ฉินอวี้หลันมองแผ่นหลังสือโม่ที่จากไป ในใจบรรยายไม่ถูกว่ารู้สึกเช่นไร แต่มีความรู้สึกหนึ่งที่ชัดเจน นั่นก็คือความห่วงใยในตัวชายหนุ่ม นี่อาจเป็ความรู้สึกที่ตกค้างอยู่ของเ้าของร่างเดิม
คืนนั้นหลังจากฉินอวี้หลันเข้านอนแล้ว นางก็ฝันถึงเหตุการณ์หนึ่ง
ความจริงแล้วเมื่อสี่ปีก่อน ฉินจิ่วที่อายุเพียงสิบปีก็เคยถูกภรรยาคนที่สองของบิดาทอดทิ้งมาก่อน
หม่าอิงหลอกให้ฉินจิ่วที่ร่างกายอ่อนแอเข้าป่า อ้างว่าจะสอนการดำรงชีวิตแก่นาง ไม่ว่าผักชนิดใดกินได้ ชนิดใดกินไม่ได้ เห็ดป่าชนิดใดมีพิษ ชนิดใดไม่มีพิษ นางล้วนสอนให้ฉินจิ่วรู้จักทั้งหมด
ฉินจิ่วที่อ่อนต่อโลกเชื่อใจหม่าอิงและตั้งใจเรียนรู้ในสิ่งที่นางสอน กระทั่งเดินเข้าไปในป่าลึก แม้ไม่ถึงกับเป็ป่าชั้นใน แต่ที่บริเวณนั้นก็เป็ป่าทึบ
ในขณะที่ฉินจิ่วเรียนรู้อย่างเพลิดเพลิน หม่าอิงก็หันหลังจากไปอย่างเงียบ ๆ
ท่ามกลางผืนป่าอันกว้างใหญ่ ฉินจิ่วถูกทิ้งให้โดดเดี่ยว นางหวาดกลัวและตื่นตระหนก ส่งเสียงเรียกหาหม่าอิง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ กลับเป็สือโม่ที่เพิ่งกลับจากล่าสัตว์ผ่านมาพบนางเข้าพอดี
เมื่อได้พรานหนุ่มยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ฉินจิ่วจึงรอดพ้นมาได้ แต่เมื่อนางกลับถึงบ้าน หม่าอิงนางกลับบังคับให้เขาต้องหมั้นหมายกับนาง เหตุเพราะนางถูกเขาแตะต้องเรือนร่างแล้ว จึงไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป
ทุกคนยอมรับในเหตุผลนี้และบีบบังคับนางให้ยอมรับ แต่นางทนความกดดันไม่ไหว จึงหมดสติไปเสียก่อน ทุกคนจึงฉวยโอกาสที่นางหมดสติ ทำการหมั้นหมายจนเสร็จสิ้น
โชคดีที่สือโม่เป็พรานป่ากำพร้าจากต่างหมู่บ้าน ที่ยังไม่มีการหมั้นหมาย เื่ราวจึงถูกกำหนดลงด้วยดี แต่เวลานั้นฉินจิ่วที่ร่างกายอ่อนแอนอนซมอยู่บนเตียง จึงไม่รู้กระทั่งชื่อของว่าที่สามี
ตลอดสี่ปีที่หมั้นหมายกัน ทุกคนล้วนเอาแต่เรียกเขาว่านายพราน พรานป่าหรือไม่ก็คนเถื่อน เพราะรูปร่างของเขาสูงใหญ่ ผมเผ้ารกรุงรัง เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็เป็เพียงผ้าเนื้อหยาบชั้นเลว ทุกคนจึงดูถูกและอับอายที่ต้องมีความเกี่ยวข้องกับเขา
สองวันก่อนนางอาการไม่สู้ดี คนในตระกูลเกรงว่านางจะตายตกก่อนได้แต่งงาน จึงเรียกให้สือโม่รีบมารับตัวนางไป
ในหมู่บ้านแถบนี้เชื่อว่าหากหญิงสาวตายตกทั้งที่ยังไม่ได้ออกเรือน คนตายจะกลายเป็ิญญาเดียวดาย ซึ่งิญญาเดียวดายนี้จะกดดวงชะตาของบุรุษในตระกูล ทำให้บุรุษในตระกูลอาภัพอับโชค การหาคู่ครองไม่ราบรื่น การหาเลี้ยงชีพหรือทำกิจการใดก็จะติดขัดไปหมด
แต่การมารับตัวเ้าสาวนั้นอย่างไรก็ต้องมีสินสอด ตระกูลฉินรู้ว่าสือโม่เป็พรานป่าฝีมือดี ทั้งที่ฉินจิ่วใกล้ตายเต็มที แต่พวกเขาก็ยังไม่วายโลภมาก เรียกหมูป่าตัวใหญ่ถึงสองตัว
ความฝันดำเนินมาถึงตอนมอบสินสอดและรับตัวเ้าสาว ฉินหลานก็ใตื่น
หลังจากนิ่งมองเพดานเตียงอยู่ครู่หนึ่ง ฉินอวี้หลันก็หัวเราะให้แก่โชคชะตาพิลึกพิลั่นของตนจนน้ำตาเล็ด อุตส่าห์ตั้งใจร่ำเรียนเกือบยี่สิบปี จนเป็นักสมุนไพรศาสตร์อนาคตไกล คิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะมีค่าเพียงหมูป่าแค่สองตัว ถึงจะเป็หมูป่าตัวใหญ่ก็เถอะ แต่กระนั้นฉินอวี้หลันก็ยังอยากกรีดร้อง
หมูป่าสองตัวเนี่ยนะ!
