ภายในตำหนักเทียนผิงที่ประทับของฮ่องเต้แคว้นหยาง 'หยางหลงไท่' บุรุษผู้รูปงามประดุจหยกสวมอาภรณ์สีเหลืองทองอร่าม ดวงตาเป็ประกายดุจดาราทั่วร่างมีรัศมีแผ่กระจายไปทั่ว รูปโฉมงามสง่าชวนมอง กำลังใช้ปลายนิ้วเคาะลงไปที่โต๊ะทรงงานเป็ครั้งคราว เหมือนกำลังครุ่นคิดถึงอะไรบางอย่าง คิ้วหนาขมวดเป็ปมสีหน้าค่อนข้างเป็กังวล
เมื่อทุกอย่างเริ่มเลวร้ายลงเรื่อยๆ จนตอนนี้พระองค์ถึงกับนอนไม่หลับมาหลายคืน เพราะยังคิดหาทางออกเื่นี้ยังไม่ได้ ว่าจะช่วยชาวบ้านอย่างไรดี ตอนนี้ในท้องพระคลังก็เริ่มลดน้อยลงเรื่อยๆ หากเป็แบบนี้ต่อไป แคว้นของพระองค์ต้องแย่แน่นอน
"สวีกงกง ท่านโหรหลวงอวี้กลับมาจากบำเพ็ญเพียรหรือยัง? "หยางหลงไท่เอ่ยถามกงกงคนสนิท เมื่อคิดถึงโหรหลวงประจำแคว้น
"ยังเลยพะย่ะค่ะฝ่าา กระหม่อมให้คนไปแจ้งท่านโหรหลวงอวี้แต่ยังไม่ตอบกลับมาพะย่ะค่ะ"
"ส่งคนไปแจ้งท่านโหรหลวงอวี้อีกครั้งนึงบอกว่าเรามีเื่ด่วน"
"แล้วองครักษ์โม่เพิงล่ะ เ้าได้ข่าวอะไรเกี่ยวกับนางบ้างหรือไม่? "
หยางหลงไท่หันไปมองหน้าองครักษ์โม่เพิง หลังจากที่ให้ไปตามสืบเื่หวังลี่เหยาจนกระทั่งพบบ่าวที่เหลือรอดชีวิตเพียงคนเดียวของจวนราชครูหวังที่หลบหนีก่อนที่ทหารจะจับตัวไป
"กระหม่อมจับตัวบ่าวที่เคยทำงานที่จวนราชครูมาสอบแล้วพะย่ะค่ะ ทั้งสองคนเคยเห็นหน้าแม่นางหวังลี่เหยาอยู่เพียงไม่กี่ครั้งแต่ก็จดจำได้ขึ้นใจพะย่ะค่ะ กระหม่อมกำลังให้ช่างศิลป์มาวาดภาพเหมือนนางแล้วพะย่ะค่ะ"
เขาตามสืบจนจับตัวบ่าวที่ชื่อยี่หงกับยี่ชวนเอาไว้ได้ ขณะที่กำลังกลับไปบ้านเกิดของตัวเอง ดีที่พวกเขาเฝ้ามองอยู่
"แล้วบ่าวคนนั้นบอกหรือไม่ว่าตอนนี้นางอยู่ที่ไหน"
"กราบทูลฝ่าา นางบอกว่าคุณหนูหวังเฟิงเฟิงพี่สาวบุญธรรมของคุณหนูหวังลี่เหยาได้ส่งคนในพรรคเหมันต์ไปฆ่าคุณหนูหวังลี่เหยาพะย่ะค่ะ หากแต่กระทำสำเร็จหรือไม่ตัวนางเองก็ไม่ทราบได้ เพราะเมื่อได้เมื่อได้สัญญาขายตัวจากหวังเฟิงเฟิงนางก็รีบหนีออกมาจากจวนทันทีเพราะกลัวว่าคณหนูหวังเฟิงเฟิงจะส่งคนมาฆ่าปิดปากนางพะย่ะค่ะ เมื่อนางหนีออกมากับพี่ชายแล้วถึงได้รู้ว่าคนในตระกูลหวังต้องโทษปะาทั้งตระกูลพะย่ะค่ะ"
"อืม"
