กลางดึกของคืนฝนพรำในเดือนกรกฎาคมเสียงฝนคลอเคลียหยอกล้อกับหลังคาไม่ขาดสาย อากาศเย็นสบาย เป็่เวลาที่หลายๆคนเลือกจะนอนซุกผ้าห่มนุ่มๆแล้วหลับตาพักผ่อนเพื่อชาร์จพลังสำหรับวันรุ่งขึ้น ในบ้านเดี่ยวหลังเล็กสไตล์มินิมอลที่ภายในตกแต่งอย่างเรียบง่ายสบายตามีแสงสีส้มจากโคมไฟลอดออกมาทางหน้าต่าง บ่งบอกว่าเ้าของบ้านยังไม่นอน
พราวขวัญเป็นักออกแบบอิสระเป็เื่ปกติที่เธอจะอยู่ทำงานจนถึงดึกและบางครั้งเธอยังทำงานถึงเช้าเสียด้วยซ้ำ คืนนี้เป็อีกคืนที่เธออยู่ทำงานจนดึก
“เฮ้อ เสร็จซะที ”พูดพลางยกแขนสองข้างขึ้นเพื่อบิดี้เีเหลือบมองมุมล่างขวาของคอมพิวเตอร์เพื่อดูเวลา
“ตีสองแล้วเหรอเนี่ยอืมอากาศแบบนี้น่านอนจังเลยนะ”
ว่าแล้วก็ลุกจากเก้าอี้เดินไปหยุดริมหน้าต่างััได้ถึงอากาศเย็นภายนอก เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าต่าง สูดอากาศเข้าเต็มปอดอากาศเย็นๆ แล่นผ่านจมูก ลงไปภายในช่องอกรู้สึกสดชื่นจนพราวขวัญต้องยิ้มน้อยๆออกมา
“อากาศแบบนี้ต้องได้กาแฟสักแก้วแล้วล่ะ”
พราวขวัญเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่นเดินผ่านไปถึงห้องครัว กระติกน้ำร้อนเสียบไว้อยู่ก่อนแล้วและน้ำกำลังเดือดพอดีพราวขวัญหยิบเครื่องชงกาแฟแบบพกพาออกมา และเริ่มชงกาแฟเ้าเครื่องชงกาแฟแบบพกพาที่เธอเพิ่งซื้อมาใหม่นี่มันดีจริงๆ สะดวกและใช้ง่ายแถมได้กาแฟเข้มข้นถูกใจเธอมาก เดี๋ยวพอถึงวันเกิดพี่ชายเธอจะซื้อให้พี่ชายสักเครื่องหนึ่งแล้วกัน เธอกลับเข้าห้องนอนพร้อมกาแฟหอมกรุ่นพาตัวเองมานั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์เหมือนเดิม ในเมื่องานเสร็จแล้ว หลังจากนี้ก็เป็เวลาผ่อนคลายเธอหยิบหูฟังมาใส่และเปิดยูทูปเพื่อหาเพลงฟังจากนั้นก็เปิดเข้าเว็บเฟสบุ๊คเพื่ออัพเดทความเป็ไปของเพื่อนๆ
ด้วยวัยยี่สิบแปดปี เพื่อนรุ่นเดียวกันส่วนใหญ่แต่งงานมีครอบครัวกันแล้วบางคนถึงขนาดมีลูกแล้วด้วย เหลืออีกไม่กี่คนที่ยังโสด และใช่แล้วพราวขวัญเองก็เป็หนึ่งในนั้นที่ยังโสด ในความคิดของเธอการอยู่คนเดียวไม่ได้แย่อะไรมากนักเพราะเธอชอบอิสระและเธอี้เีตื่นเช้าเธอเคยลองจินตนาการภาพตัวเองมีครอบครัว ทำหน้าที่แม่ที่ต้องตื่นเช้ามาดูแลลูกเธอนึกภาพตัวเองแบบนั้นไม่ออกเลยจริงๆ
บางอารมณ์เธออยากมีคนรักบางอารมณ์เธอสบายใจที่จะโสด แต่ถ้าให้เลือกเธอคิดว่าการเป็โสดคงดีมากกว่าแต่ถึงอย่างนั้นถ้าบังเอิญโชคดีได้เจอคนดีๆ เข้ามา การมีแฟนก็น่าสนใจอยู่ไม่น้อย แต่ไอ้คนดีๆที่ว่านี่จะไปหาจากที่ไหนล่ะ ตัวเธอก็เป็ฟรีแลนซ์ ทำงานอยู่บ้านซะส่วนใหญ่แทบไม่พบเจอคนใหม่ๆ เลย เอาเถอะ ยังไงพี่ชายของเธอก็ยังโสดเพื่อนสนิทของเธอก็ยังโสด พวกเธออาจจะจับมือแล้วโสดไปด้วยกันก็ได้ดูแล้วก็ไม่น่าจะเหงาเท่าไรนัก
“เฮ้อ...”
