เช้าวันต่อมา
หลังจากเื่ของเมื่อวานนี้ทำเอากู่หนานวันนี้ตื่นช้ากว่าปกติ พอเดินออกจากห้องพักก็บังเอิญเจอเซียโม่เอ๋อที่กำลังเดินผ่านหน้าห้องพักของเขาพอดี
"อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านผู้าุโ!"
เมื่อเซียโม่เอ๋อเห็นกู่หนานเดินออกจากห้องพักนางก็ทักทายทันทีเพื่อไม่ให้เสียมารยาท
"อืม! อรุณสวัสดิ์เช่นกัน.. แล้วเ้ากำลังทำอะไรอยู่รึ"
เซียโม่เอ๋อนางครุ่นคิดก่อนจะตอบ"พอดีข้ากำลังไปตรวจสอบยาโอสถที่เ้าสำนักส่งมาให้ประมูล แต่ทว่าเมื่อเช้าของวันนี้ข้าสั่งคนไปนำมันมากลับพบว่าเม็ดยาโอสถหายไปทั้งหมด 5 เม็ดยาโอสถ ซึ่งเป็โอสถระดับสูง!"
"หากเื่นี้ไปถึงหูของเ้าสำนักเข้าเกรงว่าข้าคงหนีไม่พ้นการถูกลงโทษเป็แน่!! ท่านผู้าุโข้าควรทำเช่นไร!!"
นางกล่าวออกมาพร้อมดวงตาที่แดงก่ำ น้ำตาค่อยๆก่อตัว
"เ้าใจเย็นก่อนสงบสติอารมณ์ของตัวเ้าไว้ เดี๋ยวข้าจะช่วยเ้า พาข้าไปดูหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่"
พอนางใจเย็นลงแล้วนางจึงนำทางกู่หนานไปยังห้องเก็บสมุนไพรและยาโอสถมากมาย หลังจากมาถึงกู่หนานจึงใช้ 'ทักษะััศักดิ์สิทธิ์'ตรวจสอบดูพลังิญญาที่หลงเหลืออยู่ตามพื้นห้องเก็บสมุนไพรและยาโอสถ ทันทีที่ตรวจสอบก็พบร่องรอยพลังิญญาที่หลงเหลืออยู่ของลมปราณระดับหลอมรวมลมปราณขั้น 7 ซึ่งเป็ซึ่งที่น่าแปลกใจและน่าสงสัยเกิดขึ้นในใจของกู่หนาน หากมีผู้เชี่ยวชาญอยู่ในระดับหลอมรวมลมปราณขั้น 7 แล้วทำไมเขาถึงััถึงการมาไม่ได้ เซียโม่เอ๋อนางก็อยู่ในระดับหลอมรวมลมปราณขั้น 8 ถึงจะห่างกันแค่หนึ่งขั้นแต่ก็ถือว่านางยังแข็งแกร่งกว่า แต่ไม่สามารถััถึงการมาของระดับหลอมรวมลมปราณขั้น 7 ยิ่งกู่หนานอยากทำให้หายสงสัยเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้กู่หนานงวยงงมากขึ้น ทันใดนั้นกู่หนานเกิดความคิดบางอย่างขึ้น
"เซียโม่เอ๋อ!! เ้าไปเรียกทุกคนมารวมตัวกันที่นี่ คำสั่งของข้าคือให้มาถึงที่นี่ไม่เกินหนึ่งก้านธูป!"
เซียโม่เอ๋อพลันตกตะลึงกับคำสั่งของกู่หนาน สั่งรวมตัวทุกคนภายในหนึ่งก้านธูปมันไม่ยากเกินไปหรือ ทุกคนต่างติดภารกิจที่ต้องทำอยู่แต่การจะทิ้งมันแล้วรีบมาที่นี่มันออกจะ...
"ท่านผู้าุโเกรงว่าเวลาหนึ่งก้านธูปอาจจะไม่สามารถรวมตัวทุกคนได้หมด!"
