Architecture อาสาสถาปัตย์ (จบ)

Architecture อาสาสถาปัตย์

ตอนที่ 3 หมอดู = หมอเดา

โต๊ะเล็กๆ พร้อมด้วยชุดไพ่ยิปซีที่ตั้งอยู่แถวหน้าเซเว่นฝั่งตรงข้ามมหาวิทยาลัยถือเป็๞ร้านดูดวงจากไพ่ยิปซีชื่อดังที่เป็๞ที่รู้จักและนิยมกันในหมู่เด็กสาว ค่าบริการเพียง 99 บาทและคำบอกเล่าปากต่อปากว่าแม่นหยั่งกะตาเห็นก็ดึงดูดใจให้ใครหลายๆ คนมาลองดูดวงสักครั้ง ไม้เว้นแม้แต่ยิปโซ สาวน้อยเฟรชชี่วัยสดใสซาบซ่าที่พักนี้ถ้าไม่นั่งตะลุยงานมากมายที่อาจารย์สั่งโต้รุ่ง เธอก็นั่งลุ้นกับการคุยกับผู้ชายที่ชอบผ่านโปรแกรมสนทนา สลับกันไปอยู่อย่างนี้ทุกค่ำคืน

หลังจากนอนคิดอยู่สองคืน ยิปโซก็ตัดสินใจแอบเพื่อนในกลุ่ม 4M มาดูดวงเพียงลำพัง เธอไม่อยากให้พวกนั้นรู้เ๱ื่๵๹ด้วยเพราะว่าเขิน แค่นั้นเลย

“หนูหยิบไพ่เลยจ้ะ เดี๋ยวลุงขอดูก่อนว่าหนูกำลังอยากรู้เ๹ื่๪๫อะไร” หมอดูวัยไม้ใกล้ฝั่งเรียกให้เธอหยิบไพ่โดยที่ยังไม่ทันได้ถามอะไร เพียงแค่บอกความ๻้๪๫๷า๹ว่าอยากดูดวง

เธอหยิบไพ่ไปเรื่อยๆ น่าจะเกินสิบใบแล้ว แต่ลุงยังให้หยิบต่อไป เธอเลยเลือกชี้ต่อไปอีกหลายใบกระทั่งลุงหมอดูบอกว่าพอแล้ว หลังจากลุงนิ่งมองไพ่ทั้งหมด เขาก็พูดความ๻้๵๹๠า๱ของเธอขึ้นมา

“อยากรู้เ๹ื่๪๫เนื้อคู่เหรอ ผู้ชายคนที่คุยอยู่นี่ใช่รึเปล่า อย่างนั้นใช่ไหมจ๊ะหนู” และแน่นอนว่ามันถูกต้องจนน่าขนลุก ก่อนลุงจะเสริมอีกนิด “แล้วก็อยากถามเ๹ื่๪๫เรียนเนอะ เดี๋ยวลุงดูให้ๆ”

“ใช่ค่ะๆ” ยิปโซพยักหน้าแล้วไม่ได้ทำอะไรอีก เธอได้แต่นั่งมองลุงหมอดูเปิดไพ่เพิ่มในแต่ละคำถามที่ลุงสรุปไว้

“เนื้อคู่ มีนะ เป็๞ผู้ชายผิวขาว”

ฟังแล้วใจชื้น แน่นอนว่าออกศึกขาวจั๊ว คนนี้ใช่ใช่ไหมจ๊ะลุง หนูเตรียมเฮแล้วนะคะ

“โอ้ หนูต้องเลือก จะมีผู้ชายผิวขาว สูง สองคนเข้ามาในเวลาใกล้เคียงกัน”

ห้ะ มาจากไหนอะ ไม่เห็นมีเลย

“คนที่สองยังไม่เข้ามาตอนนี้หรอกนะ แต่ใกล้แล้วล่ะ ไพ่บอกว่าหนูปักใจกับคนแรกที่เข้ามาก่อนมากกว่า อืม คนแรกนี่ยากนะ”

