ตอนที่ 15 กลียุค(3)
องค์จักรพรรดิไม่รอช้าเขารีบร่ายเวทย์เพลิงเพื่อกำจัดซากศพของเฮนโรวในทันที ไม่อยากจะคิดเลยว่าตัวตนผู้สามารถะเืสหภาพหกแผ่นดินได้ตื่นขึ้นในสภาพอันเดดและพร้อมจะกวาดล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า
องค์จักรพรรดิไม่กระพริบตาแม้แต่น้อยแม้ว่าซากศพตรงหน้านั้นจะเป็ของผู้มีพระคุณก็ตาม ความเศร้าโศกาแผ่ซ่านดั่งไฟลุกลามเขาเอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงแหบพร่า "เฮนโรว..."
บึ้ม...!
เสียงหมัดดังกึกก้องโลกาก่อนองค์จักรพรรดิจะตกตายตามกันไป ลูซิเฟอร์ไร้สิ้นความปราณีศัตรูย่อมเป็ศัตรู บทเรียนตลอดร้อยปีได้สอนตัวมันมาเสมอ มันใช้ทุกเวลาได้คุ้มค่ายิ่งดุจเป็วันสุดท้ายของชีวิต "ศัตรูคือศัตรูและจะไม่มีความปราณีแก่ศัตรู" ลูซิเฟอร์กล่าวขึ้นลอยๆ หลังจากสังหารองค์จักรพรรดิเสร็จมันพลันตรวจจับหาพลังของนายเหนือหัวทันที "นายท่านก็เป็ผู้รอดพ้นจากทัณฑ์์" หลังจากพบกับตำแหน่งของกาติรัสโครงกระดูกั์พลันพุ่งทะยานเข้าหาด้วยความเร็วดุจสายอัสนี
....
ในพื้นที่อันเรียบกว้างเหลือเพียงผืนธรณีที่กลายเป็สีน้ำตาล ปรากฏพลังงานบางอย่างที่สลายกลายเป็ผุยผงเนื่องด้วยเหตุจากทัณฑ์์ ทว่า เพียงสามลมหายใจผ่านไปมันกลับรวมตัวกันดั่งปาฏิหาริย์และแปรเปลี่ยนกลายเป็รูปร่างของบุรุษเพศสุดหล่อเหลา
ทักษะติดตัวสำหรับ 'จักรพรรดิผีดิบ' 'สามชีวาพ้นความตาย' :หากพลังชีวิตเหลือศูนย์จะพื้นสภาพกลับมาอยู่ในระดับ 100%
จำกัดสามครั้งต่อวันเหลืออีก: 1 ครั้งและจะกลับมาเต็มสามครั้งในอีก ( 23.59.59 ชั่วโมง )
"น่าเหลือเชื่อนัก!!...ข้ารอดพ้นจากความตายมาได้ไม่พอแต่กลับรอดได้ถึงสองครั้งสองคราหากเอาเื่นี้ไปเล่าให้ใครฟังละก็...ข้าคงกลายเป็ที่น่าหัวร่อเป็แน่ บัดซบ!...สายฟ้านั้นช่างทรมาณสองภพสองชาติของข้าไม่เคยที่จะพบเจอกับความทรมาณขนาดนี้!! สรวง์ช่างเป็ใจที่ยังให้ข้ารอดชีวิตมาได้จะว่าไปข้าเพิ่งจะรู้ว่าตัวเองมีมากถึง 4ชีวิตนี้เป็การมันแหกกฏ์ขนานแท้" กาติรัสกล่าวพึมพำ เขาร่ายยาวเหยียดและไม่ค่อยเป็เื่เป็ราวเขาไม่รู้เลยว่าจะพูดเื่ไหนก่อนดี ทุกเื่ย่อมสำคัญและน่าประหลาดใจกันหมดทำให้สิ่งที่พูดนั้นจับใจความได้ยาก
"มีบางอย่างกำลังมา..."
กาติรัสหันควับไปตามกระแสลมที่พัดผ่านมันมาพร้อมกับเงาร่างอันสูงใหญ่ราวเจ็ดแปดเมตร ฝ่ามือข้างขวาของมันราวกับกำบางสิ่งบางอย่างตามมาด้วย
ร่างอันสูงใหญ่นั้นมาถึงตรงหน้ากาติรัสในสิบลมหายใจ เป็ความเร็วที่รวดเร็วเป็อย่างมากระยะทางหลายหมื่นกิโลราวกับอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ
"ลูซิเฟอร์รึ?"
