ฟางโม่ยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ สายตาของเขายังคงมองหาอสูรที่จะมาเป็คู่ต่อสู้ตัวต่อไปของเขา แม้ว่าร่างกายจะเต็มไปด้วยาแที่ได้รับมาจากการต่อสู้เมื่อไม่นานมานี้ แต่นั้นก็ไม่ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเป็กังกลแต่อย่างใด กลับกันเมื่อเขาได้เห็นเลเวลที่เพิ่มขึ้นของตนแล้ว ยิ่งทำให้ความกระหายการต่อสู้ในตัวเพิ่มมากขึ้นไปอีก
แม้ว่าสัตว์อสูรที่รอคอยเขาอยู่จะมีมากมายและทรงพลังแค่ไหน เขาก็พร้อมที่จะรับมีกับพวกมันทั้งหมด
เมื่อสายลมััได้ถึงสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บริเวณรอบ ๆ ตัวเขา ฟางโม่ก็หยุดเดิน แล้วเพ่งสมาธิไปที่อสูรตัวนั้น
ฟังจากเสียงลมที่กระทบกับร่างกายของมันแล้ว ก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าเ้าอสูรตัวนี้จะต้องมีร่างกายที่ใหญ่โตพอสมควรแน่ และจากการที่มันวงไปมารอบ ๆ บริเวณนี้ ก็แปลได้ความหมายเดียวเลยว่าเ้าอสูรนี้กำลังรอจังหวะเข้ามาเล่นงานเขาแน่นอน
“น่ารำคาญจริง ๆ”เขาพูดขึ้น ก่อนที่ใบหน้าที่บูดบึ้งจะเผยรอยยิ้มออกมาพร้อมกับหยิบมีดสั้นออกมาจากเข็มขัด “คิดอะไรดี ๆ ออกแล้ว”
ฟางโม่นำกิ่งไม้เล็ก ๆ มาพันรอบมีดสั้นของเขาเอาไว้ จากนั้นจึงสร้างใส่พลังสายฟ้าเข้าไปในใบมีด แล้วมีดมีดสั้นออกไปสุดแรง
ความเร็วดุจสายฟ้าพุ่งตรงเข้าไปยังร่างที่ใหญ่โตของอสูรตัวใหญ่ ด้วยพลังความเร็วระดับสายฟ้าทำให้มันสิ้นใจตายไปในทันที
คุณได้สังหารหมาป่าโลกันต์ +ค่าประสบการณ์1000 หน่วย
เมื่อสังหารอสูรที่เป็เป้าหมายได้แล้ว ฟางโม่ก็ดิ่งกิ่งไม้ที่ยืดยาวไปพร้อมกับมีดที่เขาปาออกมาให้กลับมาหาเขาดังเดิม แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดพลาดที่ใช้กิ่งไม้เล็กไปหน่อย ทำให้สิ่งที่กลับมานั้นมีเพียงกิ่งไม้ที่เขาผู้เขาไว้เท่านั้น ไม่มีตัวมีดกลับมาด้วย
“ดูเหมือนว่าจะยังไม่ควรลองกับของจริงเลยสินะ แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงก็ถือว่าการทดลองนี้สำเร็จ”ฟางโม่พูดอย่างสบายใจ ก่อนจะเดินไปหาอสูรที่เข้าเพิ่งสังหารลงไป
“หมาป่าโลกันต์งั้นเหรอ”เขาอ่านชื่อของหมาป่าอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้ไม่ได้ใช่ตัวอักษรสีแดงเหมือนตอนหมาป่าโลหิตแล้ว แต่เป็ตัวอักษรสีส้มแทน
ฟางโม่ครุ่มคิดเื่สีขอตัวอักษรอยู่ซักพัก เขาคิดว่ามันจะต้องมีความหมายอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็คิดอะไรไม่ออกและี้เีที่จะตั้งข้อสันนิษฐานอะไรในเวลานี้ เขาจึงทิ้งความสงสัยที่เกินความจำเป็เอาไว้ และเดินเข้าไปดึงมีดที่ติดอยู่ที่ตัวอสูรออกมาเก็บเข้าไปตามเดิม
