“ฮัลโหลสวัสดีค่ะ”
มือที่กำลังโบกไหวอยู่ตรงเบื้องหน้าและน้ำเสียงแจ่มใสปลุกเจสันที่กำลังระลึกถึงเื่วันวานสะดุ้งเฮือกอย่างไม่ทันตั้งตัวตรงหน้าเขาปรากฏร่างของหญิงสาวที่เขาได้นัดเอาไว้กำลังยืนเอนหัวมองเขาด้วยท่าทางไร้เดียงสาเธอสวมชุดเดิมตอนไปสัมภาษณ์ข่าวเมื่อ่เช้า ใบหน้าของเธอค่อนข้างแดงเล็กน้อยเพราะตากแดดตากลมมาครึ่งค่อนวัน
“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
“ขอโทษครับพอดีผมคิดอะไรเพลินๆไปหน่อย เชิญนั่งก่อนสิครับ จะรับอะไรดีครับเดี๋ยวผมไปสั่งมาให้ ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับร้านนี้ผมกล้ารับประกันเลยว่าอร่อยถูกปากคุณแน่นอน”
เจสันลุกไปสั่งอาหารและเครื่องดื่มตามที่คริสบอกก่อนจะเดินถือขนมกับแก้วน้ำมาวางให้เธอเสร็จสรรพเธอกล่าวขอบคุณก่อนที่ทั้งสองจะเริ่มก้มหน้าก้มตาทานอาหาร
“่บ่ายคุณไม่มีงานอะไรต้องไปทำใช่มั้ยครับ?”
“ค่ะ งานของวันนี้ฉันจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะมีอะไรหรือเปล่าคะ?”
“เอ่อ..คือว่า”เจสันพูดตะกุกตะกัก
“หืม?”
“ถ้าไม่รังเกียจ...พอจะไปที่ๆหนึ่งกับผมสักหน่อยจะได้มั้ยล่ะครับ”
เจสันหลับตาปี๋ในที่สุดก็ตัดสินใจพูดไปได้เสียทีใจหนึ่งก็รู้สึกโล่งอกแต่ใจหนึ่งก็กลัวว่าเธอจะปฏิเสธเขาแบบทันควัน
“หรือว่าคุณจะชวนฉันไปเดตงั้นเหรอคะ?”
“เอ่อ...คือ”
“ฉันพูดเล่นหรอกค่ะคุณพึ่งรู้จักกับฉันเมื่อวันก่อนนี้เอง จะเป็อย่างนั้นได้ยังไงกันใช่มั้ยล่ะคะคิกๆ”เธอหัวเราะต่อกระซิก
“ครับ?”
เจสันหน้าเหลอหลาไปเลย ไม่นึกว่าเธอแค่พูดเล่นกับเขาเท่านั้นแต่มันก็จริงอย่างที่เธอว่า ทั้งสองเพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นานจะให้ข้ามขั้นไปถึงการเดตก็ค่อนข้างที่จะเร็วเกินไป
“คงจะมีที่ๆคุณอยากจะไปสินะคะ? ฉันเองก็ไม่ติดขัดอะไรหรอกค่ะเพราะยังไงฉันก็ว่างทั้งวันอยู่แล้วด้วย ไปหาอะไรผ่อนคลายสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน”
“ครับ ผมหวังว่าคุณจะถูกอกถูกใจแน่นอนเลยล่ะ”
“เกือบลืมไป นี่ค่ะ เสื้อของคุณฉันต้องขอบคุณอีกครั้งนะคะที่ให้ยืมไปเมื่อวันก่อน ฉันจัดการซักให้เรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ”