สิ้นเสียงกาติรัสปรากฏร่างสูงราวเจ็ดแปดเมตรตรงหน้าพร้อมกับทำท่าเคารพก่อนมันจะเอ่ยขึ้น "ขอรับนายท่าน" ลูซิเฟอร์ก้มศีรษะลงพลางคุกเข่ามันเป็กังวลอยู่ตลอดว่านายเหนือหัวจะไม่รอดเพราะสายฟ้ามันรุนแรงมากจริงๆ แม้ร่างกายของตนจะสามารถทนรับพลังจาก 'ทัณฑ์์' ได้โดยไม่มีรอยขีดข่วนใดๆ ทว่า ความเ็ปที่ตามมานั้นมากเกินคณาราวกับร่างกายจะแตกเป็เสี่ยงๆราวกับเกิดการะเิจากภายในอย่างรุนแรง
"นายท่าน...ท่านปลอดภัย"
"ฮ่าฮ่าฮ่า....ข้าไม่รู้ว่าเ้าจะหัวเราะข้าหรือไม่ถ้าข้าบอกว่าข้าได้ตายไปสองรอบแล้ว"
"ข้าก็ตายเช่นกันขอรับ"
"หือ?...เ้าว่ากระไรนะ?"
"ข้าฟื้นคืนชีพขึ้นมาจากทักษะติดตัวของ ราชวงศ์ ขอรับ"
"เ้าพูดเหมือนกับเ้ารู้อยู่นานแล้ว?"
"ข้าทราบอยู่นานแล้วขอรับ"
การสนทนาเงียบไปสักพักกาติรัสพลางครุ่นคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนจะเอ่ยขึ้น "ข้าตายได้สามครั้งส่วนเ้า?"
"มีเพียงโอกาสเดียวขอรับ"
"ดูเหมือนเ้าจะเป็ฝ่ายชนะเ้าจอมเวทย์นั้น...ข้าจะไม่ถามแล้วกันว่าเ้าชนะเ้าสัตว์ประหลาดแบบมันได้ยังไงแต่เ้าได้รับค่าประสบการณ์บ้างหรือไม่หลังจากสังหารมันไป?"
"ไม่ขอรับ"
อะไรกัน...มันไม่ได้จากการฆ่าแล้วจริงๆด้วยทั้งที่ตอนอยู่ป่าโอ๊กยังสามารถอัพเลเวลจากการฆ่าได้อยู่เลย เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงไม่อัพเลเวลเลยสักเวลเดียว?
"นายท่านเป็กังวลเื่อะไรหรือขอรับ?"
"ทำไมข้าฆ่ากองทัพอัศวินแล้วเลเวลไม่เพิ่ม?" กาติรัสไถ่ถาม
"จากประสบการณ์หนึ่งร้อยปี...ดูเหมือนจะสามารถเพิ่มเลเวลจากในดินแดนอนันตกาลได้ขอรับ...แต่พอข้าออกมาสู่โลกภายนอกเลเวลกลับไม่เพิ่มไม่ว่าจะเพิ่มเลเวลด้วยวิธีใดก็ตาม" ลูซิเฟอร์อธิบาย
ทันในนั้นเองก็ความทรงจำบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัว 'พลังที่ยิ่งใหญ่ต้องได้รับการแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียม'
"หือ?...หรือนี่จะเป็ข้อของแลกเปลี่ยนกับดินแดนอนันตกาล?"
.
.
.
.
.
