"ข้ามีนามว่า อวิ๋นเฟย"
"ดีข้ามีของขวัญให้ท่านอวิ๋นเฟยแต่ท่านต้องพิสูจน์ตัวเองก่อนว่าท่านคู่ควรจะได้รับของขวัญชิ้นนั้นจากข้า"
"แล้วข้าต้องทำเช่นไร" อวิ๋นเฟยเอ่ยถาม
"เื่นี้ง่ายมากท่านแค่อมโอสถไว้ในปาก ต่อไปท่านต้องเฉือนเนื้อของแขนที่ท่านเสียไปให้เป็แผลสดจากนั้นท่านก็ต้องตัดแขนอีกข้างทิ้งจากนั้นค่อยกลืนโอสถลงไป ท่านกล้าหรือไม่" จินหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ
"บ้า..เื่นี้มันบ้ามากอวิ๋นเฟยเ้าอย่าทำอะไรที่สิ้นคิดเช่นนั้นนะ"อู่เวยพูดเตือนด้วยความเป็ห่วงถึงมันจะเป็คนที่ชอบหาเื่คนอื่นแต่มันก็นับถือผู้ที่มีฝีมือทัดเทียมมันเสมอ
"ใช่..ใช่เ้าอย่าได้ทำเช่นนั้นเด็ดขาด" หรงเจียก็เป็เช่นเดียวกับอู่เวยนับถือในฝีมือของอวิ๋นเฟย
ความจริงแล้วอาวุธประจำกายของอวิ๋นเฟยคือมีดคู่ แต่เมื่อหลายปีที่แล้วได้ปะทะกับสัตว์อสูรัฟ้าทรราชที่มีระดับจอมภูตขั้นกลางจึงเป็สาเหตุที่ทำให้อวิ๋นเฟยต้องเสียแขนไปหนึ่งข้าง
หลังจากที่อวิ๋นเฟยเสียแขนไปทำให้ไม่สามารถใช้มีดคู่ได้เช่นเดิมทำให้ตนเสียใจอยากมากจากนั้นก็ฝืนตัวเองอย่างหนักฝึกวิชามีดมือเดียว ตาการฝึกอย่างบ้าคลั่งนั้นทำให้แขนที่เหลือเพียงข้างเดียวแบกรับภาระเกินที่แขนจะทนไหวทำให้แขนข้างนั้นใช้การได้ไม่ปกติขนาดถือถ้วยน้ำชามือยังสั่นเลย
เมื่อหวนคิดถึงความหลังอวิ๋นเฟยจึงได้ตัดสินใจ
"ฝับ.."
อวิ๋นเฟยเฉือนเนื้อข้างที่พิการของตนก่อน
"ฝับ.."
ไม่รอช้าอวิ๋นเฟยคาบมีดสั้นคมกริบตวัดส่งแขนอีกข้างตามไปทันทีโดยการกระทำทั้งหมดอวิ๋นเฟยไม่ส่งเสียงร้องออกมาซักนิดเดียว
การกระทำของอวิ๋นเฟยสร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนในห้องประมูลไม่เว้นแม้แต่เ้าสำนักอารามหยกฝูหยาผู้ที่มีใบหน้าเรียบนิ่งยังเก็บอาการไว้ไม่อยู่
"อวิ๋นเฟย..เ้าทำบ้าอะไรของเ้า"อู่เวยะโออกมา
"เ้านี่มันโง่จริงๆอวิ๋นเฟย"หรงเจียะโเสริม
หลังจากนั้นไม่นาน
"อ๊ากกกก"อวิ๋นเฟยะโออกมาดังลั่น
"ดูนั่น..มีแขนงอกออกมา"ผู้คนที่เฝ้าจับตาดูเหตุการณ์พลันสังเกตถึงการเปลี่ยนแปลงไปของอวิ๋นเฟย
"ฟู่.." อวิ๋นเฟยใช้แขนข้างที่เสียไปในคราแรกปาดเหงื่อของตัวเองด้วยความเคยชิน
...
"แขน.. แขนของข้า..แขนของข้ากลับมาแล้ว" อวิ๋นเฟยะโออกมาดังลั่น
ทุกคนในห้องประมูลต่างตกตะลึงกับการที่อวิ๋นเฟยสามารถมีแขนงอกออกมาใหม่ได้
"เป็ยังไงอวิ๋นเฟยเ้าชอบของขวัญของข้าหรือไม่"จินหลงเอ่ยถาม
"ข้า..ข้า..ตุบ" อวิ๋นเฟยคุกเข่าลงสองข้างและก้มหัวลงไปทางด้านห้องเดือนดารา
"ขอบคุณนายท่าน..ขอบคุณจริงๆชีวิตใหม่ข้าท่านเป็คนมอบให้นับจากนี้ไปข้าจะขอติดตามรับใช้ท่านไปชั่วชีวิต"อวิ๋นเฟยพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นพร้อมน้ำตาอาบสองแก้ม
"พูดได้ดีถ้าเช่นนั้นข้าจะมอบโอสถฟื้นนภาขั้นสูงสุดให้เ้าไปอีกเม็ดก็แล้วกัน"
"ขอบคุณนายท่าน.."
ผู้คนในห้องประมูลต่างใซ้ำสองที่เห็นอวิ๋นเฟยผู้ทะนงตนยอมก้มหัวให้ผู้อื่น
"เอาหละท่านเจี้ยนกังเชิญเริ่มการประมูลต่อได้"จินหลงเอ่ยเตือนสติเจี้ยนกัง
"เอาละต่อไปจะเป็ของล้ำค่าชิ้นสุดท้าย"เจี้ยนกังเมื่อได้สติก็ทำหน้าที่ดังเดิม
พนักงานถือกล่องที่ดูหรูหราอย่างมากเดินเข้ามาโดยครั้งนี้ไม่มีผ้าคลุมเอาไว้เช่นกัน
"แอ๊ด.." เจี้ยนกังเปิดกล่องโอสถขึ้น แต่คราวนี้ไม่มีกลิ่นของโอสถลอยออกมา
"ของล้ำค่าชิ้นสุดท้ายนี้คือโอสถอัคคีผลาญฟ้า 2 เม็ด ซึ่งโอสถชนิดนี้สามารถแก้พิษได้ทุกชนิด ซึ่งราคาเริ่มต้นอยู่ที่ 100,000,000 เหรียญทอง" เจี้ยนกังเอ่ยตามที่จินหลงสั่งการไว้ตามเดิม
"ปั๊ง..บัดซบ ที่ว่าแก้พิษได้ทุกชนิดนี้หมายความว่ายังไง"ตู้กู่เมื่อได้ยินสรรพคุณของโอสถอัคคีผลาญฟ้าก็เดือดดาลเป็อย่างมาก
"ก็ตามที่ท่านเจี้ยนกังกล่าวมาเ้ามีปัญหาอย่างนั้นรึ"จินหลงเอ่ยถามออกมา
"ถึงแม้เ้าจะสามารถหลอมโอสถฟื้นนภาขั้นสูงสุดได้ แต่ข้าไม่เชื่อหลอกว่าโอสถแบบนั้นจะสามารถแก้พิษของข้าได้"ตู้กู่ไม่ยอมรับเื่แบบนี้เด็ดขาด
"เช่นนั้นเรามาลองแลกเปลี่ยนการใช้พิษกันดูดีหรือไม่แน่นอนว่าข้าจะให้เ้าเป็คนลงมือก่อน เ้ากล้าหรือไม่"จินหลงเอ่ยท้าทายตู้กู่
1K