คิดแล้วก็ถอนหายใจสายตาเหลือบไปมองมุมล่างขวาของจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง
“แป๊บเดียวตีห้าแล้ว เวลาพักผ่อนนี่มันหมดไวจริงๆเอาล่ะ ไปนอนเถอะเรา”
วันต่อมา พราวขวัญตื่นขึ้นใน่บ่ายเธอออกไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าในเมืองบ้านของเธออยู่นอกเมืองเพราะเธอ้าความสงบ สำหรับผู้หญิงตัวคนเดียวนั้นการออกมาอยู่นอกเมืองคนเดียวคงเป็เื่อันตรายและน่ากลัวแต่ดีที่เธอก็ไม่เชิงว่าอยู่คนเดียว บ้านหลังติดกันเป็บ้านพี่ชายของเธอที่ซื้อที่ดินพร้อมกันและสร้างบ้านพร้อมกันเพราะพี่ชายเป็ห่วงที่เธอจะออกมาอยู่นอกเมืองคนเดียว จึงได้มาซื้อที่และสร้างบ้านอยู่ติดกันนึกถึงเื่นี้ทีไรความรู้สึกอุ่นวาบก็แล่นผ่านในใจของพราวขวัญขึ้นมาดีจังเลยนะที่เธอมีพี่ชายที่คอยเป็ห่วง
ระยะนี้พี่ชายของเธอไม่อยู่บ้านชีวิตเลยเงียบเหงาลงไปไม่น้อย พี่ชายต้องย้ายไปทำงานที่ต่างจังหวัดระยะหนึ่งยังไม่มีกำหนดกลับ เธอไม่มีเพื่อนกินข้าว เธอไม่มีคนให้คุยด้วยแบบเห็นหน้า นี่เป็่ห่อเหี่ยวของชีวิตหรือเปล่านะชีวิตทำงานอยู่บ้านคนเดียว ทำงานเสร็จก็เล่นโซเชียล ดูหนัง แล้วก็นอนหลับชีวิตจะวนลูปอยู่แค่นี้เองเหรอ เมื่อไรพี่ชายจะกลับมาสักทีนะเธอกลับถึงบ้าน่เย็น ขนของลงจากรถ และนอนเล่นบนโซฟาสีแดงตัวโปรดจนเผลอหลับไป
พราวขวัญตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่ารอบตัวเริ่มมืดแล้วเธอนอนลืมตาในความมืดสลัว บิดี้เีไปมา แล้วก็รู้สึกหิว ร่างกายต้องได้อาหารสักอย่างแล้วล่ะ ว่าแต่จะทำอะไรกินดีนะ ทำผัดกะเพรา ข้าวผัดหรือจะกินมาม่าดี
ระหว่างที่คิดเมนูในหัวอยู่นั้นเธอได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากข้างบ้าน ใช่แล้วข้างบ้านที่ว่ายังจะมีที่ไหนอีกนอกจากบ้านพี่ชายของเธอพราวขวัญยืดตัวขึ้นมองออกไปข้างนอก มีแสงไฟลอดออกมาจากบ้านพี่ชายของเธอ ถึงว่าสิปกติจะมืดกว่านี้ถ้าไม่ได้เปิดไฟ แต่วันนี้ไม่มืดมากเพราะมีแสงไฟจากบ้านพี่ชายนี่เองพี่ชายกลับบ้านมาไม่บอกแบบนี้ กะจะมาเซอร์ไพรส์เธอสินะ ฮึ ไม่ได้กินซะหรอกพี่ชายหนามยอกต้องเอาหนามบ่ง เดี๋ยวเธอจะเป็คนไปเซอร์ไพรส์พี่ชายก่อนเองรอยยิ้มเ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของเธอ
พราวขวัญชะโงกหน้าไปดูบริเวณหน้าบ้านของบ้านพี่ชายเห็นรถยนต์ที่เธอไม่คุ้นตา รถของพี่ชายเธอสีขาว แต่รถคันนี้สีเหลืองแสดงว่าพี่ชายของเธอซื้อรถใหม่สินะ แหม ไม่บอกเธอเลย เอ๊ะหรือที่พี่ชายกลับมาเพราะจะมาเซอร์ไพรส์เื่ซื้อรถใหม่ด้วย ต้องใช้แน่ๆ เลย