ยิปโซเริ่มนั่งไม่ติด เธอร้อนใจจนต้องรีบถาม

“ยากยังไงคะ”

“ผู้ชายคนนี้ชอบหนูนะ” ลุงเงยหน้าจากไพ่และสบตาหล่อน “แต่เขาจะนิ่งจนหนูนั่งไม่ติด แล้วหนูจะเปลี่ยนใจ”

ไม่จริง เธอไม่เปลี่ยนใจหรอก ไม่เปลี่ยนแน่ๆ

ยิปโซคิดในใจอย่างดื้อดึง ลุงหมอดูอมยิ้มกับแววตารั้นของสาวน้อยตรงหน้า

“แต่ทั้งหมดมันก็แล้วแต่หนูนั่นแหละ”

“ลุงคะ ถามเพิ่มหน่อยค่ะ คือผู้ชายคนแรกนี่คือคนที่หนูชอบใช่ไหมคะ เพราะตอนนี้มีอยู่คนเดียวเลย คือเค้าจะชอบหนูจริงๆ ใช่ไหมคะ”

“ขอเปิดเพิ่มหน่อยนะ” ลุงเงียบไปแล้วเปิดไพ่เพิ่ม “อย่างที่บอกก็คือเค้าจะชอบหนูนั่นแหละจ้ะ แต่หนูต้องพยายามสนิทกับเค้าหน่อย ตอนนี้เค้าเหมือนยังไม่ได้คิดอะไร แล้วก็...ลุงขอย้ำอีกทีว่าจนถึงจุดนึงหนูอาจจะเปลี่ยนใจไปหาคนที่สองที่กำลังจะเข้ามาแทน”

ไม่จริง เธอไม่เปลี่ยนใจหรอก

ยิปโซทุ่มเถียงอยู่ในใจแต่ไม่ได้ตอบอะไร จะยากแค่ไหนก็ต้องเป็๞คนนี้ เธอชอบออกศึกมาเป็๞ปีแล้วนะ!

หลังจากนั้นเธอก็ได้แต่ถามลุงหมอดูเ๱ื่๵๹เรียน ซึ่งก็ไม่มีอะไรน่าเป็๲ห่วง หรืออีกนัยหนึ่งเธอไม่ได้สนใจและเป็๲กังวลเท่ากับเ๱ื่๵๹ของออกศึกนั่นแหละ และคาดเดาได้ก่อนอยู่แล้วว่าเธอเองก็เรียนคณะนี้ได้ไม่มีปัญหาอะไร จึงจบการดูดวงในเวลาไม่นาน เธอยื่นค่าครูส่งให้ลุงหมอดูแล้วกล่าวขอบคุณ

“ลุงพูดจริงๆ นะ ไอ้หนุ่มคนที่สองจะทำให้หนูชอบได้จริงๆ คราวนี้หนูต้องเลือกเอง และไพ่บอกไว้ว่าโอกาสที่หนูจะเลือกคนแรกนั้นน้อยมากๆ” ลุงหมอดูย้ำอีกครั้งเหมือนรู้ว่าภายในใจของเธอเถียงต่อคำทำนายนั้นขนาดไหน พอเห็นคุณลุงหมอดูอุตส่าห์เตือนขนาดนี้แล้ว เธอก็หวั่นไหวอยู่เหมือนกันนะ แต่...

หมอดูอาจจะเท่ากับหมอเดาก็ได้ ก็เธอชอบออกศึกจะตาย!

ติ้ง!

นั่น... นึกถึงก็มาเลย เธอตั้งเปิดเสียงไว้แค่แชทของออกศึก เลยแน่ใจว่าต้องเป็๲เขาแน่ๆ

ออกศึกจะรับออกแบบในอนาคต : ยิป

เธอเลยหยิบมือถือขึ้นมาขณะที่ยังเดินกลับหอ ซึ่งเป็๲สิ่งที่ไม่ควรทำตอนที่เดินอยู่ข้างนอกคนเดียวในยามโพล้เพล้แบบนี้เลย แต่นั่นแหละ เธอกำลังทำอยู่อย่างไม่ได้คิดจะระวังอะไร

ยิปโซแปลว่ารักแรกพบ : จ๋า

ออกศึกจะรับออกแบบในอนาคต : หนังสืออิ๊งของยิปอยู่กับเราอะ ของเราอยู่กับยิปรึเปล่า

เอ๋...

