ตอนที่ 1 เวลา
สิบแปดปี ผ่านไป
“ นับั้แ่ที่ข้าจำความได้ ข้าก็พเนจรไปทั่วไม่มีที่พักเป็หลักเป็แหล่ง ไม่เคยได้กินอิ่ม หรือนอนหลับสบายเหมือนคนอื่น”สาวน้อยหน้าตาแสนสวย ร่างสูง ระหงส์ ผมดำขลับ ผิวขาว นามว่า “หลิวเฟย ”
“ ข้าอยากมีบ้านมีเสื้อผ้าที่ใส่แล้วอบอุ่น มีพ่อแม่เหมือนคนอื่นเขาทำไมชีวิตของข้าถึงได้เป็เยี่ยงนี้ ข้าได้แต่เก็บของกินตามท้องถนนที่คนทิ้งขว้างมากินเพื่อประทังชีวิตของข้าไปวันๆนึงเท่านั้น กระทั่งวันนึงก็ได้เจอกับท่านเซียนนามว่าถูเฟิงได้มาช่วยชีวิตข้าไว้ “ ข้าเรียกท่านว่าอาจารย์ ” ท่านอาจารย์ได้บอกข้าว่านับจากนี้ไป ูเาิชวน คือบ้านของข้า ”
“ เ้าเป็เด็กที่ลำบากยากแค้นมามากต้องต่อสู้ตัวคนเดียวมาตลอด เ้าจงตั้งใจฝึกวิชาและปฏิบัติตน หมั่นเรียนรู้วิชากระบี่ฝึกบำเพ็ญตนเพื่อจะได้มีญาณวิเศษ และวิชา ต่างๆ ติดตัวเ้าต่อไป ”
ูเาิชวนแห่งนี้ช่างดูสูงเสียดฟ้า มีหน้าผาที่สูงชันสุดขอบฟ้าสุดสายตาปกคลุมไปด้วยเมฆที่หนา ป่าอันอุดมสมบูรณ์ศิษย์สำนักตู้ฟางทั้งหลายได้มาปฏิบัติและเรียนรู้พร้อมกัน
“จิตใจแน่วแน่ ขจัดอุปสรรค รักษาคุณธรรม ” นี่คือทำปฏิญาณตน
เหมยเอ๋อร์ศิษย์พี่ของสำนักตู้ฟางะโดังขึ้นมา ! “ การทดสอบจะเริ่มขึ้นแล้ว ทำไมเ้าไม่ตั้งใจฝึกอีก หลิวเฟย ”
“ ศิษย์พี่ เหมยเอ๋อร์ข้าเหนื่อยมาก แล้วก็ง่วงด้วย หิวด้วยให้ข้าได้พักหน่อยนะ ศิษย์พี่ ”
“ เ้าจะพักได้อย่างไรกันในเมื่อทุกคนที่ฝึกมาพร้อมเ้า ต่างก็ต้องอดทนเื่แค่นี้ทำไมเ้าถึงไม่อดทนเหมือนคนอื่นเ้าขึ้นเขาิชวนมาเป็เวลาสิบปีแล้ว นอกจากวิชาพื้นฐานทั่วไปแล้วเ้ายังจะทำอะไรได้อีก แม้แต่ญาณวิเศษใดๆ อันน้อยนิดก็ยังไม่มี ดวงตาเ้าก็ช่างแปลกประหลาดไม่หมือนผู้ใดแถมจะยังมาทำตัวแปลกประหลาดกว่าคนอีกเข้าไปอีก ดูสิ! กะอิแค่ดาวเลื่อนตำแหน่งประจำตัวเ้าเองก็มีแค่ดวงเดียวเซียนคนอื่น มีห้าดวงหมดแล้ว ” !
“ ศิษย์พี่อย่าไปว่านางเลยไม่แปลกหรอกขนาดไอเซียนธรรมดาทั่วไปนางยังไม่มีแล้วจะมีวิชาอะไรไปสู้กับคนอื่นเขาได้ ”
“ ใช่ ๆ ” ศิษย์คนอื่นต่างพร้อมเพรียงกันพูดออกมา
ทันใดนั้น!!
“ ไหนใครบอกว่าข้าทำอะไรไม่ได้เลยนี่คือกระบี่ของเ้าใช่หรือไม่ ” ? หลิวเฟย ดึงกระบี่ออกมาแล้วะโขึ้นไปยืนบนกระบี่ด้วยวิชาตัวเบา
“ แม้ว่าข้าจะไม่มีไอเซียนแต่ข้าก็สามารถทำได้มากกว่าพวกเ้าก็แล้วกัน ”
หลิวเฟยเหาะออกไปจากูเาิชวน
ณ หอคอยขังปีศาจ
เปรี๊ยะ!! โอ๊ย!
“ เ้าหลิวเฟย ขี้ขโมยเ้ามาทำอะไรที่นี่ ” ? ปีศาจหมู ปีศาจเสือดำ โวยวายขึ้น
“ ข้าหิว ”
“ ก็นี่ไงเอาไปสิหมั่นโถวของเ้า กินเสร็จแล้วก็ไปซะ ” เหล่าเพื่อนปีศาจของหลิวเฟย ได้ดูแลนางมาตลอด
ทันใดนั้น! หัวหน้าสำนักตู้ฟาง ได้เข้ามายังหอคอยขังปีศาจ
“ แย่แล้ว ” หญิงสาวได้แอบหลบหลังปีศาจเสือดำ
“ เ้าพวกไร้ประโยชน์ ! วันนี้ข้าได้จับปีศาจจิ้งจอกมา พวกเ้าบอกข้ามาว่านางจิ้งจอกจอมเ้าเล่ห์หัวหน้าของพวกเ้าไปหลบอยู่ที่ไหน ” ?
“ พวกข้าไม่รู้ ๆ”
“ ถ้าพวกเ้าไม่บอก ข้าก็จะเฆี่ยนพวกเ้าให้ตายตรงนี้ ตีมันให้ตาย ”
จัดการ !
หลิวเฟยเมื่อได้เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็ใถึงกับตัวสั่น
“ พวกข้าไม่รู้จริงๆ เ้าสำนักตู้ฟาง อย่าตีพวกข้าเลยนะฮือ ๆ โอ๊ย! เจ็บเหลือเกิน ”
“ ท่านโปรดหยุดเดี๋ยวนี้นะเ้าคะ ท่านอา !ท่านอย่าทำแบบนี้เลย ข้าข้อร้องเถอะ ถ้าทำแบบนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะสมนะเ้าค่ะ”
เจิ้งหัว หัวหน้าเ้าสำนักตู้ฟางได้หันไปตามเสียงที่เอ่ยออกมา
“ หลิวเฟย ทำไมเ้าถึงได้มาในที่แห่งนี้ได้เ้ากล้ามากนะที่แอบลอบเข้ามาในหอคอยขังปีศาจ เ้ารู้หรือไม่ว่าความผิดฐานลักลอบเข้ามาเป็เช่นไร ดีละ วันนี้ข้าจะจัดการให้หมดทุกคน ”เจิ้งหัวคลี่ยิ้มมุมปาก ฮึ !!ในลำคอ
“ เ้าเป็ใครหลิวเฟยถึงกล้ามาห้ามข้า ตัวเ้าเองยังเอาตัวเองไม่รอด อย่าริมาขวางทางข้าแล้วยังกล้าเข้าข้างพวกมันอีกรึ ” ?
“ พวกปีศาจเหล่านี้มีความผิดอันใดถึงต้องลงโทษ”
“ พวกมันเป็พวกปีศาจชั้นต่ำอย่างไรละ! อย่าว่าแต่ใช้ไม้ตีพวกมัน ต่อให้ข้าฆ่าพวกมันข้าก็ทำได้ บนูเาแห่งนี้ไม่มีผู้ใดกล้ามาขัดขวางข้า แล้วเ้าเป็ใคร ถึงได้กล้ามาต่อว่าข้าต่อหน้าพวกเหล่าปีศาจทั้งหลายพวกนี้ ” !
“ ท่านอาเ้าคะสิ่งที่ท่านอาทำอยู่มันไม่ถูกต้อง ถ้าท่านอาจารย์ได้รับรู้เื่นี้ขึ้นมาละเ้าคะ” ?
“ สำนักตู้ฟางฆ่าปีศาจไม่ใช่เื่ของเ้าที่มาตัดสินข้า ถอยไป ” !
อ๊ากก!!
โอ้ย !!
“ ช่วยพวกข้าด้วย ทรมานเหลือเกินแล้ว ”
อึก! ปีศาจหมูได้สิ้นใจลงไปต่อหน้าหลิวเฟย
“ ท่านกล้าทำแบบนี้ได้อย่างไรท่านใจร้าย ฆ่าผู้บริสุทธิ์ได้อย่างไรกัน ”
“ กับพวกปีศาจ ยังกล้ามาพูดคำว่าบริสุทธิ์ได้อีกหรือ ” !!
หลิวเฟยเบิกตาโตด้วยความหวาดกลัวและสะดุ้งโหยงด้วยความใั์ตาแดงกล่ำทวีคูณ เหมือนเพลิงที่กำลังจะแผดเผาสิ่งตรงหน้าให้สิ้นซาก
“ ต่อไปนี้ปีศาจที่ข้าจะฆ่าคือเ้าปีศาจเสือดำ ”
ย๊ากก !!!
หลิวเฟย ดึงเ้าปีศาจเสือดำให้มาหลบหลังตน เจิ้งหัวเ้าสำนักตู้ฟางก็ได้ดึงกระบี่สังหารปีศาจออกมา เ้าปีศาจทั้งหลายถึงกับใกลัว ตัวสั่น หลิวเฟยได้ใช้ตัวเองเป็เกาะกำบังให้พวกเพื่อนปีศาจของตนไม่ให้โดนกระบี่ของเ้าสำนักตู้ฟาง
และแล้ว...หลิวเฟยก็ได้ล้มลงจากการโดนกระบี่ของเ้าสำนัก แววตาของหญิงสาวได้จ้องมองมายังเจิ้งหัวด้วยความดุดัน และนิ่งเงียบไฟที่กำลังถาโถมหนักอยู่ในอกตอนนี้มันได้คุกรุ่นเต็มที่แล้วพลันได้มีแสงแปลกประหลาดโผล่ออกมา จากตัวของหญิงสาว มันช่างดูหน้ากลัวเหลือเกินเ้าสำนักตู้ฟาง ใกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า เหตุใดหลิวเฟย จึงเป็เช่นนี้ทั้งสองได้ต่อสู้กัน จนกระทั้งพลังอำนาจของหลิวเฟยได้ออกมาโดยไม่รู้ตัวหญิงสาวได้ผลักกระบี่ของเ้าสำนักออกไป พลังมหาศาลเกิดขึ้นมาโดยที่หญิงสาวไม่สามารถควบคุมมันได้ พลังและแสงประหลาดได้กระจายไปทั่วหอคอยกักขังปีศาจสั่นะเืออกไปทั่วหล้า และพิภพ จนไปถึง…“แม่น้ำฉิงฉาง” อันกว้างใหญ่
ณ กลางแม่น้ำฉิงฉางได้มีหนุ่มรูปงามนอนล่องลอยอยู่ในแพกลางกระแสน้ำไปเรื่อย ๆ ไม่มีจุดหมาย
ชายหนุ่มหยุดชะงัก ! และััได้ว่ามีไอประหลาดเกิดขึ้นลอยคละคลุ้งไปทั่วแม่น้ำชายหนุ่มสามารถรับรู้ถึงไอมารที่แผ่ซ่านออกมาพลังมารที่รู้สึกคุ้นเคยแปลกๆที่เกิดขึ้นกับตัวเองั์ตาสีเขียวของชายหนุ่มก็เปล่งประกายออกมาเมื่อัักับไอมารนั้น ...
