"คุณหมอภัทรครับ... คุณหมอ... ได้ยินผมไหม?"
เสียงเรียกชื่อดังมาจากที่ไกลแสนไกล... เหมือนดังมาจากก้นบ่อน้ำลึกที่มืดมิด
ภัทรพยายามลืมตา แต่เปลือกตาของเขาหนักอึ้งราวกับมีตะกั่วถ่วงไว้ แสงสีขาวจ้าเสียดแทงเข้ามาในม่านตาจนเขาต้องนิ่วหน้า กลิ่น... กลิ่นที่คุ้นเคยตีขึ้นจมูก ไม่ใช่กลิ่นมะลิหอมสังเคราะห์ และไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพง
มันคือกลิ่นของ ยาฆ่าเชื้อ ผสมกับกลิ่น แอมโมเนีย จางๆ
"ความดันเริ่มคงที่แล้วครับ... ชีพจรปกติ"
ภัทรฝืนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพเบื้องหน้าค่อยๆ ปรับโฟกัส จากภาพเบลอๆ ของเพดานสีขาว กลายเป็ใบหน้าของชายหนุ่มสวมแว่นตาที่มีสีหน้ากังวล
"หมอ... ต้น?" ภัทรพึมพำเสียงแหบแห้ง คอของเขาแสบพร่าเหมือนเพิ่งกลืนทรายเข้าไปกำใหญ่
"พี่ภัทร! ฟื้นแล้ว!" หมอต้นถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เขาหันไปพยักหน้าให้พยาบาลสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ "มิว... ขอน้ำหน่อย"
มิว... ในชุดพยาบาลสีขาวที่ดูเก่าและยับเล็กน้อย รีบนำแก้วน้ำพร้อมหลอดดูดมาจ่อที่ปากของเขา
"ค่อยๆ จิบนะคะคุณหมอ" เสียงของมิวดูเหนื่อยล้า ไม่มีความสดใสหรือความเกรี้ยวกราดเหมือนในฝัน
ภัทรดูดน้ำเข้าไป ความเย็นและความชุ่มชื้นปลุกสติสัมปชัญญะของเขาให้ตื่นตัว เขาเริ่มมองไปรอบๆ
ที่นี่ไม่ใช่ Penthouse หรู... และไม่ใช่ห้องเก็บของมืดๆแต่มันคือ ห้องพักผู้ป่วยจิตเวช
ผนังสีขาวซีดจาง มีรอยขีดข่วนและคราบสกปรกตามมุม หน้าต่างบานเกล็ดมีเหล็กดัดแ่า เตียงที่เขานอนอยู่เป็เตียงเหล็กเก่าๆ ที่มีเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ขยับตัว และที่ข้อมือทั้งสองข้าง... มีรอยแดงช้ำจากการถูกมัดด้วยสายหนัง
"เกิด... อะไรขึ้น..." ภัทรถาม พยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ร่างกายไร้เรี่ยวแรง
"พี่อาละวาดครับ" หมอต้นตอบเสียงเรียบ เขานั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง "เมื่อคืน... พยาบาลเวรดึกบอกว่าพี่ะโเสียงดัง ลุกขึ้นมาทุบประตู ร้องเรียกชื่อ 'นานา' แล้วก็พยายามจะทำร้ายตัวเอง... เราเลยต้องฉีดยาระงับประสาทแล้วมัดพี่ไว้"
"นานา..." ภัทรทวนคำ "แล้ว... ป้าแม่บ้านคนนั้นล่ะ? คนที่ชื่อป้าแพร... ที่เข้ามาถูพื้น..."