"กราบทูลฝ่าาองครักษ์โม่เยี่ย ขอเข้าเฝ้าพะย่ะค่ะ"สวีกงกงเดินเข้ามาแจ้งฮ่องเต้หยางหลงไท่
"เข้ามา"
"ขอฝ่าาทรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่น หมื่นปี"โม่เยี่ยคุกเข่าทำความเคารพ
"ลุกขึ้นได้ สืบได้เื่อะไรหรือไม่ ได้ยินว่าเ้าจับตัวประมุขพรรคเหมันต์เอาไว้ แล้วมันผู้นั้นบอกหรือไม่ว่านางอยู่ที่ใด? "
หยางหลงไท่เอ่ยถามด้วยความร้อนใจ หลายเื่ที่เกิดขึ้นมันเกินกำลังตัวพระองค์ พระองค์ต้องตามหานางให้พบ ไม่อย่างนั้นประชาชนแคว้นหยางจะต้องเดือดร้อนหนักกว่านี้
"กราบทูลฝ่าา มันรับสารภาพว่าวันนั้นมันทำตามแผนที่วางไว้กับคุณหนูหวังเฟิงเฟิง แต่วันนั้นเกิดความผิดพลาดขึ้นเมื่อแม่ทัพแคว้นหนานพาทหารมาช่วยคุณหนูหวังลี่เหยา แต่ช่วยนางไว้ไม่ได้คุณหนูหวังลี่เหยา จึงตกลงไปในหุบเขาพิษพะย่ะค่ะ"
หยางหลงไท่หน้าซีดใบหน้าคมที่เคยดูสงบนิ่งมาตลอดเริ่มเผยสีหน้าวิตกกังวล เพราะนางคือความหวังเดียวของแคว้นหยาง
'หากนางตกลงไปในหุบเขาพิษไม่แน่ว่าจะรอดถ้าอย่างนั้นข้าคงต้องรอปรึกษา ท่านโหรหลวงอวี้ดูก่อนกระมัง'
หยางหลงไท่ กลัดกลุ้มยิ่งนักพระองค์ขึ้นครองราชย์เมื่อ3ปีก่อน จนตอนนี้พระองค์ได้ยี่สิบชันษา แคว้นหยางที่ดูร่มเย็นเป็สุขมาตลอด อยู่ๆ ก็เกิดภัยแล้ง ฝนไม่ตกมายาวนาน จนทำให้ประชาชนทุกข์ยาก ลำบากไปทุกย่อมหญ้า พื้นที่ ที่เคยทำการเกษตรได้ กลับแห้งผากเมื่อประชาชนอดอยาก ก็มีการแย่งชิงปล้นสะดม พระองค์ ทรงรู้สึกว่าสิ่งที่พระองค์ทรงร่ำเรียนมาอย่างหนักทั้งชีวิต ไม่อาจที่จะสู้กับภัยธรรมชาติและความอดอยากได้เลย
จนกระทั่งพระองค์ได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับตัวนาง เื่เทพธิดาที่จะช่วยได้ชายใดก็ตามที่ได้นางไว้ก็จะสมปรารถนาทุกประการ พอได้ยินแบบนี้ เหมือนน้ำทิพย์หล่อเลี้ยงจิตใจของพระองค์ พระองค์ไม่้าสิ่งใดมากมายขอเพียงแค่ประชาชนของพระองค์อยู่ดี มีความสุขเป็พอ
"ตอนนี้รีบให้คนไปหานางให้เร็วที่สุด หากเจอนางเมื่อไหร่ให้รีบส่งคนมาแจ้งให้เราทราบให้เราที่สุด แต่ห้ามพวกเ้าทำร้ายนางเด็ดขาด นางสำคัญสำหรับเรามาก จำไว้"
หวังว่าเื่เกี่ยวกับนางจะไม่เป็เพียงแค่ข่าวเล่าลือเท่านั้นนะ
'หวังลี่เหยาข้าหวังว่าเ้าจะช่วยข้าได้'
74K