ทุกคนล้มระเนระนาดกลางหอคอยปีศาจด้วยอิทธิฤทธิ์ของสาวน้อยหลิวเฟย
“ เ้าไปเรียนวิชามารพวกนี้มาจากไหนกัน เ้าบอกข้ามา ” !
“ นั้นสิ!จากไหนกัน ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เหตุใดข้าถึงมีพลังแบบนี้เกิดขึ้น”
เหล่าปีศาจที่โดนกักขังทั้งหลาย ได้โอกาสก็รีบวิ่งหนีออกสู้โลกภายนอก
“ เร็วเข้า ” พวกเ้ารีบหนีไป !
“ ขอบคุณ ขอบคุณมากๆ หลิวเฟย ”เหล่าพวกปีศาจทั้งหลายต่างขอบคุณที่หญิงสาวได้ช่วยพวกเขา
“ หวังว่าโอกาสหน้าพวกข้าจะได้ตอบแทนน้ำใจท่านนะ” เ้าปีศาจเสือดำกล่าวแล้วพวกเหล่าปีศาจก็ได้วิ่งหนีออกไปจากหอคอยขังปีศาจ
“ ทำอย่างไรดีท่านเ้าสำนักพวกเหล่าปีศาจได้หนีออกไปยังโลกภายนอกแล้ว ”
เ้าสำนักตู้ฟางโกรธแค้นมาก “เ้าต้องตาย ” นางได้ยกกระบี่ขึ้นมาเพื่อที่จะจัดการหลิวเฟยแล้วทุกอย่างในหอคอยก็ได้เปลี่ยนเป็น้ำค้างแข็ง มันดูเย็นะเื ขาวโพลนไปหมดแสงสว่างจ้าโผล่เข้ามาในหอคอยปีศาจปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้าทุกคนที่อยู่ในหอคอยกักขังด้วยอิทธิฤทธิ์ของผู้มีอำนาจที่ยิ่งใหญ่
“ ท่านอาจารย์ ”หลิวเฟยะโดังขึ้น
ทุกคนในหอคอยต่างหยุดนิ่ง เจิ้งหัวได้เข้ามาเพื่อรีบรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นให้ท่านอาจารย์รับรู้
“ ท่านอาจารย์เ้าคะ หลิวเฟย ได้คบคิดกับพวกปีศาจสร้างเื่ไม่ดีขึ้นเ้าคะ ”
“ ท่านอา ” !
“ หลิวเฟยเ้าจงไปสำนักผิดในสิ่งที่เ้าได้ทำลงไป หุบเหวิชวน เป็หุบเหวไว้เพื่อสำนักผิดเ้าจงไปที่นั้นเดี๋ยวนี้ ! แล้วค่อยมาสำนักผิดกับข้า”
“ ท่านอาจารย์ ”!!
“ ข้า ข้าไม่ผิดนะเ้าคะ ”
เหล่าพวกเ้าสำนักเจิ้งหัวยิ้มอย่างสะใจ
หลิวเฟย ได้เข้ามายังหุบเหวิชวนเพื่อสำนึกผิดในสิ่งที่ตนเองได้ก่อขึ้น แต่ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นว่าเป็เพราะอะไรทำไมถึงได้มีวิชาแปลกๆติดตัวแบบนี้ ตัวข้าเองก็ไม่เคยได้เล่าเรียนวิชาแบบนี้มาแล้วทำไมตัวข้าถึงมีวิชาพวกนี้ มันมาจากไหนกัน
“ ท่านอาจารย์ ”
“ เ้าสำนึกผิดหรือยัง ว่าเ้าได้ทำอะไรไว้ ”
“ ข้ารู้ ว่าข้าปล่อยเหล่าปีศาจออกไป แต่ข้าไม่ได้มีเจตนาข้าไม่รู้ว่าข้ามีวิชาแบบนี้ได้อย่างไรกันท่านอาจารย์ ”
หลิวเฟยได้แต่สะอื้นและร้องไห้
“ ท่านอาเจิ้งหัวได้ไล่ฆ่าพวกเหล่าปีศาจ ข้าทนไม่ได้จริงๆ เพราะพวกเหล่าปีศาจคือเพื่อนของข้า”
ท่านอาจารย์ได้ปล่อยพลังบางอย่างไปยังหลิวเฟยทำให้นางเ็ปนอนดิ้นทุรนทุรายทันใดนั้นแสงสว่างก็ได้ปรากฏมาที่ตัวของหลิวเฟยในทันที แล้วดับวูบลงในพริบตา
“ จากนี้ไปเ้าไม่ใช้ศิษย์สำนักตู้ฟางอีกต่อไปเ้าจงออกไปจากเขาิชวน ณ บัดนี้ ”
“ ท่านอาจารย์ ” ความเสียใจได้หลั่งไหลออกมาจากสีหน้าของหญิงสาว น้ำใส ๆ ได้เอ่อ ออกมาโดยไม่รู้ตัว
หลิวเฟย ร้องไห้เสียใจสำนึกในสิ่งที่ได้กระทำไปและสุดท้ายก็ได้ก้มลงคำนับท่านอาจารย์ ที่ได้ชุบเลี้ยงนางมาั้แ่เด็กคอยสอนวิชา ดูแลนางมาอย่างดี “ หลิวเฟยเคารพการตัดสินใจของท่านอาจารย์เ้าค่ะ ”
ท้องฟ้ายามเช้าดูสดใสลดเย็นพัดมาระลอกนึง สองข้างทางรายล้อมไปด้วยต้นไม้ที่เขียวขจี หลิวเฟยได้เดินออกจากสำนักตู้ฟางรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้ามันแฝงไปด้วยความเศร้าเสียใจใจหายที่ต้องออกจากสำนักแห่งนี้
“ ตั้งสติหน่อยนะหลิวเฟยเ้าทำดีที่สุดแล้ว เ้าต้องออกเดินทางด้วยตัวของเ้าเองแล้วนะ ” หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วเดินลงจากเขาิชวนโดยที่ยังไม่รู้จุดหมายข้างหน้าว่าจะไปที่แห่งใด
อาจารย์ผู้มองศิษย์รักอยู่เบื้องบนเขาิชวน...
หลิวเฟยได้เดินลงเขามายังหมู่บ้านแห่งหนึ่งและตั้งปณิธานกับตัวเองว่า “ข้าจะต้องสู้และอยู่ด้วยตัวเองให้ได้ซึ่งต่อแต่นี้ไป ก็จะไม่มีอาจารย์คอยช่วยเหลืออีกแล้ว ”
สองข้างทางรายล้อมไปด้วยผู้คนที่มาจับจ่ายใช้สอยกันที่ตลาดเต็มไปด้วยของป่านานาชนิด ของกินต่าง ๆ ที่ชาวบ้านได้นำมาวางขายกันยามเช้ามันช่างส่งกลิ่นหอม เย้ายวนเหลือเกิน มันดูน่าตื่นตา ตื่นใจ ไปเสียหมด สำหรับหญิงสาว
“ ข้าไม่เคยได้ลงมาจากเข้าิชวนเลยมันเป็เช่นนี้เองหรอ ” ...
โกรก !!!
เสียงท้องหญิงสาวบ่งบอกว่าหิว...
“ กลิ่นอะไรนะมันช่างหอมเหลือเกิน ”
“ อู้ย หอมๆ ข้าหิวจังเลย ”
หลิวเฟยให้จมูกพิสูจน์กลิ่นแล้วเดินตามกลิ่นนั้นไป เจอหมั่นโถว ถาดใหญ่วางอยู่ตรงหน้า “ เถ้าแถ่ ข้าขอซื้อหมั่นโถวหน่อย ”
“ ได้เลย ๆ ” เถ้าแก่กล่าว
หลังจากทุกอย่างตกถึงท้องหลิวเฟย...
“ เฮ้อ… อิ่มจัง ”
“ เอิ่ม … แล้วข้าจะทำอย่างไรต่อดีนะ กินอิ่มแล้ว ข้าจะต้องไปที่ไหนดีบ้านข้าก็ไม่มี เงินติดตัวข้าก็ไม่มี ข้าจะนอนพักที่ไหนกันเราจะต้องไปเล่นงิ้วอย่างนั้นหรือเปล่านะ ” !
“ โอ้ย ๆ ทำอย่างไรดีละ แล้วข้าจะต้องไปหาเงินมาจากที่ไหนกัน” ... หลิวเฟย เดินไป บ่นไปตลอดทาง ผู้คนต่างก็พลุกพล่าน เต็มไปหมดหญิงสาวได้เดินไปเรื่อย ๆ “ ข้าว่าคงต้องหางานทำแลกกับเงินแล้วเพราะข้าจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้ ”
ทันใดนั้น …
ชายหนุ่มแปลกหน้า รูปร่างสูงตระหง่านชุดที่สวมใส่นั้นกลับปกปิดร่างกายมิดชิด สีดำสนิท แต่ภายในผ้าผืนบางๆนั้นกลับมองเห็นหน้าตาที่หล่อเหลา จมูกที่ดูโด่งเป็สัน ริมฝีปากที่บางกริบสายตาที่ดูดุดัน ผมยาวดำขลับ ได้หันหลังกลับไปมองหญิงสาวที่กำลังเดินบ่นไปเรื่อย ๆโดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัวว่ามีคนแอบจ้องมองอยู่
แอ๊ด...เสียงหญิงสาวเปิดประตู
“ เถ้าแก่ ข้าขอถามท่านหน่อยโรงเตี๊ยมท่านพอจะรับคนงานบ้างหรือไม่ ตอนนี้ข้า้าเงินข้าจะทำงานตอบแทนท่าน”
“ เ้ากำลังสนใจที่จะทำงานอย่างนั้นหรือ” !
”ใช่ๆ ท่านพอจะมีงานให้ข้าหรือไม่ ”
เถ้าแก่ได้ควานหาใบปลิวที่ทางการได้นำมาฝากเอาไว้
“ นี่ไงข้ามีงานให้เ้าทำ เ้าอยากจะทำหรือเปล่า ”
“ ได้สิข้าอยากทำ มันเป็งานอะไรหรือเถ้าแก่ ”
“ เ้าลองไปดูละกันนะ ประกาศจากทางการ ตอนนี้ในหมู่บ้านของข้ามันมีปีศาจงูกำลังอาละวาด ก่อกวน ทำร้ายชาวบ้านที่ไปหาของป่าบนเขา ชาวบ้านาเ็ล้มตายไปก็หลายคนแล้ว ถ้าใครสามารถฆ่ามันได้ หรือจับส่งทางการได้ก็จะได้เงินรางวัลอย่างงามเชียวนะ ”
“จริงหรือเถ้าแก่ !ข้าขอประกาศหน่อย ”
“ อ๊ะ....เ้าเอานี่ไปนะ ” หญิงสาวได้ประกาศมา ก้มมองแผ่นประกาศเ้าปีศาจงูหรือนี่ ข้านี่แหละจะเป็คนจัดการเ้าเอง
“เ้าเก่งอยู่แล้ว เ้าต้องทำได้ ”
“ ลุยเลย ” !
หญิงสาวเดินมุ่งหน้าเพื่อออกตามหาปีศาจงูได้เดินทางเข้าไปในป่าลึก และลึกเข้าไปเรื่อย ๆ ตะวันกำลังจะลับขอบฟ้า เสียงหิ่งห้อยร้องกันระงม ประจวบกับแสงรำไร ๆที่ได้สอดส่องลอดผ่านต้นไม้ใหญ่ เสียงเหล่านกกาโผบินกันจอแจ กลับรังหญิงสาวเดินเข้าไปในป่าลึกเข้าไปเรื่อย ๆ จนกระทั้งมืดค่ำ
“ข้าต้องพักก่อนดีกว่ารู้สึกว่าเดินทางมาไกลมากแล้วทั้งเหนื่อยและเมื่อยไปหมด ”
หญิงสาวได้ยกกระบอกน้ำมาดื่ม....