เจสันรับเสื้อนอกที่เธอใส่ไว้ในถุงมาถือไว้ได้กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มอ่อนๆอบอวลมาจากเสื้อที่อยู่ข้างในถุง กลิ่นเดียวกับที่ลอยมาจากตัวของหญิงสาว
“ขอโทษที่พูดจาละลาบละล้วงนะคะพอฉันเอาเื่คุณไปพูดกับเพื่อนที่ทำงาน ทำให้ฉันได้ทราบว่าคุณเป็นักสืบที่ทำงานร่วมกับกองตำรวจเห็นเพื่อนฉันบอกว่าคุณเป็คนที่ค่อนข้างจะมีชื่อเสียงเสียด้วยไม่คิดเลยนะคะว่าฉันจะบังเอิญพบกับคนดังแบบนี้”
“คุณพูดผิดไปอย่างนึงนะครับผมไม่ได้ทำงานร่วมกับพวกตำรวจ แต่ผมเป็แค่นักสืบที่รับงานทั่วไปโดยไม่เกี่ยงงานเพียงได้รับค่าตอบแทนสมน้ำสมเนื้อแต่ที่ผมคอยช่วยพวกตำรวจเพราะได้รับการจ้างวานจากเพื่อนของผมที่ทำงานอยู่ในกรมก็เท่านั้นแหละครับ”
“งั้นเหรอคะ”
“ครับถ้าคุณมีอะไรให้ผมรับใช้ก็สามารถมาจ้างวานผมได้เลยนะครับผมยินดีที่จะรับใช้เต็มที่ ผมจะคิดราคาเป็กันเองพิเศษสำหรับคุณโดยเฉพาะ”เจสันพูดยิ้มๆ
“ถ้างั้นขอถามอะไรบางอย่างได้มั้ยล่ะคะ?”
“ถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรงผมก็พอจะตอบคุณได้ล่ะ”
“คุณพอจะรู้เื่ของฆาตกรที่ก่อเหตุเมื่อไม่กี่วันก่อนบ้างมั้ย? ช่วยเล่ารายละเอียดต่างๆที่คุณรู้ให้ฉันทราบได้มั้ยล่ะคะ”
“เื่นั้น...ผมเกรงว่ามันควรจะเก็บไว้เป็ความลับจะดีกว่าโดยเฉพาะคุณที่เป็นักข่าวผมคิดว่ามันอาจจะไม่เหมาะที่จะพูดข้อมูลเชิงลึกสักเท่าไหร่”
“อย่างนั้นเหรอคะ”คริสทำหน้าเศร้าใจแต่เธอก็ไม่ได้โกรธอะไรเจสันที่ไม่ยอมพูด เพราะเข้าใจว่างานของเขาจะต้องรักษาเป็ความลับจากบุคคลอื่นแต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะเสียดายนิดๆ
“ไม่เห็นจะต้องทำหน้าเศร้าแบบนั้นเลยครับ”
“อ๊ะ! ขอโทษค่ะฉันแค่เสียดายนิดหน่อยเท่านั้นแหละค่ะแต่ฉันก็เข้าใจค่ะว่าคุณเองก็ต้องซื่อสัตย์กับงานของตัวเองเพราะงั้นอย่าใส่ใจเื่ที่ฉันถามไปเมื่อกี้เลยนะคะ”
“ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ให้ข้อมูลอะไรกับคุณไม่ได้ เอาล่ะดูท่าคุณจะทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วสินะครับ ได้เวลาออกเดินทางกันแล้วล่ะครับคุณเอารถมาด้วยใช่มั้ย? เยี่ยม งั้นผมขอติดรถไปด้วยนะครับ”
