ตอนที่ 20 บอบบางน่าทะนุถนอม
หร่วนหยวนหยวนถามที่อยู่ร้าน ‘เหมยจื่อหวงสืออวี่’ จากเสี่ยวจาง ไม่นานนักเธอก็พบว่าไม่ผิดจากที่เสี่ยวจางบอกร้านเถาเป่าร้านนี้ไม่เพียงเลียนแบบการตกแต่งร้านเถาเป่าของพวกเธอ ประเภทของสินค้าก็ยังเหมือนกันกระทั่งสินค้าเด่นของร้านก็เป็ซอสบ๊วย โดยเฉพาะกระปุกที่ใช้ก็เหมือนร้านพวกเธอหมดทุกอย่าง
หร่วนหยวนหยวนคัดสรรกระปุกใส่ซอสบ๊วยเป็พิเศษจากร้านเถาเป่าที่ทำกระปุกโดยเฉพาะร้านหนึ่งลวดลายสวยงามมาก เมื่อใส่ซอสบ๊วยแล้ว สีสันแวววาวของลวดลายกับซอสบ๊วยจะประกอบเข้าด้วยกันดูเจริญตาเจริญใจมาก
เพราะกระปุกทั้งสวยงามและคุณภาพดี จึงเป็หนึ่งในเหตุผลที่ซอสบ๊วยต้นทุนสูงแต่ผลลัพธ์ก็ใช้ได้ทีเดียว แรกเริ่มคนจำนวนมากก็ตรงเข้ามาซื้อเพราะกระปุกสวยภายหลังพวกเขาชิมซอสบ๊วยถึงรู้ว่ารสชาติดีจริงๆ จึงกลายเป็ลูกค้าประจำร้านเถาเป่าของหยวนหยวน
หร่วนหยวนหยวนมองปราดเดียวก็รู้ว่ากระปุกซอสบ๊วยของร้านเหมยจื่อหวงสืออวี่กับกระปุกที่เธอคัดสรรมาอย่างพิถีพิถันก่อนหน้านี้มาจากร้านเถาเป่าร้านเดียวกันแต่เดิมทีร้านเถาเป่าก็เปิดกว้างเื่การค้า เธอซื้อของได้ เป็ธรรมดาที่คนอื่นก็ซื้อของได้เหมือนกัน
กระปุกที่เหมือนทุกกระเบียดนิ้ว ผนวกกับการจัดวางมุมถ่ายภาพที่เพอร์เฟกต์รูปหลายรูปของร้านเหมยจื่อหวงสืออวี่ผ่านการปรับแต่งที่ไม่ว่าจะดูยังไงก็ล้วนดึงดูดผู้คนมากกว่าซอสบ๊วยของหร่วนหยวนหยวนมิหนำซ้ำราคาซอสบ๊วยของร้านเหมยจื่อหวงสืออวี่ยังถูกกว่าเยอะ รูปภาพดูแล้วพอๆ กัน ยังแอบสวยกว่าราคาก็ถูกกว่าเยอะ ลูกค้าพวกนั้นจะเลือกยังไงก็เป็เื่ที่เห็นได้ชัดเจน
หร่วนหยวนหยวนจ้องราคาซอสบ๊วยของร้านเหมยจื่อหวงสืออวี่ รู้สึกว่าผิดปกติมากถึงเธอตั้งราคาสูงไปนิด แต่เธอก็เลือกใช้วัตถุดิบที่ดีและสดใหม่ที่สุด จึงไม่รู้สึกผิดที่ตั้งจะราคานี้เพียงแต่ราคานี้ แม้ไม่ได้ทำให้เธอขาดทุน แต่ก็ใช่ว่าจะได้กำไรสักเท่าใดถ้าซอสบ๊วยของร้านเหมยจื่อหวงสืออวี่คัดสรรเฉพาะวัตถุดิบที่ดีและสดใหม่ที่สุดเหมือนที่เ้าของร้านบอกราคาจะถูกขนาดนั้นได้ยังไง เ้าของร้านจะต้องขาดทุนหรือเปล่า หรือเ้าของร้านยอมขายขาดทุนเพื่อดึงดูดลูกค้าเหรอ