แถมตอนที่สือโม่รับตัวนางมา มารดาเลี้ยงของร่างเดิมยังยัดเทียนมงคลพร้อมกำชับให้สือโม่จุดมันในคืนนั้นให้ได้
บัดซบ! ฉินอวี้หลันคิดว่าเทียนนั้นไม่ชอบมาพากล และจะต้องเป็ต้นเหตุให้เ้าของร่างถึงแก่ความตายแน่ ๆ
รอยยิ้มแฝงเลศนัยของมารดาเลี้ยงในยามยัดเยียดเทียนมงคลให้แก่สือโม่ ยังคงตราตรึงอยู่ในใจของเ้าของร่าง ฉินจิ่วน่าจะรู้ว่าเทียนคู่นั้นมีสรรพคุณอย่างไร นางจึงหวาดกลัวเทียนนั้นถึงขั้นสุด
ใช่แล้ว! ฉินจิ่วหวาดกลัวเทียนมงคลคู่นั้นมาก ซึ่งนี่ก็คงอธิบายความปวดร้าวของร่างกายในยามที่ฉินอวี้หลันเพิ่งตื่นขึ้นมาได้
หม่าอิง! สตรีแพศยานั่น เห็นได้ชัดว่านาง้าฆ่าฉินจิ่ว!
ความจริงแล้วฉินอวี้หลันไม่มีความเห็นอะไร ในการที่หม่าอิงอยากฆ่าฉินจิ่ว เพราะหาได้ยากที่มารดาเลี้ยงจะดีต่อลูกเลี้ยงอย่างจริงใจ อีกทั้งนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางอยากให้ฉินจิ่วตาย เพียงแต่การวิธีนี้มันน่ารังเกียจและน่าขยะแขยงเกินไป ต้องเป็คนเช่นไรจึงคิดวิธีการต่ำช้าเช่นนี้ขึ้นมาได้?
หากเมื่อคืนนี้นางไม่ได้มาเกิดใหม่ในร่างฉินจิ่ว ไม่อยากจะคิดเลยว่าชื่อเสียงของสือโม่จะเลื่องลือกระฉ่อนเพียงใด
พรานป่าผู้กดภรรยาจนตายบนเตียงในคืนเข้าหอ?
ชายหนุ่มแสนซื่ออย่างสือโม่ มีชื่อเสียงเช่นนี้ติดตัว ชาตินี้ก็อย่าได้หวังว่าจะแต่งภรรยาเป็ครั้งที่สองเลย
ฉินอวี้หลันลุกขึ้นนั่ง มือควานหาที่จุดไฟ เมื่อแสงสว่างอันเล็กจ้อยค่อย ๆ ขับไล่ความมืดออกไปแล้ว นางก็ถอนใจทีหนึ่ง มองไปยังเชิงเทียนที่เมื่อคืนนี้จุดทิ้งเอาไว้ทั้งคืน
ฉินอวี้หลันลุกขึ้นไปดู แล้วก็เป็ดังคาด ไม่มีหลักฐานใด ๆ หลงเหลืออยู่เลย น้ำตาเทียนสีแดงที่เกาะอยู่บนเชิงเทียนนั้นก็ไม่มีกลิ่นใด ๆ ให้สืบสาวต่อไปได้
แต่ไม่มีหลักฐานแล้วอย่างไรเล่า เทียนนี่ต้องมีฤทธิ์ปลุกกำหนัดเป็แน่ ไม่อย่างนั้น ไฉนเมื่อคืนนี้ สือโม่จึงบ้าคลั่งเคี่ยวกรำฉินจิ่วจนตายได้เล่า?
ภายในห้องนอนเล็ก ๆ ที่มีแสงสลัวและความเงียบงัน ฉินอวี้หลันเดินไปแง้มหน้าต่าง
บนท้องฟ้า ดวงจันทร์ครึ่งเสี้ยวแขวนเหนือยอดไม้บนเขาสูง เคียงคู่ดาวดวงน้อยที่เปล่งแสงเจิดจรัส
ไม่รู้ว่าป่านนี้สือโม่จะเป็อย่างไรบ้าง? จะหานายพรานกลุ่มนั้นพบหรือยัง?