"ทำตามข้าบอกไปหาก ช้าเกรงว่าคนที่ขโมยโอสถไปคงเอาผิดไม่ได้ เ้าเข้าใจรึไม่"
เซียโม่เอ๋อพยักหน้าตอบกลับ
หลังจากนั้นผ่านไปสักพักหนึ่ง และไม่ถึงหนึ่งก้านธูป เซียโม่เอ๋อได้นำกลุ่มคนกว่า 20 คนเข้ามาในห้องเก็บสมุนไพรและยาโอสถ พอมาถึงเซียโม่เอ๋อนางก้าวเท้าออกมาข้างหน้าทันที
"ท่านผู้าุโ! ข้าได้พาพวกเขามาแล้ว"
กู่หนาน พยักหน้าตอบเพื่อแสดงออกมาว่าเข้าใจแล้ว
"เ้าทำตามคำสั่งของข้าได้ดี! ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป"
ขณะที่กำลังกล่าวถึงเซียโม่เอ๋อ กู่หนานก็มายืนอยู่ตรงหน้าของพวกเขากันแล้ว จากนั้นก็ใช้ 'ทักษะััศักดิ์สิทธิ์' ตรวจสอบพวกเขาทั้งหมดทันทีและก็เจอตัวการที่ขโมยยาโอสถไป
"พวกเ้า รู้หรือไม่ว่าข้าเรียกพวกเ้ามาที่นี่ทำไม"
กู่หนาน เปิดประเด็นกล่าวขึ้นมาเพื่อให้พวกเขารู้สึกงวยงง
"ก่อนอื่น ข้าอยากรู้ว่าหอการค้าเหอบุปผาแห่งนี้มีใครที่อยู่ระดับหลอมรวมลมปราณขั้นที่ 7 แล้ว!"
ทันทีที่กู่หนานกล่าวถึงระดับหลอมรวมลมปราณขั้นที่ 7 หนึ่งในกลุ่มคนกว่า 20 คน พลันตกตะลึงและเริ่มหวาดระแวงมากขึ้น เพราะนางเป็ผู้ที่มีระดับขั้น 7 ของหลอมรวมลมปราณและนางยังมีอาวุธศักดิ์สิทธิ์ติดตัวที่สามารถช่วยให้ปกปิดระดับขั้นพลังได้ แต่ทว่ากลับมาถูกจับได้เช่นนี้ นางเริ่มปฏิเสธขึ้นในใจว่าเป็ไปไม่ได้ แม้แต่ระดับขั้นปรมาจารย์ยังไม่สามารถตรวจเจอได้โดยง่ายและรับรู้ถึงระดับพลังของนาง
"เรียนท่านผู้าุโ! หอการค้าบุปผาไม่มีคนที่อยู่ในระดับหลอมรวมลมปราณขั้น 7 มีเพียงข้าเท่านั้นที่อยู่ในระดับหลอมรวมลมปราณขั้นที่ 8 คนอื่นๆต่างก็อยู่ในระดับขั้น 4 กันหมด"
เซียโม่เอ๋อพลันรู้สึกแปลกใจกับท่าทีของกู่หนานที่กล่าวว่าที่แห่งนี้มีผู้เชี่ยวชาญอยู่ในระดับหลอมรวมลมปราณขั้น 7 หากเป็เช่นนั้นทำไมนางถึงไม่รู้เื่นี้เพราะคนที่อยู่ในหอการค้าบุปผาล้วนเป็ศิษย์ของสำนักบุปผาทั้งนั้น ใครก็ที่เลื่อนระดับขั้นพลังได้จะต้องมารายงานนางเพื่อจะได้แบ่งยาโอสถและสมุนไพรให้ไปฝึกฝนต่อ จากนั้นนางก็สายหน้าเบาๆ
กู่หนานมองเซียโม่เอ๋อที่ไม่เชื่อตนเองพลันยิ้มอย่างขมขื่น
"เ้าจะเชื่อข้าหรือไม่นั้น... เมื่อข้าได้พิสูจน์ข้อเท็จจริงออกมาแล้วเ้าก็จะรู้เอง!"
กู่หนานครุ่นคิดสักครู่ก่อนจะถามข้อมูลกับระบบ
'นี่ระบบทำไมเซียโม่เอ๋อไม่สามารถััถึงผู้อยู่ระดับหลอมรวมลมปราณขั้นที่ 7 ได้ ทั้งที่นางอยู่ขั้นที่ 8 กันล่ะ!'