อ่า!
“ ค่อยยังชั่ว ”หญิงสาวได้นั่งพักที่ใต้โคนต้นไม้ใหญ่ และเผลอหลับไปในที่สุด ความมืดมิดไร้ขอบเขตห้อมล้อมรอบตัวนาง
ทันใดนั้น!
สวบ ๆ หญิงสาวพลางงัวเงียรู้สึกเหมือนว่าจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่างได้คลืบคลานเข้ามาหาตนและเสียงมันก็ดังชัดขึ้นเรื่อย ๆ สวบ ๆ หญิงสาวใตื่น ลืมตาขึ้นมา !
“ ตรงนั้น ใครน่ะออกมาเดี๋ยวนี้นะ ” ใจหญิงสาวเต้นด้วยอาการตื่นกลัวอย่างบอกไม่ถูก
“ใจดีสู้เสือเข้าไว้หลิวเฟย” ...
“ ออกมาเดี๋ยวนี้ไม่งั้นข้าจะจัดการไม่ให้เหลือซาก ”สองมือของหญิงสาวกำหมัดแน่นพร้อมรับมือกับสิ่งตรงหน้าเหงื่อผุดพรายออกมาด้วยความตระหนก อารมณ์ความกลัวมันพุ่งขึ้นมาในสมองครุ่นคิดไม่หยุดเพื่อที่จะหาหนทางเอาตัวรอด
สวบๆ เสียงฟ่อ ๆ ได้ดังออกมาอีกครั้ง หญิงสาวกำหมัดตั้งรับอย่างเต็มที่พลันสายตาหญิงสาวได้เบิกกว้างด้วยความใอย่างสุดขีด “เ้า…เ้าคือปีศาจงูดำ” ! ตั้งสติไว้หลิวเฟย....
เ้างูดำตัวนั้นได้ชูคอสูงชันขึ้นมา ตาดุดันดวงตาสีแดงที่จ้องมองมายังหญิงสาว กระโจนใส่โดยที่นางไม่ทันได้ระวังตัว หญิงสาวเบิกตาโตร่างที่บอบบางทรุดลงไปกองที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ โดยที่ไม่ได้รับรู้เื่ราวอะไรอีก…
ฉึก !!!
ชายหนุ่มร่างสูงตระหง่าน “ราวกับต้นสน” มองหน้าหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังหลับไหลไม่ได้สติ พลางได้ร่ายมนต์คาถาใส่ตัวหญิงสาว
“สิ่งที่ข้า้ามันอยู่ในตัวนาง ”!
“แต่เพราะเหตุใดถึงไม่สามารถเอามันออกมาได้ ”
“ อาถาอาคมของอาจารย์สำนักตู้ฟางเป็แน่ที่ได้ปกป้องและคุ้มครองนางไว้ ต้องเลยตามเลยไปก่อน ข้าต้องทำให้นางไว้ใจข้าไปก่อน ”
“ ท่านอาจารย์ ๆ ช่วยข้าด้วย ”
หลิวเฟยยังไม่ได้สติสะลึมสะลือนึกย้อนไปตอนสมัยเด็กที่มีอาจารย์คอยอุ้มชู ดูแล “ ท่านอาจารย์ ” หญิงสาวกำลังซบหน้าอยู่บนแผ่นหลังอันแข็งแกร่งน้ำตาไหลพรากโดยไม่รู้ตัว...
“ อาหลงเ้าพาใครมาหน้าตาน่ารักเชียว” ป้าหลิวเอ่ยถาม (ป้าข้างบ้าน)
ชายหนุ่มคลี่ยิ้มออกมา แต่แฝงไปด้วยความเ้าเล่ห์ทุกคนในหมู่บ้านต่างแห่กันเข้ามาดูสาวน้อย ที่ซบอยู่บนแผ่นหลังชายหนุ่ม
“ จัดการนางเดี๋ยวนี้ ”! พวกหนูน้อยในหมู่บ้านได้นำกิ่งไม้มาขว้างปาสาวน้อยที่กำลังหลับไม่รู้สึกตัว
โอ๊ย!
“ ใครทำข้าน่ะ” หญิงสาวตื่นจากภวังค์ สายตากวาดมองไปรอบๆบริเวณ เ้าเด็กพวกนี้เป็ใครกันกองฟืน กองฟาง นี่คือที่ไหนกันแน่
“ ข้าอยู่ไหนกันนะ”
โอ้ย! “ ข้าเจ็บจังเลยเ้าพวกเด็กบ้า หยุดเอาไม้มาปาข้าเดี๋ยวนี้นะใคร… ใคร มันกล้ามามัดมือ มัดเท้า ข้าแบบนี้ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ”หญิงสาวตื่นมาโวยวายกับสิ่งที่ตนโดนกระทำ
แอ๊ด....เสียงเปิดประตูดังขึ้น ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่มีกองฟางเต็มแน่นไปด้วยฟืนของชาวบ้าน หุ่นสูงระหงส์ ดวงตาสีดำสนิท ได้จองมองมาอย่างไม่ลดละและเยือกเย็น
หลิวเฟย จ้องมองบุรุษตรงหน้าอย่างไม่ลดละเช่นกัน ดวงตาหญิงสาวช่างเปล่งประกายผิดปกติ
อุ๊ย !!
“ ทำไมใจข้ามันเต้นแรงแบบนี้นะ”หลิวเฟย บ่นพึมพำในใจ ชายหนุ่มตรงหน้าข้าเป็ใครกัน
“ แย่แล้ว ๆ ทำไมหัวใจของข้าถึงเป็แบบนี้กันนะ” หญิงสาวได้พยายามรวบรวมสติกลับมา
“ หยุดเดี๋ยวนี้นะไม่ต้องเข้ามาใกล้ๆ ข้า เ้าเป็ใคร ทำไมเ้าต้องลักพาตัวข้ามาข้าจำได้ว่าข้ากำลังเจอเ้าปีศาจงูตัวใหญ่ในป่านี่ แล้วทำไมข้าถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ ”
เ้าบอกข้ามาเดี๋ยวนี้นะ !
ชายหนุ่มตรงหน้าได้วางตะกร้าหมั่นโถว และน้ำไว้ให้แล้วเดินจากไป
“ข้าบอกให้เ้าหยุดแล้วแก้มัดให้ข้าด้วย เ้าจะให้ข้ากินได้อย่างไร ในเมื่อมัดมือมัดเท้าข้าไว้แบบนี้ ให้ข้ากิน เหมือนหมูหรืออย่างไร?”
ชายหนุ่มหันกลับมาก้มลงป้อนหมั่นโถวให้หญิงสาวที่กำลังโวยวายอยู่เบื้องหน้าหญิงสาวได้กินหมั่นโถวจึงหยุดโวยวาย
“ในที่สุดวันที่ข้ารอคอยก็มาถึง ข้าจะปล่อยเ้าไปได้อย่างไรสาวน้อย ข้ารอวันนี้มานานแสนนาน ”
ต้าหลงได้นึกย้อนไปถึงอดีตที่แสนเ็ป(เ้าบังอาจมากเ้าหมาป่า วันนี้ฆ่าจะทำลายเ้าเอาไข่มุกดำเพลิงของเ้ามาให้ข้าเดี๋ยวนี้ )
“เสียงนี้มันช่างก้องอยู่ในหูข้ามานานแสนนาน เมื่อนึกย้อนไปมันมีแต่ความเ็ปที่ทำให้ข้าต้องเสียพลังไปได้ถึงเพียงนี้ ”
ชายหนุ่มเ็าและเ็ปกับเื่ราวในอดีตที่ผ่านมาทำให้ความไว้ใจที่ข้ามีให้กับเ้าลู่หลานมันจบสิ้นลง....
“ เ้าคอยดูแล้วกันสาวน้อย ว่าพรุ่งนี้ข้าจะจัดการกับเ้าอย่างไรตอนที่ 1 เวลา
สิบแปดปี ผ่านไป
“ นับั้แ่ที่ข้าจำความได้ ข้าก็พเนจรไปทั่วไม่มีที่พักเป็หลักเป็แหล่ง ไม่เคยได้กินอิ่ม หรือนอนหลับสบายเหมือนคนอื่น”สาวน้อยหน้าตาแสนสวย ร่างสูง ระหงส์ ผมดำขลับ ผิวขาว นามว่า “หลิวเฟย ”
“ ข้าอยากมีบ้านมีเสื้อผ้าที่ใส่แล้วอบอุ่น มีพ่อแม่เหมือนคนอื่นเขาทำไมชีวิตของข้าถึงได้เป็เยี่ยงนี้ ข้าได้แต่เก็บของกินตามท้องถนนที่คนทิ้งขว้างมากินเพื่อประทังชีวิตของข้าไปวันๆนึงเท่านั้น กระทั่งวันนึงก็ได้เจอกับท่านเซียนนามว่าถูเฟิงได้มาช่วยชีวิตข้าไว้ “ ข้าเรียกท่านว่าอาจารย์ ” ท่านอาจารย์ได้บอกข้าว่านับจากนี้ไป ูเาิชวน คือบ้านของข้า ”
“ เ้าเป็เด็กที่ลำบากยากแค้นมามากต้องต่อสู้ตัวคนเดียวมาตลอด เ้าจงตั้งใจฝึกวิชาและปฏิบัติตน หมั่นเรียนรู้วิชากระบี่ฝึกบำเพ็ญตนเพื่อจะได้มีญาณวิเศษ และวิชา ต่างๆ ติดตัวเ้าต่อไป ”
ูเาิชวนแห่งนี้ช่างดูสูงเสียดฟ้า มีหน้าผาที่สูงชันสุดขอบฟ้าสุดสายตาปกคลุมไปด้วยเมฆที่หนา ป่าอันอุดมสมบูรณ์ศิษย์สำนักตู้ฟางทั้งหลายได้มาปฏิบัติและเรียนรู้พร้อมกัน
“จิตใจแน่วแน่ ขจัดอุปสรรค รักษาคุณธรรม ” นี่คือทำปฏิญาณตน
เหมยเอ๋อร์ศิษย์พี่ของสำนักตู้ฟางะโดังขึ้นมา ! “ การทดสอบจะเริ่มขึ้นแล้ว ทำไมเ้าไม่ตั้งใจฝึกอีก หลิวเฟย ”
“ ศิษย์พี่ เหมยเอ๋อร์ข้าเหนื่อยมาก แล้วก็ง่วงด้วย หิวด้วยให้ข้าได้พักหน่อยนะ ศิษย์พี่ ”
“ เ้าจะพักได้อย่างไรกันในเมื่อทุกคนที่ฝึกมาพร้อมเ้า ต่างก็ต้องอดทนเื่แค่นี้ทำไมเ้าถึงไม่อดทนเหมือนคนอื่นเ้าขึ้นเขาิชวนมาเป็เวลาสิบปีแล้ว นอกจากวิชาพื้นฐานทั่วไปแล้วเ้ายังจะทำอะไรได้อีก แม้แต่ญาณวิเศษใดๆ อันน้อยนิดก็ยังไม่มี ดวงตาเ้าก็ช่างแปลกประหลาดไม่หมือนผู้ใดแถมจะยังมาทำตัวแปลกประหลาดกว่าคนอีกเข้าไปอีก ดูสิ! กะอิแค่ดาวเลื่อนตำแหน่งประจำตัวเ้าเองก็มีแค่ดวงเดียวเซียนคนอื่น มีห้าดวงหมดแล้ว ” !
“ ศิษย์พี่อย่าไปว่านางเลยไม่แปลกหรอกขนาดไอเซียนธรรมดาทั่วไปนางยังไม่มีแล้วจะมีวิชาอะไรไปสู้กับคนอื่นเขาได้ ”
“ ใช่ ๆ ” ศิษย์คนอื่นต่างพร้อมเพรียงกันพูดออกมา
ทันใดนั้น!!