คิดได้แบบนั้นพราวขวัญก็กลับเข้าไปในบ้านเปิดลิ้นชักหยิบกุญแจขึ้นมาพวงหนึ่งจากนั้นเธอก็เอาบันไดในสวนมาพาดกับกำแพงรั้วแล้วปีนขึ้นไป ตอนปีนขึ้นนี่ก็ง่ายอยู่แต่ตอนลงนี่สิ ต้องะโลง แข้งขาเธอก็ไม่ได้แข็งแรงนักเริ่มมีเสียงข้อเข่าลั่นกร๊อบๆ แล้ว ถ้าะโลงไปคงจะทำร้ายข้อเข่าตัวเองน่าดูทำยังไงดีนะ
เธอนั่งคิดอยู่แป๊บนึง ก็ปิ๊งไอเดียเธอนั่งห้อยขาอยู่บนกำแพงรั้ว แล้วพยายามเอามือดึงบันไดขึ้นมาอย่างทุลักทุเลเ้าบันไดนี่มันทำไมหนักจังนะ เธอพยายามเกร็งแขนเพื่อยกบันไดขึ้นแต่บันไดเ้ากรรมก็หนักเหลือเกินสุดท้ายเธอต้องใช้วิธีดึงบันไดขึ้นมาทีละนิดแล้วเอาน้ำหนักบันไดพักไว้ที่กำแพงรั้วจากนั้นค่อยเริ่มลากบันไดขึ้นมาอีกนิดนึง แล้วก็พักค้างไว้อีก แล้วก็ลากขึ้นมาอีกจนสุดท้ายบันไดเ้ากรรมก็ขึ้นมาพาดอยู่บนกำแพงได้สำเร็จ
“ฟู่ว...”พราวขวัญเป่าลมออกทางปาก เหลือแค่ต้องเอาบันไดลงไปไว้ในรั้วบ้านของพี่ชายเพื่อเธอจะได้ไต่ลงไป โอ๊ยให้ตายเถอะ แค่นี้ก็เหงื่อชุ่มแล้ว เกร็งแขนจนปวดนี่เธอจะมาแกล้งพี่หรือแกล้งตัวเองกันแน่ เห็นชัดๆอยู่ว่าคนที่ลำบากก็คือตัวเธอเอง ถ้าเดินเข้าทางประตูรั้วก็หมดเื่แล้ว เฮ้อเอาเถอะ ไหนๆ ก็มาได้ครึ่งทางแล้ว คนอย่างเธอทำอะไรทำจริง ทำแล้วก็ต้องให้ลุล่วงสำเร็จ
คิดจบก็เริ่มเกร็งแขนใหม่อีกรอบเพื่อเบี่ยงทิศทางของบันไดให้ลงไปในเขตบ้านของพี่ชายตอนปล่อยลงนั้นแน่นอนว่าต้องง่ายกว่าตอนยกขึ้นเธอเบี่ยงทิศของบันไดเสร็จแล้วก็ค่อยๆ หย่อนบันไดลงสู่พื้นทีละนิดๆ
“สำเร็จ” พราวขวัญพ่นลมออกทางปากพลางเอามือเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก
เมื่อวางบันไดมั่นคงดีแล้วพราวขวัญก็ปีนบันไดลงไปสู่พื้นที่บ้านของพี่ชายอย่างกระหยิ่มในใจเธอเดินเข้าไปใกล้หน้าต่าง ลอบมองเข้าไปดูข้างในได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำจากนั้นก็เดินไปที่ประตูทางเข้าและหยิบลูกกุญแจขึ้นมาไขเพื่อเข้าไปในบ้านพี่ชายให้กุญแจบ้านกับเธอไว้เพื่อให้เธอเข้าไปดูแลใน่ที่เขาไม่อยู่ดังนั้นเธอจึงมีกุญแจที่จะเข้าบ้านได้
เมื่อเข้าไปข้างใน เธอเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่โต๊ะกลางหน้าโซฟามีกล่องพิซซ่าและกล่องโดนัทวางอยู่ เหมาะเหม็ง เธอกำลังหิวอยู่พอดี อยู่ๆก็มีลาภปาก พราวขวัญหยิบพิซซ่าขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย เธอกินพิซซ่าไปสองชิ้นและหยิบโดนัทมากินอีกสองชิ้น ระหว่างที่โดนัทชิ้นที่สองกำลังถูกเธอจัดการนั้นเองเธอได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดและมีเสียงคนเดินตรงมา
