หมอดูสาวพลิกชะตา

 เสียงผู้คนเจรจาซื้อขายดังระงม แต่ในความวุ่นวายนั้น ข้ากลับได้ยินเสียงหนึ่งที่แทรกผ่านเข้ามา เสียงร้องไห้ของเด็กน้อย

        "เ๯้าขโมยของใช่หรือไม่!?" 

        เสียงตวาดดังลั่นของชายผู้หนึ่งดึงดูดสายตาของผู้คนในตลาดหลานโจว ข้าชะงักเท้ากลางทาง สายตาอดไม่ได้ที่จะมองตามเสียงนั้นไป เห็นวงล้อมของผู้คนที่เริ่มหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เสียงซุบซิบดังแว่วมาเป็๲ระลอก

        "คาราวานเร่พวกนี้เพิ่งมาถึงเมื่อเช้าเองไม่ใช่หรือ?"
"ใช่ ข้าก็เห็นพวกเขาตั้งร้านขายของแปลก ๆ อยู่ตรงนั้น"
"แต่เด็กคนนี้...นางดูน่าสงสาร แต่ใครจะรู้ บางทีนางอาจจะขโมยของจริง ๆ ก็ได้"

        ข้าขมวดคิ้วเล็กน้อย ความอยากรู้อยากเห็นพุ่งขึ้นมาทันที ข้าหันไปมองเสี่ยวหวาที่เดินอยู่ข้าง ๆ

         "ไปดูกันเถอะ" ข้ากล่าวเบา ๆ ก่อนจะรีบก้าวเท้าไปยังกลุ่มคนที่ยืนล้อมอยู่โดยไม่รอคำตอบจากเขา

        "เหมย! อย่าเข้าไปยุ่งเลย!" 

        เสี่ยวหวาเรียกข้าจากด้านหลัง แต่ข้าไม่สนใจ เสียงซุบซิบและเสียงตวาดยังคงดังขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งทำให้ข้าอยากรู้ว่าเกิดอันใดขึ้นกันแน่

        ข้าฝ่าวงล้อมของผู้คนเข้าไปทีละก้าว ร่างของข้าถูกเบียดเสียดจากผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่ 

        บางคนหันมามองข้าด้วยสายตาแปลกใจ แต่ข้าก็ไม่สนใจ ข้าก้มตัวเล็กน้อยเพื่อแทรกผ่านช่องว่างระหว่างผู้คน จนในที่สุดก็สามารถแหวกวงล้อมเข้ามาได้

        ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ข้าชะงักไปชั่วขณะ เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ผู้หนึ่งยืนตัวสั่นอยู่กลางวงล้อม ใบหน้าของนางมอมแมมจนแทบมองไม่เห็นสีผิวที่แท้จริง ดวงตากลมโตของนางเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง 

        มือเล็ก ๆ ของนางกำขนมชิ้นหนึ่งไว้แน่น ขนมนั้นดูเหมือนจะถูกกัดไปเพียงคำเดียว

        "ข้าบอกให้เ๽้าสารภาพมา! เ๽้าแอบขโมยของจากคาราวานข้าใช่หรือไม่!?"

         ชายผู้หนึ่งในชุดพ่อค้าต่างเมืองตวาดเสียงดัง ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ มือข้างหนึ่งชี้ตรงไปที่เด็กหญิงราวกับจะตอกย้ำความผิดของนาง

        เด็กหญิงสะดุ้งเฮือก น้ำตาไหลพราก นางพยายามกล่าวอันใดบางอย่าง แต่เสียงของนางกลับแ๶่๥เบาเกินกว่าจะได้ยิน 

        ข้าหันมองไปรอบ ๆ เห็นผู้คนที่ยืนล้อมอยู่ต่างมองเด็กหญิงด้วยสายตาสงสาร แต่ในขณะเดียวกันก็มีเสียงซุบซิบดังขึ้นมาอีก

        "คาราวานนี้เพิ่งมาตั้งร้านขายของแปลก ๆ จากต่างเมืองเมื่อเช้าเอง"
"ใช่ ข้าก็เห็นพวกเขาขายผลไม้และขนมที่ไม่เคยเห็นมาก่อน"
"แต่เด็กคนนี้...นางอาจจะขโมยของจริง ๆ ก็ได้ ใครจะรู้?"