ทั้งสองขึ้นรถก่อนที่จะออกรถไปยังเส้นทางที่เจสันบอกไปเป็ระยะๆดูเหมือนว่าเขาจะชำนาญทางทุกหนแห่งเป็อย่างมาก เส้นทางลัดที่ตัดถนนสายใหญ่ช่วยร่นระยะเวลาในการเดินทางภายในเวลาห้าสิบนาทีก็มาถึงสถานที่ปลายทาง
จากในเมืองใหญ่สู่สถานที่ที่อุดมไปด้วยธรรมชาติรายล้อมตอนนี้ทั้งสองอยู่ตรงหน้าโขดหินสลักก้อนใหญ่ สลักไว้ว่า ‘เนเจอร์พาร์ค’ รอบๆเต็มไปด้วยผู้คนที่แต่งตัวชุดโปร่งเดินขวักไขว่ไปทั่วสถานที่นี้มีต้นสนใบยาวปลูกเรียงรายไปอย่างเป็ระเบียบ มีร้านรวงต่างๆตั้งเรียงยาวไปเป็ทอดๆได้ยินเสียงน้ำจากลำธารดังมาจากตรงแม่น้ำที่อยู่ไม่ไกลจากนี้
คริสลงมาจากรถก่อนที่เจสันจะลงตามมาเขาบอกให้คริสเดินตามเขามาโดยที่เธอได้แต่เดินตามไปอย่างงงๆแต่ก็ไม่วายเหลียวมองรอบๆไปอย่างตื่นตาตื่นใจ
ร้านค้าต่างๆถูกจัดแบ่งโซนเอาไว้อย่างดีมีทั้งโซนร้านอาหาร ร้านเสื้อผ้าของใช้ของชำร่วย และยังมีโซนเล่นเกมที่มีเหล่าเล็กเด็กแดงกำลังวิ่งจ้อกันละลานตาไปหมดเขาพาคริสมาแถวโซนเล่นเกมเป็ที่แรก
“อย่าบอกนะคะว่า ที่คุณอุตส่าห์ถ่อมาถึงที่นี่เพื่อจะมาเล่นเกมพวกนี้กันน่ะ?”
“ไม่เห็นจะเป็ไรเลย คุณเองก็มาเล่นด้วยกันสิเดี๋ยวผมเลี้ยงเอง”
คริสมองเจสันที่กำลังออกอาการดี๊ด๊าผิดจากท่าทีแบบเดิมก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกออกมาแต่ก็ยอมตามใจเขาเดินตามไปโดยดี
ทั้งสองพากันไปเล่นเกมยังร้านต่างๆตอนแรกคริสก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอผ่านไปผ่านมาก็สนุกกันจนลืมเวลาไปโดยไม่รู้ตัวจากการมาเล่นเกมในครั้งนี้ทำให้เธอรู้ว่าเจสันเป็คนที่มีความสามารถในการเล่นเกมเป็อย่างสูงอย่างเช่นตอนกำลังเล่นเกมยิงเป้า
“อะไรกันเนี่ย! น่าเหลือเชื่อจริงๆ!”
เสียงอุทานของเ้าของร้านที่กำลังมองเป้าซึ่งมีรอยบุ๋มตรงศีรษะซึ่งเป็คะแนนเต็มถ้าเป็แค่นัดสองนัดเขาก็คงไม่คิดอะไรมากแต่เจสันเล่นยิงปืนเข้าเป้าตรงศีรษะทุกนัดด้วยท่าทางชิวๆคนโดยรอบเริ่มเข้ามามุงด้วยความฉงนสนเท่ห์ขนาดคริสเองก็ได้แต่มองอย่างอึ้งทึ่งในความเก่งกาจของเขาเช่นเดียวกับคนอื่นๆ
“แหะๆ คงจะบังเอิญเฉยๆละมั้งนะ ดูเหมือนว่าผมจะฝีมือตกไปเยอะเลยล่ะ”
เจสันเกาหัวแกรกๆและพูดยิ้มๆทุกคนต่างก็คิดกันว่ามันจะบังเอิญได้ยังไงกันเล่า! แล้วที่บอกว่าฝีมือตกไปเยอะแล้วถ้าฝีมือกลับเข้าร่องเข้ารอยแล้วมันจะขนาดไหนกันเชียว!
ตู้ม!
“ว้าย!”