เธอสืบสาวไปถึงต้นตอจนเจอเวยป๋อเ้าของร้านในเวลาสั้นๆ เ้าของร้านเหมยจื่อหวงสืออวี่เป็ฟู้ดบล็อกเกอร์ชื่อว่าอี้ชวนเยียนเฉ่า[1] สตรีมบ้างบางครั้งเนื้อหาเกี่ยวกับการทำและชิมอาหารเหมือนเธอมีแฟนคลับจำนวนไม่น้อย
เทียบกับใบหน้าเน็ตไอดอลทั่วไป หน้าตาของอี้ชวนเยียนเฉ่าน่าจดจำมากเธอมีดวงตากลมโตบริสุทธิ์คู่หนึ่ง แต่เครื่องหน้าส่วนอื่นๆ ล้วนเล็กกระจุ๋มกระจิ๋มวงหน้าเล็กแหลมตามสมัยนิยม มีเสน่ห์ชวนให้คนรักใคร่เวลาสตรีมชอบสวมชุดจีนโบราณหรือไม่ก็กี่เพ้า
เมื่อหร่วนหยวนหยวนพบเวยป๋อของอี้ชวนเยียนเฉ่า ผู้หญิงคนนั้นกำลังสตรีมพอดีเธอเลยถือโอกาสคลิกเข้าไปในสตรีม เธอเห็นอี้ชวนเยียนเฉ่าสวมชุดกี่เพ้าสีชมพูงดงาม ให้ความรู้สึกเหมือนเทพเซียนแต่หน้าตาขณะที่เธอสตรีมเทียบกับรูปในเวยป๋อแล้วเหมือนจะต่างกันมาก
อี้ชวนเยียนเฉ่าสตรีมกินซอสบ๊วยของร้านเหมยจื่อหวงสืออวี่ เธอโชว์กระปุกซอสบ๊วยว่าสวยงามแค่ไหนแล้วพูดด้วยท่าทางบอบบางน่าทะนุถนอม “วันนี้ฉันเห็นคนบอกว่าร้านเหมยจื่อหวงสืออวี่ขโมยไอเดียจากร้านเถาเป่าของหยวนหยวนมาจริงๆ แล้วไม่ใช่อย่างงั้น ฉันกับหยวนหยวนเป็เพื่อนสนิทกันมาก เดิมทีฉันคิดไอเดียซอสบ๊วยขึ้นมาแล้วพวกเราสองคนก็ศึกษาพัฒนามาด้วยกัน ่ก่อนหน้าเธออยากเปิดร้านในเถาเป่า ก็นำสูตรที่พวกเราเริ่มต้นศึกษามาใช้ต่อมาฉันก็ตั้งใจศึกษาพัฒนาสูตรอีกครั้ง ดังนั้นรสชาติซอสบ๊วยร้านเหมยจื่อหวงสืออวี่น่าจะดียิ่งขึ้นทุกคนลองชิมดูก็รู้แล้ว…”
หร่วนหยวนหยวนได้ยินคำพูดเหลวไหลไร้ยางอายของอี้ชวนเยียนเฉ่าเกือบหัวเราะด้วยความโกรธเธอกับอี้ชวนเยียนเฉ่าเป็เพื่อนสนิทกันเหรอ ทำไมเธอถึงไม่รู้ล่ะ อี้ชวนเยียนเฉ่าคิดไอเดียซอสบ๊วยขึ้นมาเหรอทำไมเธอก็ไม่รู้ล่ะ
นอกจากแฟนคลับของอี้ชวนเยียนเฉ่า แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนที่เชื่อคำพูดซี้ซั้วของเธอมีคนถามในพื้นที่คอมเมนต์ของช่องสตรีม “คุณบอกว่าคุณเป็เพื่อนหยวนหยวนเหรอ แล้วไอเดียซอสบ๊วยคุณก็เป็คนคิดขึ้นมาใช่ไหมหลักฐานล่ะ!”
“นั่นสิๆ!พูดปากเปล่าไม่มีหลักฐาน! เก่งจริงคุณก็หยิบหลักฐานออกมาดิ!”
“ถ้าไม่มีหลักฐาน เธอนั่นแหละที่ลอกไอเดียหยวนหยวน!”