[ ติ๊ง! ระบบผู้สร้างตรวจพบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ภายในตัวของผู้เชี่ยวชาญหลอมรวมลมปราณขั้น 7 ทำให้ผู้ที่มีระดับต่ำกว่าขั้นปรมาจารย์ไม่สามารถััถึงระดับของคนผู้นั้นได้! ]
[ ติ๊ง! ผู้ถือครองระบบสามารถใช้ััศักดิ์สิทธิ์และปลดปล่อยลมปราณพร้อมกันจะทำให้อาวุธศักดิ์สิทธิ์หยุดทำงาน ]
ทันใดนั้นกู่หนานพลางยื่นมือออกไปอย่างช้าๆ อากาศรอบๆเกิดการแปรปรวนและบรรยากาศดูน่ากลัวขึ้น
ทันทีที่กู่หนานปลดปล่อยคลื่นพลังลมปราณออกมาและพลังศักดิ์สิทธิ์ หนึ่งในกลุ่มคนกว่า 20 คน ผู้ที่อยู่ระดับหลอมรวมลมปราณขั้น 7 พลันตื่นตระหนกขึ้นกับคลื่นพลังที่ถาโถมใส่นางอย่างรุนแรงจนล้มลงบนพื้นทันที ทำให้คนที่ยืนอยู่ใกล้ชิดนางหันมามองที่นางกันหมด ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มพากันมีสีหน้าที่ตกตะลึงและใออกมาพร้อมกัน คนที่มีสีหน้าดูแย่มากที่สุดคงหนีไม่พ้นเซียโม่เอ๋อ นางที่ไม่เชื่อคำพูดกู่หนานแต่มาถึงตอนนี้ ทุกคำพูดของเขาล้วนเป็จริง
"นี่มันอะไรกัน!! กงหยู่เฟยนางทำไมถึงอยู่ในระดับหลอมรวมลมปราณขั้นที่ 7 ั้แ่เมื่อไหร่กัน! นี่...นางแอบปกปิดการฝึกฝนพลัง หากท่านผู้าุโในสำนักบุปผารู้เข้าพวกเราต้องติดร่างแหเพราะช่วยนางปกปิดพลังเป็แน่!"
"ใช่!! พวกเราต้องแย่แน่ๆเลย.."
"......"
กงหยู่เฟยนางที่ถูกจับได้ เื่นี้ทำให้นางโกรธเกรี้ยวอย่างรุนแรงและเกิดแรงอาฆาตต่อกู่หนานอย่างมาก นาง้าฆ่ากู่หนานให้ตายเพื่อระงับความโกรธของนาง ก่อนนางจะหาวิธีแก้ตัวและเอาตัวรอด
"มะ.. ไม่ใช่นะ! ข้าพึ่งเลื่อนระดับขั้นพลังเมื่อไม่นานมานี้เอง ข้าไม่ได้ตั้งใจปกปิดพวกเ้าจริงๆนะ...แต่มีเื่มากมายเข้ามาในเวลานี้ทำให้ข้าต้องเก็บไว้วันหลัง"
กงหยู่เฟยนางกล่าวอย่างลุกลี้ลุกลน
"โอ๋!.. หากเป็เช่นนั้นจริง แล้วก่อนหน้านั้นตอนนั้นที่เ้าเลื่อนระดับขั้นพลังได้แล้วทำไมถึงต้องปกปิดมันกันล่ะ!!"
"นี่ท่านตั้งใจใส่ร้าย! ท่าน..."ขณะที่นางกำลังกล่าวอยู่
"ใส่ร้ายรึ? ข้าใส่ร้ายเ้างั้นรึ? หากข้า้าใส่ร้ายเ้าเช่นนั้นข้าทำไปเพื่อสิ่งใด?"กู่หนาน ถามต่อนาง
"ขะ..ข้าจะไปรู้จุดประสงค์ของท่านได้ยังไง!!"นาง กล่าว
กงหยู่เฟยนางเริ่มหวาดระแวงมากขึ้นและหวาดกลัวมากขึ้น จิตใจนางสั่นขึ้นอย่างรุนแรงใบหน้านางพลันแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น ทันใดนั้นกงหยู่เฟยนางลุกมาอย่างรวดเร็วและนางก็พุ่งเข้าไปหากู่หนานพร้อมกับกระบี่ที่อยู่ข้างหลังนาง
"แกไปตายซะไอ้สารเลว!!"กงหยู่เฟยะโเสียงดังขึ้น
"หึ! ไม่ประมาณตน ฝีมือเพียงแค่นี้กลับใจกล้าโจมตีข้า"
กู่หนานพลางยื่นมือไปตรงหน้าพร้อมกดมือลงอย่างช้าๆ ก่อเกิดคลื่นพลังที่ไม่ปรากฏรูปร่างกดทับร่างของกงหยู่เฟยลงกับพื้น เพื่อหยุดยั้งการเคลื่อนไหวของนาง
"กรี๊ด!!... แก!!"
