“ผมล็อคก็ได้ครับคุณผู้หญิง” หลินชานกล่าว
“แล้วฉันต้องทำยังไงบ้างคะ ฉันไม่เข้าใจว่า ทำไมถึง้าภรรยาปลอมๆ ด้วย” ลูน่าถาม
“ผมบอกคุณก็ได้ครับ ผมอยากให้คุณช่วยกันผู้หญิงคนหนึ่ง ให้เธอออกไปจากชีวิตของผม” หลินชานกล่าว
“หมายถึงผู้หญิงที่ถ่ายรูปคู่กับคุณน่ะหรอคะ” ลูน่าถาม
“ใช่ครับ” หลินชานกล่าว
“แต่ฉันมองจากรูปแล้ว ดูพวกคุณก็รักกันดีนี่คะ” ลูน่ากล่าว
“แม่ผมไม่ชอบเธอ และพ่อของเธอก็ไม่ชอบผมครับ” หลินชานกล่าว
“ทำไมคุณ ไม่ทำทุกวิถีทางที่จะชนะใจพ่อของเธอให้ได้ล่ะคะ” ลูน่าสงสัย
“ผมอาจจะรักเธอไม่มากพอก็ได้ครับ” หลินชานกล่าว
“แค่กันเธอออกไปใช่มั้ยคะ” ลูน่ากล่าว
“แม่ผมชอบคุณมาก คุณก็ช่วยดูแลท่านด้วยก็แล้วกัน” หลินชานกล่าว
“เอาล่ะ คุณพักผ่อนเถอะ และก็รีบล็อคประตูนี่ด้วย” ลูน่ากล่าว
ลู่น่ากลับมาห้องก็รีบอาบน้ำนอน
สักพักก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
“นายครับ นายครับ แย่แล้ว คุณสินิทรามาถึงที่นี่แล้วครับท่าน” บอดี้การ์ดรายงาน
“อะไรนะ ทำไมมาเร็วแบบนี้” หลินชานเลยหยุดคิดนิดนึง “นายออกไปรั้งเธอไว้ก่อนนะ”
“ครับท่าน” บอดี้การ์ดรับคำแล้วก็รีบออกไป
หลินชานรีบเปิดประตูที่เชื่อมระหว่างสองห้องทันที พอเปิดไปก็เห็นลู่หน้าเพิ่งอาบน้ำเสร็จกำลังเช็ดผมอยู่
“นี่คุณเข้ามาทำไมไม่ทราบ” ลูน่าใ
“ผู้หญิงที่ผมพูดถึง เธอมาแล้วครับ คุณจะต้องแสดงเป็ภรรยาผมั้แ่คืนนี้เลย” หลินชานกล่าว
“อะไรนะคะ ทำไมเร็วขนาดนั้น” ลูน่ากล่าว
“คุณจะต้องนอนห้องเดียวกับผมครับ” หลินชานกล่าว
“ผู้หญิงที่คุณว่า เธอมาทำไมตอนนี้คะ” ลูน่าสงสัย
“ผมไปบอกเธอว่าผมมีภรรยาแล้ว เธอคงรีบมาดูให้เห็นกับตาครับ” หลินชานอธิบาย
หลินชานรีบลากตัวลูน่าไปที่ห้องของเขาทันที
“เดี๋ยวสิคุณ” ลูน่าเดินไปตามแรงลาก แล้วหลินชานก็ผลักลูน่าไปที่เตียง รีบพากันนอนห่มผ้าและกอดลูน่าไว้
“คุณจะบ้าหรอ มากอดฉันทำไมเนี่ย” ลูน่ารีบแกะแขนของหลินชานออก
“เงียบๆ คุณ สินิทรามีกุญแจห้องผม เธอจะเปิดเข้ามาเอง” หลินชานกล่าว
ยังไม่ทันขาดคำ ประตูห้องนอนก็เปิด
“คุณมีภรรยาแล้วั้แ่เมื่อไหร่คะ” สินิทรากล่าวเสียงกระแทก