หร่วนหยวนหยวนเห็นคนพูดแทนเธอ อดรู้สึกอบอุ่นใจไม่ได้ อี้ชวนเยียนเฉ่าเห็นคอมเมนต์ในสตรีมพวกนั้นชัดๆถึงแรกเริ่มเธอจะแสร้งมองไม่เห็น แต่ภายหลังมีคนคอมเมนต์เยอะมากจริงๆ จึงจนปัญญาที่จะแสร้งไม่เห็นได้
อี้ชวนเยียนเฉ่าขมวดคิ้วน้อยๆ เผยให้เห็นสีหน้าบอบบางน่าทะนุถนอม“ฉันเป็เพื่อนกับหยวนหยวนแน่นอน พวกเราฟอลเวยป๋อของกันและกันนะ เพียงแต่พวกเราคุยกันน้อยมากมิตรภาพที่แท้จริงไม่ได้เห็นได้ด้วยตาหรอก ฉันกับเธอสองคนรู้ดีอยู่แก่ใจก็พอแล้ว…”
เธอกับอี้ชวนเยียนเฉ่าฟอลเวยป๋อของกันและกันเหรอ
หร่วนหยวนหยวนชะงักไปชั่วขณะ เธอเลื่อนดูรายชื่อผู้ที่เธอกำลังติดตามในเวยป๋อแล้วพบอี้ชวนเยียนเฉ่าเธอฟอลอี้ชวนเยียนเฉ่าั้แ่เมื่อไร เมื่อพยายามนึกทบทวนดู ในที่สุดก็นึกขึ้นได้
ตอนเธอเริ่มสตรีมใหม่ๆ ดูเหมือนอี้ชวนเยียนเฉ่าเองก็เล่นได้ไม่นานเคยแชทส่วนตัวมาทักทายเธอก่อน ตอนนั้นเธอเห็นอี้ชวนเยียนเฉ่าฟอลเธอก็เลยถือโอกาสฟอลกลับ เพียงแต่ภายหลังอี้ชวนเยียนเฉ่าอัปรูปเซลฟี่มากเกินไป มีกระทั่งรูปเซลฟี่บางส่วนที่ดูสองแง่สองง่ามทำให้เธอรู้สึกขัดหูขัดตานิดหน่อย ก็เลยบล็อกอี้ชวนเยียนเฉ่า หลังจากนั้นเธอก็ค่อยๆลบคนประเภทนี้ออกจากสมอง
ถึงอย่างนั้นเธอกับอี้ชวนเยียนเฉ่าก็ไม่นับว่ารู้จักกัน
หร่วนหยวนหยวนหัวเราะเยาะไปครู่หนึ่ง แล้วกลับมาที่ห้องสตรีมของอี้ชวนเยียนเฉ่าอยากดูว่าเธอจะพล่ามยังไงต่อไปได้อีก เป็อย่างที่คิด มีคนตั้งข้อสงสัยอี้ชวนเยียนเฉ่าต่อไป“ฟอลโลว์กันก็พิสูจน์ได้ว่าเป็เพื่อนกันแล้วเหรอ แน่จริงก็เอาหลักฐานอย่างอื่นมาโชว์สิ!”
อี้ชวนเยียนเฉ่ากัดริมฝีปาก “เมื่อกี้ฉันก็พูดไปแล้วมิตรภาพที่แท้จริงไม่ได้เห็นได้ด้วยตา ฉันกับหยวนหยวนต่างไม่อยากแสดงออก เพราะอย่างงี้ปกติถึงไม่ทำตัวให้เป็จุดสนใจพวกคุณไม่อยากเชื่อก็ไม่ต้องเชื่อ ยังไงมิตรภาพของฉันและหยวนหยวนก็ลบล้างไม่ได้เพียงเพราะพวกคุณไม่เชื่อหรอก”
“พูดมาตั้งนานแต่ยังไม่มีหลักฐาน! ก็คือพูดจาเหลวไหลเชื่อถือไม่ได้!”
“อย่างนั้นหลักฐานที่คุณเสนอไอเดียซอสบ๊วยล่ะ คงไม่ใช่ว่าไม่มีหรอกนะ”
อี้ชวนเยียนเฉ่ากัดริมฝีปากพูดด้วยท่าทางบอบบางน่าทะนุถนอม “สูตรซอสบ๊วยเป็ไอเดียของฉันจริงๆฉันบอกหร่วนหยวนหยวนด้วยตัวเอง…หรือยังจะต้องถ่ายรูปหรือบันทึกเสียงไว้เป็พิเศษอย่างงั้นเหรอฉันเชื่อใจหยวนหยวนขนาดนั้น เธอไม่ยักยอกสูตรซอสบ๊วยของฉันหรอก เพราะเธอไม่ใช่คนแบบนั้นหรือพวกคุณคิดว่าเธอเป็คนแบบนั้นหรือไง”
[1]อี้ชวนเยียนเฉ่า เป็หนึ่งบทในโคลงโต๊ะหยกคราม แต่งโดยเห้อจู้ กวีชื่อดังยุคหลังของราชวงศ์ซ่งเหนือ มาจากวรรคที่ว่า 一川烟草，满城风絮，梅子黄时雨 (อี้ชวนเยียนเฉ่าหม่านเฉิงเฟิงชวี่ เหมยจื่อหวงสืออวี่) มีความหมายพรรณนาถึงความทุกข์เศร้าของผู้บรรยายว่าเหมือนฝนพรำกลางทุ่งหญ้า เหมือนใยหลิวที่ลอยล่องตามสายลมเหมือนบ๊วยเหลืองสุกในหน้าฝน
ั้แ่ตอนที่ 21 เป็ต้นไป ติดตามต่อได้ที่
https://www.readawrite.com/a/Z212c5-ท่านประธานเทาเที่ยที่รัก-?r=search_article
992