หมอต้นกับมิวสบตากันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร
"ไม่มีป้าแม่บ้านคนไหนเข้ามาตอนตีสองหรอกค่ะคุณหมอ" มิวตอบเสียงเบา "แม่บ้านจะเข้ามาทำความสะอาดตอนเจ็ดโมงเช้า... และวอร์ดนี้ไม่มีแม่บ้านชื่อป้าแพรค่ะ"
ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง ภัทรนอนนิ่ง สมองประมวลผลอย่างหนัก
"แล้ว... นานาล่ะ? พยาบาลนานา... ที่อยู่กับผมที่คอนโด... ที่เรา..."
"พี่ภัทรครับ" หมอต้นวางมือลงบนไหล่เขา บีบแน่นเพื่อเรียกสติ "ฟังผมนะ... นานาไม่มีตัวตนครับ นานาเป็แค่ชื่อตุ๊กตาตัวโปรดของหลานสาวพี่... พี่จำได้ไหม? พี่เคยเล่าให้ผมฟังก่อนจะเกิดอุบัติเหตุ"
"ตุ๊กตา..."
"ใช่ครับ... พี่สร้างเธอขึ้นมาในหัว" หมอต้นอธิบายด้วยน้ำเสียงของจิตแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ "อาการ Delusion (หลงผิด) ของพี่สร้างโลกใบนั้นขึ้นมาเพื่อหนีจากความเ็ป... หนีจากความจริงที่ว่าพี่อยู่ที่นี่มาเกือบปีแล้ว"
ภัทรหลับตาลง... ภาพความทรงจำไหลย้อนกลับมา
ภาพ Penthouse หรู... ภาพเซ็กส์ที่สมบูรณ์แบบ... ภาพใบหน้าของนานาที่แตกออกเป็ Pixel... ภาพป้าแม่บ้านที่กินหมูปิ้ง...
ทั้งหมดคือ... อาการทางจิตงั้นเหรอ?
"มันเหมือนจริงมาก..." ภัทรกระซิบ น้ำตาไหลซึมออกมาจากหางตา "เหมือนจริงจนน่ากลัว"
"จิตใจคนเราน่ากลัวแบบนั้นแหละครับพี่" หมอต้นถอนหายใจ "พักผ่อนเถอะครับ... เดี๋ยวผมจะปรับยาให้ใหม่ อาการประสาทหลอนน่าจะดีขึ้น"
หมอต้นและมิวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ภัทรนอนอยู่กับความจริงที่เ็ป
เขาไม่ใช่หมอหัตถ์เทวดา... เขาเป็แค่คนบ้าที่ฝันกลางวันถึงชีวิตที่สมบูรณ์แบบ
...
3 วันผ่านไป
ชีวิตในโรงพยาบาลจิตเวชดำเนินไปอย่างเชื่องช้าและน่าเบื่อหน่าย กิจวัตรเดิมๆ วนลูปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตื่นนอน กินยา อาหารเช้ารสชาติจืดชืด กิจกรรมบำบัด กินยา อาหารเย็น นอน
ภัทรเริ่มยอมรับสภาพ เขาเริ่มเชื่อว่าโลกที่สมบูรณ์แบบนั้นคือฝันตื่นหนึ่ง เพราะที่นี่... ทุกอย่างมัน "สมจริง" ในแบบที่ความฝันไม่มี
ความเ็ปที่ข้อมือคือของจริง...รสชาติแย่ๆ ของแกงจืดิญญาหมูคือของจริง...กลิ่นเหม็นอับของห้องน้ำรวมคือของจริง...
และ ความเหงา... ก็คือความสัตย์จริงที่สุด
บ่ายวันเสาร์ ใน่เวลาเยี่ยมญาติ ภัทรนั่งเหม่อลอยอยู่ที่ม้านั่งหินอ่อนในสวนหย่อมเล็กๆ ของโรงพยาบาล แสงแดดร้อนระอุแผดเผาิัจนแสบ... ความร้อนที่ยืนยันว่าเขายังมีชีวิต
"คุณหมอภัทรคะ?"