คริสร้องออกมาอย่างใ หลังจากเจสันพาเธอมายังเครื่องเล่นวัดพลังหมัดหมัดที่เขาปล่อยออกมามีทั้งความหนักและแม่นยำส่งผลให้ลูกตุ้มที่พุ่งกลับไปยังตัวฐานส่งเสียงดังเสียดสีกับตัวเครื่องถ้าไม่มีตัวยึดฐานเอาไว้ตัวเครื่องคงจะกระเด็นไปไหนต่อไหนแล้ว
“ฟู่ว!ดูเหมือนฝีมือผมคงจะตกไปจริงๆสินะเนี่ย”
จบด้วยคำพูดถ่อมตัวตามเดิม เห็นแบบนี้แล้วคริสแทบจะลมจับไปด้วยความใและไม่ใช่แค่นี้ยังมีเื่อื่นๆที่เขาแสดงออกมาด้วยความเหลือเชื่ออีกหลายรูปแบบจนไม่อาจที่จะพรรณนาออกมาได้หมดจนสุดท้ายคริสก็ได้แต่มองเจสันเป็ดั่งยอดมนุษย์ที่แทบจะสมบูรณ์แบบไปเสียหมดทุกอย่างก็ว่าได้
“เอาล่ะ! เราไปหาอะไรทานกันดีกว่าครับหลังทานอาหารเสร็จผมมีที่ๆหนึ่งที่อยากให้คุณเห็นด้วยล่ะ”
เขาพาเธอไปยังร้านอาหารที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำตัวร้านตั้งยื่นมาทางแม่น้ำที่ค่อนข้างใสจนมองเห็นหมู่ปลาที่กำลังแหวกว่ายกันอย่างเริงร่าตรงข้ามมีโขดหินใหญ่ตั้งเรียงรายทอดยาวไกลสุดลูกหูลูกตา แสงแดดยามบ่ายถูกปกคลุมไปด้วยหมู่เมฆที่ช่วยบดบังและสายลมเฉื่อยที่พัดผ่านก่อให้เกิดอากาศเย็นสบาย
ทั้งสองนั่งทานอาหารที่สดใหม่ส่งตรงจากธรรมชาติพร้อมพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติดูเหมือนคริสจะรู้สึกผ่อนคลายลงมาก หน้าที่การงานที่เธอต้องทำในแต่ละวันมันยุ่งเหยิงไปจนบางทีเธอก็เกิดความเหนื่อยล้าแต่ตอนนี้มันกลับค่อยๆปลิวหายไปกับสายลมราวกับที่นี่ได้ช่วยเยียวยาจิตใจของเธอให้สงบลงไป
“เป็ไงบ้าง อาหารของที่นี่พอจะถูกปากคุณบ้างหรือเปล่า?”
“ค่ะมีอาหารหลายอย่างที่ฉันไม่เคยทานมาก่อนทั้งนั้นเลยไม่นึกเลยนะคะว่าคุณจะรู้จักที่ดีๆแบบนี้ด้วย คุณนี่ทำให้ฉันทึ่งตลอดเลยนะคะ”
“งั้นเหรอ”
เจสันผุดยิ้มอ่อนๆภาพของเธอซ้อนทับกับหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งไม่ได้อยู่ในโลกนี้อีกแล้วอย่างเลือนราง แทบจะทำให้เจสันกลั้นน้ำตาที่เริ่มรื้นตรงหางตาไว้ไม่อยู่
“มีอะไรหรือเปล่าคะ?ทำไมคุณดูหน้าเครียดๆแบบนั้น”
“อ๊ะ! เปล่าครับผมแค่คิดอะไรเพลินๆไปหน่อย”เจสันสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว
หลังทานอาหารเสร็จเจสันพาเธอมายังสถานที่ที่เขาบอกว่าเป็จุดเด่นของที่นี่ซึ่งเป็แม่น้ำที่ไหลยาวไปตามทาง มีสะพานเชื่อมไปยังหุบเขาที่ปกคลุมไปด้วยต้นไม้และอาคารที่ตั้งรกรากเอาไว้เป็หย่อมๆ
“นี่ๆ มาตรงนี้สิครับ”
