ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        หลินหวั่นชิวนึกย้อนถึงช่วงเวลาสองสามเดือนที่นางได้ทะลุมิติมาอย่างละเอียดหากว่ากันด้วยเหตุผล ชีวิตนี้ก็ค่อนข้างราบรื่น

        ไม่ว่าจะการเผชิญกับคนบ้านเหล่าหลินหลายครั้งการคว้าหัวใจเด็กสองคนบ้านตระกูลเจียง หรือการขายหนังสือทำธุรกิจ

        เรียกได้ว่าผ่านพ้นมาอย่างปลอดภัย

        สติปัญญานางก็ยังอยู่ดีมาตลอด

        มีเพียงเวลาเจอเจียงหงหย่วนเท่านั้น…นางพ่ายแพ้อยู่เรื่อยสติปัญญาถดถอย ไม่ต่างกระไรกับคนปัญญาอ่อน

        เมื่อเจียงหงหย่วนปล่อยหลินหวั่นชิว ปากนางบวมเป่ง

        ไอ้คนหยาบช้า เดี๋ยวนางยังต้องเจอคนในหมู่บ้านอีกนะ!

        คิดไปคิดมาเพื่อป้องกันไม่ให้ชายฉกรรจ์ยุ่งกับตัวเองอีกหลินหวั่นชิวซื้อผ้าปิดปากผ้าฝ้ายสีดำจากเสียนอวี๋แสร้งทำเป็นหยิบออกมาจากแขนเสื้อ สวมต่อหน้าเจียงหงหย่วน ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกบดบังเห็นแค่ดวงตาดอกท้อหยาดเยิ้ม

        จากนั้นสอดมือสองข้างเข้าไปในเสื้อเขาตามที่เขาต้องการจับเสื้อตัวในของเขาไว้ ซบศีรษะลงกับแผ่นหลังกว้างหนาเพื่อบังลม

        ชายฉกรรจ์จึงจะยอมตั้งใจขับรถล่อต่อ

        เขาตวัดแส้ ฝีเท้าล่อเร่งความเร็วขึ้น

        รถล่อย่อมส่ายโคลงเคลง ส่ายไปมาจนหลินหวั่นชิวผล็อยหลับ

        มือของภรรยาตัวน้อยคลายออก ศีรษะลู่ตกลงเจียงหงหย่วนรีบนางดึงเข้าอ้อมกอด ปลดกระดุมใช้เสื้อนวมกันหนาวของตัวเองรัดนางไว้กับหน้าอกตัวเอง

        โชคดีที่ขนจิ้งจอกยาวพอให้ห่อภรรยาตัวน้อยได้ทั้งตัวไม่เช่นนั้นเขาไม่กล้าให้นางหลับไปทั้งแบบนี้เป็นแน่ ต้องปลุกนางขึ้นมาให้ระวังโดนลม

        “จะเข้าหมู่บ้านแล้ว เชื่อฟังตื่นได้แล้ว” เมื่อเค้าโครงของหมู่บ้านเค่าซานเริ่มปรากฏตรงหน้าเจียงหงหย่วนคลายเสื้อหนาวออกให้หน้าของภรรยาตัวน้อยโผล่ออกมา ก้มลงจูบดวงตานางเบาๆ

        ขนตาของภรรยาตัวน้อยขยับเบาๆ ปัดผ่านริมฝีปากเขาให้คับยุบยิบ

        เทียบกับริมฝีปากแล้ว ใจเขาคันยุบยิบยิ่งกว่า

        อดใจไม่ไหว จูบดวงตาสองข้างอย่างอาลัยอาวรณ์ทั้งยังเลิกผ้าปิดปากลงกัดปลายจมูกนางเบาๆ

        หลินหวั่นชิวตื่นทันที

        นางมองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง ลมหนาวพัดเข้ามาหลังจากสมองตื่นก็รีบถอยออกจากอ้อมอกชายฉกรรจ์หันไปหยิบเสื้อนวมผ้าฝ้ายตัวหนาจากในรถ ถอดเสื้อขนจิ้งจอกออก