เสียงเรียกของผู้หญิงดังขึ้น... ไม่ใช่เสียงหวานใสเหมือนนานา ไม่ใช่เสียงแหลมปรี๊ดของมิว และไม่ใช่เสียงห้าวของป้าแม่บ้านในฝัน
ภัทรเงยหน้าขึ้น...
หญิงสาวในชุดลำลอง เสื้อยืดสีเทาย้วยๆ กับกางเกงยีนส์เก่าๆ ยืนอยู่ตรงหน้า ผมยาวของเธอมัดรวบไว้อย่างลวกๆ ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอางเผยให้เห็นรอยคล้ำใต้ตาและกระฝ้าจางๆ จากการตากแดด
แต่ภายใต้ความโทรมนั้น... โครงหน้าของเธอยังคงความสวยคมคายแบบหญิงไทยแท้ๆ
"แพรวา"
ภัทรจำเธอได้... จากความทรงจำที่สับสนปนเป... ในฝันเธอคือนักศึกษาสาวสุดเอ็กซ์... ในอีกฝันเธอคือป้าแม่บ้าน...
แต่คนตรงหน้าเขาตอนนี้... ดูเหมือนจะเป็ "ความจริงแท้"
"คุณ... แพรวา?"
"จำแพรได้ด้วยเหรอคะ" เธอยิ้ม... รอยยิ้มที่ดูเหนื่อยล้าแต่จริงใจ "ดีใจจัง... นึกว่าคุณหมอจะลืมคนไข้เตียง 14 ไปแล้ว"
คนไข้เตียง 14... ใช่... ภัทรจำได้ลางๆ ว่าก่อนที่เขาจะสติแตก เขาเคยดูแลเคสพ่อของเธอที่ป่วยหนัก
แพรวานั่งลงข้างๆ เขา เว้นระยะห่างพอสมควร ในมือเธอถือถุงผลไม้มาด้วย
"แพรมาเยี่ยมพ่อค่ะ... อาการแกทรุดลงอีกแล้ว" เธอพูดเสียงเศร้า ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนเพิ่งร้องไห้มา "พอดีแพรเดินผ่านสวน เห็นคุณหมอนั่งอยู่คนเดียว... เลยแวะมาทัก"
"ผม... ไม่ใช่หมอแล้วล่ะครับ" ภัทรตอบเสียงขมขื่น ก้มมองชุดคนไข้ของตัวเอง "สภาพนี้... คงรักษาใครไม่ได้"
"แต่คุณหมอเคยรักษาพ่อแพร... เคยให้กำลังใจแพรตอนที่แพรท้อที่สุด" แพรวาหันมามองเขา สายตาของเธอไม่ได้มีความรังเกียจหรือสมเพช มีแต่ความเข้าใจ "คนเรามันก็มี่ที่พังกันได้ทั้งนั้นแหละค่ะ... แพรเองก็พังมาไม่รู้กี่รอบ"
เธอเล่าเื่ชีวิตของเธอให้ฟัง... สามีทิ้งไปั้แ่ลูกยังไม่คลอด ต้องทำงานรับจ้างสารพัดเพื่อหาเงินรักษาพ่อและเลี้ยงลูก หนี้สินรุงรัง ชีวิตที่ต้องปากกัดตีนถีบ
ภัทรนั่งฟังเงียบๆ... เื่ราวของเธอมันหนักหนา เต็มไปด้วยความทุกข์ยาก แต่มันกลับทำให้เขารู้สึก "ดี"
เพราะมันคือเื่จริง... มันคือความไม่สมบูรณ์แบบที่จับต้องได้
"เหนื่อยไหมครับ..." ภัทรถามเบาๆ
แพรวาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตาเขา น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอาบแก้ม
"เหนื่อยค่ะ... เหนื่อยฉิบหายเลย" เธอพูดคำหยาบออกมาอย่างไม่ปิดบัง "บางทีก็อยากจะหนีไปให้พ้นๆ... อยากจะมีใครสักคนให้กอด... ให้ระบายความอึดอัด... สักนาทีก็ยังดี"
คำพูดนั้นกระแทกใจภัทรอย่างจัง
ความโหยหา... ความโดดเดี่ยว... แรงดึงดูดของคนสองคนที่แตกสลาย
ภัทรเอื้อมมือไปกุมมือของเธอที่วางอยู่บนเข่า มือของเธอหยาบกร้าน มีรอยด้านจากการทำงานหนัก... แต่มัน อบอุ่น
"ผมอาจจะช่วยอะไรไม่ได้มาก..." ภัทรพูดเสียงนุ่ม "แต่ถ้าแค่นั่งเป็เพื่อน... หรือให้รับฟังเพื่อระบาย... ผมทำได้"
แพรวบีบมือเขาตอบ... แน่น...
บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป... ความร้อนของแสงแดดดูเหมือนจะจางลง แทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่ก่อตัวขึ้นระหว่างชายหญิงสองคน
"คุณหมอคะ..." แพรวากระซิบเสียงสั่น "เราไปคุยกัน... ที่เงียบๆ ไหมคะ"
คำถามนั้นมีความหมายแฝงชัดเจน ภัทรหัวใจเต้นแรง... ไม่ใช่ความตื่นเต้นแบบตอนเจอนานา แต่เป็ความตื่นเต้นแบบสัญชาตญาณการเอาตัวรอด... ความ้าที่จะยืนยันว่าเขายังมีชีวิตอยู่
"ห้องน้ำหลังตึก..." ภัทรตอบ "่บ่ายไม่ค่อยมีคนใช้"
...
ห้องน้ำรวมหลังตึกผู้ป่วยชายเวลา 14:45 น.
กลิ่นเหม็นอับของท่อระบายน้ำและกลิ่นน้ำยาขัดพื้นราคาถูกตลบอบอวล พื้นกระเบื้องเปียกชื้นและมีคราบสกปรก
แต่วินาทีนี้... มันคือ์
ทันทีที่ประตูล็อกลง แพรวาก็โผเข้าหาภัทรทันที เธอไม่ได้จูบแบบมีจริตจะก้าน แต่จูบด้วยความหิวกระหาย จูบด้วยความอัดอั้น
ริมฝีปากของเธอมันวาวด้วยลิปมันราคาถูก รสชาติจูบมีรสเค็มของน้ำตาและรสขมปร่าของความทุกข์ระทม ภัทรจูบตอบเธออย่างรุนแรง สองแขนกอดรัดร่างอวบอัดของเธอไว้แน่นจนแทบจะหลอมรวมกัน
"คุณหมอ... ภัทร... พี่ภัทร..." แพรวาเรียกชื่อเขาสลับไปมา มือไม้ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของเขาผ่านชุดคนไข้บางๆ
"แพรวา..." ภัทรซุกไซร้ซอกคอของเธอ สูดดมกลิ่นเหงื่อ กลิ่นแดด และกลิ่นสบู่ราคาถูกที่เธอใช้... กลิ่นที่ยืนยันว่านี่คือโลกความจริง
มือของแพรวาสอดเข้าไปในกางเกงคนไข้ของเขาอย่างร้อนรน เธอควักความเป็ชายที่ตื่นตัวแข็งเป๊กออกมา
"ขอนะคะ... แพรขอ..."