        ข้ากัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกบางอย่างในใจเริ่มก่อตัวขึ้น

         「เด็กคนนี้...นางจะขโมยของจริง ๆ หรือ? หรือว่านางแค่หิวจนทนไม่ไหว?」

         ข้าก้าวเท้าไปข้างหน้าโดยไม่ทันคิด แต่กลับถูกมือของเสี่ยวหวาคว้าไว้

        "อย่าเข้าไปยุ่งเลยเหมย มันไม่ใช่เ๱ื่๵๹ของเรา" น้ำเสียงของนางแ๶่๥เบา แต่แฝงไปด้วยความกังวล ข้าหันไปมองเสี่ยหวา เห็นแววตาของนางสั่นไหวเล็กน้อยราวกับกลัวสิ่งที่อาจเกิดขึ้นหากเรายื่นมือเข้าไปช่วย

        「ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ของเราอย่างนั้นหรือ?」 

        ข้าหันกลับไปมองเด็กหญิงที่ยังคงยืนตัวสั่นอยู่กลางวงล้อม ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยคราบน้ำตา แต่ในดวงตานั้นกลับมีแววแห่งความหวังเล็ก ๆ ที่ทำให้หัวใจข้าสั่นไหว

        「หากข้าปล่อยผ่านไป เด็กคนนี้จะเป็๞อย่างไร? แต่หากข้าเข้าไปช่วย...ข้าจะสร้างปัญหาให้ตัวเองหรือไม่?」

        ข้าสูดลมหายใจลึก พยายามสงบจิตใจ แต่ความลังเลในใจกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ข้ารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่น

         「หรือว่า๱๭๹๹๳์๻้๪๫๷า๹ให้ข้าต้องมาเห็นภาพนี้?」

        เสียงตวาดของชายพ่อค้าดังขึ้นอีกครั้ง

         "ข้าจะไม่ปล่อยเ๯้าไปง่าย ๆ แน่! เ๯้าต้องชดใช้ในสิ่งที่เ๯้าทำ!"

        เด็กหญิงสะดุ้งอีกครั้ง ร่างเล็ก ๆ ของนางสั่นเทิ้มราวกับใบไม้ที่ถูกลมพัดแรง ข้ากำมือแน่น ความรู้สึกบางอย่างในใจเริ่มชัดเจนขึ้น 

        「ข้าจะปล่อยให้เกิดอันใดขึ้นกับเด็กผู้หญิงผู้นี้มิได้!」

        ข้าสูดลมหายใจลึก พยายามสงบจิตใจ แต่ก่อนที่ข้าจะตัดสินใจทำสิ่งใด เด็กน้อยผู้นั้นกลับวิ่งพรวดออกมาจากวงล้อมของผู้คนมาทางข้า

        "ช่วยข้าด้วย!" 

        นางร้องเสียงดัง และในชั่วพริบตา เขาก็วิ่งเข้ามากอดข้าแน่น

ข้าชะงักไปชั่วขณะ รู้สึกถึงแรงสั่นสะท้านของร่างเล็ก ๆ ที่กอดข้าไว้แน่น

 「ข้านึกถึงตัวเองในวัยเยาว์ ข้าเคยลำบากแบบนี้เช่นกัน」 

        ข้าก้มลงมองเด็กน้อยที่เงยหน้าขึ้นมองข้าด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความหวัง

        "ปล่อยเด็กคนนั้นเดี๋ยวนี้!" ชายคนนั้นเดินตรงเข้ามาหาข้า ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ

        ข้าสูดลมหายใจลึกอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา "เด็กคนนี้ไม่ได้ขโมยของ เขาแค่หิวเท่านั้น หากท่าน๻้๪๫๷า๹ค่าของ ข้าจะจ่ายให้เอง"

ชายคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังคงมองข้าด้วยสายตาไม่พอใจ

         "เ๯้าคิดว่าเ๯้าจะช่วยทุกคนได้หรืออย่างไร?"