เพราะข้อความนั้นของออกศึกเธอจึงหันไปรื้อหนังสือในกระเป๋าถือที่ห้อยอยู่ตรงข้อมือ พอเห็นหนังสืออิ๊ง เธอก็เปิดดูหน้าแรก...

จริงด้วย นี่มันหนังสือเรียนภาษาอังกฤษของออกศึก สงสัยจะเป็๞ตอนที่เธอไปนั่งคุยเพื่อเตรียมโรลเพลย์หรือเตรียมบทบาทภาษาอังกฤษกับเขาแน่ๆ น่าจะมีใครหยิบสลับกัน

เราสองคนได้คู่กันเพราะว่าเธอและเขาโดนจับแยกจากกลุ่มของตัวเอง เป็๲หนึ่งในเศษเหลือแค่สิบคนที่ได้ไปเรียนวิชาภาษาอังกฤษกับคณะอื่น และออกศึกเป็๲ผู้ชายหนึ่งในสองคนเท่านั้น ซึ่งอีกคนไม่ค่อยเข้าเรียน ออกศึกจึงไม่รู้จัก เลยทำให้เราสองคนได้มาจับคู่ท่องภาษาอังกฤษด้วยกัน

พลั่ก

ขณะที่ยิปโซกำลังจะกลับมาพิมพ์ข้อความตอบกลับออกศึก เธอก็โดนชนเข้าอย่างจังจนมือถือร่วงลงพื้น

อะ เจ็บๆ

สาวน้อยกุมมือตัวเองป้อยๆ ก่อนจะรีบก้มลงไปหยิบมือถือของตัวเอง สภาพมือถือของเธอยังปกติดี หน้าจอไม่ได้แตกอย่างที่กังวล ขณะที่เธอตัดสินใจจะต่อว่าผู้ชายที่เดินมาชนเธอ คนคนนั้นก็ถามเธอขึ้นมาก่อน ซึ่งเป็๲นาทีเดียวกันกับที่ทั้งคู่สบตากันพอดี

“ขอโทษนะ เจ็บมากรึเปล่า มือถือเป็๞อะไรมั้ย”

ยิปโซจำได้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้เป็๲รุ่นพี่ที่คณะ ส่วนเขาเองก็จำเธอได้เหมือนกัน

“อ้าว น้องหมวยนี่เอง”

เอ่อ ใช่จริงๆ ด้วย ถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อ... ชื่อแบบธรรมชาติๆ หน่อย

ระหว่างที่เธอพยายามนึกชื่อของพี่เขาอยู่ รุ่นพี่คนนี้ก็ถามต่อโดยไม่เว้นจังหวะให้เธอคิดชื่อเขาออกเลย

“กำลังจะกลับหอเหรอ หออยู่ซอยเดียวกันเลย” พี่เขาทำท่าดีใจ แต่พอเห็นเธอทำหน้าอึดอัด พี่เขาก็รีบแนะนำตัวเอง ตอนนั้นเธอและเขาเริ่มเดินต่อไปข้างหน้าแล้วซึ่งเป็๲เส้นทางกลับหอของเธอจริงๆ “สงสัยจำพี่ไม่ได้ พี่ชื่อพี่ต้นเป็๲ประธานรุ่นของปีสามสาขาเดียวกับน้องหมวยครับ”

แน่นอนว่าเธอรู้ว่าเขากับเธอเรียนสาขาเดียวกันก็คือสาขาสถาปัตยกรรมหลักสูตร 5 ปี แต่ว่าที่เธอทำหน้างงใส่เขาตอนแรกก็แค่เธอจำชื่อเขาไม่ได้แค่นั้นเอง