“ ไหนใครบอกว่าข้าทำอะไรไม่ได้เลยนี่คือกระบี่ของเ้าใช่หรือไม่ ” ? หลิวเฟย ดึงกระบี่ออกมาแล้วะโขึ้นไปยืนบนกระบี่ด้วยวิชาตัวเบา
“ แม้ว่าข้าจะไม่มีไอเซียนแต่ข้าก็สามารถทำได้มากกว่าพวกเ้าก็แล้วกัน ”
หลิวเฟยเหาะออกไปจากูเาิชวน
ณ หอคอยขังปีศาจ
เปรี๊ยะ!! โอ๊ย!
“ เ้าหลิวเฟย ขี้ขโมยเ้ามาทำอะไรที่นี่ ” ? ปีศาจหมู ปีศาจเสือดำ โวยวายขึ้น
“ ข้าหิว ”
“ ก็นี่ไงเอาไปสิหมั่นโถวของเ้า กินเสร็จแล้วก็ไปซะ ” เหล่าเพื่อนปีศาจของหลิวเฟย ได้ดูแลนางมาตลอด
ทันใดนั้น! หัวหน้าสำนักตู้ฟาง ได้เข้ามายังหอคอยขังปีศาจ
“ แย่แล้ว ” หญิงสาวได้แอบหลบหลังปีศาจเสือดำ
“ เ้าพวกไร้ประโยชน์ ! วันนี้ข้าได้จับปีศาจจิ้งจอกมา พวกเ้าบอกข้ามาว่านางจิ้งจอกจอมเ้าเล่ห์หัวหน้าของพวกเ้าไปหลบอยู่ที่ไหน ” ?
“ พวกข้าไม่รู้ ๆ”
“ ถ้าพวกเ้าไม่บอก ข้าก็จะเฆี่ยนพวกเ้าให้ตายตรงนี้ ตีมันให้ตาย ”
จัดการ !
หลิวเฟยเมื่อได้เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็ใถึงกับตัวสั่น
“ พวกข้าไม่รู้จริงๆ เ้าสำนักตู้ฟาง อย่าตีพวกข้าเลยนะฮือ ๆ โอ๊ย! เจ็บเหลือเกิน ”
“ ท่านโปรดหยุดเดี๋ยวนี้นะเ้าคะ ท่านอา !ท่านอย่าทำแบบนี้เลย ข้าข้อร้องเถอะ ถ้าทำแบบนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะสมนะเ้าค่ะ”
เจิ้งหัว หัวหน้าเ้าสำนักตู้ฟางได้หันไปตามเสียงที่เอ่ยออกมา
“ หลิวเฟย ทำไมเ้าถึงได้มาในที่แห่งนี้ได้เ้ากล้ามากนะที่แอบลอบเข้ามาในหอคอยขังปีศาจ เ้ารู้หรือไม่ว่าความผิดฐานลักลอบเข้ามาเป็เช่นไร ดีละ วันนี้ข้าจะจัดการให้หมดทุกคน ”เจิ้งหัวคลี่ยิ้มมุมปาก ฮึ !!ในลำคอ
“ เ้าเป็ใครหลิวเฟยถึงกล้ามาห้ามข้า ตัวเ้าเองยังเอาตัวเองไม่รอด อย่าริมาขวางทางข้าแล้วยังกล้าเข้าข้างพวกมันอีกรึ ” ?
“ พวกปีศาจเหล่านี้มีความผิดอันใดถึงต้องลงโทษ”
“ พวกมันเป็พวกปีศาจชั้นต่ำอย่างไรละ! อย่าว่าแต่ใช้ไม้ตีพวกมัน ต่อให้ข้าฆ่าพวกมันข้าก็ทำได้ บนูเาแห่งนี้ไม่มีผู้ใดกล้ามาขัดขวางข้า แล้วเ้าเป็ใคร ถึงได้กล้ามาต่อว่าข้าต่อหน้าพวกเหล่าปีศาจทั้งหลายพวกนี้ ” !
“ ท่านอาเ้าคะสิ่งที่ท่านอาทำอยู่มันไม่ถูกต้อง ถ้าท่านอาจารย์ได้รับรู้เื่นี้ขึ้นมาละเ้าคะ” ?
“ สำนักตู้ฟางฆ่าปีศาจไม่ใช่เื่ของเ้าที่มาตัดสินข้า ถอยไป ” !
อ๊ากก!!
โอ้ย !!
“ ช่วยพวกข้าด้วย ทรมานเหลือเกินแล้ว ”
อึก! ปีศาจหมูได้สิ้นใจลงไปต่อหน้าหลิวเฟย
“ ท่านกล้าทำแบบนี้ได้อย่างไรท่านใจร้าย ฆ่าผู้บริสุทธิ์ได้อย่างไรกัน ”
“ กับพวกปีศาจ ยังกล้ามาพูดคำว่าบริสุทธิ์ได้อีกหรือ ” !!
หลิวเฟยเบิกตาโตด้วยความหวาดกลัวและสะดุ้งโหยงด้วยความใั์ตาแดงกล่ำทวีคูณ เหมือนเพลิงที่กำลังจะแผดเผาสิ่งตรงหน้าให้สิ้นซาก
“ ต่อไปนี้ปีศาจที่ข้าจะฆ่าคือเ้าปีศาจเสือดำ ”
ย๊ากก !!!
หลิวเฟย ดึงเ้าปีศาจเสือดำให้มาหลบหลังตน เจิ้งหัวเ้าสำนักตู้ฟางก็ได้ดึงกระบี่สังหารปีศาจออกมา เ้าปีศาจทั้งหลายถึงกับใกลัว ตัวสั่น หลิวเฟยได้ใช้ตัวเองเป็เกาะกำบังให้พวกเพื่อนปีศาจของตนไม่ให้โดนกระบี่ของเ้าสำนักตู้ฟาง
และแล้ว...หลิวเฟยก็ได้ล้มลงจากการโดนกระบี่ของเ้าสำนัก แววตาของหญิงสาวได้จ้องมองมายังเจิ้งหัวด้วยความดุดัน และนิ่งเงียบไฟที่กำลังถาโถมหนักอยู่ในอกตอนนี้มันได้คุกรุ่นเต็มที่แล้วพลันได้มีแสงแปลกประหลาดโผล่ออกมา จากตัวของหญิงสาว มันช่างดูหน้ากลัวเหลือเกินเ้าสำนักตู้ฟาง ใกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า เหตุใดหลิวเฟย จึงเป็เช่นนี้ทั้งสองได้ต่อสู้กัน จนกระทั้งพลังอำนาจของหลิวเฟยได้ออกมาโดยไม่รู้ตัวหญิงสาวได้ผลักกระบี่ของเ้าสำนักออกไป พลังมหาศาลเกิดขึ้นมาโดยที่หญิงสาวไม่สามารถควบคุมมันได้ พลังและแสงประหลาดได้กระจายไปทั่วหอคอยกักขังปีศาจสั่นะเืออกไปทั่วหล้า และพิภพ จนไปถึง…“แม่น้ำฉิงฉาง” อันกว้างใหญ่
ณ กลางแม่น้ำฉิงฉางได้มีหนุ่มรูปงามนอนล่องลอยอยู่ในแพกลางกระแสน้ำไปเรื่อย ๆ ไม่มีจุดหมาย
ชายหนุ่มหยุดชะงัก ! และััได้ว่ามีไอประหลาดเกิดขึ้นลอยคละคลุ้งไปทั่วแม่น้ำชายหนุ่มสามารถรับรู้ถึงไอมารที่แผ่ซ่านออกมาพลังมารที่รู้สึกคุ้นเคยแปลกๆที่เกิดขึ้นกับตัวเองั์ตาสีเขียวของชายหนุ่มก็เปล่งประกายออกมาเมื่อัักับไอมารนั้น ...
ทุกคนล้มระเนระนาดกลางหอคอยปีศาจด้วยอิทธิฤทธิ์ของสาวน้อยหลิวเฟย
“ เ้าไปเรียนวิชามารพวกนี้มาจากไหนกัน เ้าบอกข้ามา ” !
“ นั้นสิ!จากไหนกัน ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เหตุใดข้าถึงมีพลังแบบนี้เกิดขึ้น”
เหล่าปีศาจที่โดนกักขังทั้งหลาย ได้โอกาสก็รีบวิ่งหนีออกสู้โลกภายนอก
“ เร็วเข้า ” พวกเ้ารีบหนีไป !
“ ขอบคุณ ขอบคุณมากๆ หลิวเฟย ”เหล่าพวกปีศาจทั้งหลายต่างขอบคุณที่หญิงสาวได้ช่วยพวกเขา
“ หวังว่าโอกาสหน้าพวกข้าจะได้ตอบแทนน้ำใจท่านนะ” เ้าปีศาจเสือดำกล่าวแล้วพวกเหล่าปีศาจก็ได้วิ่งหนีออกไปจากหอคอยขังปีศาจ
“ ทำอย่างไรดีท่านเ้าสำนักพวกเหล่าปีศาจได้หนีออกไปยังโลกภายนอกแล้ว ”
เ้าสำนักตู้ฟางโกรธแค้นมาก “เ้าต้องตาย ” นางได้ยกกระบี่ขึ้นมาเพื่อที่จะจัดการหลิวเฟยแล้วทุกอย่างในหอคอยก็ได้เปลี่ยนเป็น้ำค้างแข็ง มันดูเย็นะเื ขาวโพลนไปหมดแสงสว่างจ้าโผล่เข้ามาในหอคอยปีศาจปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้าทุกคนที่อยู่ในหอคอยกักขังด้วยอิทธิฤทธิ์ของผู้มีอำนาจที่ยิ่งใหญ่
“ ท่านอาจารย์ ”หลิวเฟยะโดังขึ้น
ทุกคนในหอคอยต่างหยุดนิ่ง เจิ้งหัวได้เข้ามาเพื่อรีบรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นให้ท่านอาจารย์รับรู้
“ ท่านอาจารย์เ้าคะ หลิวเฟย ได้คบคิดกับพวกปีศาจสร้างเื่ไม่ดีขึ้นเ้าคะ ”
“ ท่านอา ” !
“ หลิวเฟยเ้าจงไปสำนักผิดในสิ่งที่เ้าได้ทำลงไป หุบเหวิชวน เป็หุบเหวไว้เพื่อสำนักผิดเ้าจงไปที่นั้นเดี๋ยวนี้ ! แล้วค่อยมาสำนักผิดกับข้า”
“ ท่านอาจารย์ ”!!