        เจียงหงหย่วนขมวดคิ้วแน่น “เหตุใดจึงเปลี่ยน? ระวังจะไม่สบาย”

        หลินหวั่นชิวเคลื่อนที่ว่องไวมากไม่ถึงหนึ่งนาทีก็ใส่เสื้อนวมเสร็จ นางติดกระดุมพร้อมกับพูดไปด้วยว่า “ขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์เช่นนี้ชาวบ้านทั่วไปใส่ไม่ได้แค่พวกเราสร้างบ้านยังล่อหมาป่ามาเยอะขนาดนี้ขืนข้ายังใส่เสื้อขนจิ้งจอกเข้าหมู่บ้านอีก… ถึงข้าจะไม่กลัวมีเรื่องแต่ให้ฟังเรื่องนินทาทุกวันก็น่ารำคาญ!”

        ที่ภรรยาตัวน้อยพูดเป็นความจริง

        พวกเขาสร้างบ้านหลังใหญ่จนเป็นที่อิจฉาตอนนี้มามีขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์ที่บรรดาสตรีสาวตระกูลร่ำรวยยังไม่แน่ว่าจะมีหรือไม่…ยิ่งต้องเป็นที่อิจฉาเป็นแน่

        เจียงหงหย่วนจับมือหลินหวั่นชิวมากุมแน่น คิดรังเกียจตัวเองในใจแค่จะให้ภรรยาตัวน้อยแต่งตัวตามใจเขายังไม่มีปัญญา

        ‘วันหน้าข้าจะทำให้เจ้าอยากใส่กระไรก็ได้ใส่อยากอวดสิ่งใดก็ได้อวด’ เจียงหงหย่วนมองภรรยาตัวน้อย พลางพูดในใจอย่างเงียบๆ

        คำพูดนี้ ไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกไป

        เป็นคำที่เขาบอกกับตัวเอง

        รถล่อเคลื่อนเข้าหมู่บ้าน คนบ้านเหล่าหลินเห็นหลินซย่าจื้อรีบพาลูกสาวสองคนไปบ้านเจียง

        เป้าหมายยังไม่บรรลุ นางยังยอมแพ้ไม่ได้

        มารดามันเถิด ไม่รู้ว่าวันนั้นโดนผีเข้าหรือไม่ยังไม่ทันพูดกระไรก็ต้องกลับบ้านเสียแล้ว

        ท่านแม่เอาแต่บอกว่าโดนคนทุบคอแต่พวกนางไม่เห็นรอยบนคอนางแต่อย่างใด

        ความจริงแล้วเจียงหงหย่วนใช้วิชาบวกกับกำลังภายในใส่กำลังภายในลงในก้อนหิน แตะบนจุดลมปราณผ่านเนื้อหนัง คอของสวี่ซื่อจึงปรากฏรอยใด

        เมื่อวานหลินหวั่นชิวกลับหมู่บ้านแต่นางมีธุระต้องเข้าตำบล

        รู้มาว่าหลินหวั่นชิวกลับมาทำความสะอาดบ้านหวางกุ้ยเซียง หวงซื่อ หลิวซื่อ ป้าสองจ้าวจึงไปช่วยงานตั้งแต่เช้า

        เห็นหลินซย่าจื้อวิ่งมาอย่างเร่งรีบป้าสองจ้าวเอาตัวมาขวางทันที “ไอ๊หยา จมูกหมานี่มันดีเสียจริง ดมกลิ่นตามลมจนมาถึง”

        หลินซย่าจื้อโมโห “ไสหัวไป ข้ามาเยี่ยมน้องสาว ไม่เกี่ยวกับเจ้า!” นางมาคุยกับหลินหวั่นชิว ไม่อยากเสียเวลากับมนุษย์ป้า จะยอมทนไปก่อน

        ตอนนี้เอง ที่หลินหวั่นชิวกำลังเดินออกมา

        เจียงหงหย่วนกำลังขนของลงจากรถเห็นหลินซย่าจื้อวิ่งมาก็จะเดินไปขวาง แต่หลินหวั่นชิวไม่ให้เขาไป “ท่านอยู่ตรงนี้แหละนี่เป็นศึกระหว่างสตรี!”