สือโม่อาศัยความชำนาญในการเดินป่า เดินทางเข้าสู่เขตป่าชั้นในได้ก่อนตะวันตกดิน เขาหาพื้นที่โล่งริมลำธารก่อไฟกองเล็ก ๆ ขึ้น ก่อนจะจับปลามาย่างสองตัว
กลิ่นปลาย่างโรยเกลือหอมจรุง สือโม่คิดถึงภรรยาตัวน้อยยิ่งนัก ไม่รู้ว่าป่านนี้นางจะกินอาหารหรือยัง? คิดไปคิดมาหากเขาเอาปลาย่างกลับไปให้นางได้ก็คงดี
สือโม่ถอนหายใจ รู้สึกผิดยิ่งนักที่ต้องทอดทิ้งภรรยาในคืนที่สองของการแต่งงาน แต่นี่เป็เื่สุดวิสัย เขาเองก็ทำอะไรไม่ได้ มีแต่ต้องเร่งช่วยคนกลับไป เขาจะได้กลับไปหาภรรยาตัวน้อยได้เร็ว ๆ
สือโม่จัดการปลาย่างสองตัวอย่างรวดเร็ว ด้านหน้าเป็ป่าทึบ จากการสำรวจก่อนหน้านี้ ร่องรอยของชาวบ้านกลุ่มนั้นเหยียบย่างเข้าไปตรงจุดนี้ พวกเขาเลือกเส้นทางเดียวกับสือหนาน ท่านพ่อของเขาในปีนั้น ซึ่งนี่เป็เื่ดี การเดินตามรอยเดิมที่เขาเดินสำหรับเขาแล้วลดความยุ่งยากไปได้มากทีเดียว
หลังจากฝังกลบกองไฟแล้ว สือโม่สาวเท้าเข้าไปในป่าอันอึมครึม เปิดประสาทััทั้งห้า ระวังตัวทุกย่างก้าว ป่าชั้นในแห่งเมืองว่านเฉิงไม่ใช่สถานที่เดินเล่น ที่นี่มีอันตรายอยู่ทุกย่างก้าว หากพลาดพลั้งไปนั่นหมายถึงชีวิตที่จบสิ้นลง
ป่าแห่งนี้ได้ชื่อว่าป่าไม่หวน เพราะน้อยคนนักที่จะได้กลับออกมาหลังจากเข้าไป ที่นี่มีสิ่งลี้ลับที่ใครก็คาดไม่ถึง ต้นไม้กินคน พืชพรรณมีพิษ สัตว์ป่าดุร้าย หรือแม้กระทั่งสัตว์ิญญาในตำนาน!
มีด้านร้ายก็ย่อมมีด้านดี ป่าแห่งนี้อุดมไปด้วยสมุนไพรล้ำค่าที่หาได้ยาก แต่น่าเสียดายที่น้อยคนนักจะเอาพวกมันออกไปเผยโฉมด้านนอกได้
หากฉินอวี้หลันมีโอกาสได้มาเห็นผืนป่าสมุนไพรแห่งนี้ นางจะต้องกรีดร้องและะโโลดเต้นด้วยความยินดีเป็แน่ เพราะย่างเข้าสู่ป่าชั้นใน สมุนไพรล้ำค่าที่ชาวบ้านไม่รู้จักก็มีมากมายแล้ว
สือโม่แกะรอยกลุ่มคนก่อนหน้าอย่างระมัดระวัง ร่องรอยของพวกเขาชัดเจนมาก ดูก็รู้ว่าไม่มีความตื่นตัวระวังภัยแบบที่พรานป่าควรจะมี ยิ่งตามรอยพวกเขาเช่นนี้ สือโม่ก็ยิ่งกังวล
ท้องฟ้าดำมืด้า กอปรกับสายลมที่พัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ หมู่เมฆเคลื่อนตัวมารวมกัน สายฟ้าครืนครั่นส่งเสียงกระหึ่ม เพียงไม่นานเม็ดฝนก็ถั่งโถมลงมา
สือโม่เร่งฝีเท้าเร็วรี่ เขารู้มาโดยตลอด ในป่าแห่งนี้เปรียบได้กับโลกที่แยกตัวเป็เอกเทศ มีความไม่แน่นอนมากมายโดยเฉพาะในเวลากลางคืน เหตุการณ์เช่นนี้เขาเคยพบมาก่อน ขอเพียงเร่งฝีเท้าให้พ้นจากขอบเขตความแปรปรวนหนึ่งหลี่นี้ได้ ท้องฟ้าจะกลับมาเป็ดังเดิม
849