“ ข้า ข้าไม่ผิดนะเ้าคะ ”
เหล่าพวกเ้าสำนักเจิ้งหัวยิ้มอย่างสะใจ
หลิวเฟย ได้เข้ามายังหุบเหวิชวนเพื่อสำนึกผิดในสิ่งที่ตนเองได้ก่อขึ้น แต่ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นว่าเป็เพราะอะไรทำไมถึงได้มีวิชาแปลกๆติดตัวแบบนี้ ตัวข้าเองก็ไม่เคยได้เล่าเรียนวิชาแบบนี้มาแล้วทำไมตัวข้าถึงมีวิชาพวกนี้ มันมาจากไหนกัน
“ ท่านอาจารย์ ”
“ เ้าสำนึกผิดหรือยัง ว่าเ้าได้ทำอะไรไว้ ”
“ ข้ารู้ ว่าข้าปล่อยเหล่าปีศาจออกไป แต่ข้าไม่ได้มีเจตนาข้าไม่รู้ว่าข้ามีวิชาแบบนี้ได้อย่างไรกันท่านอาจารย์ ”
หลิวเฟยได้แต่สะอื้นและร้องไห้
“ ท่านอาเจิ้งหัวได้ไล่ฆ่าพวกเหล่าปีศาจ ข้าทนไม่ได้จริงๆ เพราะพวกเหล่าปีศาจคือเพื่อนของข้า”
ท่านอาจารย์ได้ปล่อยพลังบางอย่างไปยังหลิวเฟยทำให้นางเ็ปนอนดิ้นทุรนทุรายทันใดนั้นแสงสว่างก็ได้ปรากฏมาที่ตัวของหลิวเฟยในทันที แล้วดับวูบลงในพริบตา
“ จากนี้ไปเ้าไม่ใช้ศิษย์สำนักตู้ฟางอีกต่อไปเ้าจงออกไปจากเขาิชวน ณ บัดนี้ ”
“ ท่านอาจารย์ ” ความเสียใจได้หลั่งไหลออกมาจากสีหน้าของหญิงสาว น้ำใส ๆ ได้เอ่อ ออกมาโดยไม่รู้ตัว
หลิวเฟย ร้องไห้เสียใจสำนึกในสิ่งที่ได้กระทำไปและสุดท้ายก็ได้ก้มลงคำนับท่านอาจารย์ ที่ได้ชุบเลี้ยงนางมาั้แ่เด็กคอยสอนวิชา ดูแลนางมาอย่างดี “ หลิวเฟยเคารพการตัดสินใจของท่านอาจารย์เ้าค่ะ ”
ท้องฟ้ายามเช้าดูสดใสลดเย็นพัดมาระลอกนึง สองข้างทางรายล้อมไปด้วยต้นไม้ที่เขียวขจี หลิวเฟยได้เดินออกจากสำนักตู้ฟางรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้ามันแฝงไปด้วยความเศร้าเสียใจใจหายที่ต้องออกจากสำนักแห่งนี้
“ ตั้งสติหน่อยนะหลิวเฟยเ้าทำดีที่สุดแล้ว เ้าต้องออกเดินทางด้วยตัวของเ้าเองแล้วนะ ” หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วเดินลงจากเขาิชวนโดยที่ยังไม่รู้จุดหมายข้างหน้าว่าจะไปที่แห่งใด
อาจารย์ผู้มองศิษย์รักอยู่เบื้องบนเขาิชวน...
หลิวเฟยได้เดินลงเขามายังหมู่บ้านแห่งหนึ่งและตั้งปณิธานกับตัวเองว่า “ข้าจะต้องสู้และอยู่ด้วยตัวเองให้ได้ซึ่งต่อแต่นี้ไป ก็จะไม่มีอาจารย์คอยช่วยเหลืออีกแล้ว ”
สองข้างทางรายล้อมไปด้วยผู้คนที่มาจับจ่ายใช้สอยกันที่ตลาดเต็มไปด้วยของป่านานาชนิด ของกินต่าง ๆ ที่ชาวบ้านได้นำมาวางขายกันยามเช้ามันช่างส่งกลิ่นหอม เย้ายวนเหลือเกิน มันดูน่าตื่นตา ตื่นใจ ไปเสียหมด สำหรับหญิงสาว
“ ข้าไม่เคยได้ลงมาจากเข้าิชวนเลยมันเป็เช่นนี้เองหรอ ” ...
โกรก !!!
เสียงท้องหญิงสาวบ่งบอกว่าหิว...
“ กลิ่นอะไรนะมันช่างหอมเหลือเกิน ”
“ อู้ย หอมๆ ข้าหิวจังเลย ”
หลิวเฟยให้จมูกพิสูจน์กลิ่นแล้วเดินตามกลิ่นนั้นไป เจอหมั่นโถว ถาดใหญ่วางอยู่ตรงหน้า “ เถ้าแถ่ ข้าขอซื้อหมั่นโถวหน่อย ”
“ ได้เลย ๆ ” เถ้าแก่กล่าว
หลังจากทุกอย่างตกถึงท้องหลิวเฟย...
“ เฮ้อ… อิ่มจัง ”
“ เอิ่ม … แล้วข้าจะทำอย่างไรต่อดีนะ กินอิ่มแล้ว ข้าจะต้องไปที่ไหนดีบ้านข้าก็ไม่มี เงินติดตัวข้าก็ไม่มี ข้าจะนอนพักที่ไหนกันเราจะต้องไปเล่นงิ้วอย่างนั้นหรือเปล่านะ ” !
“ โอ้ย ๆ ทำอย่างไรดีละ แล้วข้าจะต้องไปหาเงินมาจากที่ไหนกัน” ... หลิวเฟย เดินไป บ่นไปตลอดทาง ผู้คนต่างก็พลุกพล่าน เต็มไปหมดหญิงสาวได้เดินไปเรื่อย ๆ “ ข้าว่าคงต้องหางานทำแลกกับเงินแล้วเพราะข้าจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้ ”
ทันใดนั้น …
ชายหนุ่มแปลกหน้า รูปร่างสูงตระหง่านชุดที่สวมใส่นั้นกลับปกปิดร่างกายมิดชิด สีดำสนิท แต่ภายในผ้าผืนบางๆนั้นกลับมองเห็นหน้าตาที่หล่อเหลา จมูกที่ดูโด่งเป็สัน ริมฝีปากที่บางกริบสายตาที่ดูดุดัน ผมยาวดำขลับ ได้หันหลังกลับไปมองหญิงสาวที่กำลังเดินบ่นไปเรื่อย ๆโดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัวว่ามีคนแอบจ้องมองอยู่
แอ๊ด...เสียงหญิงสาวเปิดประตู
“ เถ้าแก่ ข้าขอถามท่านหน่อยโรงเตี๊ยมท่านพอจะรับคนงานบ้างหรือไม่ ตอนนี้ข้า้าเงินข้าจะทำงานตอบแทนท่าน”
“ เ้ากำลังสนใจที่จะทำงานอย่างนั้นหรือ” !
”ใช่ๆ ท่านพอจะมีงานให้ข้าหรือไม่ ”
เถ้าแก่ได้ควานหาใบปลิวที่ทางการได้นำมาฝากเอาไว้
“ นี่ไงข้ามีงานให้เ้าทำ เ้าอยากจะทำหรือเปล่า ”
“ ได้สิข้าอยากทำ มันเป็งานอะไรหรือเถ้าแก่ ”
“ เ้าลองไปดูละกันนะ ประกาศจากทางการ ตอนนี้ในหมู่บ้านของข้ามันมีปีศาจงูกำลังอาละวาด ก่อกวน ทำร้ายชาวบ้านที่ไปหาของป่าบนเขา ชาวบ้านาเ็ล้มตายไปก็หลายคนแล้ว ถ้าใครสามารถฆ่ามันได้ หรือจับส่งทางการได้ก็จะได้เงินรางวัลอย่างงามเชียวนะ ”
“จริงหรือเถ้าแก่ !ข้าขอประกาศหน่อย ”
“ อ๊ะ....เ้าเอานี่ไปนะ ” หญิงสาวได้ประกาศมา ก้มมองแผ่นประกาศเ้าปีศาจงูหรือนี่ ข้านี่แหละจะเป็คนจัดการเ้าเอง
“เ้าเก่งอยู่แล้ว เ้าต้องทำได้ ”
“ ลุยเลย ” !
หญิงสาวเดินมุ่งหน้าเพื่อออกตามหาปีศาจงูได้เดินทางเข้าไปในป่าลึก และลึกเข้าไปเรื่อย ๆ ตะวันกำลังจะลับขอบฟ้า เสียงหิ่งห้อยร้องกันระงม ประจวบกับแสงรำไร ๆที่ได้สอดส่องลอดผ่านต้นไม้ใหญ่ เสียงเหล่านกกาโผบินกันจอแจ กลับรังหญิงสาวเดินเข้าไปในป่าลึกเข้าไปเรื่อย ๆ จนกระทั้งมืดค่ำ
“ข้าต้องพักก่อนดีกว่ารู้สึกว่าเดินทางมาไกลมากแล้วทั้งเหนื่อยและเมื่อยไปหมด ”
หญิงสาวได้ยกกระบอกน้ำมาดื่ม....
อ่า!
“ ค่อยยังชั่ว ”หญิงสาวได้นั่งพักที่ใต้โคนต้นไม้ใหญ่ และเผลอหลับไปในที่สุด ความมืดมิดไร้ขอบเขตห้อมล้อมรอบตัวนาง
ทันใดนั้น!
สวบ ๆ หญิงสาวพลางงัวเงียรู้สึกเหมือนว่าจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่างได้คลืบคลานเข้ามาหาตนและเสียงมันก็ดังชัดขึ้นเรื่อย ๆ สวบ ๆ หญิงสาวใตื่น ลืมตาขึ้นมา !
“ ตรงนั้น ใครน่ะออกมาเดี๋ยวนี้นะ ” ใจหญิงสาวเต้นด้วยอาการตื่นกลัวอย่างบอกไม่ถูก
“ใจดีสู้เสือเข้าไว้หลิวเฟย” ...
“ ออกมาเดี๋ยวนี้ไม่งั้นข้าจะจัดการไม่ให้เหลือซาก ”สองมือของหญิงสาวกำหมัดแน่นพร้อมรับมือกับสิ่งตรงหน้าเหงื่อผุดพรายออกมาด้วยความตระหนก อารมณ์ความกลัวมันพุ่งขึ้นมาในสมองครุ่นคิดไม่หยุดเพื่อที่จะหาหนทางเอาตัวรอด
สวบๆ เสียงฟ่อ ๆ ได้ดังออกมาอีกครั้ง หญิงสาวกำหมัดตั้งรับอย่างเต็มที่พลันสายตาหญิงสาวได้เบิกกว้างด้วยความใอย่างสุดขีด “เ้า…เ้าคือปีศาจงูดำ” ! ตั้งสติไว้หลิวเฟย....
เ้างูดำตัวนั้นได้ชูคอสูงชันขึ้นมา ตาดุดันดวงตาสีแดงที่จ้องมองมายังหญิงสาว กระโจนใส่โดยที่นางไม่ทันได้ระวังตัว หญิงสาวเบิกตาโตร่างที่บอบบางทรุดลงไปกองที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ โดยที่ไม่ได้รับรู้เื่ราวอะไรอีก…
ฉึก !!!
ชายหนุ่มร่างสูงตระหง่าน “ราวกับต้นสน” มองหน้าหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังหลับไหลไม่ได้สติ พลางได้ร่ายมนต์คาถาใส่ตัวหญิงสาว
“สิ่งที่ข้า้ามันอยู่ในตัวนาง ”!
“แต่เพราะเหตุใดถึงไม่สามารถเอามันออกมาได้ ”
“ อาถาอาคมของอาจารย์สำนักตู้ฟางเป็แน่ที่ได้ปกป้องและคุ้มครองนางไว้ ต้องเลยตามเลยไปก่อน ข้าต้องทำให้นางไว้ใจข้าไปก่อน ”
“ ท่านอาจารย์ ๆ ช่วยข้าด้วย ”
หลิวเฟยยังไม่ได้สติสะลึมสะลือนึกย้อนไปตอนสมัยเด็กที่มีอาจารย์คอยอุ้มชู ดูแล “ ท่านอาจารย์ ” หญิงสาวกำลังซบหน้าอยู่บนแผ่นหลังอันแข็งแกร่งน้ำตาไหลพรากโดยไม่รู้ตัว...
“ อาหลงเ้าพาใครมาหน้าตาน่ารักเชียว” ป้าหลิวเอ่ยถาม (ป้าข้างบ้าน)
ชายหนุ่มคลี่ยิ้มออกมา แต่แฝงไปด้วยความเ้าเล่ห์ทุกคนในหมู่บ้านต่างแห่กันเข้ามาดูสาวน้อย ที่ซบอยู่บนแผ่นหลังชายหนุ่ม
“ จัดการนางเดี๋ยวนี้ ”! พวกหนูน้อยในหมู่บ้านได้นำกิ่งไม้มาขว้างปาสาวน้อยที่กำลังหลับไม่รู้สึกตัว
โอ๊ย!