เธอนั่งคุกเข่าลงกับพื้นห้องน้ำที่สกปรกโดยไม่รังเกียจ ใช้มือรูดรั้งแก่นกายของเขาอย่างชำนาญแต่หนักหน่วง ิัที่หยาบกร้านของฝ่ามือเธอสร้างแรงเสียดทานที่แสบสันแต่มันสะใจภัทรอย่างบอกไม่ถูก
แพรวาอ้าปากครอบดุ้นเอ็นของเขา... ปากของเธออุ่นจัดและเปียกชุ่ม ลิ้นของเธอตวัดเลียอย่างตะกละตะกลาม เสียงดูดกลืนดัง จ๊วบ จ๊วบ ก้องสะท้อนในห้องแคบๆ
มันไม่มีความ "ละมุน" แบบนานา... มันดิบ มันเถื่อน ฟันของเธอกระทบโดนของเขาบ้าง ลิปสติกเลอะเทอะไปบ้าง แต่มันทำให้ภัทรรู้สึกถึง "ความเป็มนุษย์" ที่เขาโหยหา
"อ๊า... แพร... ดี... แบบนั้น..." ภัทรขยุ้มผมที่มัดรวบของเธอจนยุ่งเหยิง
แพรวาถอนปากออก มองหน้าเขาด้วยแววตาฉ่ำเยิ้ม "ใส่เข้ามาเลยพี่ภัทร... แพรไม่ไหวแล้ว... แพรอยากได้ของพี่"
เธอลุกขึ้นยืน หันหลังพิงกำแพงกระเบื้องที่เย็นเฉียบ ถลกกางเกงยีนส์และกางเกงในลงไปกองที่เข่าอย่างรวดเร็ว
ภัทรมองภาพตรงหน้า... ขาของเธอไม่ได้เรียวยาวเหมือนนางแบบอีกแล้ว เริ่มมีเซลลูไลท์ที่ต้นขา มีรอยแผลเป็ที่หัวเข่า และตรงหว่างขา... ป่ารกทึบสีดำขลับที่ไม่ได้ผ่านการแว็กซ์หรือตกแต่งใดๆ
แต่มันกลับทำให้เขามีอารมณ์รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ
เขาแทรกตัวเข้าไปที่หว่างขาเธอ ยกขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นพาดเอว
แพรวาใช้มือแหวกกลีบเนื้อสีคล้ำของตัวเองออก น้ำหล่อลื่นไหลเยิ้มออกมาผสมกับเหงื่อที่ง่ามขา
"เอาเข้ามา... เอาความทุกข์ของพี่... มาใส่ในตัวแพรให้หมด"
ภัทรกดสะโพกกระแทกเข้าไปรวดเดียว!
สวบ!
"อื้ออออ!" แพรวากัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงร้อง ความคับแน่นดูดกลืนเขาเข้าไป ภายในกายของเธอร้อนจัดและตอดรัดตุบๆ ผนังเนื้อมีความสากและขรุขระตามธรรมชาติ
ภัทรเริ่มขยับสะโพก จังหวะรักในห้องน้ำสกปรกๆ เริ่มต้นขึ้น เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง ตับ ตับ ตับ มันสัปดนและก้องกังวาน
"แรงอีก... พี่ภัทร... แรงอีก..." แพรวาจิกเล็บลงบนบ่าของเขาจนเืซิบ "ทำให้แพรลืม... ลืมความจน... ลืมความเหนื่อย... ลืมทุกอย่าง!"
คำขอนั้นตรงกับใจของภัทร เขาโถมกายเข้าใส่เธออย่างบ้าคลั่ง ระบายความโกรธแค้นในโชคชะตา ระบายความเ็ปที่ถูกขังอยู่ในโรงพยาบาล
เหงื่อของทั้งคู่ไหลโทรมกายหยดลงมารวมกันเป็เนื้อเดียว กลิ่นคาวโลกีย์คละคลุ้งไปทั่วห้อง
ภัทรโน้มตัวลงไปดูดเลียยอดอกสีคล้ำที่โผล่พ้นเสื้อยืดคอย้วยๆ ออกมา รสเค็มของเหงื่อที่ผิวอกเธอทำให้เขายิ่งคลั่ง
"จะเสร็จแล้ว... แพร... พี่จะเสร็จ!"
"แตกในเลยพี่! ปล่อยมันออกมา! ให้ล้นของแพรเลย!"