“กลับบ้านมาทำไมไม่เห็นบอกน้องเลย กลัวน้องจะเอาของฝากหรือไงกัน”พราวขวัญบ่นกระเง้ากระงอด พลางเคี้ยวโดนัทตุ้ยๆ ในปาก เงียบ... ไม่มีเสียงตอบ
ฮึ โดนงอนใส่เลยไม่รู้จะตอบยังไงสินะไปอยู่ข้างนอกนานเข้าหน่อยทำเป็ลืมน้อง พราวขวัญหันไปเพื่อจะต่อว่า
“เงียบทำไมล่ะ เอ๊ะ ...”เธอเบิกตาโพลงมองดูผู้ชายตรงหน้า
นี่ไม่ใช่พี่ชายของเธอ และไม่ใช่คนที่เธอรู้จักแล้วนี่คือใคร หรือว่าเธอเข้าบ้านผิด ไม่สิถ้าเข้าบ้านผิดเธอจะไขกุญแจเข้ามาได้ยังไงกันระหว่างที่กำลังจะถามต่อว่าอีกฝ่ายเป็ใคร กลับมีเสียงทุ้มถามเธอขึ้นก่อน
“คุณเป็ใคร ปีนเข้าบ้านคนอื่น้าอะไร”สิ้นเสียงถาม พราวขวัญเหมือนจะได้สติกลับมา เธอพิจารณาชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเร็วหน้าตาดี ดูเป็คนมีฐานะ ตัวสูง ผิวขาว เธอไล่สายตาลงมาจากระดับใบหน้า ไหล่กว้างกล้ามเนื้อแน่น ดูแข็งแรง มีซิกแพ็คด้วย และเขานุ่งผ้าเช็ดตัวอยู่
เอ๊ะ เขานุ่งผ้าเช็ดตัวอยู่นะ!! เธอเบือนหน้าหนีจากซิกแพ็คตรงหน้า โดนัทแสนอร่อยที่กำลังกินเหมือนจะติดคอขึ้นมา เธอสำลัก “แค่ก แค่กแค่ก”
ร่างแข็งแรงตรงหน้าเริ่มขยับเข้ามาหา
“คุณจะทำอะไรนะ อย่าเข้ามานะ”พราวขวัญละล่ำละลักถาม หน้าดำหน้าแดงเพราะยังสำลักโดนัทอยู่อีกฝ่ายยื่นมือเข้ามาใกล้ พราวขวัญเอามือกอดแขนตัวเองและหลับตาปี๋ เธอจะทำยังไงดีนี่ขโมยเข้าบ้านพี่ชายและตอนนี้มันอาจจะกำลังคิดจะทำไม่ดีไม่ร้ายกับเธอถ้าเธอโดยฆ่าตาย ศพของเธอจะถูกพบในสภาพไหนกัน จะถูกพบในสภาพเปลือยหรือเปล่า โอยเธอจะทำยังไงดีนะ ถ้าจะตายก็ขอตายให้ศพสวยสักหน่อย ไม่ใช่ตายแล้วมีสภาพไม่น่าดูฮือ ไม่น่าเลย ไม่น่าปีนเข้ามาโดยไม่ถามพี่ชายก่อนเลย
ระหว่างที่เธอกำลังคิดฟุ้งซ่านไปไกลนั้นเสียงทุ้มก็ดังมา “คุณ กินน้ำสักหน่อยสิ จะได้หายสำลัก”
พราวขวัญลืมตาขึ้นมองตรงหน้าเห็นน้ำแก้วหนึ่งถูกยื่นมาให้เธอ ความคิดก็แล่นเข้ามาอีก ‘เขาจะใส่ยาไหมนะยาเสียสาวที่เป็ข่าว ยาที่กินแล้วเมาไม่รู้สึกตัว ฮือ จะทำยังไงดี’ พราวขวัญคิดพลางมองน้ำแก้วนั้นอย่างหวาดระแวง
“ฮึๆๆ” เสียงชายคนนั้นขำช่างเป็เสียงชวนขนหัวลุกชะมัด นี่เขากำลังคิดอะไรไม่ดีจริงๆ ใช่ไหมจากสายตาที่ประเมินเมื่อครู่ เขาตัวใหญ่กว่าเธอเยอะ ถ้าต้องสู้กันเธอไม่มีทางชนะเขาได้ ทำยังไงดี ถ้าโทรจะขอความช่วยเหลือจะมีคนมาช่วยทันไหมนะ
ชายคนนั้นเดินห่างออกไป เปิดตู้เย็น และร้องเรียก“เอ้า คุณ ดูซะ น้ำนี่ขวดใหม่ เดี๋ยวผมเอาให้คุณ จะได้ไม่ต้องคิดฟุ้งซ่าน” พูดจบก็หยิบน้ำเดินมาหยุดตรงหน้าพราวขวัญและยื่นส่งให้