เขาพาเธอมายังจุดบริการสำหรับเช่าเรือพายที่คลาคล่ำไปด้วยฝูงคนที่กำลังยืนต่อแถวอย่างเป็ระเบียบในแม่น้ำมีเรือหลากหลายสีสันกำลังเคลื่อนตัวไปตามทางเป็กระจุก
ทั้งสองยืนต่อคิวอยู่ราวสิบนาทีก่อนจะถึงคิวของตนหลังจากจ่ายค่าเช่าก็ได้รับเสื้อชูชีพพร้อมกับเรือพายหนึ่งลำพร้อมไม้พาย เจสันพายเรือพาเธอไหลตามแม่น้ำซึ่งเริ่มจากจุดเริ่มไปยังจุดปลายทางแล้วย้อนกลับมาจุดเดิมตามเส้นทางที่มีในแผนผังตรงทางเข้า
ระหว่างทางก็ชื่นชมธรรมชาติรอบๆที่ไม่มีทางได้เห็นในเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยสิ่งก่อสร้างที่เกิดจากเงื้อมมืุ์ที่นี่เป็สถานที่ที่สรรสร้างมาจากธรรมชาติไร้สิ่งเจือปน ฝูงนกส่งเสียงร่ำไรไปตามกิ่งไม้ที่อุดมสมบูรณ์พืชนานาชนิดแข่งกันผลิดอกออกผลสวยงามละลานตา
“นี่คุณ ดูตรงนั้นสิ!”
เจสันชี้ไปยังจุดที่มีฝูงกวางกำลังกินหญ้ากันเป็กลุ่มใหญ่มีกวางสองแม่ลูกกำลังนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตัวแม่นอนซุกหน้าเกยตัวลูกที่กำลังนอนหลับปี๋อย่างไร้เดียงสาสายลมอ่อนๆพัดตลบอบอวลดั่งเสียงเพลงที่กำลังบรรเลงเพลงกล่อมเสนาะหู ดูช่างอบอุ่นหัวใจจนทั้งสองเผลออมยิ้มออกมา
“ดูคุณชอบใจอยู่นะครับคิดไม่ผิดจริงๆที่ชวนคุณมาด้วย”
“ค่ะ ฉันยอมรับว่ามันเป็สถานที่ๆวิเศษที่สุดที่ฉันได้พบเจอที่สุดเลยล่ะค่ะวันๆฉันมีหน้าที่ๆจะต้องสะสางให้เสร็จ กว่าจะเสร็จก็ล่วงเลยไปไปจนดึกเกือบทุกครั้งเพราะฉะนั้นแค่หาเวลาพักได้ก็ถือว่าดีที่สุดแล้วล่ะค่ะ”
“งั้นเหรอแต่สีหน้าคุณไม่ยินดียินร้ายเลยนะ?”
“ก็คงจะอย่างนั้นแหละค่ะถึงแม้จะบ่นไปอย่างนั้นอย่างนี้ แต่มันก็เป็อาชีพที่ฉันเคยใฝ่ฝันมาั้แ่เด็กทุกๆเช้าพอฉันตื่นขึ้นมาก็จะเห็นพ่อกับแม่กำลังดูข่าวพร้อมกับพูดคุยแสดงความคิดเห็นกันอย่างสนุกสนานฉันเลยเกิดความรู้สึกขึ้นมาว่าถ้าตัวฉันได้ไปอยู่ในหน้าจอตรงหน้าของพวกเขาพวกเขาจะมีความรู้สึกยังไงที่ได้เห็นลูกสาวได้กลายไปเป็ผู้ประกาศข่าว คิกๆ พอพูดต่อหน้าคนอื่นแล้วมันน่าอายจริงๆช่วยลืมที่ฉันพูดไปเมื่อกี้ด้วยนะคะ”
“เห!ไม่เห็นเป็ไรเลยครับ ผมว่ามันเป็แรงบันดาลใจที่ดีเทียวล่ะครับถึงคนอื่นจะมองว่าความฝันของเรามันเพ้อฝันไร้สาระ แต่ถ้าเรามีใจรักและฝักใฝ่ในงานของเราจริงมันก็ไม่ใช่ปัญหาที่จะต้องเอามาใส่ใจเลยล่ะครับผมกล้าพูดเลยว่าผมเองก็ภูมิใจในตัวอาชีพของผมยิ่งกว่าใคร ไอ้พวกคนที่ชอบดูถูกความฝันของเด็กๆนั่นแหละผิดผมไม่ชอบพวกคนแบบนั้นเลยจริงๆให้ตายสิ!”