ข่าวการตายขององค์จักรพรรดิและจอมเวทย์เฮนโรวดังสะท้านแผ่นดินไม่ว่าจะสี่ราชอาณาจักร สหภาพหกแผ่นดินหรือกระทั่งสี่แดนเทพมนุษย์ก็รับรู้ข่าวสารด้วยกันทั้งสิ้นโดยส่วนใหญ่แล้ว พวกเขานั้นค่อนข้างนับถือในตัวองค์จักรพรรดิเนื่องจากราชันทรราชนั้นแข็งแกร่งเป็อย่างมากแต่พอเทียบกับเฮนโรวแล้ว พวกเขานับถือในตัวเฮนโรวเป็ที่สุด เขาอยู่ในระดับเดียวกับสภาผู้าุโแห่งสี่แดนเทพมนุษย์และเป็ตำนานอันยิ่งใหญ่ของราชอาณาจักรวินเทอร์เฟีย ถึงกระนั้นพวกเขาทั้งหมดล้วนระแวงศัตรูที่สังหารคนทั้งคู่และเื่ราวนี้จะกลายเป็ตำนานเหนือตำนาน ทุกคนต่างพูดปากต่อปากกันไปว่า "าาปีศาจแห่งวินเทอร์เฟีย"
ไม่มีผู้ใดได้เห็นเรือนร่างของปีศาจเลยสักคนเดียวอัศวินที่รอดกลับไปได้ก็ล้วนตกตายโดยไม่ทราบสาเหตุราวกับพวกเขาทั้งหมดติดโรคร้ายบางอย่าง อาการของพวกเขานั้นน่ากลัวเป็อย่างมากมันปรากฏตราสีดำทมิฬตรงหน้าอกรูปร่างคล้ายกับหัวกระโหลกสามหัวโดยหัวตรงกลางมีขนาดใหญ่และปากอ้ากว้างอย่างน่ากลัว ผู้ติดเชื้อทั้งหมดนี้ไม่สามารถเปิดปากพูดได้ดุจคำสาปใบ้ ตราแปลกประหลาดเริ่มจะขยายผื่นสีดำทมิฬไปทั่วร่างกายโดยมีหัวกระโหลกสามหัวเป็จุดศูนย์กลางตรงหน้าอก พวกมันใช้เวลาเพียงวันเดียวเท่านั้นก่อนผู้ติดเชื้อเ่าั้จะกลายเป็มนุษย์ทมิฬ พวกเขากลายเป็สีดำทมิฬทั่วร่างกายราวกับโรคร้าย
จอมเวทย์สายรักษาหรือกระทั่งนักบวชก็ไม่อาจเยี่ยวยาโรคร้ายของเขาได้เลย พวกเขาได้แต่เพียงบอกว่า "ไม่สามารถรักษาได้เลยนอกจากจะส่งไปให้สี่แดนเทพมนุษย์ได้ตรวจดูอาการ...ยังดีนะที่มันไม่เป็โรคติดต่อ" ถึงพวกเขาจะกล่าวเช่นนั้น ทว่า ในวันต่อมาผู้ติดเชื้อทั้งหมดกลับตกตายโดยมีสภาพร่างกายเป็สีดำทมิฬ เนื่องด้วยเหตุนี้ทำให้ไม่มีผู้ใดได้เล่ากล่าวถึงตัวตนของ โครงกระดูกั์สีขาว เลยสักคน
ตำนานของ "าาปีศาจแห่งวินเทอร์เฟีย" เริ่มแผ่ขยายเป็วงกว้างมากยิ่งขึ้นมันเริ่มจะโด่งดังมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งต่างเผ่าพันธ์ก็รับรู้เื่นี้เื่ราวของตำนานปีศาจถูกเล่าโดยปากต่อปาก ยิ่งถูกเล่าไปมากเพียงใดตำนานก็ยิ่งยิ่งใหญ่ขึ้นไปมากเท่านั้นเพราะทุกเื่ราวของบุคคลระดับตำนานล้วนถูกเติมแต่งเพิ่มเติมเพื่อให้เล่ากันได้สนุกปาก บ้างก็ว่า "เขาว่ากันว่าปีศาจตัวนั้นสามารถพลิกแผ่นดินทั้งแผ่นดินได้เลยนะ" บ้างโอ้อวดไปเรื่อย "ข้าเล่าเื่จริงนะเว้ย...ข้าเป็ผู้อยู่ในบังคับบัญชาของรองกองพันเชียวนา....วันนั้นน่ะ...มันเป็ปีศาจตัวสูงใหญ่มากมันถูกเทียบเท่าตึกหนึ่งชั้นได้เลยแค่หมัดเดียวของมันก็สามารถลบสถาบันลำดับที่สองในทันทีเลย"
.
.
.
.
