ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวฟังเสียงบ่นอย่างไม่พอใจของสวีซิ่วสายตาก็เหลือบมองฉินฮุ่ยเจียวที่อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่หล่อนกำลังคุยสนุกสนานกับกลุ่มผู้หญิงที่รังแกหล่อนเมื่อวาน เธอจึงพูดขึ้นมาเบาๆว่า

        "เธอพูดผิดแล้วล่ะ"

        "หืม?"

        สวีซิ่วยังไม่ทันเข้าใจความหมายของต่งเสี่ยวเสี่ยวต่งเสี่ยวเสี่ยวก็พูดต่อ

        "คำว่า 'หมา'ก็ยังดูเป็นการให้เกียรติมากเกินไป ฉันกินเนื้อหมดแล้วโยนกระดูกให้หมา หมามันยังรู้จักกระดิกหางให้ฉัน รู้จักสำนึกบุญคุณเลย"

        สวีซิ่วเข้าใจสิ่งที่เธอต้องการจะสื่อได้ในทันทีอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม

        "พี่เสี่ยวเสี่ยว พี่นี่ฉลาดจริง ๆด่าคนโดยไม่มีคำหยาบเลยด้วยซ้ำ! แต่ซวยจริงๆ ที่ต้องมาเจอพี่สะใภ้แบบนี้"

        โชคดีที่ฉินซู่เป็นคนดี ถึงขาจะพิการแต่ก็รู้จักเคารพรักภรรยา

        แต่ฉินฮุ่ยเจียวกลับไม่รู้จักพอช่วงสองวันนี้กินของเสี่ยวเสี่ยว นอนที่ของเสี่ยวเสี่ยวแล้วยังเอาไปพูดนินทาลับหลังอีก

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวละสายตาจากหล่อนแล้วหันมาทำงานอย่างขยันขันแข็งต่อ พลางถามไปด้วยว่า

        "เมื่อวานแผงของเธอกับป้าเถาฮวาเป็นยังไงบ้าง?"

        พอพูดถึงเรื่องนี้สวีซิ่วก็มีท่าทีตื่นเต้นขึ้นมาทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

        "เมื่อวานทำเงินได้เยอะกว่าวันก่อนอีกนะถ้าหักเงินที่ฉันจ่ายออกไปก่อน ก็เหลือทั้งหมดหกสิบหยวน ฉันกับป้าแบ่งกันอยู่นานสรุปว่าเราสามคนได้คนละยี่สิบหยวนนะคะฉันจะเอาค่าแรงที่ได้เมื่อวานไปให้พี่ที่บ้านนะ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเดือนนึงฉันคงได้ห้าร้อยหกร้อยหยวนเลยละ"

        แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว

        สวีซิ่วเลยตั้งใจทำงานอย่างแข็งขันชีวิตมีเป้าหมายแบบนี้แล้ว ทำอะไรก็มีพลังเหลือเฟือ

        เธอไม่จำเป็นต้องอิจฉาป้าหลิวที่ซานจาจิ่วเลยเพราะหม่าล่าทั่งของพวกเธอ ทำเงินได้มากกว่าป้าหลิวอีก

        พอคิดแบบนี้แล้วสวีซิ่วก็ยิ่งรู้สึกว่าฉินฮุ่ยเจียวไม่รู้จักบุญคุณมีเทพเจ้าแห่งโชคลาภอยู่ในบ้านแท้ๆ กลับไม่รู้จักรักษา แล้วยังตีตัวออกห่าง

        ชิ! ไอ้คนอกตัญญู

        ตอนนี้บ้านไหนๆในหมู่บ้านก็รีบประจบต่งเสี่ยวเสี่ยว มีแค่ฉินฮุ่ยเจียวคนเดียวนี่แหละที่โง่

        มีของดีๆ แบบนี้ไม่ใช้ กลับปล่อยทิ้งเปล่าๆ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวฟังแล้วก็รู้สึกดีใจสวีซิ่วกับป้าเถาฮวาเป็นคนหัวไว ไม่คิดว่าแค่ปล่อยให้พวกเขาไปขายเองก็ทำเงินได้วันละหลายสิบหยวนแล้ว

        "ก็ดีแล้วล่ะฉันได้ยินว่าเมื่อวานโรงงานที่หน้าแผงเราเกิดระเบิดขึ้นเหรอ?"