“คุณโอดอนเนลล์”
“เรียกผมว่าเจสันเถอะครับแล้วผมจะเรียกคุณว่าคริสเหมือนกัน”
“คะ..ค่ะ คุณเจ..สัน”
“วิเศษไปเลยครับตอนนี้เราก็สนิทสนมขึ้นมาประมาณหนึ่งแล้วนะครับรู้สึกยินดีจริงๆที่ได้มาเที่ยวกับคุณแบบนี้ผมไม่ได้รู้สึกสนุกสนานอะไรแบบนี้มานานแล้วล่ะครับ”
“ค่ะ ฉันเองก็เหมือนกัน”
เจสันพายเรือพาคริสไปยังจุดกลับลำเรือซึ่งตรงสุดทางเป็พงไพรที่หญ้าขึ้นรกชันตรงนั้นเต็มไปด้วยโขดหินสูงชันที่ตั้งระเกะระกะตามธรรมชาติมีทางทอดยาวไปยังต้นไม้ต้นใหญ่ที่ดูแข็งแรง และมีอายุราวหลายพันปี ตั้งตระหง่านอยู่เด่นชัดมีสะพานทอดยาวอยู่ตรงทางขึ้นจากท่าน้ำตรงสะพานมีเรือสี่ห้าลำจอดผูกเชือกกับตอไม้ไว้อย่างเป็ระเบียบ
“ตรงนี้ล่ะครับคือจุดหมายปลายทางในครั้งนี้ของผม”
เจสันจอดเรือเทียบท่า ถอดชุดชูชีพแล้วลุกออกจากเรือจูงมือหญิงสาวที่ถอดชุดชูชีพเรียบร้อยแล้วให้ตามมาก่อนจะผูกเชือกกับตอไม้เรียบร้อยแล้วเดินนำเธอมายังทางเดินที่ตรงไปยังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างประมาณสองร้อยเมตร
เบื้องหน้าเป็ต้นเมเปิ้ลสีแดงสดกำลังสยายกิ่งก้านราวกับนางพญาแสงอาทิตย์ยามเย็นส่องแสงสีส้มกระทบกับใบเมเปิ้ลจนเกิดประกายแสงสีเข้มได้อย่างลงตัวใต้ต้นไม้มีกลุ่มคนขนาดหย่อมกำลังส่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจพลางทำอะไรบางอย่างกันตรงนั้น
“นี่ คุณรู้มั้ยเขาว่ากันว่าถ้าเรามองดูต้นเมเปิ้ลนี่แล้วจะทำให้จิตใจของคนเราสงบถึงตอนแรกผมจะไม่เชื่อเลยก็ตาม แต่พอผมได้มองมันแล้ว มันทำให้ผมรู้สึกว่าทุกครั้งที่ผมจ้องมันไม่วางตามันจะช่วยให้ผมสามารถลืมเลือนเื่ราวต่างๆไปได้ชั่วขณะหนึ่งถึงแม้จะเป็เพียงชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น แต่มันก็ทำให้จิตใจของผมที่กำลังว้าวุ่นจากเื่งานหรือเื่อะไรต่างๆที่ประดังประเดเข้ามาไม่หยุดหย่อนได้ถูกระงับเอาไว้จนน่าประหลาดใจและยังช่วยให้ผมเข้มแข็งขึ้นพอที่จะรับมือกับอะไรต่างๆได้ดีขึ้นกว่าเดิมจากแค่ครั้งเดียว ต่อจากนั้นถ้ามีเวลาว่างผมก็จะมานั่งดูต้นเมเปิ้ลที่นี่เรื่อยมานับครั้งไม่ถ้วนอา ถึงจะดูมาหลายครั้งแล้ว แต่มันก็ยังคงสวยงาม ไร้ที่ติจริงๆเลยล่ะ”
เจสันจ้องมองต้นไม้ตรงหน้าไม่วางตาเขาทอดสายตารับชมทัศนียภาพพร้อมกับปล่อยจิตใจให้ล่องลอยไปจนไกลแสนไกล คริสมองใบหน้าครึ่งซีกของชายหนุ่มที่กำลังเลื่อนลอยไปด้วยความสุขเกษมเปรมปรีดิ์ไม่รู้ทำไมพอเธอจ้องหน้าชายหนุ่มแล้วมันทำให้จิตใจของเธอสงบ เธอได้ยินเสียงหัวใจของเธอที่เริ่มเต้นตึกตักอย่างไม่หยุดหย่อนเืส่งไปเลี้ยงยังใบหน้าของเธอจนขึ้นสีแดงแจ๋
ฟึบฟับ!