“ ใครทำข้าน่ะ” หญิงสาวตื่นจากภวังค์ สายตากวาดมองไปรอบๆบริเวณ เ้าเด็กพวกนี้เป็ใครกันกองฟืน กองฟาง นี่คือที่ไหนกันแน่
“ ข้าอยู่ไหนกันนะ”
โอ้ย! “ ข้าเจ็บจังเลยเ้าพวกเด็กบ้า หยุดเอาไม้มาปาข้าเดี๋ยวนี้นะใคร… ใคร มันกล้ามามัดมือ มัดเท้า ข้าแบบนี้ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ”หญิงสาวตื่นมาโวยวายกับสิ่งที่ตนโดนกระทำ
แอ๊ด....เสียงเปิดประตูดังขึ้น ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่มีกองฟางเต็มแน่นไปด้วยฟืนของชาวบ้าน หุ่นสูงระหงส์ ดวงตาสีดำสนิท ได้จองมองมาอย่างไม่ลดละและเยือกเย็น
หลิวเฟย จ้องมองบุรุษตรงหน้าอย่างไม่ลดละเช่นกัน ดวงตาหญิงสาวช่างเปล่งประกายผิดปกติ
อุ๊ย !!
“ ทำไมใจข้ามันเต้นแรงแบบนี้นะ”หลิวเฟย บ่นพึมพำในใจ ชายหนุ่มตรงหน้าข้าเป็ใครกัน
“ แย่แล้ว ๆ ทำไมหัวใจของข้าถึงเป็แบบนี้กันนะ” หญิงสาวได้พยายามรวบรวมสติกลับมา
“ หยุดเดี๋ยวนี้นะไม่ต้องเข้ามาใกล้ๆ ข้า เ้าเป็ใคร ทำไมเ้าต้องลักพาตัวข้ามาข้าจำได้ว่าข้ากำลังเจอเ้าปีศาจงูตัวใหญ่ในป่านี่ แล้วทำไมข้าถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ ”
เ้าบอกข้ามาเดี๋ยวนี้นะ !
ชายหนุ่มตรงหน้าได้วางตะกร้าหมั่นโถว และน้ำไว้ให้แล้วเดินจากไป
“ข้าบอกให้เ้าหยุดแล้วแก้มัดให้ข้าด้วย เ้าจะให้ข้ากินได้อย่างไร ในเมื่อมัดมือมัดเท้าข้าไว้แบบนี้ ให้ข้ากิน เหมือนหมูหรืออย่างไร?”
ชายหนุ่มหันกลับมาก้มลงป้อนหมั่นโถวให้หญิงสาวที่กำลังโวยวายอยู่เบื้องหน้าหญิงสาวได้กินหมั่นโถวจึงหยุดโวยวาย
“ในที่สุดวันที่ข้ารอคอยก็มาถึง ข้าจะปล่อยเ้าไปได้อย่างไรสาวน้อย ข้ารอวันนี้มานานแสนนาน ”
ต้าหลงได้นึกย้อนไปถึงอดีตที่แสนเ็ป(เ้าบังอาจมากเ้าหมาป่า วันนี้ฆ่าจะทำลายเ้าเอาไข่มุกดำเพลิงของเ้ามาให้ข้าเดี๋ยวนี้ )
“เสียงนี้มันช่างก้องอยู่ในหูข้ามานานแสนนาน เมื่อนึกย้อนไปมันมีแต่ความเ็ปที่ทำให้ข้าต้องเสียพลังไปได้ถึงเพียงนี้ ”
ชายหนุ่มเ็าและเ็ปกับเื่ราวในอดีตที่ผ่านมาทำให้ความไว้ใจที่ข้ามีให้กับเ้าลู่หลานมันจบสิ้นลง....
สิบแปดปี ผ่านไป
“ นับั้แ่ที่ข้าจำความได้ ข้าก็พเนจรไปทั่วไม่มีที่พักเป็หลักเป็แหล่ง ไม่เคยได้กินอิ่ม หรือนอนหลับสบายเหมือนคนอื่น”สาวน้อยหน้าตาแสนสวย ร่างสูง ระหงส์ ผมดำขลับ ผิวขาว นามว่า “หลิวเฟย ”
“ ข้าอยากมีบ้านมีเสื้อผ้าที่ใส่แล้วอบอุ่น มีพ่อแม่เหมือนคนอื่นเขาทำไมชีวิตของข้าถึงได้เป็เยี่ยงนี้ ข้าได้แต่เก็บของกินตามท้องถนนที่คนทิ้งขว้างมากินเพื่อประทังชีวิตของข้าไปวันๆนึงเท่านั้น กระทั่งวันนึงก็ได้เจอกับท่านเซียนนามว่าถูเฟิงได้มาช่วยชีวิตข้าไว้ “ ข้าเรียกท่านว่าอาจารย์ ” ท่านอาจารย์ได้บอกข้าว่านับจากนี้ไป ูเาิชวน คือบ้านของข้า ”
“ เ้าเป็เด็กที่ลำบากยากแค้นมามากต้องต่อสู้ตัวคนเดียวมาตลอด เ้าจงตั้งใจฝึกวิชาและปฏิบัติตน หมั่นเรียนรู้วิชากระบี่ฝึกบำเพ็ญตนเพื่อจะได้มีญาณวิเศษ และวิชา ต่างๆ ติดตัวเ้าต่อไป ”
ูเาิชวนแห่งนี้ช่างดูสูงเสียดฟ้า มีหน้าผาที่สูงชันสุดขอบฟ้าสุดสายตาปกคลุมไปด้วยเมฆที่หนา ป่าอันอุดมสมบูรณ์ศิษย์สำนักตู้ฟางทั้งหลายได้มาปฏิบัติและเรียนรู้พร้อมกัน
“จิตใจแน่วแน่ ขจัดอุปสรรค รักษาคุณธรรม ” นี่คือทำปฏิญาณตน
เหมยเอ๋อร์ศิษย์พี่ของสำนักตู้ฟางะโดังขึ้นมา ! “ การทดสอบจะเริ่มขึ้นแล้ว ทำไมเ้าไม่ตั้งใจฝึกอีก หลิวเฟย ”
“ ศิษย์พี่ เหมยเอ๋อร์ข้าเหนื่อยมาก แล้วก็ง่วงด้วย หิวด้วยให้ข้าได้พักหน่อยนะ ศิษย์พี่ ”
“ เ้าจะพักได้อย่างไรกันในเมื่อทุกคนที่ฝึกมาพร้อมเ้า ต่างก็ต้องอดทนเื่แค่นี้ทำไมเ้าถึงไม่อดทนเหมือนคนอื่นเ้าขึ้นเขาิชวนมาเป็เวลาสิบปีแล้ว นอกจากวิชาพื้นฐานทั่วไปแล้วเ้ายังจะทำอะไรได้อีก แม้แต่ญาณวิเศษใดๆ อันน้อยนิดก็ยังไม่มี ดวงตาเ้าก็ช่างแปลกประหลาดไม่หมือนผู้ใดแถมจะยังมาทำตัวแปลกประหลาดกว่าคนอีกเข้าไปอีก ดูสิ! กะอิแค่ดาวเลื่อนตำแหน่งประจำตัวเ้าเองก็มีแค่ดวงเดียวเซียนคนอื่น มีห้าดวงหมดแล้ว ” !
“ ศิษย์พี่อย่าไปว่านางเลยไม่แปลกหรอกขนาดไอเซียนธรรมดาทั่วไปนางยังไม่มีแล้วจะมีวิชาอะไรไปสู้กับคนอื่นเขาได้ ”
“ ใช่ ๆ ” ศิษย์คนอื่นต่างพร้อมเพรียงกันพูดออกมา
ทันใดนั้น!!
“ ไหนใครบอกว่าข้าทำอะไรไม่ได้เลยนี่คือกระบี่ของเ้าใช่หรือไม่ ” ? หลิวเฟย ดึงกระบี่ออกมาแล้วะโขึ้นไปยืนบนกระบี่ด้วยวิชาตัวเบา
“ แม้ว่าข้าจะไม่มีไอเซียนแต่ข้าก็สามารถทำได้มากกว่าพวกเ้าก็แล้วกัน ”
หลิวเฟยเหาะออกไปจากูเาิชวน
ณ หอคอยขังปีศาจ
เปรี๊ยะ!! โอ๊ย!
“ เ้าหลิวเฟย ขี้ขโมยเ้ามาทำอะไรที่นี่ ” ? ปีศาจหมู ปีศาจเสือดำ โวยวายขึ้น
“ ข้าหิว ”
“ ก็นี่ไงเอาไปสิหมั่นโถวของเ้า กินเสร็จแล้วก็ไปซะ ” เหล่าเพื่อนปีศาจของหลิวเฟย ได้ดูแลนางมาตลอด
ทันใดนั้น! หัวหน้าสำนักตู้ฟาง ได้เข้ามายังหอคอยขังปีศาจ
“ แย่แล้ว ” หญิงสาวได้แอบหลบหลังปีศาจเสือดำ
“ เ้าพวกไร้ประโยชน์ ! วันนี้ข้าได้จับปีศาจจิ้งจอกมา พวกเ้าบอกข้ามาว่านางจิ้งจอกจอมเ้าเล่ห์หัวหน้าของพวกเ้าไปหลบอยู่ที่ไหน ” ?
“ พวกข้าไม่รู้ ๆ”
“ ถ้าพวกเ้าไม่บอก ข้าก็จะเฆี่ยนพวกเ้าให้ตายตรงนี้ ตีมันให้ตาย ”
จัดการ !
หลิวเฟยเมื่อได้เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็ใถึงกับตัวสั่น
“ พวกข้าไม่รู้จริงๆ เ้าสำนักตู้ฟาง อย่าตีพวกข้าเลยนะฮือ ๆ โอ๊ย! เจ็บเหลือเกิน ”
“ ท่านโปรดหยุดเดี๋ยวนี้นะเ้าคะ ท่านอา !ท่านอย่าทำแบบนี้เลย ข้าข้อร้องเถอะ ถ้าทำแบบนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะสมนะเ้าค่ะ”
เจิ้งหัว หัวหน้าเ้าสำนักตู้ฟางได้หันไปตามเสียงที่เอ่ยออกมา
“ หลิวเฟย ทำไมเ้าถึงได้มาในที่แห่งนี้ได้เ้ากล้ามากนะที่แอบลอบเข้ามาในหอคอยขังปีศาจ เ้ารู้หรือไม่ว่าความผิดฐานลักลอบเข้ามาเป็เช่นไร ดีละ วันนี้ข้าจะจัดการให้หมดทุกคน ”เจิ้งหัวคลี่ยิ้มมุมปาก ฮึ !!ในลำคอ
“ เ้าเป็ใครหลิวเฟยถึงกล้ามาห้ามข้า ตัวเ้าเองยังเอาตัวเองไม่รอด อย่าริมาขวางทางข้าแล้วยังกล้าเข้าข้างพวกมันอีกรึ ” ?
“ พวกปีศาจเหล่านี้มีความผิดอันใดถึงต้องลงโทษ”
“ พวกมันเป็พวกปีศาจชั้นต่ำอย่างไรละ! อย่าว่าแต่ใช้ไม้ตีพวกมัน ต่อให้ข้าฆ่าพวกมันข้าก็ทำได้ บนูเาแห่งนี้ไม่มีผู้ใดกล้ามาขัดขวางข้า แล้วเ้าเป็ใคร ถึงได้กล้ามาต่อว่าข้าต่อหน้าพวกเหล่าปีศาจทั้งหลายพวกนี้ ” !