“ทำไมคุณเสียมารยาทอย่างนี้ล่ะครับ เห็นมั้ย เมียผมใหมดเลยเนี่ย” หลินชานกล่าว
สินิทรามองมาที่ลูน่าอย่างเจ็บแค้น เธอก็ยอมเชื่อแล้วว่าหลินชานมีภรรยาแล้วจริงๆ “ฉันขอโทษค่ะ ยังไงตอนนี้ก็ดึกแล้ว วันนี้ฉันขอค้างที่นี่ก็แล้วกัน” สินิทรากล่าว
“คุณไปนอนห้องประจำของคุณเถอะครับ” หลินชานกล่าว
สินิทราเดินสะบัดออกไปจากห้องนอนของทั้งคู่ทันที
ลูน่าเห็นสินิทราออกไปแล้ว เธอกำลังจะลุกไปห้องตัวเอง กลับถูกหลินชานรั้งไว้
“อะไรของคุณอีกคะ ผู้หญิงคนนั้นก็ไปแล้วไง” ลูน่ากล่าว
“ผมรู้จักนิสัยเธอดีครับ เธอไม่เชื่อง่ายขนาดนั้นหรอก คุณนอนที่นี่นั่นแหละ” หลินชานกล่าว
“แต่ฉันไม่ได้เป็อะไรกับคุณ จะนอนเตียงเดียวกับคุณได้ยังไง” ลูน่ากล่าว
“เดี๋ยวผมใช้หมอนข้างกั้นไว้ให้ครับ ช่วยผมหน่อยเถอะ” หลินชานกล่าว
ตอนนี้ลูน่าง่วงนอนมากเลยยอมทำตามหลินชาน ทั้งคู่นอนหันหลังให้กัน
**********************************************************
เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสามคน ลูน่า หลินชานและสินิทรานั่งรับประทานอาหารด้วยกัน ลูน่าแสดงเต็มที่ พอเธอทานอาหารเสร็จ ก็แกล้งหยิบทิชชู่เช็ดปากให้หลินชาน
“โถ่ หลินชาน คุณทานเป็เด็กๆ ไปได้ ทานเลอะหมดเลยนะคะ” ลูน่าแสดง
สินิทรามองอย่างหมั่นไส้
แต่หลินชานก็ให้ความร่วมมือเต็มที่ “ขอบคุณครับที่รัก” หลินชานแกล้งยิ้มให้ภรรยา
พอทั้งสามทานอาหารเสร็จ ลูน่าก็แกล้งจับเนคไทให้ “เนคไทเบี้ยวหมดแล้วนะคะคุณ”
“มีคุณคอยจัดให้อยู่แล้วนี่ครับ” หลินชานกล่าว
หลินชานกำลังจะเดินไปที่รถเพื่อไปทำงาน แต่ลูน่าไม่ได้ไปด้วย เขาเลยดึงแขนเธอให้ตามเขาไปด้วย
ลูน่ากำลังจะท้วงแต่เธอก็ต้องยั้งเพราะกลัวสินิทราสงสัย
“ต้องมาส่งสามีที่รถแบบนี้ทุกเช้าสิครับ ผมจะได้มีกำลังใจทำงาน” แต่หลินชานเล่นเกินบทบาท เขากลับหอมแก้มลูน่าด้วย
เธอกำลังจะทำร้ายเขา แต่ถูกดึงเข้าไปกอด
ลูน่าเลยกระซิบว่า “คุณทำเกินไปแล้วนะคะ”
“ผมขอโทษครับ ผมจำเป็ต้องเล่นสมจริงเพราะสินิทราเป็คนจับผิดเก่งมาก” หลินชานกระซิบอธิบาย
“ฉันให้คุณแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ถ้ามีครั้งหน้าฉันฆ่าคุณแน่” ลูน่าขู่