สี่ราชอาณาจักร...ณ ราชอาณาจักรเซอร์วอส
"เ้าว่าอะไรนะ!...าาอัสนีตายแล้วงั้นเรอะ!!...ไหนจะราชันทรราชก็ตายไปพร้อมกัน!!...ถ้าเ้ากล้าโป้ปดต่อข้าละก็ข้าจะฆ่าล้างโคตรเ้า!!!" จักรพรรดิแห่งราชอาณาจักรเซอร์วอสกำลังเดือดดาดทั้งที่ภายในนั้นมีความรู้สึกปิติยินดีเป็ที่สุด ศัตรูผู้ไม่อาจเอาชนะได้ตกตายไปโดยฝีมือของอะไรบางอย่างที่ถูกเรียกว่า 'าาปีศาจ' เขารู้สึกขอบคุณาาปีศาจเป็ที่สุด
"ข้าน้อยไม่อาจให้คำปดแก่องค์จักรพรรดิกระทั่งท่านเทพมนุษย์ก็ออกมายืนยันด้วยตัวท่านเองว่าการตายของาาอัสนีนั้นเป็เื่จริงพะยะค่ะ"
"ฮ่าฮ่าฮ่า...ดี! ดี! ดีจริงๆ!! เตรียมกองกำลังทหารสูงสุดวันนี้ข้าจะบดขยี้ราชอาณาจักรวินเทอร์เฟีย!!!"
สี่ราชอาณาจักร...ณ ราชอาณาจักรจอมเวทย์
"เ้าว่าอะไรนะ!...าาอัสนีตายแล้ว!!" ผู้นั่งบัลลังก์สูงสุดตาเบิกโพลงเขาคือจักรพรรดิแห่งราชอาณาจักรจอมเวทย์และเขาก็เป็คนที่เคารพเทิดทูนในตัวของเฮนโรวเป็อย่างมากถึงกระนั้นเขาก็เป็คนบ้าามิใช่น้อย
"ขอรับ...เื่นี้ท่านเทพมนุษย์ทรงยืนยันด้วยตัวของท่านเอง...คาดว่าตอนนี้ข่าวน่าจะแพร่กระจายไปทั่วแดนมนุษย์แล้วขอรับ"
"ดีๆ...งั้นก็ถึงเวลาที่เราจะได้บุกเ้าุ์พวกนั้นอย่างเต็มกำลัง" จักรพรรดิแห่งราชอาณาจักรจอมเวทย์กล่าว
"ช่างน่ายินดีขอรับ" มือขวาของจักรพรรดิกล่าวพลางโค้งคำนับ
ถึงการมีตัวตนอยู่ของราชันทรราชและาาอัสนีจะสามารถสั่นคลอนสามราชอาณาจักรได้รุนแรงดุจคลื่นอันเกรี้ยวกราด ทว่า การตกตายของคนทั้งสองนั้นก็เป็เื่ที่ดีเช่นกันเพราะนานแล้วที่ราชอาณาจักรวินเทอร์เฟียไม่คิดจะทำากับราชอาณาจักรแห่งไหนเลย นอกจากจะไม่อยากทำาไม่พอมันยังปกป้องราชอาณาจักรทั้งสามอย่างเท่าเทียม! กล่าวได้ว่าผู้ที่อยากทำาก็ไม่สามารถกระทำได้ภายใต้การนำของราชันทรราชและาาอัสนีเพียงแค่ราชันทรราชคนเดียวก็สามารถลบทั้งราชอาณาจักรให้หายสาบสูญไปจากหน้าประวัติศาสตร์ได้เลย!!
สี่ราชอาณาจักร....ณ ราชอาณาจักรุ์
"อะไรกัน!...ราชันทรราชกับาาอัสนีตายพร้อมกันเลยงั้นเรอะ!!...ใครมันทำเื่แบบนั้นได้กัน" จักรพรรดิแห่งราชอาณาจักรุ์ตื่นตะลึงงัน เขาเป็สักขีพยานถึงพลังของบุคคลทั้งสองได้เป็อย่างดี ราชันทรราชนั้นสามารถกวาดล้างทั้งราชอาณาจักรได้เพียงตัวคนเดียวในขณะที่าาอัสนีนั้นสามารถลบราชอาณาจักรได้เพียงโบกมือ
"ท่านเทพมนุษย์เป็คนยืนยันด้วยตัวเอง...มันไม่ใช่ข่าวปลอมเป็แน่" มือขวาของจักรพรรดิกล่าวอย่างสุขุม ถึงเขาจะมีฐานะที่ต่ำต้อยกว่าแต่เขาก็สามารถพูดคุยกับจักรพรรดิของตนได้ราวกับสหายเพื่อนสนิท
"เ้าว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้?" จักรพรรดิไถ่ถาม
"สี่ราชอาณาจักรจะลุกเป็ไฟ...คาดว่าน่าจะเป็จักรพรรดิแห่งจอมเวทย์ที่จะบุกราชอาณาจักรเราเป็แห่งแรก...ส่วนราชอาณาจักรวินเทอร์เฟียในตอนนี้ไม่ต่างอะไรไปกับขอนไม้กลางมหาสมุทรไร้ซึ่งที่พักพิง...หน่วยข่าวกรองของข้ายังได้รู้มาอีกว่าราชโอรสของราชันทรราชก็ตายในเหตุการณ์นี้เช่นกัน...คงถึงคราวล่มสลายของราชอาณาจักรวินเทอร์เฟียแล้วเป็แน่แท้"
"เอิ่ม...เราควรประสานออกไปถึงโลกภายนอกหรือไม่? หากเราต้านกำลังของพวกมนุษย์ไม่อยู่...เราอาจจะได้รับความช่วยเหลือจากเผ่าภูติก็เป็ได้หรือบางทีพวกเขาอาจจะพากองกำลังมาพร้อมกับเผ่าเอลฟ์"
"นั้นเป็ข้อแลกเปลี่ยนที่ใหญ่หลวงนัก...ถ้าพวกเขายอมมาช่วยเราจริงๆ บางทีเราอาจจะเสียแผ่นดินไปหนึ่งในสี่เลยก็ได้"
"ข้ายอมให้แผ่นดินหนึ่งในสี่แก่พวกเขาดีกว่าต้องให้ประชาชนของข้าต้องล้มตาย!!"