        เจียงหงหย่วนเห็นป้าสองจ้าวมีท่าทีดุดันเต็มเปี่ยมหวางกุ้ยเซียงกับหวงซื่อก็อยู่ หลังจากพิจารณาและได้ยินคำของหลินหวั่นชิว เขาจึงหันไปขนของต่อไม่ตามไปเข้าร่วม

        “น้าเล็ก”

        “น้าเล็ก พวกข้ามาช่วยทำความสะอาด”

        แววตาหลินฮั่วกับหลินฉินมีประกายอิจฉาเมื่อเห็นหลินหวั่นชิวกระนั้นก็ทักทายด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้า

        มือที่ยื่นมาย่อมไม่ตบคนที่ส่งยิ้มให้แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าต้องสนใจ

        ตอนเจ้าของร่างเดิมอยู่บ้านเหล่าหลินเด็กสองคนนี้ใช้งานไม่ต่างจากสาวใช้

        อีกอย่างไม่ว่าจะผ้าประจำเดือนของหลินซย่าจื้อหรือของหลินฉินก็ให้เจ้าของร่างเดิมซักหมด

        นอกจากนี้เด็กสาวทั้งสองยังใส่ร้ายเจ้าของร่างเดิมเป็นประจำทำให้เจ้าของร่างเดิมโดนทุบตีอยู่บ่อยๆ

        ทั้งที่อายุยังน้อยแต่กลับอำมหิตเหมือนหลินซย่าจื้อ

        ไม่สิ นอกจากเจ้าของร่างเดิมที่ยอมคนแล้ว ไม่มีผู้ใดในบ้านเหล่าหลินไม่อำมหิต

        ดังนั้นคิดว่าแค่พูดดีด้วยแล้วจะเปลี่ยนท่าทีและความรู้สึกหลินหวั่นชิวได้เช่นนั้นหรือฝันไปเถอิด!

        “น้าเล็ก…” หลินฉินทำหน้าเสียใจ นางเดินตรงไปข้างหน้าอีกสองสามก้าวไปอยู่หน้าเจียงหงหย่วน “น้าเขย ท่านดูสิเจ้าคะพวกข้าหวังดีมาช่วยงาน แต่น้าเล็กไม่รับน้ำใจ!”

        ความจริงนางไม่อยากเรียกเจียงหงหย่วนว่าน้าเขย อยากเรียกว่าหย่วนเกอมากกว่าแต่เจียงหงหย่วนกลับไม่ยอมรับกับบ้านหลินว่าตัวเองแต่งหลินหวั่นชิวมาเป็นภรรยา ตอนนี้บ้านหลินกำลังร้อนใจอยากให้เจียงหงหย่วนยอมรับฐานะของหลินหวั่นชิวยิ่งนักเช่นนี้พวกเขาจะได้ตักตวงผลประโยชน์

        ส่วนเรื่องที่ให้หลินฉินหลินฮั่วแต่งกับเจียงหงหย่วนพวกเขาเคยคิดเช่นกัน แต่เนื่องจากสวีฝูจ้องจะยึดสมบัติบ้านเจียงอยู่พวกเขาจึงต้องโยนความคิดนี้ทิ้งไป

        ดังนั้น ตอนอยู่บ้านเหล่าหลินสวี่ซื่อกับหลินฟาไฉกำชับพวกนางสองพี่น้องให้เรียกเจียงหงหย่วนว่าน้าเขย