ทั้งคู่ผละออกจากกัน หลินชานยิ้มให้ลูน่าแล้วรีบขึ้นรถไปทำงาน
ลูน่าเดินกลับเข้าไปในบ้าน แต่ถูกสินิทราดักหน้าเอาไว้
“นี่เธอกำลังแสดงละครว่าเป็เมียพี่หลินชานใช่มั้ย ยังไงฉันก็ไม่เชื่อหรอกว่าพี่หลินชานจะลืมฉันได้แล้ว” สินิทรากล่าว
“งั้นก็คอยดูสิคะ ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะคะ” ลูน่าตัดบท
สินิทรากำหมัดแน่น “ยังไงฉันก็ไม่ยอมยกพี่หลินชานให้เธอหรอก”
ลูน่าเห็นสินิทราจับผิดเธอขนาดนี้ เธอเลยต้องทำงานบ้านให้ดูว่าตนเป็แม่บ้าน แต่เธอรู้สึกอึดอัดมาก เลยวางแผนว่าจะไปขอค้างกับคุณแม่ของหลินชาน เพราะเธอี้เีแสดงละคร
**********************************************************
แต่แค่นี้คิดหรอว่า สินิทราจะยอมแพ้ ดังนั้นตอนที่หลินชานกลับมาจากที่ทำงาน สินิทราจึงวิ่งไปต้อนรับหลินชาน เธอวิ่งเข้าไปกอดและหอมแก้มซ้ายขวา โดยหลินชานไม่ทันตั้งตัว
ทางด้านลูน่าได้แต่ยืนมอง เธอรู้สึกอยากยอมแพ้ใจของสินิทรา ลูน่าเลยจะหันกลับเข้าไปในบ้าน แต่แล้วหลินชานรีบผละตัวออกจากสินิทรา แล้ววิ่งไปหาลูน่า
หลินชานรีบดึงลูน่าเข้าไปกอด “โถ่ ลูน่า คุณอย่างอนผมสิ คุณกำลังเข้าใจผมผิดนะ ผมกับสินิทราไม่ได้เป็อะไรกันจริงๆ นะครับ”
ลูน่าอยากจะยกตุ๊กตาทองให้หลินชานจริงๆ แสดงเหมือนมาก เธอพยายามขืนตัวออก แต่เขาช่างกอดเธอแน่นเหลือเกิน “เอาเถอะค่ะ ฉันเข้าใจคุณแล้ว ปล่อยฉันเถอะนะคะ”
หลินชานจึงยอมปล่อยลูน่าทันที
สินิทราได้แต่เม้มปาก เจ็บใจอากัปกิริยาของหลินชานจริงๆ
ทั้งสามทานข้าวเย็นด้วยกันอย่างเงียบๆ
ลูน่าอยากออกไปจากสถานการณ์อึดอัดแบบนี้ เลยรีบพูดว่า “เอ้อ คุณคะ ฉันคิดถึงคุณแม่จังเลยค่ะ วันนี้จะขอไปเยี่ยมท่านเสียหน่อย”
“เดี๋ยวผมพาไปเองครับ” หลินชานกล่าว
“แต่คุณมีแขกนี่คะ ฉันว่าคุณอยู่รับแขกจะดีกว่านะคะ คุณสินิทราอุตส่าห์มาหาคุณถึงที่นี่ มันเสียมารยาทนะคะ ถ้าปล่อยเธอไว้คนเดียว” ลูน่ากล่าว
“นั่นสิคะหลินชาน คุณจะปล่อยให้ฉันอยู่ที่นี่คนเดียวได้ยังไงคะ อีกอย่างฉันมีเื่จะคุยกับคุณค่ะ มันเป็เื่งาน” สินิทราอ้างเื่งาน
หลินชานจึงต้องยอมปล่อยให้ลูน่าไปเยี่ยมแม่ของเขาคนเดียว