คริสรีบสะบัดความคิดฟุ้งซ่านที่เผลอนึกขึ้นมาอย่างกะทันหันยกมือขึ้นกุมหน้าอกของตัวเองอย่างแ่เบารู้สึกถึงจังหวะของหัวใจที่เต้นระรัวอย่างลิงโลด เธอไม่รู้ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเธอกันแน่
‘นี่มันหรือที่เขาจะเรียกกันว่าความรักอย่างนั้นเหรอ? ไม่สิไม่มีทางเป็อย่างนั้นไปได้หรอกนา!’
หญิงสาวที่ไม่ประสีประสาเื่ความรักได้แต่สะบัดความคิดที่ผุดขึ้นมาในจิตใจราวกับกำลังหลอกตัวเองแต่มันก็ไม่ใช่ความโง่เขลาแต่อย่างใดเพียงแต่เป็ปฏิกิริยาของสาววัยแรกแย้มที่พึ่งเคยรู้จักกับความรักเป็ครั้งแรก
“นี่คริส?คุณเป็อะไรไปหรือเปล่า”
คริสใเฮือกเมื่อมีมือแข็งแรงมาวางตรงไหล่เธอมองเจสันที่ยืนทำหน้าสงสัยมองเธออย่างเหลอหลา ดูเหมือนว่าเขาจะเรียกเธอหลายครั้งแล้วแต่เธอยังตกอยู่ในภวังค์ความคิดอยู่
“วะ..ว่าไงคะ?”
“ให้ตายสิดูเหมือนเราจะเข้าใจความรู้สึกของเ้าแฟรงค์ซะแล้วสิขอโทษนะเพื่อนที่เคยเมินคำถามของนายบ่อยๆ”เขาพึมพำเสียงเบา
“หืม?”คริสทำหน้างง
“เอาเถอะ คุณดูที่ใต้ต้นไม้ตรงนั้นสิเห็นมั้ยว่าเขากำลังทำอะไรกันอยู่? ดูเหมือนคนที่นี่เขาจะเชื่อกันว่าถ้าเขียนสิ่งที่้าลงในกระดาษแล้วใส่ไปในหีบตรงนั้นคำปรารถนาก็จะเป็จริง นั่นหีบตรงนั้นยังไงล่ะ”เจสันชี้โบ๊ชี้เบ๊ไปยังหีบเก่าคร่ำครึที่ตั้งเด่นหราอยู่ใต้โคนไม้
“มันจะได้ผลจริงๆอย่างงั้นเหรอคะ?”
“ผมก็ไม่ได้งมงายอะไรขนาดนั้นหรอกนะครับแต่ไหนๆเราก็มากันแล้ว ก็เลยจะลองดูหน่อยก็แล้วกัน คุณจะเขียนด้วยกันมั้ย?”