เสียงหอนของหมาป่าดังขึ้นมาจากข้างหลังของชายหนุ่มอีกครั้ง ดูเหมือนว่าการจากไปของหมาป่าโลกันต์หนึ่งตัวจะเป็ตัวเรียกให้ฝูงของหมาป่าโลหิตจำนวนมากมาหาชายหนุ่ม
แต่ส้มที่ทำให้เขาสนใจไม่ใช่จำนวนที่มากมายของฝูงหมาป่าโลหิต แต่กลับเป็สีของชื่อพวกมันที่ได้เปลี่ยนเป็สีส้มแล้วต่างหาก แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาสนใจเื่สีของอะไรทั้งนั้น
ฟางโม่รีบห่อหุ้มตัวเองด้วยเปลวเพลิงสีน้ำเงิน ก่อนจะสร้างลูกบอลน้ำจำนวนมากขึ้นมาในอาการ
ฝูงหมาป่าไม่รีรอที่จะดูว่าฟางโม่กำลังทำอะไร พวกมันรีบวิ่งกระโจนเข้ามาใส่ตัวชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว
ฟางโม่ยังคงไม่ขยับไปไหน เขาเอาแต่ยืนหมู่เหล่าหมาป่าโลหิตที่วิ่งเข้ามาใกล้เขาเรื่อย ๆ จนมาถึงลูกบอลน้ำที่เขาสร้างเอาไว้
“แทง”
สิ้งคำสั้งของฟางโม่ จากลูกบอลน้ำกลม ๆ ก็แปรเลี่ยนการเป็หอกที่แหลมคม พุ่งใส่หมาป่าโลหิตที่เข้ามาใกล้จนหมด
คุณได้สังหารฝูงหมาป่าโลหิต +ค่าประสบการณ์7,000 หน่วย
ยินดีด้วยคุณเลเวลอัป ตอนนี้คุณเลเวล 6
“พวกแกดูกระจอกลงไปนะ”ฟางโม่เอ่ยขึ้นก่อนจะแสยะยิ้มออกมา “ไม่สิต้องบอกว่าข้าเก่งขึ้นต่างหาก เก่งขึ้นงั้นเหรอ อย่างนี้นี่เอง ถ้าคิดตามแบบเกมที่เคยดูอาเธอร์เล่นก็พอจะเข้าใจได้ ความต่างของเลเวลสินะที่ทำให้สีของชื่อเปลี่ยนไป”
เมื่อใช่พลังและความคิดไปมากแล้ว ความหิวก็เริ่มเข้ามาทักทาย จนทำให้เขานึกได้ว่าตัวเขานั้นยังไม่ได้กินอะไรมาั้แ่ที่เข้าลืมตาตื่นขึ้นเลย ซึ่งกับเท่ากับว่าเขานั้นไม่ได้กินอะไรมาเป็เดือนแล้ว ถึงจะน่าแปลกที่ตัวเขานั้นเพิ่งจะมารู้สึกหิว และร่างกายก็ยังใช้งานได้ปกติจนเหมือนกับว่าเขาเพิ่งจะหลับไปเพียงแค่วันเดียว
เื่นี้ก็คงจะเป็การเล่นสนุกของเทพองค์นั้นอีกสินะ
แต่ตอนนี้เื่ราวจะเป็ยังไงชายหนุ่มก็ไม่สนใจมันอีกต่อไปแล้ว เพราะความหิวที่พรั่งพรูออกมามากมายจนเขาแทบจะทนไม่ไว้ จนต้องหากิ่งไม้แถวนั้นกัดเล่นเพื่อระงับความหิวไปก่อน
เขาค่อย ๆ เดินไปที่สบของเหล่าหมาป่าโลหิตที่นอนเกลื้อนกลายอยู่เต็มพื้น ก่อนจะใช้มีดที่เพิ่งจะสร้างประโยชน์ได้โดยไม่ต้องใช้พลังเวทย์ออกมาใช้ในการแร่หนัง และเนื้อของหมาป่าออกจากกัน แล้วหาไม้ใหญ่ ๆ เอามาเสียบร่างของหมาป่าโลกันที่ตอนนี้โดนถลกหนังออกไปจนเหลือแต่เนื้อ แล้วก็ใช้มือทั้งสองข้างยกไม้ที่เสียบร่างของอาหารของเขาเอาไว้เรียบร้อยแล้วขึ้นมา แต่ดูเหมือนว่า ด้วยแรงของเขาเพียงลำพัง จะไม่สามารถที่จะยกร่างของหมาป่าทั้งตัวไหว
ฟางโม่จึงเปลี่ยนความตั้งใจที่คิดจะทำหมาหัน มาเป็อย่างอื่นแทน
เขาเอาหนังของหมาป่าที่แร่ออกมาจากตัวของมันกองไว้กับพื้น แล้วใช้เวทย์ลมกับน้ำทำความสะอาดหนังของมัน ก่อนจะวางก้อนเนื้อที่แสนหนังลงบนหนัง แล้วใช้เปรวเพลิงจากพลังเวทเผาเนื้อของหมาให้ทันที ไม่นานนักอาหารมื้อนี้ของเขาก็เสร็จ