**********************************************************
ณ บ้านแม่ของหลินชาน
แม่ของหลินชานนึกเอ็นดูลูน่าอย่างมาก เธอรู้สึกว่าเธอเคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน และสนิทสนมกันมากพอสมควร
ลูน่าเข้าไปกอดแม่ของหลินชานอย่างสนิทสนม ตัวเธอเองก็รู้สึกคุ้นเคยกับผู้ใหญ่ท่านนี้เช่นเดียวกัน
ลูน่านั่งนวดให้กับแม่ของหลินชาน และคอยฟังท่านเล่าเื่เกี่ยวกับหลินชานให้ฟัง แม่ของหลินชานอึดอัด นานๆ จะมีคนสื่อสารเป็ภาษาจีนได้ เลยพูดเป็ต่อยหอย ส่วนลูน่าก็เป็ผู้ฟังที่ดีมาก ท่านถึงขั้นไปยกอัลบั้มรูปเก่าๆ มาเปิดให้ว่าที่สะใภ้ดู สักพักมือถือของแม่สามีก็ดัง
“เพื่อนแม่โทรมา เดี๋ยวแม่ไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะลูก ดูรูปไปพลางๆ ก่อนนะ” แม่ของหลินชางกล่าว
“ค่ะคุณแม่” ลูน่าพยักหน้ารับคำ
ลูน่าเปิดรูปตอนเด็กๆ ของหลินชานดู เขาเป็ลูกชายคนเดียว และถ่ายกับครอบครัว สักพักเธอก็เปิดไปเจอรูปอีกครอบครัวหนึ่ง มันเป็รูปของเ้าพ่อซานกุ้ย ภรรยา และลูกสาวอีกสองคน ลูน่าเห็นรูปนี้แล้วทำให้ความจำของเธอค่อยๆ แว็ปเข้ามาให้หัวอย่างไม่น่าเชื่อ จนกระทั่งเผลอพูดออกมาว่า “พ่อ แม่ ปิ่นพลอย และฉันก็คือปิ่นเพชร”
“เป็อะไรหรือเปล่าลูก แม่เห็นลูกกุมขมับอยู่นานแล้ว” แม่ของหลินชานเป็ห่วง
“ไม่เป็อะไรค่ะ คุณป้า เอ้ย คุณแม่ ลูกแค่ปวดหัวนิดหน่อย พวกเราไปนอนกันดีมั้ยคะ” ลูน่าซึ่งจำได้แล้วว่าตนคือปิ่นเพชร เลยชวนคุณแม่ของหลินชานไปนอน
“ไปสิลูก” แม่ของหลินชางพาว่าที่สะใภ้ขึ้นไปบนห้อง
ในสมัยก่อนครอบครัวของเ้าพ่อซานกุ้ยและครอบครัวของหลินชานสนิทกันมาก ครั้งที่เ้าพ่อซานกุ้ยมาทำงานที่ฮ่องกงกับครอบครัว เขาก็พาลูกๆ มาเล่นที่บ้านของหลินชานบ่อยๆ แต่พอเ้าพ่อซานกุ้ยย้ายกลับไปประเทศไทย ทำให้สองครอบครัวห่างเหินกันมาก อีกทั้งด้วยความที่เ้าพ่อซานกุ้ยเป็หัวหน้าคน เลยจะทำตัวสนิทกับใครมากไม่ได้
ดังนั้นสมัยเด็กๆ ปิ่นเพชรก็ชอบมานอนค้างที่นี่บ่อยๆ และชอบมาคอยนวดประจบแม่ของหลินชานอยู่เรื่อยๆ
ปิ่นเพชรเลยนอนกอดแม่ของหลินชานอย่างสนิทใจ เพราะเธอคิดถึงแม่ที่ตายไปแล้ว