“ ท่านอาเ้าคะสิ่งที่ท่านอาทำอยู่มันไม่ถูกต้อง ถ้าท่านอาจารย์ได้รับรู้เื่นี้ขึ้นมาละเ้าคะ” ?
“ สำนักตู้ฟางฆ่าปีศาจไม่ใช่เื่ของเ้าที่มาตัดสินข้า ถอยไป ” !
อ๊ากก!!
โอ้ย !!
“ ช่วยพวกข้าด้วย ทรมานเหลือเกินแล้ว ”
อึก! ปีศาจหมูได้สิ้นใจลงไปต่อหน้าหลิวเฟย
“ ท่านกล้าทำแบบนี้ได้อย่างไรท่านใจร้าย ฆ่าผู้บริสุทธิ์ได้อย่างไรกัน ”
“ กับพวกปีศาจ ยังกล้ามาพูดคำว่าบริสุทธิ์ได้อีกหรือ ” !!
หลิวเฟยเบิกตาโตด้วยความหวาดกลัวและสะดุ้งโหยงด้วยความใั์ตาแดงกล่ำทวีคูณ เหมือนเพลิงที่กำลังจะแผดเผาสิ่งตรงหน้าให้สิ้นซาก
“ ต่อไปนี้ปีศาจที่ข้าจะฆ่าคือเ้าปีศาจเสือดำ ”
ย๊ากก !!!
หลิวเฟย ดึงเ้าปีศาจเสือดำให้มาหลบหลังตน เจิ้งหัวเ้าสำนักตู้ฟางก็ได้ดึงกระบี่สังหารปีศาจออกมา เ้าปีศาจทั้งหลายถึงกับใกลัว ตัวสั่น หลิวเฟยได้ใช้ตัวเองเป็เกาะกำบังให้พวกเพื่อนปีศาจของตนไม่ให้โดนกระบี่ของเ้าสำนักตู้ฟาง
และแล้ว...หลิวเฟยก็ได้ล้มลงจากการโดนกระบี่ของเ้าสำนัก แววตาของหญิงสาวได้จ้องมองมายังเจิ้งหัวด้วยความดุดัน และนิ่งเงียบไฟที่กำลังถาโถมหนักอยู่ในอกตอนนี้มันได้คุกรุ่นเต็มที่แล้วพลันได้มีแสงแปลกประหลาดโผล่ออกมา จากตัวของหญิงสาว มันช่างดูหน้ากลัวเหลือเกินเ้าสำนักตู้ฟาง ใกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า เหตุใดหลิวเฟย จึงเป็เช่นนี้ทั้งสองได้ต่อสู้กัน จนกระทั้งพลังอำนาจของหลิวเฟยได้ออกมาโดยไม่รู้ตัวหญิงสาวได้ผลักกระบี่ของเ้าสำนักออกไป พลังมหาศาลเกิดขึ้นมาโดยที่หญิงสาวไม่สามารถควบคุมมันได้ พลังและแสงประหลาดได้กระจายไปทั่วหอคอยกักขังปีศาจสั่นะเืออกไปทั่วหล้า และพิภพ จนไปถึง…“แม่น้ำฉิงฉาง” อันกว้างใหญ่
ณ กลางแม่น้ำฉิงฉางได้มีหนุ่มรูปงามนอนล่องลอยอยู่ในแพกลางกระแสน้ำไปเรื่อย ๆ ไม่มีจุดหมาย
ชายหนุ่มหยุดชะงัก ! และััได้ว่ามีไอประหลาดเกิดขึ้นลอยคละคลุ้งไปทั่วแม่น้ำชายหนุ่มสามารถรับรู้ถึงไอมารที่แผ่ซ่านออกมาพลังมารที่รู้สึกคุ้นเคยแปลกๆที่เกิดขึ้นกับตัวเองั์ตาสีเขียวของชายหนุ่มก็เปล่งประกายออกมาเมื่อัักับไอมารนั้น ...
ทุกคนล้มระเนระนาดกลางหอคอยปีศาจด้วยอิทธิฤทธิ์ของสาวน้อยหลิวเฟย
“ เ้าไปเรียนวิชามารพวกนี้มาจากไหนกัน เ้าบอกข้ามา ” !
“ นั้นสิ!จากไหนกัน ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เหตุใดข้าถึงมีพลังแบบนี้เกิดขึ้น”
เหล่าปีศาจที่โดนกักขังทั้งหลาย ได้โอกาสก็รีบวิ่งหนีออกสู้โลกภายนอก
“ เร็วเข้า ” พวกเ้ารีบหนีไป !
“ ขอบคุณ ขอบคุณมากๆ หลิวเฟย ”เหล่าพวกปีศาจทั้งหลายต่างขอบคุณที่หญิงสาวได้ช่วยพวกเขา
“ หวังว่าโอกาสหน้าพวกข้าจะได้ตอบแทนน้ำใจท่านนะ” เ้าปีศาจเสือดำกล่าวแล้วพวกเหล่าปีศาจก็ได้วิ่งหนีออกไปจากหอคอยขังปีศาจ
“ ทำอย่างไรดีท่านเ้าสำนักพวกเหล่าปีศาจได้หนีออกไปยังโลกภายนอกแล้ว ”
เ้าสำนักตู้ฟางโกรธแค้นมาก “เ้าต้องตาย ” นางได้ยกกระบี่ขึ้นมาเพื่อที่จะจัดการหลิวเฟยแล้วทุกอย่างในหอคอยก็ได้เปลี่ยนเป็น้ำค้างแข็ง มันดูเย็นะเื ขาวโพลนไปหมดแสงสว่างจ้าโผล่เข้ามาในหอคอยปีศาจปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้าทุกคนที่อยู่ในหอคอยกักขังด้วยอิทธิฤทธิ์ของผู้มีอำนาจที่ยิ่งใหญ่
“ ท่านอาจารย์ ”หลิวเฟยะโดังขึ้น
ทุกคนในหอคอยต่างหยุดนิ่ง เจิ้งหัวได้เข้ามาเพื่อรีบรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นให้ท่านอาจารย์รับรู้
“ ท่านอาจารย์เ้าคะ หลิวเฟย ได้คบคิดกับพวกปีศาจสร้างเื่ไม่ดีขึ้นเ้าคะ ”
“ ท่านอา ” !
“ หลิวเฟยเ้าจงไปสำนักผิดในสิ่งที่เ้าได้ทำลงไป หุบเหวิชวน เป็หุบเหวไว้เพื่อสำนักผิดเ้าจงไปที่นั้นเดี๋ยวนี้ ! แล้วค่อยมาสำนักผิดกับข้า”
“ ท่านอาจารย์ ”!!
“ ข้า ข้าไม่ผิดนะเ้าคะ ”
เหล่าพวกเ้าสำนักเจิ้งหัวยิ้มอย่างสะใจ
หลิวเฟย ได้เข้ามายังหุบเหวิชวนเพื่อสำนึกผิดในสิ่งที่ตนเองได้ก่อขึ้น แต่ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นว่าเป็เพราะอะไรทำไมถึงได้มีวิชาแปลกๆติดตัวแบบนี้ ตัวข้าเองก็ไม่เคยได้เล่าเรียนวิชาแบบนี้มาแล้วทำไมตัวข้าถึงมีวิชาพวกนี้ มันมาจากไหนกัน
“ ท่านอาจารย์ ”
“ เ้าสำนึกผิดหรือยัง ว่าเ้าได้ทำอะไรไว้ ”
“ ข้ารู้ ว่าข้าปล่อยเหล่าปีศาจออกไป แต่ข้าไม่ได้มีเจตนาข้าไม่รู้ว่าข้ามีวิชาแบบนี้ได้อย่างไรกันท่านอาจารย์ ”
หลิวเฟยได้แต่สะอื้นและร้องไห้
“ ท่านอาเจิ้งหัวได้ไล่ฆ่าพวกเหล่าปีศาจ ข้าทนไม่ได้จริงๆ เพราะพวกเหล่าปีศาจคือเพื่อนของข้า”
ท่านอาจารย์ได้ปล่อยพลังบางอย่างไปยังหลิวเฟยทำให้นางเ็ปนอนดิ้นทุรนทุรายทันใดนั้นแสงสว่างก็ได้ปรากฏมาที่ตัวของหลิวเฟยในทันที แล้วดับวูบลงในพริบตา
“ จากนี้ไปเ้าไม่ใช้ศิษย์สำนักตู้ฟางอีกต่อไปเ้าจงออกไปจากเขาิชวน ณ บัดนี้ ”
“ ท่านอาจารย์ ” ความเสียใจได้หลั่งไหลออกมาจากสีหน้าของหญิงสาว น้ำใส ๆ ได้เอ่อ ออกมาโดยไม่รู้ตัว
หลิวเฟย ร้องไห้เสียใจสำนึกในสิ่งที่ได้กระทำไปและสุดท้ายก็ได้ก้มลงคำนับท่านอาจารย์ ที่ได้ชุบเลี้ยงนางมาั้แ่เด็กคอยสอนวิชา ดูแลนางมาอย่างดี “ หลิวเฟยเคารพการตัดสินใจของท่านอาจารย์เ้าค่ะ ”
ท้องฟ้ายามเช้าดูสดใสลดเย็นพัดมาระลอกนึง สองข้างทางรายล้อมไปด้วยต้นไม้ที่เขียวขจี หลิวเฟยได้เดินออกจากสำนักตู้ฟางรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้ามันแฝงไปด้วยความเศร้าเสียใจใจหายที่ต้องออกจากสำนักแห่งนี้
“ ตั้งสติหน่อยนะหลิวเฟยเ้าทำดีที่สุดแล้ว เ้าต้องออกเดินทางด้วยตัวของเ้าเองแล้วนะ ” หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วเดินลงจากเขาิชวนโดยที่ยังไม่รู้จุดหมายข้างหน้าว่าจะไปที่แห่งใด
อาจารย์ผู้มองศิษย์รักอยู่เบื้องบนเขาิชวน...
หลิวเฟยได้เดินลงเขามายังหมู่บ้านแห่งหนึ่งและตั้งปณิธานกับตัวเองว่า “ข้าจะต้องสู้และอยู่ด้วยตัวเองให้ได้ซึ่งต่อแต่นี้ไป ก็จะไม่มีอาจารย์คอยช่วยเหลืออีกแล้ว ”
สองข้างทางรายล้อมไปด้วยผู้คนที่มาจับจ่ายใช้สอยกันที่ตลาดเต็มไปด้วยของป่านานาชนิด ของกินต่าง ๆ ที่ชาวบ้านได้นำมาวางขายกันยามเช้ามันช่างส่งกลิ่นหอม เย้ายวนเหลือเกิน มันดูน่าตื่นตา ตื่นใจ ไปเสียหมด สำหรับหญิงสาว
“ ข้าไม่เคยได้ลงมาจากเข้าิชวนเลยมันเป็เช่นนี้เองหรอ ” ...
โกรก !!!
เสียงท้องหญิงสาวบ่งบอกว่าหิว...
“ กลิ่นอะไรนะมันช่างหอมเหลือเกิน ”
“ อู้ย หอมๆ ข้าหิวจังเลย ”
หลิวเฟยให้จมูกพิสูจน์กลิ่นแล้วเดินตามกลิ่นนั้นไป เจอหมั่นโถว ถาดใหญ่วางอยู่ตรงหน้า “ เถ้าแถ่ ข้าขอซื้อหมั่นโถวหน่อย ”
“ ได้เลย ๆ ” เถ้าแก่กล่าว
หลังจากทุกอย่างตกถึงท้องหลิวเฟย...
“ เฮ้อ… อิ่มจัง ”
“ เอิ่ม … แล้วข้าจะทำอย่างไรต่อดีนะ กินอิ่มแล้ว ข้าจะต้องไปที่ไหนดีบ้านข้าก็ไม่มี เงินติดตัวข้าก็ไม่มี ข้าจะนอนพักที่ไหนกันเราจะต้องไปเล่นงิ้วอย่างนั้นหรือเปล่านะ ” !