        สวีซิ่วได้ยินก็พยักหน้าหงึกๆ

        "เสี่ยวเสี่ยวพี่เดาแม่นเหมือนตาเห็นจริงๆ โรงงานนั่นระเบิดจริงๆ รถพยาบาลวิ่งวุ่นเลยวุ่นวายน่าดู ฉันยังได้ยินว่ามีคนตายเยอะเลยนะ คิดแล้วน่ากลัวจริงๆ"

        เมื่อวานไปขายของที่ในเมืองพอดีก็เห็นรถพยาบาลวิ่งวุ่นไปรับคนเจ็บพวกเธอก็ได้ยินมาจากปากพวกคนงานที่มาซื้อหม่าล่าทั่งนี่แหละ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวปากกระตุก"เมื่อวานฉันผ่าตัดให้คนงานคนหนึ่งเศษชิ้นส่วนปักเข้าไปในตัวเยอะมาก ผ่าตัดอยู่นานถึงจะช่วยชีวิตเขาไว้ได้ตอนแรกว่าจะกลับหมู่บ้านพร้อมพวกเธอ แต่ดูเวลาแล้วมันทุ่มกว่าฉันเลยคิดว่าพวกเธอคงกลับไปแล้ว ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเลยหาห้องพักให้ฉันค้างคืน"

        ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ต้องค้างคืนในเมืองแล้วปล่อยให้ฉินฮุ่ยเจียว ตัวก่อกวน ทำบ้านเละเทะขนาดนี้หรอก

        สวีซิ่วได้ยินแบบนั้นก็มองต่งเสี่ยวเสี่ยวด้วยสายตาชื่นชม ดวงตาดำขลับเป็นประกายขึ้นมา 

        "พี่เสี่ยวเสี่ยว พี่เก่งจังเลยผ่าตัดได้ด้วย ฉันว่าแล้วไง คนมีความสามารถอย่างพี่จะไปหนีตามผู้ชายอื่นได้ยังไงเหลวไหลสิ้นดี"

        เธอรู้แต่แรกแล้วว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวเป็นคนมีความสามารถแต่ก็ไม่คิดว่าจะรู้จักกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลด้วย

        คนระดับสูงแบบนั้นเธอไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงเลย

        ฮึ!

        ถ้าฉินฮุ่ยเจียวรู้ว่าพี่เสี่ยวเสี่ยวมีความสามารถขนาดนี้คงเสียใจจนไส้ติ่งแตกแน่ๆ

        ทั้งสองคนเลิกงานอย่างรวดเร็วป้าเหอเถาฮวาก็วิ่งมาด้วยสีหน้าเบิกบาน

        "เสี่ยวเสี่ยว ซิ่วซิ่ว!"เธอพูดพลางวิ่งมาหาต่งเสี่ยวเสี่ยว "วันนี้ป้าทำซาลาเปาไส้เนื้อทำมาเผื่อพวกเธอด้วยนะ ลองชิมดูก่อนสิ"

        เธอพูดพลางเปิดผ้าที่คลุมตะกร้าไม้ไผ่ออก

        ซาลาเปาทั้งหมดทำจากแป้งสาลี ผิวเนียนนุ่มมองดีๆ ยังเห็นไส้เนื้อข้างในเลย คาดว่าไส้คงจะเยอะมากเหอเถาฮวาคงจะใส่ไส้เยอะน่าดู

        "เมื่อวานต้าจ้วงบ้านป้าบอกว่าอยากกินซาลาเปาไส้เนื้อป้าก็เลยคิดว่าพวกเราไม่ได้กินนานแล้วนี่นา พอได้เงินมาบ้างก็เลยซื้อเนื้อมาสองสามชั่ง ซื้อแป้งสาลีมาด้วย ตั้งใจทำเยอะหน่อยจะได้เอามาเผื่อพวกเธอด้วย ตอนแรกป้ายังไม่รู้เลยว่าเสี่ยวเสี่ยวกลับมาแล้วกะว่าจะเอาไปให้ที่บ้านฉินอยู่พอดี" เหอเถาฮวาพูดด้วยสีหน้าเบิกบาน

        "ป้าคะ ซาลาเปาป้าดูน่ากินมากเลยค่ะ"ต่งเสี่ยวเสี่ยวชมออกมาโดยไม่ลังเลสักนิด

        เหอเถาฮวาหน้าแดงเล็กน้อย น้ำเสียงเขินอาย"สู้เธอไม่ได้หรอก!"