“กินน้ำหน่อยเถอะ เดี๋ยวสำลักอาหารตายสภาพศพคงดูไม่จืดเลยนะคุณ”
พราวขวัญรับน้ำมาอย่างเร็วแล้วพิจารณาดูที่ขวดว่ามีอะไรผิดสังเกตไหม เมื่อเห็นว่าไม่มี จึงเปิดขวดน้ำและดื่มอาการสำลักค่อยดีขึ้น เธอจึงถามชายตรงหน้าว่า “คุณเป็ใคร ทำไมถึงมาอยู่ในบ้านนี้”พูดพลางมองไปรอบๆ ว่าจะเอาอะไรมาใช้เป็อาวุธได้บ้าง
ชายหนุ่มตรงหน้าหัวเราะ “เอ้า ก็บ้านผมสิคุณแล้วคุณล่ะเป็ใคร ปีนเข้าบ้านคนอื่นทำไม”
“ฉันไม่ได้ปีนซะหน่อย ฉันไขกุญแจเข้ามาฉันมีกุญแจ” เธอยื่นกุญแจออกมาให้เขาดูเป็หลักฐาน “เ้าของบ้านนี้คือพี่ชายฉัน แล้วคุณล่ะเป็ใครที่รู้ๆ คุณไม่ใช่เ้าของบ้านแน่นอน” พูดมาถึงตรงนั้นเธอเริ่มมั่นใจและเชิดหน้าสบตากับเขา
“ฮึ แค่กุญแจบ้านพวกหัวขโมยหากุญแจสำรองได้ไม่ยาก คุณคิดว่าจะหลอกคนอื่นได้เหรอ อืม...”ชายหนุ่มมองที่ร่างของพราวขวัญไล่จากบนลงล่าง แล้วก็ไล่จากล่างขึ้นบน
“หน้าตาแบบคุณ แม้จะไม่สวยมากนักแต่น่าจะหาเสี่ยเลี้ยงดูได้นะ ไม่เห็นต้องมาเป็ขโมยเลยหรือยังไงให้ผมรับเลี้ยงคุณก็ได้นะ อยากได้เดือนละเท่าไรล่ะ”พูดจบก็ยิ่งมองพิจารณาพราวขวัญไปทั่วตัว
พราวขวัญได้ยินดังนั้นก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันโกรธจนลมออกหู จะให้เธอเป็เด็กเสี่ยแถมยังกล้าบอกว่าเธอไม่สวยอีกแน่ะ ไร้มารยาทจริงๆ เล้ย
“นี่คุณ อย่ามาดูถูกกันให้มากนักนะตัวเองสิเป็ขโมย โยนความผิดให้คนอื่นแล้วตัวเองจะไม่ผิดหรือไง บ้านหลังนี้เป็ของพี่ชายฉันเดี๋ยวฉันจะโทรแจ้งตำรวจ จะได้รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็ขโมย” พูดจบก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อกดโทรออก
หลังจากที่พยายามโทรอยู่สักพักปลายสายก็ไม่มีคนรับ เฮ้อ หมดกัน ความหวังของประชาชนตาดำๆ อย่างฉัน ระหว่างนี้เธอลอบมองเขา หน้าตาก็ดี มีรถขับด้วยแน่นอนว่ารถสีเหลืองหน้าบ้านคันนั้นต้องเป็ของผู้ชายคนนี้ ถ้าแบบนั้นก็ไม่น่าจะเป็ขโมยละมั้งดูท่าทางก็เหมือนคนมีเงิน
ไม่สิ พราวขวัญ เธอจะมองคนแค่ภายนอกไม่ได้เด็ดขาดอย่าให้หน้าหล่อๆ มาทำให้ไขว้เขว พวกหล่อแต่เลวมีเยอะไป งั้นจะทำยังไงดีหรือจะโทรหาพี่ชายดี
เธอชายตามองเขาอีกครั้งชายคนนั้นนั่งมองเธอด้วยสีหน้ากวนประสาท ไม่ทุกข์ไม่ร้อนใดๆ เหมือนเขาจะลืมไปแล้วว่าตอนนี้ตัวเองกำลังนุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวคนอะไรไม่รู้จักอายเลย กลับเป็พราวขวัญเองที่หน้าร้อนวาบด้วยความอาย
8K
