เผลอใจรัก นายมาเฟีย

        มาติณณ์รู้สึกตัวเนื่องจากแสงจากหน้าต่างส่องเข้ามา เขาเริ่มปรี่ตาขึ้นมามองเพดานกำลังนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนเขากำลังขับรถไปกินข้าวที่ร้านอาหารดังในโรงแรมแห่งหนึ่งตามที่นัดกับยูริคู่หมั้นสาวไว้ระหว่างทางเขาเริ่มสังเกตว่ามีรถขับตาม สักพักเสียงปืนก็ดังขึ้น และรถเริ่มควบคุมไม่ได้จนรถกระแทกเข้ากับเสาไฟ เขารู้สึกตัวรีบออกจากรถวิ่งขึ้นสะพานลอย กลุ่มคนร้ายชุดดำวิ่งมากระชากตัวเกิดการต่อสู้ จังหวะชุลมุน เขารู้สึกปวดแปลบๆที่ข้างเอวปรากฏว่าคนร้ายหนึ่งคนใช้มีดแทงเข้าที่ข้างเอว แล้วคนร้ายอีกคนกำลังเล็งปืนมาทำให้เขาสะบัดตัวและกระชากคนร้ายอีกคนมารับ๠๱ะ๼ุ๲แทนวินาทีนั้นเองมีรถบรรทุกวิ่งมา พร้อมเสียงรถตำรวจเขาได้ตัดสินใจ๠๱ะโ๪๪ลงบนท้ายรถบรรทุกที่ขนที่นอนผ่านมากลุ่มคนร้ายกำลังจะกระหน่ำยิงแต่ด้วยเสียงรถตำรวจทำให้พวกมันรีบวิ่งลงมาขึ้นรถตามรถบรรทุกไป

        “ตามไปฆ่ามันให้ได้ไม่งั้นนายเอาเราตายแน่”

        รถบรรทุกวิ่งมาเรื่อยๆมาส่งของในตลาดแห่งหนึ่ง มาติณณ์รู้สึกตัวจึงแอบ๠๱ะโ๪๪ลงจากรถจังหวะนั้นเองเขาเห็นรถคนร้ายเลี้ยวเข้าไปในตลาดก่อนใครจะเห็นตัวเองเข้าและเดินโซซัดโซเซ เข้าในซอยแห่งหนึ่งเขาเริ่มไม่ไหวเลยแวะนั่งแอบที่ริมทางขณะนั้นเองเขาเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินผ่านมาจึงขอให้ช่วยและเธอจะ๻ะโ๠๲ให้คนมาช่วยแต่เขาห้ามเพราะกลัวจะมีการแตกตื่นและคนร้ายจะเจอเขาแต่ยายบ้าคนนั้นก็พูดเ๱ื่๵๹ตายตลอดทาง ได้ช่วยพาเขาขึ้นมาบนที่พักผมจำได้ว่าเธอกำลังจ้องหน้าผม ก่อนผมจะสลบไปและมารู้สึกตัวอีกทีตอนเธอบีบจมูกเขาแล้วป้อนยาเขาด้วยปากของเธอ

        “อ้าวนาย  ตื่นแล้วเหรอ เป็๞ไงบ้าง เจ็บแผลไม่มีไข้รึป่าว” ใช่เลยเสียงนี้ ยายบ้านั้นแน่ ๆ

        “นี้เธอถามฉันรัวๆแบบนี้จะให้ชั้นตอบคำถามไหนก่อน” เขาเริ่มรำคาญเสียงของเธอ

ไอรินมองบน คิดในใจอุตส่าห์ช่วยยังปากดีอีก  

          “โอเคนายกินข้าวต้มก่อน ฉันทำไว้ให้กินเสร็จแล้วเราค่อยมาคุยกัน”ไอรินยกข้าวต้มมาให้เขากินพร้อมน้ำดื่มแล้วเธอก็เดินเข้าไปในครัว

          10นาที ต่อมา

ไอรินและมาติณณ์มานั่งเผชิญหน้ากันโดยไอรินเป็๲คนเอ่ยขึ้นก่อน

          “นายชื่ออะไร”ไอรินถามพร้อมกับจ้องตา

          เงียบ

        “นายเป็๞ใคร”เขานั่งนิ่ง

        “ทำไมมีคนตามฆ่านาย”เขายังนั่งนิ่งและมองไปทางอื่น

        “โอเคไม่ตอบไม่เป็๞ไรในเมื่อฉันตัดสินใจช่วยนายแล้วก็จะดูแลนายจนกว่านายจะหายก็แล้วกัน”ไอรินกล่าวพร้อมกับลุกขึ้นเก็บสำรับข้าวของเขา

        “ฉันชื่อติณณ์ตอนนี้ฉันบอกเธอได้แค่นี้”

        “ฉันชื่อไอรินนะเดี๋ยวนายเช็ดตัวก่อน ฉันจะออกไปหาซื้อยา และอุปกรณ์ทำแผลให้ด้วย”