.
.
.
.
ทั่วแผ่นดินกำลังลุกเป็ไฟความโกลาหลเกิดขึ้นทั่วทุกหนแห่งดุจไฟลุกลาม ผู้ที่กำลังหวาดกลัวเป็ที่สุดคือราชอาณาจักรวินเทอร์เฟีย กฏของโลกต้นกำเนิดย่อมมีเพียงหนึ่งเดียว "ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ" ไม่มีความปราณีแก่ผู้อ่อนแอ ไม่มีความเมตตาแก่ผู้อ่อนแอ มันเป็สัจธรรมของโลกใบนี้และขณะนี้ ราชอาณาจักรวินเทอร์เฟียกำลังเข้าสู่ความโกลาหล ประชาชน ขุนนาง อัศวิน ล้วนไร้ที่พักพิงพวกเขากำลังรู้สึกโดดเดี่ยวและหวาดกลัว ศัตรูนอกราชอาณาจักรกำลังเพ่งเล็งมายังราชอาณาจักรที่อ่อนแอที่สุด!!
.
.
.
สี่ราชอาณาจักร...ณ ราชอาณาจักรวินเทอร์เฟีย
ห้องบัลลังก์ที่เคยหรูหราอันซึ่งประดับไปด้วยอัญมณีอันล้ำค่าได้แปรเปลี่ยนกลายเป็ความเสื่อมโทรม กำแพงมีรอยแตกร้าวและร่องรอยของการต่อสู้เป็ที่บ่งบอกว่าเกิดการต่อสู้ขึ้น ณ ที่แห่งนี้และเพลานี้ภายในห้องบัลลังก์พลันปรากฏอัศวินคนหนึ่งที่หันคมดาบเข้าหาอัศวินนับพันที่อยู่ภายในห้องบังลังก์ อัศวินเพียงหนึ่งกำลังปกป้องอิสตรีน้อยนางหนึ่งซึ่งกำลังหลบอยู่ข้างหลังของเขา นางดูมีอายุราวสิบสี่สิบห้าปีมีผมสีดำสนิทและดวงตาสีแดงฉานและผิวเนียนละเอียดที่ขาวผ่องดุจหิมะ ใบหน้าดูสะสวยเป็อย่างมาก ไม่ได้เป็ความสวยที่ธรรมดาอิสตรีน้อยผู้นี้ดูสวยอย่างผู้สูงศักดิ์ดุจาา
"แค่เพียงองค์จักรพรรดิและท่านเฮนโรวได้ตายจากไปพวกเ้าก็กล้าละทิ้งความภักดีและทรยศต่อพวกท่านเลยอย่างงั้นเรอะ!...กระทั่งตอนนี้พวกเ้ายังกล้าที่จะหันคมดาบใส่องค์หญิงทั้งที่ท่านไม่รู้เื่อะไรด้วยเลย!!" อัศวินผู้หนึ่งกล่าวะโอย่างเดือดดาด เขาพยายามจะปกป้องพระราชธิดาขององค์จักรพรรดิด้วยชีวิต
"กันส์...นายมันบ้า...ยอมรับความจริงได้แล้วว่าตอนนี้วินเทอร์เฟียไม่ต่างอะไรไปกับนรกเลยสักนิด อีกเดี๋ยวเ้าพวกเซอร์วอสก็จะมาบุกพวกเราแล้วจะรีรออะไรเล่า...ธิดาน้อยของเราก็สวยปานนี้แค่ให้พวกเราได้ลิ้มลองผลงานของนายของตน...แค่นี้เ้าให้ไม่ได้งั้นรึ? เราเป็สหายร่วมรบกันมากี่ปีแล้วเล่า? เราได้เห็นโลกภายนอกมามากเกินพอแล้ว...เหตุใดเ้ายังไม่ยอมรับความจริงอีกมันไม่มีทางเลยที่พวกเราจะเอาชนะเ้าพวกนั้นโดยที่ไม่มีพวกท่านทั้งคู่" อัศวินที่ดูเป็ผู้นำที่สุดของอัศวินนับพันกล่าวอย่างเ้าเล่ห์เป็เสียงที่เต็มไปด้วยราคะและความโลภ
"เ้า!!" อัศวินผู้กล้าหาญพุ่งเข้าหาพลางตวัดดาบอย่างรวดเร็ว ทว่า...