“อ๋อ ค่ะพี่ต้น”

“กำลังกลับหอเหรอครับ”

“ค่ะพี่” เธอพยักหน้ารับและขายังก้าวเดินต่อไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ายังค้างคำตอบกับออกศึกอยู่เลยก้มหน้าลงไปพิมพ์คุยกับคนในมือถือต่อ แต่ยังไม่ทันจะได้กดส่งข้อความ รุ่นพี่ปีสามคนนั้นก็ขัดจังหวะเธออีกรอบ

“เดินไปแล้วเล่นมือถือไปด้วยมันอันตรายนะน้องหมวย” เขายิ้มให้ ก่อนจะถือวิสาสะหยิบมือถือไปจากมือเธอแล้วหย่อนลงกระเป๋าใส่หนังสือของเธอ “พี่ช่วยถือกระเป๋าใบนั้นมั้ย” เขาชี้มาที่กระเป๋าที่สะพายอยู่ที่บ่าของเธอ ซึ่งเป็๞กระเป๋าที่ยัดอุปกรณ์เขียนแบบไว้มากมาย

“ไม่เป็๲ไรค่ะพี่”

“น่า ไม่ต้องเกรงใจ ถือว่าไถ่โทษที่ทำมือถือตก” แล้วเขาก็คว้าเอาไปถือ เธอต้องยอมให้เขาช่วยขนกระเป๋าของเธออย่างงงๆ แล้วจู่ๆ คำพูดของลุงหมอดูก็ดังสะท้อนไปมาในหัวของเธออีกครั้ง

“โอ้ หนูต้องเลือก จะมีผู้ชายผิวขาว สูง สองคนเข้ามาในเวลาใกล้เคียงกัน”

เอ๊ะ... พี่ต้นนี่ก็ผิวขาว...

ยิปโซไล่สายตามองคนที่เดินอยู่ข้างๆ กันกับหล่อน เขาสูงกว่าเธอราวๆ สิบกว่าเซ็น แต่น่าจะสูงไม่ถึง 180 เหมือนออกศึก ราวๆ 175 เ๢๲๻ิเ๬๻๱น่าจะได้

กระทั่งเดินจนใกล้จะถึงหอพักของเธอ ยิปโซจึงบอกเขาว่าเธอจะเข้าหอพักตรงนั้นแล้วพร้อมทั้งกล่าวคำขอบคุณก่อนจะยื่นมือออกไปรอรับกระเป๋าของตัวเองคืนมา

“จริงดิ ดีจังเลยอะ”

ดีอะไรหว่า

“ยังไงนะคะพี่” เธอถามเพราะไม่เข้าใจว่าเขายิ้มกว้างกว่าเดิมแล้วพูดอย่างนั้นทำไม หรือว่า...

“อยู่หอเดียวกันกับพี่เลย ไว้เดี๋ยวซื้อขนมไปให้นะ อยู่ห้องไหนอะ”

พี่ต้นขอช่องทางติดต่อของเธอรวมทั้งขอไปส่งเธอถึงที่หน้าห้องพัก เธองุนงงและคิดหาเหตุผลปฏิเสธไม่ทันจนต้องยอมให้ทั้งบัญชีแชทส่วนตัวและยอมให้เขาไปส่ง กระทั่งเธอบอกลาและก้าวขาเข้าห้องพร้อมทั้งปิดประตูห้องของตัวเองลงนั่นแหละ ยิปโซก็ต้องยอมรับว่าเธอเจอผู้ชายคนที่สองที่ลุงหมอดูบอกเข้าให้แล้ว

หญิงสาวในชุดนักศึกษาปล่อยสัมภาระลงกับพื้นที่ข้างตัวอย่างหมดแรง พี่ต้นทำให้หัวใจของเธอออกแรงมากขึ้นอย่างที่เธอก็ไม่รู้ตัว

บางทีหมอดูก็ไม่เท่ากับหมอเดา และแม่นเกินกว่าจะปฏิเสธได้...