ร่างของกงหยู่เฟยถูกกดทับให้นอนติดกับพื้นทำให้นางขยับร่างกายไม่ได้
"แย่แล้วๆกงหยู่เฟยนางบ้าไปแล้ว กล้าโจมตีผู้าุโซึ่งๆหน้าแบบนี้!"
เหล่าศิษย์ที่ยืนอยู่เห็นเหตุการณ์เข้าพลันตื่นตระหนกและกล่าวกันไปมาใส่กงหยู่เฟย
"นางคง้าฆ่าปิดปากข้าเพราะข้าดันไปรู้ความลับของนางและยังรู้เื่ที่นางแอบขโมยยาโอสถไปเช่นกัน!!"
"เอ๊ะ!!"เซียโม่เอ๋อและเหล่าศิษย์ทุกคนต่างตกตะลึงขึ้นพร้อมกัน"ท่านผู้าุโ..มันเป็เื่จริงหรือ ที่นางขโมยโอสถ!"
กู่หนานยังไม่ทันกล่าวอะไรกับเซียโม่เอ๋อ กงหยู่เฟยนางพลันะเิพลังลมปราณทั้งหมดออกมาจนหลุดการกดทับและนางก็ลุกขึ้นมายืนเช็ดเืออกจากริมฝีปากนางทว่านางพึ่งจะลุกขึ้นยืนได้ไม่นานกลับพบว่าโดนกู่หนานสังหารภายในชั่วพริบตาและเพียงนิ้วเดียวโดยใช้เคล็ดวิชา'เคล็ดวิชาดัชนีศักดิ์สิทธิ์'
"มะ... นี่! นี่อะไรกัน กงหยู่เฟยนางถูกฆ่าตายชั่วพริบตา!"
"หืม! พวกเ้าบอกว่านางชื่อกงหยู่เฟยงั้นรึ?"กู่หนาน ถาม
"ใช่นางมีชื่อว่ากงหยู่เฟย แล้วมันมีอะไรแปลกงั้นรึท่านผู้าุโ?"เซียโม่เอ๋อ พลันกล่าวขึ้นทันที
"แซ่นางคือกง! เช่นนั้นแล้วนางมีความเกี่ยวข้องอะไรกับกงหวางเซา" เซียโม่เอ๋อครุ่นคิดเื่ของกงหยู่เฟยกับกงหวางเซา
ทันใดนั้นศิษย์ของสำนักบุปผาคนหนึ่งยกมือขึ้นเพื่อ้าอยากจะกล่าวอะไรบางอย่างออกมา
"เอ่อ... คือกงหยู่เฟยนางอาจจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับนายน้อยกงก็เป็ได้ค่ะ! เพราะข้าคอยเจอตราหยกประจำตระกูลของนางสัญลักษณ์บนตราหยกเป็รูปปีกนกคู่หนึ่ง!"
หลังจากคำพูดของศิษย์คนนั้นพึ่งกล่าวออกมากลับทำให้ทั่วทั้งห้องเก็บสมุนไพรและยาโอสถเงียบลงทันที
"ตราหยกปีกนกคู่รึ!! นั้นไม่ใช่ตราหยกของตระกูลกงของกงหวางเซาหรอกหรอ แต่เป็เพราะผู้นำตระกูลคนปัจจุบันทำให้ตราหยกปีกนกคู่นั้นหายสาบสูญไปนานกว่า 50 ปีที่ผ่านมา!"
เซียโม่เอ๋อพลันกล่าวออกมาอย่างตื่นตระหนก
"หากเป็อย่างเ้ากล่าวมาเช่นนั้นกงหยู่เฟยนางก็คือคนของผู้นำตระกูลกงในอดีต"กู่หนานนึกสงสัยในใจ
"กงหยู่เฟยที่แท้ นางคือคนทรยศภายในหอการค้าและสำนักบุปผามานานแล้ว!!"