“ โอ้ย ๆ ทำอย่างไรดีละ แล้วข้าจะต้องไปหาเงินมาจากที่ไหนกัน” ... หลิวเฟย เดินไป บ่นไปตลอดทาง ผู้คนต่างก็พลุกพล่าน เต็มไปหมดหญิงสาวได้เดินไปเรื่อย ๆ “ ข้าว่าคงต้องหางานทำแลกกับเงินแล้วเพราะข้าจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้ ”
ทันใดนั้น …
ชายหนุ่มแปลกหน้า รูปร่างสูงตระหง่านชุดที่สวมใส่นั้นกลับปกปิดร่างกายมิดชิด สีดำสนิท แต่ภายในผ้าผืนบางๆนั้นกลับมองเห็นหน้าตาที่หล่อเหลา จมูกที่ดูโด่งเป็สัน ริมฝีปากที่บางกริบสายตาที่ดูดุดัน ผมยาวดำขลับ ได้หันหลังกลับไปมองหญิงสาวที่กำลังเดินบ่นไปเรื่อย ๆโดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัวว่ามีคนแอบจ้องมองอยู่
แอ๊ด...เสียงหญิงสาวเปิดประตู
“ เถ้าแก่ ข้าขอถามท่านหน่อยโรงเตี๊ยมท่านพอจะรับคนงานบ้างหรือไม่ ตอนนี้ข้า้าเงินข้าจะทำงานตอบแทนท่าน”
“ เ้ากำลังสนใจที่จะทำงานอย่างนั้นหรือ” !
”ใช่ๆ ท่านพอจะมีงานให้ข้าหรือไม่ ”
เถ้าแก่ได้ควานหาใบปลิวที่ทางการได้นำมาฝากเอาไว้
“ นี่ไงข้ามีงานให้เ้าทำ เ้าอยากจะทำหรือเปล่า ”
“ ได้สิข้าอยากทำ มันเป็งานอะไรหรือเถ้าแก่ ”
“ เ้าลองไปดูละกันนะ ประกาศจากทางการ ตอนนี้ในหมู่บ้านของข้ามันมีปีศาจงูกำลังอาละวาด ก่อกวน ทำร้ายชาวบ้านที่ไปหาของป่าบนเขา ชาวบ้านาเ็ล้มตายไปก็หลายคนแล้ว ถ้าใครสามารถฆ่ามันได้ หรือจับส่งทางการได้ก็จะได้เงินรางวัลอย่างงามเชียวนะ ”
“จริงหรือเถ้าแก่ !ข้าขอประกาศหน่อย ”
“ อ๊ะ....เ้าเอานี่ไปนะ ” หญิงสาวได้ประกาศมา ก้มมองแผ่นประกาศเ้าปีศาจงูหรือนี่ ข้านี่แหละจะเป็คนจัดการเ้าเอง
“เ้าเก่งอยู่แล้ว เ้าต้องทำได้ ”
“ ลุยเลย ” !
หญิงสาวเดินมุ่งหน้าเพื่อออกตามหาปีศาจงูได้เดินทางเข้าไปในป่าลึก และลึกเข้าไปเรื่อย ๆ ตะวันกำลังจะลับขอบฟ้า เสียงหิ่งห้อยร้องกันระงม ประจวบกับแสงรำไร ๆที่ได้สอดส่องลอดผ่านต้นไม้ใหญ่ เสียงเหล่านกกาโผบินกันจอแจ กลับรังหญิงสาวเดินเข้าไปในป่าลึกเข้าไปเรื่อย ๆ จนกระทั้งมืดค่ำ
“ข้าต้องพักก่อนดีกว่ารู้สึกว่าเดินทางมาไกลมากแล้วทั้งเหนื่อยและเมื่อยไปหมด ”
หญิงสาวได้ยกกระบอกน้ำมาดื่ม....
อ่า!
“ ค่อยยังชั่ว ”หญิงสาวได้นั่งพักที่ใต้โคนต้นไม้ใหญ่ และเผลอหลับไปในที่สุด ความมืดมิดไร้ขอบเขตห้อมล้อมรอบตัวนาง
ทันใดนั้น!
สวบ ๆ หญิงสาวพลางงัวเงียรู้สึกเหมือนว่าจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่างได้คลืบคลานเข้ามาหาตนและเสียงมันก็ดังชัดขึ้นเรื่อย ๆ สวบ ๆ หญิงสาวใตื่น ลืมตาขึ้นมา !
“ ตรงนั้น ใครน่ะออกมาเดี๋ยวนี้นะ ” ใจหญิงสาวเต้นด้วยอาการตื่นกลัวอย่างบอกไม่ถูก
“ใจดีสู้เสือเข้าไว้หลิวเฟย” ...
“ ออกมาเดี๋ยวนี้ไม่งั้นข้าจะจัดการไม่ให้เหลือซาก ”สองมือของหญิงสาวกำหมัดแน่นพร้อมรับมือกับสิ่งตรงหน้าเหงื่อผุดพรายออกมาด้วยความตระหนก อารมณ์ความกลัวมันพุ่งขึ้นมาในสมองครุ่นคิดไม่หยุดเพื่อที่จะหาหนทางเอาตัวรอด
สวบๆ เสียงฟ่อ ๆ ได้ดังออกมาอีกครั้ง หญิงสาวกำหมัดตั้งรับอย่างเต็มที่พลันสายตาหญิงสาวได้เบิกกว้างด้วยความใอย่างสุดขีด “เ้า…เ้าคือปีศาจงูดำ” ! ตั้งสติไว้หลิวเฟย....
เ้างูดำตัวนั้นได้ชูคอสูงชันขึ้นมา ตาดุดันดวงตาสีแดงที่จ้องมองมายังหญิงสาว กระโจนใส่โดยที่นางไม่ทันได้ระวังตัว หญิงสาวเบิกตาโตร่างที่บอบบางทรุดลงไปกองที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ โดยที่ไม่ได้รับรู้เื่ราวอะไรอีก…
ฉึก !!!
ชายหนุ่มร่างสูงตระหง่าน “ราวกับต้นสน” มองหน้าหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังหลับไหลไม่ได้สติ พลางได้ร่ายมนต์คาถาใส่ตัวหญิงสาว
“สิ่งที่ข้า้ามันอยู่ในตัวนาง ”!
“แต่เพราะเหตุใดถึงไม่สามารถเอามันออกมาได้ ”
“ อาถาอาคมของอาจารย์สำนักตู้ฟางเป็แน่ที่ได้ปกป้องและคุ้มครองนางไว้ ต้องเลยตามเลยไปก่อน ข้าต้องทำให้นางไว้ใจข้าไปก่อน ”
“ ท่านอาจารย์ ๆ ช่วยข้าด้วย ”
หลิวเฟยยังไม่ได้สติสะลึมสะลือนึกย้อนไปตอนสมัยเด็กที่มีอาจารย์คอยอุ้มชู ดูแล “ ท่านอาจารย์ ” หญิงสาวกำลังซบหน้าอยู่บนแผ่นหลังอันแข็งแกร่งน้ำตาไหลพรากโดยไม่รู้ตัว...
“ อาหลงเ้าพาใครมาหน้าตาน่ารักเชียว” ป้าหลิวเอ่ยถาม (ป้าข้างบ้าน)
ชายหนุ่มคลี่ยิ้มออกมา แต่แฝงไปด้วยความเ้าเล่ห์ทุกคนในหมู่บ้านต่างแห่กันเข้ามาดูสาวน้อย ที่ซบอยู่บนแผ่นหลังชายหนุ่ม
“ จัดการนางเดี๋ยวนี้ ”! พวกหนูน้อยในหมู่บ้านได้นำกิ่งไม้มาขว้างปาสาวน้อยที่กำลังหลับไม่รู้สึกตัว
โอ๊ย!
“ ใครทำข้าน่ะ” หญิงสาวตื่นจากภวังค์ สายตากวาดมองไปรอบๆบริเวณ เ้าเด็กพวกนี้เป็ใครกันกองฟืน กองฟาง นี่คือที่ไหนกันแน่
“ ข้าอยู่ไหนกันนะ”
โอ้ย! “ ข้าเจ็บจังเลยเ้าพวกเด็กบ้า หยุดเอาไม้มาปาข้าเดี๋ยวนี้นะใคร… ใคร มันกล้ามามัดมือ มัดเท้า ข้าแบบนี้ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ”หญิงสาวตื่นมาโวยวายกับสิ่งที่ตนโดนกระทำ
แอ๊ด....เสียงเปิดประตูดังขึ้น ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่มีกองฟางเต็มแน่นไปด้วยฟืนของชาวบ้าน หุ่นสูงระหงส์ ดวงตาสีดำสนิท ได้จองมองมาอย่างไม่ลดละและเยือกเย็น
หลิวเฟย จ้องมองบุรุษตรงหน้าอย่างไม่ลดละเช่นกัน ดวงตาหญิงสาวช่างเปล่งประกายผิดปกติ
อุ๊ย !!
“ ทำไมใจข้ามันเต้นแรงแบบนี้นะ”หลิวเฟย บ่นพึมพำในใจ ชายหนุ่มตรงหน้าข้าเป็ใครกัน
“ แย่แล้ว ๆ ทำไมหัวใจของข้าถึงเป็แบบนี้กันนะ” หญิงสาวได้พยายามรวบรวมสติกลับมา
“ หยุดเดี๋ยวนี้นะไม่ต้องเข้ามาใกล้ๆ ข้า เ้าเป็ใคร ทำไมเ้าต้องลักพาตัวข้ามาข้าจำได้ว่าข้ากำลังเจอเ้าปีศาจงูตัวใหญ่ในป่านี่ แล้วทำไมข้าถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ ”
เ้าบอกข้ามาเดี๋ยวนี้นะ !
ชายหนุ่มตรงหน้าได้วางตะกร้าหมั่นโถว และน้ำไว้ให้แล้วเดินจากไป
“ข้าบอกให้เ้าหยุดแล้วแก้มัดให้ข้าด้วย เ้าจะให้ข้ากินได้อย่างไร ในเมื่อมัดมือมัดเท้าข้าไว้แบบนี้ ให้ข้ากิน เหมือนหมูหรืออย่างไร?”
ชายหนุ่มหันกลับมาก้มลงป้อนหมั่นโถวให้หญิงสาวที่กำลังโวยวายอยู่เบื้องหน้าหญิงสาวได้กินหมั่นโถวจึงหยุดโวยวาย
“ในที่สุดวันที่ข้ารอคอยก็มาถึง ข้าจะปล่อยเ้าไปได้อย่างไรสาวน้อย ข้ารอวันนี้มานานแสนนาน ”
ต้าหลงได้นึกย้อนไปถึงอดีตที่แสนเ็ป(เ้าบังอาจมากเ้าหมาป่า วันนี้ฆ่าจะทำลายเ้าเอาไข่มุกดำเพลิงของเ้ามาให้ข้าเดี๋ยวนี้ )
“เสียงนี้มันช่างก้องอยู่ในหูข้ามานานแสนนาน เมื่อนึกย้อนไปมันมีแต่ความเ็ปที่ทำให้ข้าต้องเสียพลังไปได้ถึงเพียงนี้ ”
ชายหนุ่มเ็าและเ็ปกับเื่ราวในอดีตที่ผ่านมาทำให้ความไว้ใจที่ข้ามีให้กับเ้าลู่หลานมันจบสิ้นลง....
“ เจ้าคอยดูแล้วกันสาวน้อย ว่าพรุ่งนี้ข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร
1K
![เจ้าสำราญจอมป่วน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702206190_34690114.webp)