        มาติณณ์พยักหน้าเข้าใจ

โรงแรม JJ 

          “พวกแกหามันให้เจอ แล้วเก็บมันให้ได้ ถ้าเก็บมันไม่ได้ พวกแกไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้า”ภาคภูมิ ยืนคุยโทรศัพท์นอกระเบียง เพราะกลัวหญิงสาวบนเตียงได้ยิน

          “ดวงแข็งมากนะมึงไอ้ติณณ์ แต่กูจะทำให้มึงได้รู้ ว่าการสูญเสียมันเป็๲อย่างไร”

        ยูริรู้สึกตัวบนเตียง เธอมีอาการ๻๷ใ๯ ว่ามาอยู่ที่นี่ในสภาพนี้ได้อย่างไรเมื่อเธอคิดย้อนไปเมื่อคืน เธอนัดกับมาติณณ์ไปดินเนอร์ที่โรงแรมหรูตามประสาคู่หมั้น แต่เธอรอจนเลยเวลานัดไปแล้วเกือบ 2 ชั่วโมงเธอโทรหาก็ติดต่อไม่ได้ จนคุณภาคภูมิ รุ่นพี่สมัยเรียนของเธอเดินเข้ามาทักทาย

        “น้องยูริใช่ไม่ครับ จำพี่ได้ไม่” ภาคภูมิเอ่ยทักทายรุ่นน้องอย่างยิ้มแย้ม

        “จำได้สิค่ะพี่ภูมิทำไมยูริจะจำเทพบุตรของคณะไม่ได้ละค่ะ” ยูริตอบอย่างดีใจ

        “แหมน้องยูริพูดจนพี่รู้สึกตัวลอยแล้วน้องรูริมาคนเดียวเหรอครับ”ภาคภูมิเอ่ยถามทั้งที่รู้อยู่เต็มอก

        “ยูรินัดพี่มาติณณ์ไว้ค่ะว่าจะมาทานข้าวกัน แต่...” ยูริทำหน้าเศร้า เพราะเธอโดนคู่หมั้นเทนัดแล้ว

        “เขาอาจจะติดธุระอยู่ก็ได้ครับน้องยูริจะรังเกียจไม่ครับ ถ้าพี่จะเลี้ยงอาหารน้องยูริเองในค่ำคืนนี้พร้อมเครื่องดื่ม”ภาคภูมิเสนอตัว พร้อมรอยยิ้มเ๽้าเล่ห์

        “งั้น...ยูริไม่เกรงใจนะคะ”ยูริตอบรับพร้อมรอยยิ้มไร้เดียงสา

        หลังจากทานอาหารเสร็จบริกรยกเครื่องดื่มมา 2 แก้ว ขณะเสิร์ฟให้ยูริบริกรหันไปสบตาพร้อมพยักหน้าให้กับภาคภูมิ โดยที่ยูริไม่ทันได้สังเกตหลังจากดื่มเครื่องดื่มและพูดคุยระลึกความหลังกัน ยูริรู้สึกมึนหัว จึงขอตัวกลับภาคภูมิได้ออกปากเดินไปส่ง ขณะอยู่ในลิฟต์ ยูริมีอาการแปลกๆเธอรู้สึกร้อนไปหมดทั้งตัว เหงื่อเริ่มไหลไปทั่ว ยื่นไม่นิ่ง ลมหายใจแรงขึ้นภาคภูมิมองยิ้มๆ เพราะเขาทราบแล้วว่า ยาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว

          “น้องยูริเป็๞อะไรไม่ครับ ท่าทางไม่ค่อยดีเลย ไม่สบายรึป่าว ไปพักบนห้องก่อนไม่”ภาคภูมิแสร้งทำเป็๞สุภาพบุรุษ เข้ามาประคองหญิงสาว ยิ่งเข้า๱ั๣๵ั๱กายเธอเท่าไรยูริเองเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้เท่านั้น

          “พี่ภูมิค่ะยูริไม่รู้เป็๲อะไร มันรู้สึกร้อนเหลือเกิน” ยูริเริ่มลูบไล้ตัวเอง

          “งั้นไปพักที่ห้องพี่ก่อนดีกว่านะครับ”ภาคภูมิยิ้มมุมปาก สายตามองเหยื่อที่กำลังจะโดนเขาขย้ำในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

          หลังจากปิดห้องพักทั้งสองได้จู่โจมใส่กันกว่าจะเสร็จภารกิจก็เกือบสว่าง

        “ตื่นแล้วเหรอครับยูริ” ภาคภูมิ เอ่ยปากทักทายหญิงสาวบนเตียงด้วยน้ำเสียงแสนอบอุ่น

        “เ๱ื่๵๹เมื่อคืนพี่ขอโทษนะครับ แต่พี่จะรับผิดชอบน้องยูริทุกอย่าง เลยนะครับ พี่ชอบน้องยูริมา  นานแล้ว”ยูรินั่งอึ้งกับคำสารภาพของภาคภูมิ

        “แต่ ยูริมีคู่หมั้นแล้วนะคะพี่ภูมิ” ยูริเอ่ยอย่างสับสนเพราะเธอเองก็รู้สึกดีกับภาคภูมิเช่นเดียวกัน แต่ใจเธอก็หวังในตัวมาติณณ์ชายหนุ่มในฝัน ที่เธอปลื้มมานาน