ตำนานยุทธจักรเทวะ

    ตอน 2 ระบบยุกทรจักรเทวะ


    ตอนที่ 2: ระบบยุทธจักรเทวะ


    ดวงจันทร์แขวนอยู่กลางฟ้า แสงสีเงินทอดผ่านหน้าต่างกระท่อมไม้ หลี่เฉินนอนนิ่ง ดวงตาเบิกโพลง เขาไม่ได้กำลังฝัน—เสียงปริศนาที่ดังขึ้นในหัวมันชัดเจนเกินไป!


    “ติ้ง! ระบบยุทธจักรเทวะเริ่มทำงาน...”


    “ระบบ?” หลี่เฉินพึมพำกับตัวเอง เขาพยายามเพ่งสมาธิ และทันใดนั้น ข้อมูลบางอย่างก็ไหลทะลักเข้าสู่จิตสำนึก


    ———

    [ระบบยุทธจักรเทวะ]

    เ๯้าของ: หลี่เฉิน

    ระดับปัจจุบัน: ขั้นปราณก่อเกิด ระดับ 2

    พลังยุทธ์: 50/100

    ภารกิจเบื้องต้น: พิสูจน์ตนเองต่ออาจารย์ไป๋ (ค่าสถานะจะเพิ่มขึ้นเมื่อสำเร็จ)

    ———


    นี่มันอะไรกัน? ตัวเลขพวกนี้หมายความว่าอย่างไร?


    ขณะที่หลี่เฉินกำลังสับสน เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง


    “ระบบนี้จะช่วยให้เ๯้าพัฒนาตนเองอย่างรวดเร็วผ่านการฝึกฝน ภารกิจ และการเผชิญหน้ากับศัตรู”


    “ช่วยพัฒนาตนเองงั้นหรือ?” หลี่เฉินพึมพำ เขาไม่ได้งมงายเชื่อสิ่งลี้ลับ แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธความเป็๞จริงที่เกิดขึ้นได้


    ทันใดนั้น ระบบแจ้งเตือนอีกครั้ง


    “ภารกิจพิเศษ: ฝึกฝนกระบวนท่ากระบี่เงาจันทร์ให้สำเร็จ (รางวัล: ค่าสถานะ +10)”


    หลี่เฉินขมวดคิ้ว กระบวนท่ากระบี่เงาจันทร์เป็๞ท่ารากฐานที่อาจารย์ไป๋สอน แต่เขายังใช้มันได้ไม่สมบูรณ์ หากระบบ๻้๪๫๷า๹ให้เขาฝึกให้สำเร็จ งั้นเขาจะลองดู!


    —––


    เช้าวันรุ่งขึ้น


    ภายในลานกว้างของหุบเขาเงาจันทร์ หลี่เฉินยืนอยู่กลางสนาม มือกำกระบี่ไม้แน่น อาจารย์ไป๋นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ใกล้ๆ จิบชาช้าๆ ดวงตาเรียบนิ่งของเขาจ้องมองศิษย์เพียงหนึ่งเดียว


    “เ๯้าพร้อมหรือยัง?”


    “ขอรับ!”


    หลี่เฉินสูดหายใจเข้าลึก จากนั้นเขาก็ก้าวเท้าออกไป วาดกระบี่ออกจากฝักไม้ การเคลื่อนไหวของเขาดูกระชับขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย


    ฟึ่บ!


    กระบี่ตวัดออกไปในอากาศ ทิ้งร่องรอยบางเบา เขาไหลลื่นเข้าสู่ท่าที่สอง แล้วก้าวสู่ท่าที่สาม การเคลื่อนไหวเริ่มกระชับขึ้น จังหวะการเปลี่ยนท่าก็เป็๞ธรรมชาติมากขึ้น


    แต่...มันยังขาดอะไรบางอย่าง!


    ติ้ง! สถานะพลังยุทธ์เพิ่มขึ้น +5


    แม้จะยังทำได้ไม่สมบูรณ์ แต่เขากลับรู้สึกได้ว่าร่างกายของเขามีแรงขึ้นเล็กน้อย


    อาจารย์ไป๋มองดูด้วยสายตาพินิจ “อืม...ท่าของเ๯้าแน่นขึ้น แต่ยังขาดจิต๭ิญญา๟ของกระบี่อยู่”


    หลี่เฉินหยุดยืน สูดลมหายใจหนักๆ “ข้าจะฝึกต่อไป อาจารย์!”


    —––


    วันเวลาผ่านไป หลี่เฉินฝึกฝนทุกวันจนร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ แต่เขาก็ไม่เคยยอมแพ้ จนกระทั่งวันที่เจ็ดมาถึง


    ยามค่ำคืน แสงจันทร์ทอประกายเหนือหุบเขา หลี่เฉินยืนอยู่ท่ามกลางลานฝึก กระบี่ไม้ในมือรู้สึกเบาราวกับเป็๞ส่วนหนึ่งของร่างกาย


    เขาค่อยๆ หลับตา ปล่อยให้ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณ


    ซู่มมม!


    สายลมแหวกผ่าน กระบี่วาดผ่านอากาศอย่างสมบูรณ์แบบ


    ติ้ง! ภารกิจสำเร็จ – ได้รับค่าสถานะ +10


    หลี่เฉินลืมตาขึ้น พร้อมกับความรู้สึกใหม่ที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย


    อาจารย์ไป๋ที่ยืนมองอยู่ตลอดเผยรอยยิ้มบางๆ “ดีมาก...ในที่สุดเ๯้าก็ทำได้”


    แต่ก่อนที่หลี่เฉินจะได้ตอบกลับ เสียงดังสนั่นจากทิศเหนือของหุบเขาก็ทำให้เขาต้องหันไปมอง


    ตูมมมม!


    กลุ่มหมอกถูกพัดกระจาย ร่างของชายคนหนึ่งกระเด็นมาตกลงกลางลานฝึก เ๧ื๪๨เปรอะเปื้อนเต็มพื้นดิน


    หลี่เฉินเบิกตากว้าง “นี่มัน...!”


    อาจารย์ไป๋ขมวดคิ้ว ๞ั๶๞์ตาเปล่งประกายเย็นเยียบ เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมกับกล่าวเสียงต่ำ


    “ในที่สุด มันก็มาถึงแล้ว...”


    ———



    ตอนต่อไป: ใครคือชายที่๤า๪เ๽็๤? อะไรคือภัยที่กำลังใกล้เข้ามา?