พอเวลาเช้ามืด ก็มีไลน์จากหลินชานส่งมาหาเธอ แต่ดูจากเนื้อความแล้ว น่าจะไม่ใช่เ้าตัวส่งมาเอง
“ลูน่า ฉันเสียใจด้วยนะ คืนนี้ฉันเข้าหอกับพี่หลินชานทั้งคืนเลยน่ะ เธอยอมตัดใจซะเถอะนะ” สินิทราส่งข้อความมาให้ลูน่า
“มีอะไรหรือเปล่าลูน่า ใครส่งไลน์หาลูกแต่เช้าเลยเนี่ย” แม่ของหลินกล่าว ตื่นเพราะเสียงไลน์
“อ๋อ ไม่มีอะไรคะ หลินชานให้หนูรีบกลับบ้าน ดังนั้นเดี๋ยวหนูขออาบน้ำและกลับเลยนะคะ” ปิ่นเพชรกล่าว
“อือ รีบไปเถอะลูก” แม่ของหลินชานนอนต่อ เพราะมันยังไม่เช้า
ปิ่นเพชรเริ่มเบื่อกับการที่ต้องมาแสดงเป็ภรรยาของหลินชานแล้ว และถ้าเขาทั้งคู่จะกลับมาคืนดีกัน มันก็ไม่ใช่ความผิดของเธอ ในเมื่อเ้าตัวยอมคืนดีเสียเอง ดังนั้นเธอเลยจะรีบกลับไปเลิกความสัมพันธ์กำมะลอบ้าๆ นี่
ปิ่นเพชรเดินทางกลับมาที่บ้านของหลินชาน เธอมองไปที่หน้าประตูห้องนอนของหลินชาน ก็เห็นสินิทรากำลังกอดจูบกับหลินชานที่หน้าประตู ปิ่นเพชรรู้สึกแปลกๆ แต่เธอก็ทำเป็ไม่สนใจ เพราะยังไงเธอก็ไม่ใช่ภรรยาจริงๆ แต่เธอจะรีบคุยกับหลินชานให้รู้เื่ ถ้าขัดจังหวะในตอนนี้ เธอก็จะมีข้ออ้างไปจากเขาได้
“แหม เมียไม่อยู่ ถึงขั้นแอบกินในที่แจ้งเลยนะคะ ไม่อายสาวใช้บ้างหรอคะ” ปิ่นเพชรแกล้งกล่าวน้ำเสียงโกรธๆ
หลินชานใที่ลูน่าเห็นเหตุการณ์นี้เลยรีบผละออกจากสินิทราทันที
เนื่องจากหลินชานกับสินิทราเข้าใจผิดคิดว่าลูน่าเป็คนจีนและไม่รู้ภาษาไทย ดังนั้นหลินชานจึงสื่อสารกับสินิทราเป็ภาษาไทย ทั้งๆ ที่เวลาปกติจะใช้ภาษาอังกฤษสื่อสารกัน
“คุณกลับไปที่ห้องของคุณเถอะครับ” หลินชานกล่าว
“เธอก็แค่แม่ค้าคนนึงเท่านั้นนะคะ ไม่เห็นคุณจะต้องแคร์เธอเลย และยังไงฉันก็ไม่มีวันเชื่อว่าคุณจะเอาแม่ค้าจนๆ ทำเมียค่ะ” สินิทราพูดอย่างไม่เกรงใจเพราะเข้าใจผิดเหมือนกัน
ปิ่นเพชรเข้าใจคำพูดทุกคำเพราะมันเป็ภาษาไทย แต่เธอก็แกล้งทำเป็ไม่เข้าใจ เพราะคิดว่าทั้งสองต้องเข้าใจผิดคิดว่าลูน่าเป็คนจีนแน่ๆ
ปิ่นเพชรต้องแกล้งแสดง เวลาเขาว่าหรือด่ามา เธอก็ยิ้มรับอย่างเต็มใจราวกับคนบ้า ทำไม่รู้ไม่ชี้เดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ในใจคิดว่า “ปากจัดจริงๆ เลยนะคุณสินิทรา ฝากไว้ก่อนเถอะ”
240