        "ตอนนี้ตัวฉันเลอะโคลนไปหมดเดี๋ยวฉันไปล้างตัวให้สะอาดก่อนนะคะแล้วฉันจะลองชิมซาลาเปาของป้าเถาฮวาให้หนำใจเลย" ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันขาวเรียงกันสองแถว รอยยิ้มนั้นทั้งใสซื่อและเต็มไปด้วยความอบอุ่น

        สวีซิ่วก็พยักหน้าเห็นด้วย"ฉันก็ไม่ได้กินซาลาเปาไส้เนื้อนานแล้วเหมือนกันต้องลองชิมสักหน่อยแล้ว เดี๋ยวฉันจะทำแป้งทอดไส้ผักให้พวกเธอกินบ้างแป้งทอดไส้ผักที่ฉันทำ อร่อยมากเลยนะคะ พี่เสี่ยวเสี่ยวก็เคยชิมฝีมือฉันแล้ว"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้า ชูนิ้วโป้งเห็นด้วยอย่างยิ่ง "ใช่แล้วฝีมือของซิ่วซิ่วก็เก่งสุดๆ แป้งทอดไส้ผักกรอบนอกนุ่มใน ไส้เนื้อก็หอมมาก"

        สามคนคุยกันอย่างสนุกสนานทำให้ชาวบ้านที่อยู่ข้างๆ อิจฉาตาร้อน

        ใครๆก็รู้ว่าตอนนี้สวีซิ่วกับเหอเถาฮวาทำธุรกิจกับต่งเสี่ยวเสี่ยวได้ยินว่าทำเงินได้เยอะด้วย

        เมื่อวานยังเห็นเหอเถาฮวาหิ้วหมูหลายชั่งกับแป้งสาลีกลับบ้านด้วยสีหน้าเบิกบาน วันนี้ก็ทำซาลาเปาไส้เนื้อมาให้คนอื่นกิน

        ใครๆ ก็ต้องอิจฉาทั้งนั้น

        ไม่ใช่ว่าทุกบ้านจะมีปัญญากินซาลาเปาไส้เนื้อได้นะแถมยังเป็นแป้งสาลีอีกด้วย

        ป้าซิ่วฉินที่อยู่แถวๆ นั้นใช้ศอกกระทุ้งแขนของฉินฮุ่ยเจียวอย่างไม่พอใจ เธอยู่ปากแล้วพูด"ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เป็นน้องสะใภ้เธอนี่ทำไมถึงยอมบอกเคล็ดลับทำเงินให้คนอื่นไม่คิดจะบอกวิธีทำเงินให้พี่สาวสามีอย่างเธอบ้างเลยเหรอ?"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกับคนอื่นๆกำลังเดินมาทางนี้ แถมยังอยู่ไม่ไกลจากทุ่งนาด้วย เธอเลยได้ยินหมดทุกอย่าง

        ป้าซิ่วฉินเลียริมฝีปากที่แห้งผากโดยไม่รู้ตัวมองตะกร้าไม้ไผ่ในมือเหอเถาฮวาเขม็ง 

        ซาลาเปาไส้เนื้อเลยนะ?เธอไม่ได้กินนานแล้วเหมือนกัน

        พอพูดถึงต่งเสี่ยวเสี่ยวฉินฮุ่ยเจียวก็ของขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

        "อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลยค่ะฉันแค่พูดมากไปหน่อย ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ไล่ฉันออกมาตีฉันซะเจ็บปางตายขนาดนี้ อย่าหวังว่าเธอจะบอกวิธีทำเงินให้ฉันเลยถ้าเธอยอมช่วยฉันจริง ๆ แม่หมูก็คงปีนต้นไม้ได้แล้ว!"

        ตัวเธอโดนไม้คานตีจนเป็นรอยเขียวช้ำไปหมดอย่าว่าแต่ช่องทางทำเงินเลย ตอนนี้เธอยังหาที่ซุกหัวนอนไม่ได้ด้วยซ้ำ

        สุดท้ายก็เป็นต่งเสี่ยวเสี่ยวที่ตีตัวออกห่างมีวิธีทำเงิน ไม่คิดจะช่วยคนในครอบครัวก่อน กลับไปช่วยคนนอก

        "ชิ!"