ฉับ!
ร่างของเขานั้นขาดออกเป็สองท่อนภายในการโจมตีเดียว เือาบชโลมดาบสีเงินให้กลายเป็สีแดงสดพลางเืที่สาดกระเซ็นทั่วบริเวณ
"หึ! ฝีมือเ้าตกลงไปเยอะนะ...หรือเพราะกลัวจนเสียสติกันนะ...ข้าเสียใจจริงๆที่เ้าไม่ยอมมาอยู่กับข้า...กันส์"
"เอาละองค์หญิง...ถึงเวลาที่เราจะได้เล่นสนุกกันแล้ว" สิ้นเสียงของอัศวินผู้ที่ดูเป็ผู้นำก็เกิดเสียงโวยวายขึ้น "เฮ้ย!...อะไรวะแล้วพวกข้าจะได้คิวท่ี่เท่าไหร่กัน"..."ข้าต่อๆ"...."ต่อไปเป็ข้าโว้ยยย"
เสียงอันเต็มไปด้วยความโลภและราคะ อัศวินอันเป็ผู้นำของอัศวินนับพันกำลังเดินเข้าหาองค์หญิงพลางรอยยิ้มอย่างเป็มิตร มันจับบ่าทั้งสองของธิดาตัวน้อย มันอยากที่จะฉีกกระชากชุดสุดสวยหรูและอยากที่จะทำให้ร่างกายสุดสะสวยดุจนางฟ้าสรวง์ให้มีมลทิน ทว่า เสียงของใครบางคนกลับขัดจังหวะมันเสียก่อน
"จะทำอะไรก็เชิญ...ข้าเบื่อโลกนี้เต็มทนแล้ว" เ้าของเสียงเป็องค์หญิงนั้นเอง....เสียงอันเต็มเปี่ยมไปด้วยความเบื่อหน่ายต่อโลกอย่างที่สุดราวกับนางพร้อมตายได้ทุกเวลา
"หึ!...ข้าจะทำให้ท่านรู้สึกราวกับขึ้น์เลย"
สิ้นเสียงของผู้นำอัศวินก่อนจะมีบางอย่างพุ่งมาด้วยความเร็วสูง
ฟิ้ว~
ปัก!
หอกยาวราวสามเมตรพุ่งทะยานเข้ากับลำตัวของผู้นำอัศวินอย่างจัง มันรุนแรงและเร็วเป็อย่างมากส่งผลให้ร่างของผู้นำอัศวินพุ่งทะยานติดไปกับหอกและพุ่งติดไปยังกำแพงราวกับสิ่งของประดับตกแต่ง เืสีแดงสดของผู้นำอัศวินไหลชโลมกำแพงให้กลายเป็สีแดงสดดุจโลหิต
"อาาาาา...ในที่สุดก็เจอผู้ที่จะสามารถมาสืบทอดราชบัลลังก์ได้เสียที...ลูซิเฟอร์!...สังหารอัศวินพวกนั้นให้หมดซะ!!"
"ตามบัญชา...."
...สเตตัสปัจจุบัน...
ชื่อ:กาติรัส อันเดลัส(เพศชาย) อายุ:15ปี เผ่าพันธุ์:มนุษย์กึ่งอันเดด อายุขัยโดยธรรมชาติ:อนันต์
เลเวล:4,835 พลังกาย:45,708 พลังเวทย์:570,568
221