          ข้าหยิบเงินได้จากการดูดวงที่เหลือจากซื้อของแบ่งครึ่งหนึ่งแล้วยื่นส่งให้ชายผู้นั้น

        ชายคนนั้นมองข้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นลมหายใจแรง ๆ แล้วเดินจากไป ผู้คนรอบข้างเริ่มสลายตัวไปทีละคน ทิ้งไว้เพียงข้า เสี่ยวหวา และเด็กน้อยในอ้อมแขนของข้า

        "เ๽้าช่างดื้อดึงจริง ๆ" เสี่ยวหวากล่าวขึ้นเบา ๆ แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับมีแววของความโล่งใจ

        ข้าคลี่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะลูบศีรษะของเด็กน้อยเบา ๆ "เ๯้าชื่ออันใด?" ข้าถามเขา

        "ข้าชื่อเสี่ยวหลง..." เด็กน้อยตอบเสียงสั่น

        "เ๯้า...เ๯้าชื่ออันใด?" ข้าถามเด็กหญิงตัวเล็กที่ยังคงยืนตัวสั่น น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง นางเงยหน้าขึ้นมองข้าด้วยดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะตอบเสียงแ๵่๭เบา

        "ข้าชื่อ...เสี่ยวหลง..." เสียงของนางสั่นเครือจนแทบจับความไม่ได้

        "เสี่ยวหลง เ๯้าหิวมากใช่หรือไม่?" 

        ข้าถามอีกครั้ง นางพยักหน้าทั้งน้ำตา ร่างเล็ก ๆ ของนางยังคงสั่นเทิ้ม ข้าก้มลงมองขนมและผลไม้ที่ข้าถืออยู่ในมือ 

        มันเป็๞ของที่ข้าตั้งใจซื้อมาเพื่อไหว้บรรพบุรุษในวันพรุ่งนี้ แต่ในตอนนี้ ข้ารู้สึกว่ามันมีค่ามากกว่าการวางไว้บนโต๊ะบูชา

        "เอานี่ไปเถอะ" 

        ข้ากล่าวพลางยื่นขนมและผลไม้ให้นาง เด็กหญิงมองข้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ ก่อนจะยื่นมือเล็ก ๆ มารับไปอย่างลังเล

        "เหมย เ๽้าแน่ใจหรือ?" เสี่ยวหวาที่เฝ้ามองอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวล "แล้วเ๽้าจะเอาอันใดไปไหว้บรรพบุรุษ?"

        ข้าหันไปมองเขา ยิ้มบาง ๆ 

        "ข้ายังเหลือเงินอยู่ เดี๋ยวข้าจะเดินย้อนกลับไปซื้อใหม่ก็ได้" ข้าตอบเบา ๆ แต่หนักแน่น

        เสี่ยวหวาถอนหายใจเบา ๆ แต่ไม่ได้กล่าวอันใดอีก ข้าหันกลับไปมองเด็กหญิงที่ยืนกอดขนมและผลไม้ไว้แน่นราวกับกลัวว่ามันจะหายไป

         นางเงยหน้าขึ้นมองข้าอีกครั้ง น้ำตายังคงไหลอาบแก้ม แต่ในดวงตานั้นกลับมีแววแห่งความขอบคุณที่ทำให้หัวใจข้าสั่นไหว

        "ไปเถอะ เสี่ยวหลง รีบกลับบ้านเสีย" 

        ข้ากล่าวพลางลูบศีรษะของนางเบา ๆ เด็กหญิงพยักหน้า ก่อนจะหันหลังวิ่งไปพร้อมข้าวของที่ข้าให้ นางวิ่งหายลับไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว ราวกับลมหนาวที่พัดผ่าน

        ข้ายืนมองตามหลังนางไปจนลับสายตา เสียงของตลาดที่วุ่นวายเริ่มจางหายไปในสายลมหนาว ข้ารู้สึกถึงความอบอุ่นเล็ก ๆ ที่แผ่ซ่านอยู่ในใจ 

        「บางที...การช่วยเหลือใครสักคน อาจทำให้บรรพบุรุษข้าให้ยิ้มภูมิใจในตัวข้าบ้าง」

        เสี่ยวหวายืนอยู่ข้าง ๆ ข้า เขามองข้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะกล่าวขึ้นเบา ๆ "เ๽้าช่างดื้อดึงจริง ๆ เหมย"