“ถ้าอยู่ที่โลกวิทยาศาสตร์ ใครมาเห็นเรากินหมาแบบนี้มีหวังคงโดนพวกรักสัตว์ด่ายับแน่เลย”ฟางโม่คิดภาพตามและหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มก้อมลงไปกินอาหารจานเด็ดของเขา
“อร่อยเหมือนกันแหะ”เขาพูดขึ้นพร้อมกับกัดเนื้อตรงลำคาของมันออกมาเขียวอย่างอร่อย ก่อนจะใช้มือ ดึงน่องของมันออกมา
ฟางโม่เพลิดเพลินกับอาหารมื้ออร่อยของเขาจนเมื่อมารู้สึกตัวอีกทีแสนอาทิตก็ลับขอบฟ้าไปตอนไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน
ป่าในยามดึกเช่นนี้ ช่างมืดและเปล่าเปลี่ยวจริง ๆ
ความเงียบปกคลุมไปทั่วรอบบริเวณทั้งพื้นป่าจนตัวของชายหนุ่มเข้าใจถึงความหมายของการที่ความเงียบดังที่สุดได้ดีเลย
ทุกอย่างในป่าเหมือนหยุดนิ่ง โลกในป่าระหว่างตอนกลางคือกับกลางวันนั้นช่างแตกต่างกันเสียเหลือเกิน จนทำให้ชายหนุ่มนั้นคิดช่างใจอยู่นานว่าจะจุดกองไฟในป่านี้ดีหรือเปล่า
ถึงแสงสว่างจากไฟนั้นจะช่วยให้มองเห็นอะไรได้ดีขึ้น และยังไล่สัตว์ที่กลัวไฟให้ออกห่างไปได้ แต่ในป่าที่เต็มไปด้วยอสูรที่เห็นเข้าเป็อาหารแบบนี้ ไฟน่าจะเป็การเรียกให้พวกมันแห่กันมากินอาหารมื้นค้ำเสียมากกว่า
ถึงตัวเขาจะอยากที่จะให้อสูรมาร่วมกันมาก ๆ แล้วจัดการในทีเดียวมากแค่ไหน แต่ในเวลากลางคืนอย่างนี้มันถือว่าเป็คนละเื่กันเลย ความมืดที่บดบังวิสัยทัศน์ในการมองเห็นเช่นนี้ หากไปสู้กับอสูรที่ชำนานในการล่าตอนกลางคืนแล้ว ความเสียเปรียนที่มากเกินกว่าไปจะทำให้เกิดเหตุไม่คาดฝันได้
จากในประสบการณ์ของอาเธอร์เขาก็ต้องเสียเพื่อนร่วมรบไปมากจากการที่จุดไฟในป่ามืดเช่นนี้ การลอบโจมตีจากศัรตรูทั่วทุกสารทิศนั้น เป็เหตุของความตายที่ดีทีเดียว ซึ่งเขาจะต้องไม่เป็อย่างนั้นเด็ดขาด
เมื่อตัดสินใจที่จะไม่จุดไฟในป่าตอนกลางคืนได้แล้ว สิ่งสำคัญต่อมาก็คือที่นอน
อากาศในตอนกลางคืนจะหนาวมากกว่าเวลากลางวัน และสิ่งที่น่ากลัวก็คือพวกแมลงร้ายที่จะแอบย่องเข้ามาหาในยามที่หลับไหล แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนตอนนี้ก็มีแต่เพียงความมืดที่ปกคลุกเท่านั้น แม้สายตาของชายหนุ่มจะชินกับความมืดแล้วก็ตาม แต่เพราะต้องไม้ที่มากมายในป่า ทำให้ยิ่งไม่สามารถที่จะมองเห็นอะไรได้เลย
ฟางโม่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนที่สมองของเขาจะคิดเื่การใช้เวทย์แสงขึ้นมาได้
ชายหนุ่มไม่รีรอรีบใช้พลังเวทย์ส่งเข้าไปที่ต่าง และในไม่ช้าเขาก็สามารถมองเห็นในความมืดได้เหมือนเวลากลางวัน
“ดูเหมือนว่าข้าจะเริ่มแก่แล้วสินะถึงได้ลืมเลือนอะไรง่าย ๆ อย่างนี้”
เมื่อมองเห็นแล้วความต่างของกลางวันกลางคืนก็หายไป เขาพร้อมแล้วที่จะรับมือกับอสูรร้ายมากมายที่จะบุกเข้ามาโจมตีเข้าแล้ว
1K