“เอาสิคะ น่าสนุกดีออก”
ทั้งสองพากันไปยังใต้ต้นไม้ที่ตอนนี้กลุ่มคนเริ่มเดินกลับไปยังเรือของตัวเองกันแล้วเหลือเพียงพวกเขาสองคนที่กำลังใช้ปากกากับกระดาษที่มีจัดเตรียมเอาไว้เขียนสิ่งที่ทั้งสอง้าอย่างขมักเขม้น
หลักจากเขียนเสร็จทั้งสองก็ยืนอธิฐานพอเป็พิธีแล้วหย่อนกระดาษลงไปในหีบเก่าที่วางรอรับกระดาษคำขอของผู้คนอย่างไม่อิดออด
“นี่คริส คุณเขียนอะไรลงไปข้างในนั้นเหรอ?”
“ความลับค่ะ แล้วคุณล่ะคะเจสันคุณขออะไรไปหรอคะ?”
“ฮึ!ผมเองก็ขอเก็บไว้เป็ความลับเหมือนกัน”
ทั้งสองได้แต่มองหน้ากันยิ้มๆก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาต่างฝ่ายต่างก็มีความลับของตัวเองที่ไม่อยากให้ใครล่วงรู้ คงมีเพียงเ้าหีบใบเก่าเท่านั้นที่กุมความลับของทั้งสองเอาไว้ได้อย่างตลอดกาล
“เอาล่ะ ไปกันเถอะครับ”
“อื้ม”
ทั้งสองพากันกลับมายังสะพานไม้ที่มีเรือเพียงลำเดียวจอดนิ่งอยู่เหนือน้ำเจสันคลายเชือกที่ผูกตอไม้แล้วออกแรงดึงเรือให้เข้าเทียบสะพานเท่าที่จะทำได้
“เอาล่ะ คุณลงไปก่อนสิ เดี๋ยวผมจะดึงเรือเอาไว้ให้ค่อยๆล่ะครับ พื้นมันค่อนข้างลื่น...เฮ้!”
ตูม!
พูดไม่ทันขาดคำคริสที่กำลังก้าวลงไปในเรือเผลอเหยียบกองแอ่งน้ำเล็กๆที่ผนวกกับตัวเรือทำให้มีความลื่นจนน่าหวาดเสียวเธอเสียหลักคว่ำคะมำลงไปในแม่น้ำจนเกิดระรอกคลื่น น้ำสาดกระเซ็นเต็มใบหน้าของเจสันที่ได้แต่ยืนมองอ้าปากค้าง
“แค่กๆ!”
หญิงสาวผุดขึ้นมาเหนือน้ำพร้อมกับเกาะเรือเอาไว้แน่นดูเหมือนว่าเธอจะมีฝีมือในการว่ายน้ำค่อนข้างดีระดับหนึ่ง ถ้าเป็เหมือนในนิยายแล้วล่ะก็คงไม่พ้นที่พระเอกจะต้องะโน้ำลงไปช่วยหญิงสาวเอาไว้เป็แน่แท้
“ฮะๆ”
“หัวเราะแบบนั้นมันหมายความว่ายังไงกันคะ!”
คริสมองเจสันที่ยืนกุมท้องหัวเราะลั่นตาเขียวเจสันรีบหลุบเสียงก่อนจะกล่าวขอโทษขอโพยแล้วช่วยพยุงหญิงสาวขึ้นมาบนเรือสภาพของเธอตอนนี้เหมือนกับหมาน้อยตกน้ำไม่มีผิด เสื้อผ้าที่ใส่เปียกปอนไปทั้งตัวใบหน้าชุ่มไปด้วยน้ำจนผมเผ้าเสียทรงไปหมด
“ดูเหมือนว่าคุณจะต้องซักเสื้อมาคืนผมอีกรอบแล้วล่ะ”
เจสันถอดเสื้อนอกคลุมตัวหญิงสาวพร้อมกับพูดยิ้มๆคริสได้แต่นั่งหน้าบึ้งพร้อมถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือกใหญ่
6K