ภัทรกระแทกเน้นๆ หนักๆ สามครั้ง ก่อนที่ร่างกายจะเกร็งกระตุก ปลดปล่อยธารน้ำขุ่นคลั่กร้อนระอุเข้าไปในกายเธอจนหมดสิ้น
"อ๊ากกกกก!"
"อ๊าาาาา!"
ทั้งคู่เปล่งเสียงร้องออกมาพร้อมกัน เสียงแหบแห้งก้องสะท้อนไปมา
ภัทรซบหน้าลงกับซอกคอที่เปียกชุ่มของแพรวา หอบหายใจอย่างรุนแรง ขาแข้งอ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น
แพรวากอดเขาไว้แน่น ลูบหลังเขาเบาๆ
"ไม่เป็ไรนะพี่... ไม่เป็ไร... แพรอยู่ตรงนี้...เราจะมีกันและกัน"
ความรู้สึกอบอุ่นวาบเข้ามาในหัวใจของภัทร... นี่สิคือความจริง... ความรักที่เกิดจากความแตกสลาย ความสัมพันธ์ที่ไม่มีการปรุงแต่ง
เขาหลับตาลง ซึมซับความรู้สึกปลอดภัยนี้
แต่แล้ว...
ท่ามกลางเสียงหอบหายใจและเสียงหยดน้ำจากก๊อกที่รั่วซึม...
จมูกของภัทร... ได้กลิ่นอะไรบางอย่างที่แทรกซึมเข้ามาในกลิ่นคาวและกลิ่นอับของห้องน้ำ
มันเบาบางมาก... จนแทบจะจับไม่ได้
กลิ่นดอกมะลิ...
ภัทรชะงัก ลืมตาโพลงขึ้นมาทันที
เขามองไปที่กระจกเงาบานเก่าๆ ที่อ่างล้างหน้า... กระจกที่มีรอยร้าวและคราบดำ
ในเงาสะท้อนนั้น... เขาเห็นแผ่นหลังของตัวเองที่กำลังกอดแพรวาอยู่
แต่... เงาของแพรวาในกระจก...
ผมของเธอไม่ได้มัดรวบยุ่งๆ... แต่ปล่อยยาวสลวย...เสื้อยืดสีเทาของเธอ... ในกระจกมันดู ขาว ผิดปกติ...
และที่มุมกระจก... ตรงรอยร้าวที่แยกออกเป็แฉก...
มี "ดวงตา" คู่หนึ่งกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่
ดวงตาที่คมกริบ... เ็า... และคุ้นเคย
ดวงตาของ ไอริณ
ภัทรสะบัดหัวแรงๆ กระพริบตาถี่ๆ
ภาพในกระจกกลับมาเป็ปกติ... เป็เงาของแพรวาผมยุ่งๆ ในเสื้อยืดสีเทา
"เป็อะไรคะพี่ภัทร?" แพรวาถามด้วยความเป็ห่วงเมื่อเห็นเขาตัวแข็งทื่อ
"ป... เปล่า" ภัทรตอบเสียงสั่น "พี่แค่... หน้ามืดนิดหน่อย"
"สงสัยจะเพลีย..." แพรวายิ้มบางๆ หยิบกระดาษทิชชู่มาซับเหงื่อให้เขา "ออกไปข้างนอกกันเถอะค่ะ... เดี๋ยวใครมาเห็น"
ภัทรพยักหน้า จัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเดินตามแพรวาออกจากห้องน้ำ
แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวง...
กลิ่นมะลิเมื่อกี้... กับเงาในกระจก...
มันคือภาพหลอนที่ยังตกค้าง?หรือว่า... "โรงพยาบาล" แห่งนี้... ก็ยังมีรอยร้าวที่เขายังมองไม่เห็น?
ภัทรเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามสดใสเหนือโรงพยาบาล...
ทำไมสีฟ้าวันนี้... มันดู สด เกินจริงไปนิดนึงนะ?
หรือว่าเขา... แค่คิดไปเอง?
183
