
เงาร่างที่นอนแน่นิ่งเริ่มขยับ
เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นช้าๆ สายตาพร่ามัว หูอื้อ
รู้สึกเหมือนร่างกายทั้งหมดถูกบดขยี้ แล้วเย็บกลับเข้าที่อย่างหยาบๆ
“อึก….”
เขาฝืนลุกขึ้น แม้จะเจ็บร้าวทุกจุด
แต่เมื่อพยายามขยับแขนขวา เขากลับรู้สึกได้ถึง “พลังบางอย่าง” ที่แทรกอยู่ในกระดูก
มั่นคงกว่าเดิม หนักแน่นกว่าเดิม ราวกับเส้นเืภายในได้แปรเปลี่ยนเป็โลหะบางอย่าง
“…ไม่ถึงครึ่งที่ข้าหมายไว้…”
เขาพึมพำ เสียงเบาแต่แน่น
“…แต่ครึ่งนี้ ก็เพียงพอให้ข้า ‘ดิ้นรน’ ในโลกที่อ่อนโยนกับใครไม่ได้…”
เขาเดินโซซัดโซเซมาออกจากห้องลับไปตามทางเดินมืดมัวทีละก้าว
แสงตะวันสาดส่องผ่านกระจกลงมาบนร่างที่เต็มไปด้วยคราบเื
เขายกมือขึ้น ทาบแสงนั้น
กระดูกนิ้วมือสั่นเล็กน้อย... แต่มั่นคง
ไม่ใช่เพราะกล้ามเนื้อ
แต่เพราะ “โครงสร้างภายใน” ที่ได้เปลี่ยนไปแล้ว
นี่คือร่างกายของผู้ที่ก้าวแรกบนเส้นทางแห่ง “การบ่มเพาะกระดูก”
ไม่ใช่พลังที่หวือหวา ไม่ใช่แสงเจิดจ้า
แต่เป็ “รากฐาน” ที่แม้โลกจะล่มสลาย ก็ตั้งอยู่ได้
เขามองไปยังเมืองซากปรักหักพังแสงพระอาทิตย์กำลังขึ้นคล้าย์มายาไม่มีผิด เสียงร้องของสัตว์ร้ายคล้ายเป็ฝันตื่นหนึ่ง
แต่เขารู้ดีพวกมันยังไม่ไปไหนมันอยู่ที่ไหนสักแห่ง
เขาอดไม่ได้ที่จะกำมัดแน่น ร่างเด็กหนุ่มทั้งที่เมื่อเดินโซเซเืออกจากร่างราวจะตายได้ทุกครั้งที่หายใจ ตอนนี้ยืนมองไปด้านนอกด้วยสีหน้าสงบ ดวงตาไร้คลื่น
747
